8. nüsha

Mayıs 2016

[kuntmecmua-blog]

Başkası ol, kendin olma

İllüstrasyon: Hatiye Garip

Şaşı bak şaşır, düz bak aklını kaçır. Çizgin varsa n’olur bir sefer de marjine taşır.

Herkes konuşuyor, şeyler yerinden oynuyor. -dır eki ile biten bilmiş cümleler kuruluyor. Cevabı dinlenmeyen sorular soruluyor. Paso kendin olmanın önemi vurgulanıyor. Genç dimağlar kendi kendine “Acaba kendim miyim lan?” diye sorgulanıyor.

Ne yani kendine bu kadar bağlı olmak önemli mi, başkası olmak da çok eğlenceli değil mi?

[kuntmecmua-blog]

Söz iç seste-8

Yazı: Aslı Aker İllüstrasyon: İnanç Kutal

96 İnsan “şiir okudum” diyebilmek için birkaç kez Ritsos okumalı.

97 Bazı bazı kendine “Ben beddua mı aldım acaba?” diye soruyorsan, emin ol o bedduayı almışsındır.

98 Tanıdığının olumlu işini “Vay be, kimin arkadaşı!”, “Yakışır benim kardeşime!” tonlu cümlelerle takdir eden insana mesafeliyim.

99 Hepimiz cahildik ve dünyanın rengiyle ilgili sıkıntılı zamanlar yaşadık.

100 İnsanın belli bir yaşa geldiğinde, eğer istiyorsa ülkesini, adını, dinini değiştirmek üzere başvurabileceği, bağımsız bir kurum olmalı. Madem sınır mınır kaldıracağınız yok, bunu yapın. Çoktan yaptıysanız da haber verin!

101 Kendimle ilgili sahip olduğum en teyitli bilgi, sonucu değil, daima süreci sevdiğim.

102 Düşünebilen insanlar ayrışır ve bu doğaldır. Sihirli olan, düşünebilen insanların düşünemeyenlerle gerçekleştirdiği uzlaşıdır.

103 Çünkü herkesin birilerine göre doğru olanları, ötekilere göre yanlış. Çünkü herkesin hata yapabilme payı var. Bi’ bitemedik...

104 Kıyaslamak, ikircikli duygular doğurur.

105 Tribünde olay çıkar, saha kapatılır, olay çıkaran bulunmaz... Sokakta cinayet işlenir, sokak kapatılır, fail bulunmaz... Memlekette “nihayet”e hep kapatmaktan varılır, çözüm bulunmaz!

106 Bazı insanları ve şeyleri, nasıl olup da sevdiğimi hiç anlamayacağım. Bazı insanları ve şeyleri, nasıl sevip sevebileceğimi kimselere anlatamayacağım. 107 Bir şarkıya en fazla 1 dakika 20 saniye şans tanıyabiliyorum.

108 Bu sabah sokağımda oynayan çocuklardan biri arkadaşına “yendik şişirdik, dolma yaptık pişirdik” dedi. Bende sene bi’ anda 1990.

109 Hayatı kimseyi kırmamak üzere kurgulamak belki de yanlıştı.

110 Taşı elinin altına koy. Acı çekmeye de, kötü olmaya da gerek yok.

111 Müziğin kötüsü, insanın kötüsü kadar kötü değil.

112 Oreo-Aydilge buluşması > Martini-Ali Nazik buluşması + Messi-Baki Mercimek buluşması

113 Çok kısa zaman sonra memlekette kalan son kadınları doğa tarihi müzesinde görebileceksiniz sadece. Neyi kutluyorsunuz 8 Mart’larda?

114 Sizi tanımayan, sizi anlamayan insanları kaybetmekten korkmanız biraz acayip.

115 Gösteriş budalalığı bir hastalık. Tedavisi biraz daha fazla “insan” olmakta, kesinlikle daha fazla “insanlı” olmakta değil.

116 Üslup, insanlık derecesi belirtir.

117 Yüreğimiz filan yanmıyor gerçekten. Yansa böyle duramayız. Bu başka bir hal; kör, dilsiz, yoz.

118 Dışımız hepimize yangın, içimiz kendimize kapan.

119 Bu toplum bana ne öğretti en çok? Sanırım örtbas etmeyi.

120 Hiçbir şeye imrenmedim, cehaletin cesaretine imrendiğim kadar.

121 Aradığımda telefonu “Vay hayırsız!” diye açan adama da bir çift lafım var: Farkındaysan aylar yıllar sonra seni ben aradım?!

122 Duyarlılık kadar mühim ve insani bir olguyu “duyar kasmak” ifadesiyle azımsamaya takığım.

123 N’apacağız? Ölene kadar bekleyecek miyiz?

[kuntmecmua-blog]

İsmim Köksal-8

Yazı: Alican Arıcan İllüstrasyon: Murat Miroğlu

Selim Dinarlı, Yetiş Kargo montlu, Beşiktaş taraftarı, hiç evlenmemiş ve arkadaşlarınca ormanda rezil bir şekilde ortada bırakılmış adam.

Benimle hiçbir benzer yanı olmayan, kimsenin bilmediği, kimsenin umursamadığı bir hikayesi var. Sadullah ve Erhan diyor sadece. Onu yarı yolda bırakan arkadaşları. Birkaç gün yanında kalıyorum. Yaraları var, hem fiziksel hem ruhsal yaralar. Onlara nasıl bir çare bulunur diye düşünüyorum. Bir şey bulsam da iyileşmeye niyeti yok Selim Dinarlı’nın. Ona, muhabbetimiz süresince hiçbir zaman “Selim abi” demiyorum. Elimi omzuna atmıyorum. Geride bıraktığı birinin halini hatırını da sormuyorum. “Eee annenler üzülmedi mi, kardeşin kahrolmadı mı?” demiyorum. Onun hesabı Sadullah ve Erhan’la zaten. Ana baba konusu da çoktan kapanmış.

Çocukluğumda, akşamları uzaktaki evlerin ışıklarına bakardım. Daha önce bu durumdan bahsettim mi bilmiyorum. O evlerde yaşanan hayatları merak ederdim. Düşünürdüm, kurgulardım, kurgularmışım, zamanla anladım. Sonra kendi hayatıma geri döndüm. Ben büyüdükçe diğer insanlar gibi oldum. Bencil, saygısız ve en acısı haklı oldum. Her konuda haklıydım, görüş sahibiydim, ne yazık ki görüşlerim doğru ve değişmezdi. Kendimi mühim biri olarak konumlandırdım. “Nerede?” diye soracak olursanız her yerde böyle konumlandırdım. İnsanları sevmek adına pek bir çabam olmadı. Nefret etmek adına ise sebepler biriktirdim. Başardım da, belki de bu orman bu sürecin sonuydu.

Belki de geride bıraktığım cinayeti bu fikirlerim işledi.

İnsan alışıyor diyorlar. Neye alışıyor acaba? Gerçeğe mi, yalana mı alışıyor? Faydamıza olan senaryo hangisi? Hangi hayatı yaşamak lehimize sahi? Bilmiyoruz ki…

Bir pazar kahvaltısı sonrası babamla çıktığımız yürüyüşte ettiğimiz kısa bir muhabbet geliyor aklıma. Babamın, annemle evlenmeye nasıl karar verdiğini anlattığı o güneşli bahar gününü hatırlıyorum. Tamamı emeklilerden oluşan kadrosuyla cıvıl cıvıl olmayan parka kadar yürümüştük. Muhtarlığın karşısında duran o çirkin parkın…

Babam, kendi elleriyle bir hayatı nasıl kararttığını anlattı durdu. Garip bir şekilde, nasıl sakin kalabildiğini merak ediyordum. Esasında çok da sevmediği ve hatta hiç sevmediği bir kadınla nasıl hayat kurdu? Babam bu konuşmanın ardından bana seçimlerimizin öneminden bahsetti durdu. Yıllarca bunu yaptı aslında. Sınavlardan önce, manitacılık işleri esnasında, arkadaş bozuşmalarında hep bunu öğretmeye çalıştı…

Babamın hayatına göre hayat bir hesap kitaptı. Nasıl davranırsak bize onu sunan bir bencildi hayat. Karşılığını almak istediğimiz şeyi yapmalıydık hayata. True – False dedikleri de buydu lise hazırlıkta. Bir gün liseden sınıf arkadaşım Nihat’ın İstiklal Marşı’nı İngilizce okumak istiyor olmasının altında yatan gerçek gibiydi annemin saçları (dalgalıydı).

Ve ben bir ormanda, geçimini sağlamak için avcılıkla meşgul bir adamla başbaşaydım. Düşüncelere daldım. Selim Dinarlı uyumuştu. Kulübeden kaçıp gitmeyi düşündüm. Eğer o uyandığında gitmeye çalışırsam başarılı o­lamazdım. Ona biraz baktım, üzüldüm, kendime de üzüldüm, biraz ağladım, sessiz sessiz ağladım. Ve nihayetinde Selim Dinarlı’nın yanından kaçtım. Vay ilginç adam be! Ona kendim hakkında hiçbir şey söylemedim. İçimden de gelmedi, belki polis de olabilirdi. Belki beni takip ediyorlardı. Selim Dinarlı diye biri de yoktu. Bilmem ki, neticede çok zaman geçti. Neticede tüm katilleri bir gün bulurlar. Her gün kaçırırlar ve bir gün bulurlar. Ne ilginç!

Yürürken hızlanıyorum, Selim Dinarlı’dan korkarak hızlanıyorum. Sonunda fabrika atıklarından dolayı hem yeşil akan hem de iğrenç kokan bir derenin yanındayım. Fabrikaların bittiği bir yerdeyim.

Yakınlardan bir silah sesi geliyor. Çalılık­lardansa ayak sesleri. Gündüz vakti, kim sıkar ki sağa sola?

İsmimi söyleyecek birileri var mı diye bekliyorum bir süre. Yok.

Aklıma hiç yatmayan bir hikayenin baş kahramanı olarak hemen ölmek istiyorum. Bu korkuyu kıymetli bulmuyorum.

Devamı gelecek.

[kuntmecmua-blog]

The eziks

Yazı: Gökhan Bıyık Fotoğraf: Chase Newton

Eğer ezik biriyseniz, insanların büyük bir kısmının onlara hiçbir zararınız olmamasına rağmen size katlanamadıklarını, varlığınızdan aşırı derece rahatsız olduklarını, her fırsatta size karşı acımasız olduklarını ve en önemlisi aynı açlık gibi vahşi bir güdüyle sizin varlığınızın son bulmasını istediklerini görürüsünüz. Diğer ezik insanlar ve aileniz dışında, size anlayışlı davranan birilerine rastlamak neredeyse imkansızdır.

Mesele şu ki, canlılık ve tabii ki insanlar, aslında devasa bir organizmadır ve insanlar farkında olmasalar bile organize haraket ederler. Normal olduklarına inanan büyük çoğunluğun, ezik gördükleri kişilere karşı duydukları bu garip öfke insanın her davranışında olduğu gibi yine doğanın emirlerinden kaynaklıdır. Yaşam, kusurlarını yok ederek devamlılığını sağlar ve bu büyük organizmada ezikler birer kusurdur. Herkes, bazen isteyerek bazen de farkında olmadan bile olsa bu kusuru örtmeye çalışır ve ellerinden geldiğince ezikler için hayatı yaşanılmaz kılarlar.

Doğanın insanlara bu emri uygulatmak için diğer emirlerinde kullandığı gibi zorba yöntemleri mevcuttur. Doğa, insanlar ezik birileriyle karşılaştıklarında, onlara kendi rezilliklerini, kendi sefilliklerini anımsatır ve o kişi bu olumsuzlukların kaynağını karşısındaki ezikte görmeye başlar; ardından, kendi utancından kurtulmak için zaten kolay lokma olarak gördüğü ezikten kurtulmaya çalışır.

Acı bir hikaye doğanın oyuncağı olmak. Ezik biri bile olsanız, insanlar için üzülmeli misiniz, yoksa onlardan nefret mi etmelisiniz karar veremezsiniz.

İnsanın kafasını karıştırıp onu bu ikilemde bırakan yine efendisi doğadır. Çünkü iş yerinizde, sizi yavaşça ölüme sürükleyen kişinin belki sürekli olarak hayvan haklarından, savaş karşıtlığından veya başka sağduyulu bir ideolojiden bahsedip durduğunu görürsünüz. Sizi yok etmeye çalışan birisi neden hayvanların yaşamını umursar ki?

Doğa canlılar için türlü tehlikeler ve bu tehlikelerden de kahramanlar yaratır. Apartmanda çıkan yangından, bir çocuğunkini kurtarmak için kendi canını tehlikeye atan adamın hikayesini duyduğunuzda, insanları sevmeye, onların masum olduğunu düşünmeye başlarsınız. Doğanın, hayatta kalma güdüsünü devam ettirebilmek için kullandığı silahlardan biri de işte bu sevgidir. Fedakarlık ise bu sevgiyi tetikleyebilen en önemli etkenlerdendir. Çünkü doğanın korkusu, herkesin dört elle kendi canına sarılmasına sebep olurken, birilerinin kalkıpta bu en büyük korkuyu yenerek, bir başkasının canı için kendisininkini feda etmeyi göze alabilmesi, insan için bu kabustan bir anlığına uyanmak gibidir.

Tabii ki bu anlık uyanma da doğanın işidir. Devam etme isteğini, birbirine kenetlenme duygusunu, yani devasa bir organizma olmaya giden yolu kamçılar bu duygu. Doğa daha sonra, sevdiklerinizi korumak için sizde oluşturduğu bu duyguyu, başkalarını, yani kusurlu bulduklarını size bir tehdit olarak göstererek, onları yok etmenizi sağlamak için kullanır.

İnsan bedeni, içerisini saran sinir ağıyla, köleleri yaptırımlara zorlamak için kullanlan bir tür işkence aleti gibidir. Her türlü başkaldırıya karşı gerekli önlemlerle donatılmış bir köle tuzağıdır canlının bedeni. Damarlarınız, gerektiğinde hizaya gelesiniz diye size stres ve yaşamı değerli sanasınız diye bazen de zevk pompalar. Siz, bedeninizi tamamen kontrolünüzde olan bir oyuncak, yaşamı ise kendinize sunulmuş bir fırsat olarak görürken, aslında o var olmayan benliğiniz için hiçbir şey yapamadan ölüp, doğanın organik geri dönüşüm çukuruna girersiniz.

[kuntmecmua-blog]

Cadı şeri

Yazı: Öykü Maral İllüstrasyon: Ahmet Özcan

21 Cemaziyelevvel 1249

Güneşin gökyüzündeki özgürlük zamanları sona eriyor, nahiyenin üzerini patlamaya hazır ekşi bir süt şişesi gibi çalkalanan kara bulutlar kaplıyordu. Fırtınanın yaklaştığını görünce, Torlak Memik’in kahvesinde tüttürdüğüm nargilenin keyfi kursağımda kalmıştı. Fırtına tüm haşmetiyle inmeden ve karanlık tüm heybetiyle çökmeden önce benim fakiranenin yolunu tutmak gerekliydi. Midem de açlıktan ezilmiş, neredeyse sırtıma yapışmıştı doğrusu.

Eve geldiğimde sofra kurulmuş, bir tek tabaklara yemek koymak kalmıştı. Açlıktan gözüm kararacaktı doğrusu. Önden çorbayı, sonra pilakiyi ve ardından da külbastıyı ve bir testi ayranı afiyetle benim karbüratöre indirdim. Kendime gelmiştim. Karnım davul gibi şişmiş, hareket edecek halim kalmamıştı.

Kahveyi ve halis muhlis Adıyaman cıgarasını verandada içmek istedim. Dışarıya çıktığımda hava hala esip gürlüyordu ama bıraktığımdan daha şiddetli de değildi. Çoluk çocuğun sesi kesilmiş, etrafta yalnızca fesini, yemenisini tuturak evlerine ya da sığınacakları bir yere koşmakta olan üç beş kişi kalmıştı. Ağaçlar kıvrak bir dansöz edasıyla bir o yana bir bu yana salınıp duruyordu. Esma hatun kahvemi getirdiğinde cıgaramdan ikinci nefesi alıyordum.

Karanlık cihanın iffetini ele geçirdiğinde, nahiyedeki gaz lambaları da birer birer volta almaya başladı. Birkaç saat sonra ben de odanın yolunu tuttum. Hiç vakit kaybetmeden yatağa girdim. Esma hatun sırtüstü yatmış, hafif hırıltılar çıkararak uyumaktaydı. Yani bugün de her şey olabildiğince günlük, olağanca normaldi işte. İnsan yetmişinden sonra daha ne isterdi ki zaten? Hızla uykuya dalıp, kendimi hülyalar alemine teslim ettim.

Uykumun en tatlı yerinde, aniden gözlerimi açtım. Kapı mı vuruluyordu? Belki de hayır. Dev bir yaratık evin önünde bir o tarafa bir bu tarafa sallanıyor, ağaçları söküyor, evin duvarlarını dövüyor, yaramaz bir çocuk gibi kapıyı pencereyi sarsıyordu. Fırtına şiddetlenmişti. Tam o anda kapı yeniden acı acı yumruklanmaya başlayınca anladım: Hayır, bu fırtına değildi, besbelli kapıda biri vardı. Merdivenlerden usul usul indim, kapıya yaklaştım ve biraz şaşkın, biraz da sinirli bir şekilde  “Gecenin bu vaktı hayrola, kimdir o?” dedim.

“Bre Mithat! Benim yahu benim.” dedi kapının ardındaki tanıdık, titrek ses. Sesi duyunca uykulu dimağım aniden kendine geldi. Endişelerimi bir kenara koyup sürgüyü hızla çektim. Karşımda Tırnova kadısı ve benim kadim dostum Ahmet Şükrü Efendi durmaktaydı. Soluk soluğa kalmış, gözleri kan çanağına dönmüştü. Ne diyeceğimi bilemedim. Sessizliği, ahırın kenarına bağlanmış yağız atının sesi bozdu.

“Efendi bu ne hal?” diyebildim.

Ahmet Şükrü Efendi hiçbir şey demeden öylece karşımda dikilmeye devam etti. Yorgun ve uykusuz gözleriyle, ifadesiz bir şekilde bana baktı.

“Af buyur efendi.” dedim. “Gir içeri, buyur.”

Eskinin filintası Ahmet Şükrü Efendi gitmiş, yerine yüz okka ağırlığında insan azmanı bir adam gelmişti adeta. Kaç zaman olmuş görmemiştim onu. Sakalı uzamış, kendisinden iki adım ötede yürüyen göbeğinin üzerine sarkmıştı. Bir lokma daha yese, düğmeleri bir volkan gibi patlayacaktı sanki. Perişan görünüyordu. Gözlerindeki şaşkınlık ve korkudan, anlatacaklarının oldukça mühim bir mesele olduğu belliydi. Baktım olacak gibi değil, hem sakinleşmesi için hem de soğuktan kaçan rengi geri gelsin diye çay ikram ettim. Bir müddet çayını yudumladıktan sonra kendine gelir gibi oldu. Bu süre içerisinde ikimiz de hiç konuşmadık, dışarıdaki fırtına senfonisininin hipnotik etkisine girdik. Sonra, Ahmet Şükrü Efendi aniden kafasını kaldırdı.

“Mithat dinle beni.” dedi. “Tekrar başladı, yine oluyor; bu şerin uşakları yeniden dadandı nahiyeye.” Ahmet Şükrü Efendi’nin sesinde öylesine soğuk bir gerçeklik vardı ki, bacaklarımdaki kanın çekildiğini ve beynimin karıncalandığını hissettim. O an neyden bahsettiğini anlamıştım ve içim alev alev yanmıştı. Ağzım açık, Ahmet Şükrü Efendi’ye öylece bakakaldım.

Biliyorum Mithat, biliyorum ne düşündüğünü ama hele bi dinle, sakin ol anlatayım, dedi ve yeniden anlatmaya başladı: Gün battıktan sonra evlere dadanmaya başlamışlar. Zahireye dair un, yağ, bal gibi şeyleri birbirine katıyor, yüklüklerde buldukları yastık yorgan şilte ve bohçaları didikleyip yerlere saçıyorlarmış. Ne huzur kalmış nahiyede ne de uyku. Üç gün önce karşıdaki kasabaya saldırıp insanların üzerine taş, toprak, çanak, çömlek atmışlar; iki adam yaralanmış, korkudan dilleri tutulmuş...

“Aman ya rabbi!” diyebildim sadece. Seneler önce defettiğimiz iblisler gerçekten geri mi gelmişti? Ahmet Şükrü Efendi kadı olmadan önce bir hayli haşır neşir olmuştuk bu işlerle. Cehennemin en dibindeki ateşlerden kurtulmuş bu zebanileri, bu şer odaklarını, tanrının hiç uğramadığı toprakların efendileri olan bu iğrenç yaratıkları defetmeyi başarmıştık ama şimdi yeniden mi hortlamışlardı?

“Nahiyeli ne diyor?” diye sordum. Ahmet Şükrü Efendi hemen ne demek istediğimi anladı.

“Anlıyorum endişeni Mithat. Emin olmasam bu saatte yanına gelir miyim? Ama içini rahatlatacaksa söyleyeyim, konuştum birkaç kişiyle. Biçare köylü, ne olduğunu anlayacak durumda değil. Üzerimize sanki manda çökmüş sandık beyim, diyor bir tanesi. Başka bir şey olamaz Mithat, sen de biliyorsun.” Evet ben de biliyordum. Aslında o anda hemen bir çaresine bakmamız gerektiğini dahi düşünmeye başlamıştım.

“Evlerini bile taşımaya başlamış mahalleli” dedi Ahmet Şükrü Efendi ve düşünceli düşünceli sakallarını sıvazlamaya başladı.

Bir karara vardım ve aniden ayağa kalktım. Sakince “siz gidin,” dedim. “Rahatça uyumaya çalışın bu gece. Beni üzen sizin bu endişeli haliniz. Şu an için yapabileceğimiz bir şey yok. O iblisler de bırakalım son gecelerini yaşasınlar. Yarın erkenden görüşürüz hayırlısıyla.”

Ahmet Şükrü Efendi geldiğinden beri ilk defa tebessüm etti. Onu ilk defa o neşeli, eski haline benzettim. Minnetle bana baktı, “Sağ ol Mithat.” dedi ve sıkı sıkı sarıldı. Biraz önce ortalığı kasıp kavuran fırtınanın o an aniden kesilmesi ise sanırım bir tesadüften ibaretti.

Gece boyunca uyumadım. Güneş doğmadan evvel İslimye kasabasına doğru yola çıktım ve Nikola adında eski bir dostla buluştum. Nikola kırklarında, yüzü kafasına büyük gelen genç bir delikanlıydı. Neyse ki ismimizi, cismimizi tanır, bilir, severdi. Ricamızı kırmadı ve habis ruhların kovulması üzerine sekiz yüz kuruşa pazarlık ettik kendisiyle. Olur verdi, ikiletmedi. Hiç vakit kaybetmeden Ahmet Şükrü Efendi’nin yanına doğru yola çıktık.

Tırnova’ya vardığımızda öğlen olmuştu. Ahmet Şükrü Efendi yanımda Nikola’yı görünce rahatlamıştı. Kısa bir sohbetin ardından, Nikola “Halkın gözü önünde yapalım ki korku, şer kalmasın.” diye önerdi. “Görsünler ki, bilsinler şeytanın döllerine tamah edilmeyeceğini...”

Ahmet Şükrü Efendi, hemen bir emirle nahiyeye ve çevrede ki kasabalara çığırtkanlar gönderdi. Bir saat içinde meydanda öyle büyük bir güruh toplandı ki şaşa kaldık. Ellerinde sopalar, taşlar ve hatta silah olanlar dahi vardı. Baktım ki kalabalık öfkeli, çıktım balkona “Yahu ağalar!” dedim. “Nedir bu haliniz gündüz vaktı, savaşa mı gideriz? Bu işler böyle hırla, gürle, taşla, sopayla olmaz, ilimle olur, imanla olur.”

İçeriden Nikola’yı çağırdım. Tanıyanlar var elbet. Cadıcı Nikola diye bilirler. Bilen bilmeyenle konuştu, uğultu fısıltıya, fısıltı ise sessizliğe büründü. Sopalar, taşlar yere düştü, silahlar bele girdi.. Sonunda kalabalık ürkek bir çocuğa büründü.

Biz önde, nahiyeli arkamızda düştük yola. Gündüz vakti mezarlıktan başka yere saklanamazlardı. Mezarlığıa geldiğimizde, Nikola, ceylan derisi çantasını araladı ve meşe ağacından yapılma tahtasını çıkardı. Tahta efsunluydu. Ortasında şekiller, işaretler ve harfler vardı. Kimsenin bilmediği bir lisanla kaplıydı. Bu tahtayı parmağının üzerine koyar, birkaç tılsımlı kelam eder ve tahtayı parmağında döndürürdün. Efsunlu tahta hangi mezara bakar ise bu habis ruhlar da o mezarda demekti. Kırk hocanın kırk yıl okuduğu bu eski tılsım, Nikola’ya dedesinin dedesinden kalmıştı. Bir zamanlar bizde de vardı böylesi, ama bu denli tesirli değildi doğrusu. Nikola benim de yardımlarımla tüm hazırlığını bitirdi ve herkesin gözü önünde hünerini sergilemeye başladı. Döndü de döndü meşe tahta. Ben diyeyim on dakika, siz deyin yarım saat döndü. Bütün ahali sessizliğe bürünmüş, Nikola’nın parmağında dönen tahtaya bakıyordu. Kısa bir an sonra yavaş yavaş durmaya yüz tutan tahta, yeniçeri ocağının kanlı zorbalarından Tekinoğlu Ali Alemdar ile Apti Alemdar denilen iki şakinin mezarına karşı durdu. Ve Nikola’nın onayı ve Kadı efendinin emriyle zaman kaybedilmeden dört kişi mezarları kazmaya başladı. Nihayet açılan mezardan öylesine korkunç bir koku vuku buldu ki, düşman başına vermesin. Gençlerin de yardımıyla bu şer yuvasından cesetler çıkarıldı. Adamların vücutları yarım misli büyümüş, kılları ve tırnakları üçer dörder misli uzamıştı. Gözleri yuvalarından çıkmak üzere gayet korkunç gözüküyordu. Hiç şüphe yoktu ki nahiyenin başındaki iblisler bunlardı.

Bu adamlar sağlıklarında her türlü pis işi yapmış; ırza, namusa, mala saldırmış ve adam öldürmüş kişilerdi. Yeniçeri ocakları kaldırıldığı zaman her nasılsa yaşlarına bakılarak cellada verilmemiş ve ecelleri ile ölmüşlerdi. Sağlıklarında yaptıkları yetmezmiş gibi şimdi de halka habis ruh olarak tebelleş olmuşlardı. Yapılacak şeyleri belli etmek amacıyla Nikola cesetleri inceledi. Sonra derhal bir kazan su kaynatmak gerektiğini ve bir de şöyle irice iki odun parçası bulunmasını istedi.

Mahalleli gördükleri karşısında giderek huzursuzlanmaya başlıyordu. Bir yandan Nikola’nın istediklerini yapmaya çalışıyor, bir yandan da mezardaki adamlara lanet yağdırıyordu. Nikola, odunları yonta yonta sivrilttiği koca kazıkların üzerlerine yine tılsımlı yazılar yazdı, okudu ve üfledi. Bir süre sonra kazanın içindeki su da kaynamaya başladı. Tüm hazırlıklarını bitiren Nikola, herkesi geri çektirdi ve “Ya allah!” deyip işe başladı; yeniçerilerin tam midesinin üstüne, ciğerlerinin arasına çaktı kazıkları. İki adamdan da ince bir tıslama duyulur gibi oldu. Besbelli habis ruhları çıkıyordu zındıkların. Daha sonra Nikola, uzun bir bıçakla adamların yüreklerini çıkardı. Kimbilir ne zamandır burada duran cesetlerin yürekleri sanki dün ölmüşler gibi taptaze, kanlı ve canlı duruyordu. Nikola o an hayrete düştü. “Vay şeytanın tohumları,” diye fısıldadı ve bana baktı. “Amma da şer doluymuş, amma da güçlüymüşler.”

Nikola doğruldu ve fokurdayan koca kazanın içine attı adamların yüreklerini. Haşlanmaya başlayan yüreklere de bir kaç tılsımlı kelamı yine eksik etmedi. Artık beklemekten başka hal yoktu. Ahali de taşa kayaya oturmuş, Nikola’dan gelecek haberi bekliyordu.

Neredeyse erimek üzere olan yürekler kaynayan suyu simsiyah yapmıştı. Nikola geldi ve kazana şöyle bir baktı. Geri çekilip düşünmeye başladı. Bir süre sonra “Yok ağalar, hiç tesir etmedi iblislere. Bu cesetleri yakmaktan ve külleri kırk caminin bahçesine gömmekten başka yolu yok.” dedi. Bu hususta da şer’an da izin verildi.

Kısa sürede, ahalinin de yardımıyla her şey hazır edildi. Adamlar lanetler okuna okuna harlı ateşin içine atıldılar. O an öylesine pis, gür ve siyah bir duman çıktı ki adamlardan, sanırsınız ki birinin evi yanar. Görseniz iki cürum adam. Ateşin başında okunan dualardan ve Nikola’nın da artık her şeyin geçtiğine dair onayından sonra yanan adamların küllerini kırka böldüler ve her parçayı ahaliden birine teslim ederek görev bellediler. Çoktan gece olmuştu bile.

Ahmet Şükrü Efendi’yle tıpkı eski günlerdeki gibi keyifli bir sohbet ettikten ve Nikola’yı evine bıraktıktan sonra benim de görevim tamamlanmıştı. Birkaç gün geçince duydum ki, gerçekten de  o günden beri nahiyeden de çevre ahaliden de tek bir şikayet gelmemişti. Çok şükür! Kasabalı yeniden cadı şerinden kurtulmuştu.

[kuntmecmua-blog]

Evde iktidar, sokakta çöplük, yatakta uyanacak sebep

Yazı: Mert Serim Fotoğraf: Chase Newton

Şu andan itibaren bu yazının sonuna kadar yazacağım her şey, aklımdan çıktığı gibi burada olacak. Okuyacağınız satırlar değil, yazacağım kelimeler bu şekilde raks edecek. Çünkü okunacağının bir garantisi yok. Ancak pratikte bir önemi de yok. Çünkü bu çöplüğü yaratmak bizim görevimiz. Ben kendi çöplüğümü yaratıyorum ve göremeyeceğim bir yere atıp kurtulduğumu düşünmeyeceğim. Her zaman burada olacak.

Bu açıdan baktığımız zaman internet, her horozun kendi çöplüğünde öttüğü ve kendi çöplüğü üzerinde yaşamaya devam ettiği bir yığın. Boğulmamak için komşular edindiğimiz bir atık yığını. Taşınmak istediğimiz vakit kendi çöplüğümüzü alıp uzaklaşmıyoruz. Sadece takibi bırakıyoruz.

Bir de diğer tarafı var; çöplüğümüzü bırakıyoruz. Evet, çeliştik kendimizle. Fakat çöplüğü bırakıp gittiğimizi düşündüğümüz anda bile aslında internetteki ayak izimizi sürdürüyoruz. Bir noktadan diğerine giderken de aynı çöplükteyiz. Ürettiğimiz her şey aynı çöplükte. Ancak taşındığımızı düşündüğümüzde sadece çöplüğümüzün üzerini kaplayıp yeni bir alan açıyoruz.

Yalnızlık gibi. Aklımızdan, içimizden geçenleri söylemek istiyoruz. Ancak nasıl kurşun içimizden geçip gittikten sonra söyleyemezsek, aklımızdan geçenleri de söyleyemeyiz. Tam bir klişe değil mi? Karşımızdakine iyi sözler sarf ederken içimizden bağırırız ya, aynı o klişe. Hani hepimiz farklı ve özeliz ya. Anlam arıyoruz ya. Ertesi gün, güneşi karşılamak için bir anlam arıyoruz ya.

Aslında hepsi, midemiz bulandığında ağzımı­za gelen mide asidi gibi içimizdeki sıkıntı da beynimi­ze sıçramasın diye. O ekşi, huzur­suz, nemrut tadı hissetmeyelim diye. Hoşnutsuzluğumuzu ertelemek için sa­bah uyanmak isteriz. Yeni bir hedef bulmak. Bay­rağımızı dikecek bir toprak parçası edinmek.

Baba olmak, anne olmak, evlat olmak, birey olmak, toplum olmak, önder olmak, değerli olmak. Kim için? Ne için? Kendimiz için mi? Bunun için yeterince bencil miyiz? Ben bunları kendim için yapıyorum ve hayatımı daha anlamlı kılıyorum. Kısaca, sabah uyanmaya ihtiyacım var.

Bu şekilde söyleyince çok tatmin etmiyor olabilir. Veya duymak istenilen sözler iki dudağın arasından çıkmıyor olabilir. Beyninin dışa vurmasını beklediklerinle ses tellerin arasındaki titreşim harmoniyle dans etmiyor olabilir. Vücudun içindeki bir isyan gibi. Toplum olarak yaşamayı öğrendiğimiz zaman, bir iktidar olmasını da kabul ettik biz. Şu an nefes alan bedenlerimiz kabul etmese de, beynimizle atalarımız arasında bir isyan baş gösterse de; onlar bunu kabul etti. Ve sonuçlarını yaşıyoruz.

Evde iktidar, sokakta iktidar, otobüste, markette, işte, toplumda, devlette, devletler arasında. Birini kabul ettik. Bizden güçlü olanı kabul ettik. Ve güçlü olduğumuz mekanda da, iktidar olmaktan çekinmedik. Hükmettik kurallar koyduk.

Yasa ile yasak arasındaki tek bir harf gibi bu ayrım. O kadar da farklı değiller. Kuzen gibiler. Fonetiğimiz bile bunu kabul etmiş. İktidarı belirlemiş ve güçsüz olduğu noktada geri çekilmiş dil bilimi. Yasa ile yasak arasındaki yalın mutabakata karşılık hiçbir şey söylemediği için kabul etmiş. Sessiz kalarak.

İşin özü, kibrimiz batsın. İnsan olmayı anlamlı kılan bu ise... Kibrimiz batsın.

[kuntmecmua-blog]

Zeytin dalına konan kumrular *

Yazı: Melisa Kurtcan İllüstrasyon: Selen Kılınç

Zevk ve heyecan üreten anlamında östrojen, üretemediğimiz ölçüde tutsak kadınlık.

Bolca kahve yapıp biraz yeşil elma biraz tarçınla şehrin kenarlarına tutunan sahillerde bulmuşum kendimi. Ayağıma çimler değiyor, bu bir anı mıydı yoksa duyum mu hatırlamıyorum. Hayatta kalmak arzusuyla son bir defa, ayakkabılarımı çıkarıp paçalarımı sıyırıyorum. Tenimde habersiz topladığım kum taneleri. Hiçbir sebep bulamamanın rahatlığıyla tutunuyorum hayata, aceleyle işe giderken gözüne bir iskambil kağıdı ilişmesi gibi büsbütün keyfî. Şahıssız tüm süreçlere yakın hissediyorum kendimi, ateşin Güneş’e doğru hareketi, suyun kaldırım kenarlarında izlediği yol, enerjisi tükenen bir yıldız, seratonin moleküllerinin hayatın anlamsızlığına kanaat getirmeden az onceki hali… Şahıslarınız erdemden daha uzak çünkü.

Her şey akar, diyor Heraclitus mağarasından. Akan şeyler arasında kalıcı bir şeyler arayan kadının bulup da sizin yitirdikleriniz… Öyle büyük ki hasetiniz, bizim evrensel bir biçimde bulduğumuzu, sizin sonlu varsıllığınızdan eksilttik sanıyorsunuz. Oysa bulunan size de gelir, izin verseniz. İyi bir dostun huzuru düşmanı için de istemesi gibi bir şey bu, mücadele düşmanla değil, düşmanlıkladır çünkü.

Varlık ve yoklukla oynanan oyun, bakın bunlar az önce yoktu, bakın bunu az önce düşünme­miştim, bakın bunu az önce okumamıştınız! Tüm bu az öncelere sonunda ne oluyor, bilmiyorum. Ama yok olmadıklarını hissediyorum. Ben buna artmak diyorum. Yaratımın sihirli dokunuşu… Bir tek hakkaniyetli düşüncenin, her türlü taş üstüne taş koymaktan üstün olduğunu biliyorum en çok. Yüzüme güneş vuruyor. Güneş’ten alıkonulmaya çalışılan fikri kendinden büyük tüm kadınları düşünüp utanıyorum. Şimdi artık bir görevi devralmış gibi, anlam, heyecan ve bilgi üretmek daimi hedefim.

Bazen sanki her şey akmıyor da gibi…

Sürekli eyleme zorunluluğunda kendisini gösteren kabul görmüş depresyona mutluluk diyorlar. Oysa anlamını eylemekte bulan bir varoluş, hayatın kendisinde anlamlı ve güzel hiçbir şey bulunmadığı iddiasını pek moda ama hantal bir çanta gibi hep yanında taşıyor. Nereye gitse çıkarıp omzundan masanın üze­rine koyuyor. Hızla üst üste kahveler tüketiyor, sigara yakıyor ve yapılan edilenden bahsediyor hızla. Yok hükmündeki binlerce keyfi hareket, lafını da ederek geçici bir süreklilik kazandırmak istiyor eyleminin sanal varlığına. Olmakta olanın üstünü kapatıyor eylem, işediği yerin üstünü kumla örten kör bir kedi gibi…

Böyle teşhis edilmiş günümüz varoluş normalinde, hayattan zevk aldığım anlar, var olmaya ara verdiğim anlar artık yalnızca; olmak dediğiniz buysa… Çırpınmadan da suyun üzerinde kalabilirsin! Oraya buraya saldırmadan nefret ve panikle, idrakın eylemi askıya alan şefkatiyle yaşamı onaylarız her anında. Hep boğulmadan az önce hatırlayabildiğimiz… Hem suyun yüzeyinde kalıp hem de boğulduğumuz bu yüzdendir.

Pencere önü kumruları nereden gelir?

Tüm kanatlı varlıklar gibi hafif olmayı över pencere de. Açıldığında termodinamiğin ikinci yasası işler, düzensizlik daima artma eğilimindedir. Enerji kaçar, yayılır, ta ki bir anlamı olana dek! Bundan mıdır ışığı olan kadınları penceresi açılmayan odalara hapsetmeleri? Heyecan üreten, heyecanla bilgi üreten, ışığıyla ruhunu yükselten, duygularından güç alan, şefkatiyle ayakta duran, tüm dünyayla ilgilenen, başkasının acısını içinde duyan, koskocaman kadınları hani? Hayatta kalım savaşımızda artık getirisi çok düşük olan dünyayı anlama çabasına tüm üretkenliğiyle dahil olan, tüketici çoğulluğunuza rağmen artan, artıran kadınları?

Niteliksel çokluktan korkuyorsunuz çünkü! Sayılamayan, elle tutulamayan, tutuklanamayacak olan! Sayıdan ibaret olmayışımızdan, çoğalmamızın teker teker dokuz aylık periyotlarla sınırlanmış olmayışından, bir cümleyle milyonlarca artabilmemizden korkuyorsunuz! Bir sır vereyim mi, dışarıdasınız belki ama, kumruların geldiği yere hiç gidemeyeceksiniz siz. Bir ömrünüz bir nefesimiz etmeyecek, bir neşeniz bir hüznümüz ve de. Eksileceksiniz, yok ederek attığınız her adımda. Bir bilim kadınının elinde tuttuğu zeytin dalı kadar olamayacak milli parklarınız. Doğru yaşadığının büsbütün bilincinde tutsak bir kadın kadar özgür olamayacaksınız!

Güneş enerjisiyle içine mavi ve turuncu ışık doldurabildiğin bir kavanoz hediye edilmişti bir kez bana. Işığımın bir kısmı hep orada kaldı. Bir gün dönüp ışığımı serbest de bırakmak isterim ama ışığın kavanozlarda hapsolmayacağını öğrettiniz bana.

Artık Güneş’le dolar, sonsuzca yayılırız her yerde, her anda! Güneşi de karartamazsınız ki anlasanıza… Sevildiğini bilen bir kedi gibi bu kez, kuyruğu dimdik daima!

(*): Esra Mungan’a ithafen.

[kuntmecmua-blog]

Cesur kahramanlar

Yazı: Su Melis Sepetçi İllüstrasyon: Mete Kaplan Eker

Ön bilgi: Bu masal henüz 5 yaşında olan bir çocuk tarafından yaratılmıştır. Çocuk, henüz yazı yazmayı bilmediğinden annesinin kaleme almasını talep etmiştir.

Fırtınalı geç saatlerde-havalarda, göklerin hakimi, kızılderili kızı görünce onu çok sevdi. Ama kötü kırmızı uçak onu yakalayıp hapishaneye attı. Göklerin hakimi uçakçı Tefy derhal onu kurtarmaya gitti. Ama ne vardı, hapishanenin kapısında nöbetçiler vardı.

Göklerin hakimi uçakçı Tefy, nasıl gireceğini düşünmeye başladı. Sonra aklına hemen çok iyi bir fikir geldi. Kızıl saçlı kızı nasıl kurtaracağını biliyordu. Tabii ki de cebindeki görünmezlik iksirini hemen çıkarıp onu içip kızılderili kızı kurtarabilirdi. Hemen cebindeki iksiri çıkardı ve içti. Diğer yenilmezlik iksirini de arkasından içti.

Hemen içeri girip akş olduğu kızı kurtarıp ona aşkını ilal etti. Sonra gittiler evlerine. Bir gün geldi ki o gün nişanlanacaklardı. Ardındaki gün evlendiler ve uzun zaman çok mutlu yaşadılar.

Birden bir gün kızılderili kız hamile olduğunu fark etti. Hastaneye gittiler ve doktor bir kız bebeklerinin olacağını söyledi. Bir gün geldi ki bebekleri doğdu. Nurtopu gibi ayıcık şeklinde çok tatlı bir kız çocukları olmuştu.

Babası, doğunca sevinçten göklere zıplamaya başladı. Ondan da neredeyse karısı kahkahalardan evi yıkacaklardı.

Çok mutlu yaşamışlar ve ömür boyu öyle yaşamışlar.

Not: Umarım uydurduğum masalı beğenirsiniz <3

[kuntmecmua-blog]

Şişman ve ılık

Şiir: İnci Doğruer Resim: Sabo Akdağ

Şişmanlar koltukta uyumaya bayılır. Ve ben de şişmanlara.

Hala gelir aklıma. Nasıl da bir unutma çağıydı. Kim bilir. Kim bilir nerdeydi kendim. Kendim kendimde değildi. Kedim bile kedimde.

Şişmanlar bana bayılır. Issız ve karanlıksa bir sokak Kesin bir şişman arkamdadır demek. Takip ederler beni genelde. Yumuşak bir göbek ve de şişman ellerle.

O şişmanlardır peşimdekiler. Ama asla kapanmaz aramızdaki mesafe. Ne onlar beni yakalamaya çalışır. Ne ben korkarım şişman ellerinden onların. Gelmezse peşimden, şaşırır; hani nerde derim şişman kolların.

[kuntmecmua-blog]

Pege’nin düşü...

Yazı: Ali Selman Fotoğraf: Nazlı Erdemirel

Bütün gece hayaller kuruyordu genç kadın, zamandan ve mekandan bağımsız hayaller. İnsan kendisini hayallerde temize çıkartabilir mi? İnsanın herhangi bir hareketini temize çıkartması gerekir mi?

Yaşamda bir sorunumuzun konusu ahlak olunca bunların hepsine verilecek cevap evetti! Ahlak derken, öyle varoluşunu bacakların arasında geçenlere bağlayan ahlak değil bahsi geçen, insanların hislerini önemseme üzerine kurulu olan ahlak. İşte o zaman kendini aklamak için derinlerde, önce tüm insanlığı değiştirmeli kişi,işte şimdi ahlak karşısında dik durabilir.

Sadece hislerin olduğu hayaller kurabiliyordu kızımız, onun ötesine geçme çabasının bile yerinin olmadığı hayaller. Bir sonsuz hayal deniziydi onunki, bir şamandıra yeterdi hayalinin başlaması için, bir nirengiydi aradığı tek şey aklının.

Neydi en eski ve en acı aşk hikayesi? Neydi bir insanın, bir çiftin, bir gecede yaşayabileceği en büyük acı? Eğer Oidipus’un ve Iokaste’nin acısı dinmeyecek ise, kendi umutlarının ne anlamı olabilirdi?

Kral Oidipus az önce biricik karısının aslında annesi, canından çok sevdiği çocuklarının aynı zamanda kardeşleri olduğunu öğrenmiş bir insan ne halde olabilirse, işte öyle giriyordu kraliçe Iokaste’nin odasına. Buraya kadar tüm yaşananları öyle ya da böyle kabul edebiliyordu genç kadınımız ama bir şekilde bu hikayenin içine girmek istiyordu, değiştirmesi gereken şeyler vardı. En başta o küstah Freud’a malzeme olacak bir öykü değildi bu yaşananlar, bir teorinin nesnesi olamazdı bu kadar derin hüzün. Bir anda asıl can alıcı noktayı fark etti öyküde, işte bir şeyleri değiştirmeye buradan başlayabilirdi.

Oidipus bu kadar büyük bir ahlaksızlığın tam orta yerinde kaldığını öğrendiğinde öfke ve hüzünden bitap halde Iokaste’nin odasına koşturmuştu. Ama onu kendini asmış bulunca, işte o an aslında bir insanın kendisine fiziksel olarak yapabileceği en büyük işkenceye başvurmuştu. Bir insana hangi acı, toplu iğneyle kendi gözlerini oydurabilirdi? Sevdiği kadının kendisi yüzünden, canına kıymasından daha büyük bir acı olabilir miydi? O zaman değişim buradan başlamalıydı.

O zaman Kral Oidipus trajedisinin sonu tekrar yazılsın…

Oidipus yüzünde büyük bir dehşetle kraliçenin odasına girer, tüm duyduklarını ve bunların içinde oluşturduğu üzüntüyü bir de biricik aşkının gözlerine bakarak yaşamak istiyordur. İçeri girdiğinde kraliçesini, ağlamaktan göz pınarları kurumuş halde evlatlığı Pege’yi dinlerken bulur. Iokaste’nin yüzünde acı görülmektedir görülmesine ama bir yandan da akıl almaz bir sakinlik vardır. Oidipus soran gözlerle anlatmaya başlar.

Oidipus : Ah benim biricik karım, sadece çocuklarımın annesiydin sen, krallığımın varislerinin annesi, oysa ki annesi olduğun varis benmişim. Nasıl olur bütün bunlar? Nasıl olur da tanrılar, bir an olsun bu büyük kötülüğü yaşamamıza engel olmak istemediler? Nasıl olur da ben seni karım olarak bu kadar severken, şimdi bir de annem olarak bağrıma basacağım?

Iokaste :  Kralımız, kahramanım, biricik eşim Oidipus, sen gelmeden az önce ben de bu büyük acıyla yoğurulmuştum.  Bu acıya nasıl dayanılır bilemez bir halde kendi canıma kıymaktan başka yol bulamıyordum. Ben nasıl senin yüzüne bakacaktım, nasıl diğer evlatlarıma analık yapacaktım bundan sonra? Ve nasıl Thebai halkına kraliçeliğe devam edecektim? Çıkar yol yoktu ve tam kendimi asıyordum ki evlatlığım Pege yetişti ve onu dinlemem için yalvardı bana. Sadece biraz dinlememin yeteceğini, sonrasında nasıl olsa yine kendimi öldürebileceğimi söyledi ve ben de öyle yaptım. Gördüğün gibi, bu küçük kızın bildikleri sayesinde şimdi tekrar yaşama tutunuyorum.

Oidipus : Nedir anlattıkları, ben bir Kral olarak bile dehşete düşerken, nasıl olur da bu küçük kızın aklına inanarak yaşama tutunmayı başarabildin? Pege, kızım sen anlat bana, nasıl dayanılır bu büyük acıya, her şeyi bilirken.

Pege’yi tanımış olmalısınız bizim hayalperest kızımız. İokaste’nin yerinde olsa bırakın kendisini asmayı, yaşamaya devam edecek gücü bile bulamayacak kızımız şimdi bu büyük öyküdeki hüznü yok eden kahraman oluveriyordu.

Pege anlatmaya başladı.

Pege :  Büyük kralımız biliyorsunuz ben Acem esirlerden birinin kızıyım ve yüce İokaste’nin beni himayesine alması sayesinde sizlerin gelenekleriyle büyüdüm. Ancak annem, aslımı unutmayayım diye biz Zerduştların gelenek ve göreneklerini de anlatmıştı. Bizlerin de büyük büyük krallarımız vardı tıpkı sizler gibi ve bugün yaşadıklarınız bizlerin hikayelerinde hep geçerdi. Yüce kralım, eğer sizler bizim topraklarımızda yaşıyor olsaydınız, dışarıdaki kalabalık halkınız, yaşadığınız bu tesadüfi mucizeyi kutlamak için hazırlıklara başlamıştı bile. Çünkü bizlerde en büyük yücelik, bir kralın dul karısını, o kadının çocuklarından birinin eş olarak almasıdır.

Bu sözleri duyan Oidipus’un hissettiği ilk şey hafiflemeydi. Bir yerlerde, başka insanlar onları yüce bile görüyordu. Bu yaşananları, bütün kötülüklerin merkezi olarak değil de, tanrının bir emri olarak kabullenmişlerdi. Hangisinin doğru olduğunu kim bilebilirdi ki?

Oidipus’u ve sevgili karısını başka zorluklar bekliyordu artık. Dışarıdaki halka bunu anlatamazlardı, kendi tanrılarına değil de kara tenli acem tanrılarına bakarak akladıklarını ruhlarını, nasıl söyleyebilirlerdi? Hades bilmiyor muydu bunu? Hades’in yanına gideceklerdi eninde sonunda o zaman ona anlatabilirlerdi neden yaşama devam ettiklerini.

Bir yandan da geçmişlerini değiştiremezlerdi, mesela İokaste daha bebekken ölüme terk etmemiş miydi evladını, Oidipus’unu? Ama olsun, yaşamaya değerdi, çünkü bu küçük acem kızı bir neden vermişti onlara. O zaman elinden tutarak birbirlerinin, gizlice Thebai’yi terk etmek üzere yola koyuldular.

[kuntmecmua-blog]

Bohem havalı sevgilim

Yazı: Mutlu Erdoğ Fotoğraf: Melis Manav

Bu yaz nostaljik bir etki yaratan, 70’lerin vazgeçilmezi, el yapımı görünümlü, rengarenk çiçek nakışlı ve baskılı bluz, ceket ve yeleklerden bol bol göreceğiz. Yırtık jeanler, şortlar, yıpranmış efektli tişörtler, yere kadar uzayan etek boyları, rahat kesimler ve bohem havalar oldukça… diye devam etmek ister miydim? HAYIR! Zaten bunları her yerde bol bol okuyorsun, görüyorsun, sıkılyorsun ve yoruluyorsun.  Gerek yok...

Gel seninle bir anlaşma yapalım; tamam giy bunları, çok da güzel olursun ama bunların altında yatan düşünceyi de öğren. Beatnik’lerden başlayıp hippilere kadar ulaşan ve sonrasında resmi, edebiyatı, müziği ve modayı etkileyen yolculuklarına kulak ver, ortak ol, sahip çık. Stilinle harmanla ki eğreti olmasın. Moda kurbanı olma diye tüm derdim.  Başka ne olabilir ki?

Olayın kökeni 1950-60’lı yıllar arasında Batı Yakası Kardeşliği’ne katılan geneli şair ve yazarlardan oluşan New York’lu gençlerin bir araya getirdiği Beat Generation’a dayanıyor.. Bu insanlar ya bir şeyler yazıyorlar ya da sanki bir mizansenin içine kendilerini sokarak bir karakter gibi hayatlarını sürdüyorlar.

Büyük bunalım sonrasında işçilerin demir yollarına dökülüp amaçsızca seyahat etmelerinden esinlenerek Beatnik’ler de sonu gelmeyen yolculuklara başladılar. Gittikleri her yerde insanları etkileyerek, mevcut toplumsal kurallara karşı çıktılar. Rutin hayat, aidiyet, üretim gibi kavramları yok saydılar. Dünyanın, üzerinde yaşayan tüm hayvan, bitki ve insanlarla bir bütün olduğuna inandılar. Ne farkımız var ki? Deve dikeni de nefes alıyor sen de...

Özellikle edebiyat başta olmak üzere birçok sanat dalını etkilediler ve hiçbir akıma öncülük etmeyerek kendi yollarında yürüdüler. Hatta o kadar uyumsuzdular ki sansür üzerine sansür edildiler. “Yol” onlar için her şey demekti. Üretimlerini, meditasyonlarını hep bu yolculuk sırasında yaptılar, yazılarını yolda yazdılar.

Ve arkasından günümüz “bohem” havasını yaratan hippiler geldi. Amerika’nın Vietnam Savaşı’na gönderdiği askerlere bir başkaldırı olarak başlayan bu hareket, başlarda biraz beatnik’lerden esinlense de sonrasında yürüdü gitti.

Kendilerine doğrultulan silahlara çiçek sokmalarından mıdır yoksa Scott Mckenzie’nin “Be sure to wear some flowers in your hair” sözlerinden mi gelir bu isim, bilmiyorum ama onlara çiçek çocuklar dedik. Hippiler de tıpkı beatnik’ler gibi komün hayatı yaşayan, toplumsal kurallara uymayıp, mülkiyetsizlik ve aidiyetsizlik gibi kavramları hayatlarının merkezlerine koyarak kendi dünyalarında en güzel yıllarını geçirmişler. “Make love, not war” demişler ve pasif direnişin bugüne kadarki belki de en iyi örneği olmuşlar.

Sakin hayatlarının bir parçası olan rahat, ucuz ve kendilerine özgü kıyafetler de buradan geliyor. Çiçek çocuk kavramına vurgu yapan çiçek desenli, renkli, nakışlı kıyafetleri de genelde kendileri boyayarak farklılaştırıyorlar. Hani senin o eskitilmiş efektli tişörtlerin var ya, heh işte onlar gerçekten de yıkanmaktan o hali alıyor. Sen ne sanmıştın ki?

Doğaçlama ve tutkulu beraberliklerin seninle olması dileğiyle.

Bir de tabii ki dünya barışı (tamam tamam bu bir güzellik yarışması değil ve ben de birinci)...

[kuntmecmua-blog]

Yerüstü macerası

Yazı: Deniz Dağlar Atalay İllüstrasyon: Ahmet Özcan

Yaşadığı kolonide; hızlı nüfus artışı ve beton engeli yüzünden yuvalarını daha fazla büyütememeleri gibi sıkıntılar kıtlığa yol açmıştı. Dışarıda artan tehlikeler sebebiyle, koloniye yiyecek getiren karıncaların sayısı bir hayli azalmıştı. Bunu yapabilenler gerçek birer kahraman olarak görülüyor ve maceraları büyük bir ilgiyle dinleniyordu. Kahraman karıncalar, etrafında toplanan meraklı karıncalara dışarıdaki dünyanın ne kadar değiştiğini ve ne kadar büyük tehlikelerle dolup taştığını anlatıyordu.

Semi artık açlıktan sıkılmıştı ve kahraman olmak istiyordu. Kararını verdikten sonra, bulabildiği tüm cesaretini toplayıp güvenli yuvasından dışarı ilk ürkek adımını attı. Dışarısının bu kadar değişmiş olabilir olmasına; çıktığı delik dışında hiç toprak kalmamasına hayretle bakarken, gürültülü ve kalabalık yeni dünyada yiyecek koklamaya koyuldu. Sıska bacakları tereddütle birkaç adım attıktan sonra o muhteşem koku burnuna ulaştı: Şeker! Yaklaşık 10 dakikalık mesafede; tam karşısında, her karıncanın hayallerindeki yiyecek, şeker duruyordu. Semi heyecanla adımlarını hızlandırdı ve şekere giden yolculuğuna başladı.

Zaferinin hayaliyle korkak adımlarından kurtulup bir süre ilerledikten sonra, duyduğu korkunç sesle kafasını yukarı çevirdi. Ona doğru hızla alçalan kuşu görünce tüm hayallerini oracıkta bırakıp koşmaya başladı. Üstünde durduğu kaldırım taşlarının arasına kendisini atıp gözlerini sıkıca kapattı. Korkusundan uzun süre yukarı bakamasa da sonunda gözlerini açtı ve kuşun gitmiş olduğunu gördü. Tehlikeyi zekasıyla atlatmanın gururuyla yeniden yola koyuldu. Döndüğünde anlatacak muhteşem bir hikayesi olmuştu bile!  

Kaldırımdan inen Semi, alt ettiği tehlikenin özgüveniyle asfaltta ilerlerken, üstüne düşen dev gölgeyle irkildi. Az ilerisinde bir araba inanılmaz bir hızla ona doğru geliyordu ve tam tekerleğin hizasındaydı! Arabanın onu ezmesine sadece birkaç saniye kalmıştı ve Semi’nin koşarak kaçmasına imkan yoktu. Olduğu yerde durup çaresizce ölümü beklerken gözleri doldu. Korku dolu gözlerinden süzülen yaş henüz yere düşmeden araba ani bir fren yaptı ve Semi’nin hemen önünde, kırmızı ışıkta durdu. Semi’nin gözünde sallanan damlacık, sevinç gözyaşıyla birleşip sıcak asfalta düştü.

Semi, arabanın tekerlerinden hızla uzaklaşırken karşı kaldırımda duran bembeyaz küp şekeri gördü. Gözündeki yaşları sildi ve olmak istediği kahraman gibi azimle ganimetine doğru koşmaya başladı. Karşıdan karşıya geçmek için üstüne doğru yürüyen insanlardan, bir sağa bir sola tüm gücüyle koşarak kaçtı. Kaldırıma tırmandı ve az ilerisindeki küp şekerin büyüleyici güzelliği karşısında bir süre donakaldı. Gözlerini şekerden ayıramadan yürümeye başladı. Güneş sanki yalnızca onu aydınlatıyor, parlaklığı gözlerini kamaştırıyordu. Şekere doğru hipnoz olmuşçasına yürürken ayaklarına takılan bir şey onu durdurup büyüyü bozdu. Semi kaldırıma atılan bir sakıza takılmıştı! Kurtulmak için debelenip dursa da sakız yalnızca daha fazla yapışıyor, onu olduğu yere mıhlıyordu. Zaferine bu kadar yaklaşmışken ve bu kadar büyük tehlikeleri atlatmışken, yere atılmış aptal bir sakızın onu engellemesine çok sinirlenen Semi, küfrederek çırpınmaya devam etti. Ta ki ona doğru yürüyen çocuğu görene kadar. “Buraya kadarmış.” diye düşünürken çırpınmayı bıraktı ve onu ezmeye gelen zalim ayağa teslim oldu.

Amacına ulaşamamış olsa da; ilk kez yuvasından bu kadar uzaklaşmış, korkularını yenmiş ve elinden geleni yapmış olmanın guruyla kendisini yere bıraktı. Yüzüne rahat bir tebessüm takınıp üzerine düşen gölgenin devamını; dev ayağı bekledi. Çocuk yeri sarsan heyecanlı adımlarıyla Semi’nin önüne geldi; meraklı bakışlarla kafasını yere çevirdi, sıcaktan kaldırıma yapışmış sakıza uzandı ve sakızı karıncadan ayırıp uzağa fırlattı. Parmağının üstündeki karıncayı iyice yakından inceleyip neşeli bir kahkaha attı ve yere bıraktı.  

[kuntmecmua-blog]

Geç gelen

Yazı: Fırat Demir İllüstrasyon: Mehmet Süleyman Sağlam

Son yudumun ardından elleri titreyerek bıraktı boş bira bardağını sallanan masaya. Barın içerisi tam olarak aydınlık sayılmazdı. Yarı karanlık, yolculuğa ve kelimelere sebep olabilirdi. Kelimeler ise zifir gibi karanlığa bu kez... Şarkılar iyice sıkmaya başlamıştı. Robert Johnson’dan sıkılan ilk insan oldu. Tarih kitapları adını yazdı. “It’s goin’ to be rainin’ outdoors...”

Cebinden silahını çıkarıp gelişigüzel ateş edebilirdi. Boş olmasa tabi: Fazla kurşunu olan var mı? Silahların, dolu değilken tamamen zararsız olduğunu fark etti. Dünya toz pembeye boyandı... Bazı nesnelerin anlamsız diyalektiği, gayet çözünürlüksüz görüntülere yol açıyordu kalabalık ortamlarda; yalnızlığın mantık düzlemine oturtulması gereken bir eylemi kapsadığı söylenemezdi nitekim. Yalnızken sonsuz kere özgürdür insan neticede. Boşverdi. Şimdi çıkarken çöpe atabilirdi silahı, atmadı. Karısının telefonda söylediği sözler çalındı kulağına: İstersen geç gel bu akşam…

Anlayamamıştı. Bu bir kovulma cümlesi miydi? Yoksa ayrılık manifestosu mu? İlk duyduğunda bir litre absinthe’i ısırarak yemiş gibi yanmıştı midesi… Yoksa ter mi kokuyordu acaba? Hayır, en kötü iki günde bir banyo yapardı. Bazı insanlar default olarak kokarlar ya; belki onlardan biriydi. Kimse söylemezse nereden bilebilirdi ki koktuğunu insan? Tamam, nezaket el üstünde tutulması gereken güzel bir davranış biçimiydi ve bazı durumları alttan almayı gerektirebilirdi muhakkak ki ama fazla nezaket de olumsuz sonuçlara sebep olmaya elverişliydi böyle durumlarda. Doktora mı gitmeliydi? Eğer kokuyorsa, açık açık söyleyebilirdi doktor. Doktor kokuyor olsa sen söyleyemezdin yine de utancından.

Kalktı. Kasaya doğru yürürken bir yandan da parasını çıkarttı buruşuk pantolonunun cebinden. Belki fazlaydı. Her şey bir şekilde fazlaydı zaten. Yaklaştı. Ellerinin titremesine kapıldı. Kısa bir süre taburede oturan adam ile barmenin konuşmasını dinledi. Pek konuştukları söylenemezdi gerçi, belki de özellikle sustular. Ya da en büyük özellikleriydi susmaları bütün konuşmalara inat.

Uyuşmaya başlamıştı zaten. Gözleri kapanacak gibi oluyordu. Demek ki geç olmuştu. Eve dönüş vizesiydi saatin geç olması. Herkes üzülürken o sevindi. Eve gidip yatağa girmek, belki karısını öpmek… Sakin bir uyku. Her şeye rağmen; izin verirdi belki ya da belini kavrayabilirdi eli hafifçe, “İstersen geç gel bu akşam.” Peş peşe yankılandı kulaklarında, bütün duyu organlarında… İhtimal düşüktü. Belki dolapta bir iki dilim pizza bulabilirdi. Belki şekerli yiyecekler. Yeterince bira içmişti zaten. “İstersen geç gel bu…” Yoksa bu, hiç gelme demek miydi? Bilemedi. Herkes üzülüyordu, dünyada herkes bir şekilde bir şeylere üzülüyordu, o taca çıktı tam olarak… Acaba erken miydi? Bak. Üzülmesi bile bölük pörçüktü işte... “İstersen geç…” İstemiyordu. İstemiyorum, diyemedi: Erken gelebilir miyim? Karısı cevapladı sanki: “İstersen erken gelme bu akşam” Fazla kurşunu olan var mı? Kurşunsuz bir silahımız var da!

Parayı gelişi güzel bıraktı bankonun üzerine, kimseye bir şey demeden dışarı çıktı. Yağmur yağıyordu. Yağmur yağmaya devam ediyordu daha doğrusu. Umarım bu güzel bir şeydir, diye düşündü. Mevsimler hiç yanılmaz mı? Biraz yürüdü. Bardan çıktığı esnada içeride çalan şarkı bir müddet döndü kafasında istemsizce. Birkaç adım sonra unuttu. Dünya, dev bir pikabın üzerinde dönen eski bir plak gibiydi, bazen olduğu yerde takılıp tekrar eden. “İstersen geç gel bu akşam.”

Üzerinde siyah pardösü olan bir adamı durdurdu aniden sokağın orta yerinde, “Pardon! Saatiniz geç oldu mu?” diye sordu. Uzun pardösülü adam yaşadığı keyifsizliği belli edercesine adımlarını kesti, cebinden çıkardığı köstekli saatine bakarak “On bir” dedi. Telaşla kafasını iki yana doğru salladı: “Hayır, ‘Saatiniz kaç’ diye sormadım. Yeterince geç mi sizce?” Adam pardösüsünü savurdu, aynı asık suratını koruyarak, tek kelime dahi etmeden uzaklaştı. Sanki bir yere geç kalmış gibi attı adımlarını caddenin zifiri karanlığına doğru.

“Umarım eve dönmek için fazlasıyla geç ol­­muştur.”

Seçenekleri çok değildi. Ölse; kimse yadırgamazdı hatta. Olabilirdi. Erken öldü der, unuturlardı bir süre sonra nasılsa. Halbuki geç bile ölmüş olurdu belki… Bütün çiçekçiler kapandığına göre, geçerli bir bahanesi vardı. Öpmeyi deneyecekti ama. Korku böyle bir şeydi çünkü. Bilerek yüzleşirdi insan korktuklarıyla. Yürüdü. Yağmur uzunca bir süre durmadan yağacak gibiydi. Bilinmeyen bir yere muhakkak şimşekler de çakıyordu. Çakacaktı. Mevsimler hiç yanılmazdı.

[kuntmecmua-blog]

Mükemmellikle yapaylık akrabadır, kafa sesin bitmek bilmez rabarbadır, karar vermezsen cennet de cehennem de aslında araftadır, unutma en güzel bahçeler vahşi de olsa hep arka taraftadır. Evren eylemi alkışlar, eylem durur mu, evrene görkemli bir hareket çakar. Durdurur seni, mükemmel olma isteği ve bulandırır o bi’ içim güzelim zihnini. Sen yaptığın an başlar her şey, ihtiyacın yok kimseye; kusurdur esas mükemmellik, öğrenirsin elbet bir gün hem de künt diye!

Künt diye!

[kuntmecmua-blog]

Künt diye!

Şimdi ne güzeldir kedi olmak… Bir düşünün a dostlar, arkadaşlar, canlar, dünyalılar! Bir yolu vardır belki, kedilik var sende de sanki…

Uyur ve uyanırsın, kakanı kuma yaparsın, rüyanda köpek avlarsın, bırak sıkıcı insanlar sıkılsın, onlar fatura öderken sen düz duvarda anlam ararsın.

İşe tüylerini yalamaktan başlarsın temiz olsan bile, an gelir miyavlarsın birine ve de künt diye!

[kuntmecmua-blog]

Babalar, Oğullar ve Rencide Ruhlar

İllüstrasyon: Serkan Akyol

Bazı şeyleri atamıyorsun kısa süreli hafızaya, ama atsan ne güzel olurdu var ya!

Orada duruyor öylece, yüzleşmeye mi çalışıyor kendince?

Kapatıyorsun gözünü, örtemiyorsun ama üstünü.

Üstü sende kalıyor, alt üst oluyor gece.

[kuntmecmua-blog]

Akıllı dediysek düşünüyor da demedik

Yazı: Mutlu Erdoğ Fotoğraf: Yonca Karakaş

Şu sıralar satmayan markayı dövdükleri bir gerçek. Birçok kişinin sahip olduğu akıllı saat ve bilekliklerin miadı dolarken akıllı kıyafetlerle beraber radyasyonu mis gibi içimize çekecek, teknolojiyi derinlerimizde yaşatmaya başlayacağız.

Efendim, akıllı çorap duydunuz mu hiç? Evet yapmışlar. Sensoria adındaki Amerikan marka çoraba takılan küçük bir aparatla beraber telefona bağlanıyor. Bu da yetmezmiş gibi sana yaptığın mesafeyi, hızını, yaktığın kalori miktarını, kalp atışını, adımlarını doğru atıp atmadığını söylüyor. Üstüne üstlük hava alıyor, koku yapmıyor, bir de güzel görünüyor. Ee daha ne olsun?

Şarjının son çizgisiyle -stolk’lamaktan kendini alamadığın o güzel ablamız sağ olsun- sonunda telefonun kapandı. Panik yapma, sakin ol. Tommy Hilfiger’ın çıkardığı, arkasında bulunan güneş panelleri sayesinde telefonunu şarj edebilen ceketinle güneşli havalarda biraz gezintiye çık yeter. Bir bakmışsın telefonun açılmış. Ne? Yeni bir fotoğraf mı paylaşmış? Bas like’ı, acıma!

Buna benzer bir başka örnek de Kickstarter’da başlatılan yeni projeyle geliyor. Dünyanın en iyi seyahat ceketi olarak piyasaya sürülen tasarımın adı “Travel Jacket Baubax”. Bu ceket şişme yastık, eldiven, gözlük ve pasaport gibi birçok özelliği içinde barındırıyor. Mobil cihazlara uygun kalem ve rahat uyuyabilmen için göz maskesi bile bulunuyor. Artık jet lag olmak falan yok. Duymayayım böyle şeyler.

Athos isimli marka kişisel egzersiz sektörünü çılgına çevirecek bir ürün çıkardı. Vücudunun tamamını kaplayan kıyafetin her bir noktasında bulunan sensörler sayesinde, kas hareketlerinin tamamı telefonuna aktarılarak sana en doğru yöntemle ve tamamen senin vücut yapına özel bir program hazırlıyor. Tenis oynamayı sever misin? Ralph Lauren’in tenis oyuncuları için yaptığı kumaşın içerisinde bulunan gümüş kaplı iletken teller sayesinde vücudunda olup biten her şeyi telefonuna aktaran polo yaka mis gibi bir tişört bulunuyor. Federer’in kalbi hızlı mı atmaya başladı? Belki de bu sefer tenis oynamıyordur!

Akıllı kıyafetler arasında olmasa da değinmeden geçemeyeceğim bir teknoloji ürünü daha var. Apple’ın çıkartmış olduğu vibratör. Telefonla ya da akıllı saatle uzaktan kontrolün sağlanabildiği, uygulaması bile olan bir ürün.

Bir sonra ki aşama ne olur bilinmez ama uçan arabalar ufukta gözükmeye başladı mı dersiniz?