KuyaBry

Daily Dose of Purpose

[kuyabry]

Daily Dose of Purpose: Crucial Conversations

Chapter 1: What's a Crucial Conversation? And Who Cares?

When I started reading this book, It was election season here in the Philippines. I was forced to deactivate my socials because of the number of crucial conversations that were mishandled. Reading this book during the election season really helped me. According to the book, a conversation becomes crucial when the "stakes are high, opinions vary and emotions are strong". As I was scrolling my Facebook feed and reading influencer and ordinary people's opinions, I proved that "we're designed wrong", and emotions don't help us converse effectively. We are starting to call people names, we start to label people bobo, stupid, or tanga. What people don't understand, even if they are making sense or basing what they are saying on facts, is our body, organs, and adrenaline react when someone disagrees with us.

I know someone, who was willing to vote for the candidate that was the most qualified but shifted to another candidate due to the "toxicity" according to him.

Sarcastic remarks/tones are being thrown everywhere, and people are starting to cut off long-time friends because of the difference in opinion and it just ends up in an unhealthy, self-defeating loop. No one listens anymore. It's really true, the more you push people, the more you create behaviors that you both despise. It makes me realize if only people knew how to handle crucial conversations better, would the results end differently?

The election season was just a recent example of how flawed we are in handling crucial conversations, the way we talk to our loved ones, how we address problems at our home, or even how we talk at work are also a few relevant examples. We always have crucial conversations in our daily life and we fail to see the importance of these micro-moments. These conversations affect our career, health, love life, and social life, do we not care about these things?

I know you do. In the following chapters, I hope we can handle crucial conversations better. Are we going to handle these conversations or are we just going to ignore this and move on with our lives? Whatever your decision is, it does not reflect you entirely, you just made a choice.

A special takeaway in this chapter is "everyone has differences, not everyone splits up, It's how you argue that matters".

Check out the book

[kuyabry]

Purposeful writing.

I'm reading a lot of good things but not sharing them enough with the world. Starting today, I decided to share and try to inspire people through the power of reading and writing. This is a new chapter for me, no more emo posts, no more thinking out loud on the internet, no more ranting or complaining about life.

I will just focus on what I feel my purpose is, and that is trying to motivate others through writing by reviewing books, sharing what I learned, how it affected my life, and the lessons of the book that might help you survive your daily life.

The first book I really wanted to share is Meditations by Marcus Aurelius however, someone borrowed the book so maybe we can put a pause on that so that I can also have a few practices with other books since I have not written for a long time.

Tonight, I'll start with a book that really helped me in handling arguments and my feelings in tough situations.

Title: Crucial Conversations Tools for Talking when Stakes are High (Click the title if you want to buy the book)

This is a book that is used for training when you're on a leadership track in my past company. I borrowed this from Eric (an awesome colleague). As I read past through the chapters, I felt that this book is not just for leaders!

I'll start sharing my notes and learnings tonight. I hope this can help you out random people on the internet.

[kuyabry]

#1/?? Sulat ni Juan Pedro Hampaslupa

Napa-upo ako sa sulok,

Nilapag ko ang lapis at papel sa sahig,

Di ko napigilan ang pagbuhos ng luha kasabay ng pagbuhos ng ulan.

Bakit may di maintindihang kirot sa puso ko? Di ko maiwasang tanungin sa sarili ko...

"Ba't ang lungkot mo Juan?"

Butas ang puso ko.

Butas na di kayang punan ng kaibigan, ng alak, ng sigarilyo o ng pampalipas oras. Butas na di kayang punan ng "kaya mo iyan" o ng "may ibang para sa iyo".

Paano kung ikaw lang ang kayang pumuno sa kulang at butas kong kaluluwa?

Siguro'y tinadha akong maging malungkot.

Kahit walang kasalanan sa mundo,

Tinadhana pa rin akong maging malungkot.

[kuyabry]

Pantasa ng Kaluluwa.

Sana may nabibili na lang na pantasa ng kaluluwa.

Pakiramdam ko netong mga nakaraang linggo, buwan o taon na ata(?) na parang ang purol ko na bilang tao. Hindi ako malungkot. Pwede naman yon diba?

Kaya magsusulat ako uli, i-didisiplina ang sarili, gagawa ng paraan para maging produktibo kada araw, babawasan ang oras na nakalaan sa paglalaro, di na male-late sa trabaho, di na i-aasa sa food panda ang pagkain at di na i-aasa sa iba ang kaligayahan.

Parang ang dali ano?

Pero nakapagsulat ako ngayong araw.

Kahit maliit na hakbang, kahit mapurol pa ang pagsusulat at isip ko. Masaya ako.

Sana ikaw din.

[kuyabry]

Perfection

Artwork by: Mike Pascual 

[kuyabry]

Atras Tayo.

Sinusubukan kong buksan ang pahina ng buhay ko na ito na di ko tinuloy. Ang mapanghusga at dedmang mundo ng Tumblr. Sabi nila, yon’ daw ang kina-ganda rito. Ikaw lang ang makakasigaw sa isang dimensyon na walang may pake-alam sayo. Pero linisan ko ang paradigm na ito dahil ayoko na makakita ng mundo ng iba. Kahit di ako nagpopost, nagbabasa ako. Isa sa pinakamahalagang tinuro sa akin ng Tumblr ay ang kasiyahan sa pagbabasa.

Na-miss ko yung mga panahon na ang sarap magbasa sa dimensyong ito. Ngayon, di ko na alam ang babalikan ko. Ang alam ko lang, kailangan ko humakbang paatras para i-tama ang ilang hakbang na natalisod ako. Oops, bago mo ko husgahang tanga ka, ay di ako nagsisisi sa pagkapilok, semplang at dausdos ng mukha ko sa aspalto.

Gusto ko lang naman magsulat. Gusto ko uli makaramdam ng ibang pakiramdam. 

Di ko inaasahan na may sumama sa pagbabalik tanaw ko, pero sana may ilan-ilan pang kaluluwa rito na may tiyagang magbasa, sayang naman mga manipesto blogs na ginawa ko nung highschool at college days ko.. 

Samahan mo ko, sasamahan kita. :)

[kuyabry]

[kuyabry]

Blangko.

Ikaw ang simula at ang dulo ng bawat sinusulat, Matagal na kong di nakapagsulat, ni hindi ko nga alam kung kaya ko pa. Pagkatapos ng matagal na panahon ngayon na lang uli ako nakapagsulat sa blangkong puting pahina. Aaminin ko medyo nangalawang na ata ako. Napurol dahil sa di matinding pagsubok, maingay na kapaligiran, maingay na magulang. Napuno ako ng bakit. Ang isip ko ay napuno ng bakit. Bakit masakit ang pagibig, bakit iniwan niya ako, bakit nakaya niyang gawin iyon, bakit pa ko nabuhay, bakit kay bilis umaninag ng rimalim ng sakit, poot at pagdudusa, bakit kay bilis mong nawala, bakit pako nagplano, bakit kita naiisip sa bawat oras, minuto, Segundo, bakit lahat ng ito’y wala lang sayo. Bakit mahal? Bakit mahal na mahal kita, kahit ang sakit sakit na.

[kuyabry]

Nakikita mo pa ba ko? Palaho na ko e’ di ko na kaya. Lulubog na ko sa bigat ko. Bigat. Bigat na nararamdaman ko. Pigilan mo naman ako. Sasabog na ko. Sasabog sa lungkot, sasabog sa pagkamiss, naiiyak na ko. Paglumuha ba ko lalapitan mo ko? Luha, puta. Yoko na. Eto nanaman ako. Ang kirot kasi wala naman akong lugar sa puso mo? pero eto ako, naglalaho sa sarili kong mundo. Pinipilit na isiksik yung sarili ko sa mundo mo.  Di ko na alam kung san ako malungkot. Kung dahil ba sa wala akong lugar sayo, o wala nang malugaran yung puso ko?

[kuyabry]

Sometimes, I just give zero fucks about you

[kaloykolokoy-blog]

Huwag mo 'kong mahalin kung takot kang mabasa ng ulan...

Dahil ang buhay ko'y isang bagyo.

Signal no. 4, oo malakas. Mahirap lampasan. Hindi mo kakayanin. Masasalanta ka.

Kung minsa'y parang libro. Yung piksyon ha. Hindi yung totoo. Sa unang pahina masaya, makulay, busilak. Pero pag nagpatuloy ka na ay nag-iiba. Dumudilim bigla, walang pasabi. Para bang may mahika. Bigla ka nalang magtataka, mapapakamot-ulo ka.

Lakas ng trip di ba? Parang lakas ng hanging hahawiin pati bubong kung saan ka tumitira. Parang bahang luunurin ka hanggang sa di mo na kaya. Parang kulog at kidlat na pag pinagsama'y mabibingi at matutusta ka. Eh anong magagawa ko eh yung naranasan ko mas malupit pa nga?

Kaya kung ngayo'y masaya ka kung ako'y kasama eh magdasal-dasal ka na. Maaaring naka-tayo ka lang sa “mata”. Malay mo, bukas lumampas ka na…Eh pasensya.

[kuyabry]

A

Saan na ko huhugot ng saya? Kung sa bawat hinga, salita, buga, punyeta. Wala ka na! Isa ka na lang linta,

oo linta. linta na napakaganda, linta na kaya akong paikut-ikutin na parang plaka, linta na mahal ko sa bawat gabi, hapon at umaga. Pero puta! Wag mo naman akong ubusan ng saya! Wag mong higupin lahat ng aking ligaya

Wala ka namang sa’la pero punyeta Natatakot ako para sating dal’wa Natatakot ako sa katotohanan na kapag naubos na ang alay kong saya ay maghahanap ka ng iba

di naman malabo diba? kasi sa dulo ng lahat ng to’ wala na kong maalay na...  na... na... putangina salita salita na mas matamis pa kesa sa tang, nesfruta. dating matamis na tang at nesfruta, e’ TANG ina na lang at NESFRUTAng ina! kasi sa bawat bumubuka ang aking bunganga puro problema, sala, bulok na buga Nakakasawa diba?

Kaya wala kang sala. kung ika’y mawawala, e’ ano pa nga bang magagawa? Malay ko e makahugot uli ako ng saya babalik ka pa kaya?

[kuyabry]

Para kong na-grade-an ng prof ko ng 60, pero yung ginawa ko pang 90 yung grade.

[kuyabry]

hey

??

[kuyabry]

Sulok

Mas pipiliin ko manahimik sa isang gilid kesa mag-post na gragraduate ako at kung gaano ako ka-greatful na “blessed” ako ng Diyos habang yung iba sa mga kaibigan ko hindi makakagraduate. Hindi ako magpopost ng “thank you lord” o “#gradwaiting” dahil hindi ako sasaya non. Ano bang nakukuha ng mga kakilala ko sa pagpost na gragraduate sila, di ba nila naiiisip na yung iba naming kaibigan hindi gragraduate. Oo, hindi nila kasalanan. Oo hindi sila nagkulang. Oo proud lang sila dahil sa hirap na dinanas. Pero kelan pa tayo naging ganito kainsensitive na nilalang ng pilipinas? Tangina walang pake sa nangyayare sa paligid. Mangmang at inutil sa sariling atin. 

May mga kaibigan akong nagkaaway, magpopost sila ng ganito para makita na masaya sila kahit wala yung di nakasundo. Nakakarimalim. Hindi ko alam na ganito na kakumplikado ang pagkakaibigan. Nakakalungkot na aabot sa ganon. 

May sobra akong lapit na kaibigan ko na putak ng putak ng kung ano ano at di naisip ang nararamdaman ko. Isang linggo na kaming hindi naguusap dahil sa kung anong ere na sumapi sa kanya

May mga balita na wala nang pake Presidente sa lupa ng pilipinas, Mga teenager na walang pakeelam sa PIlipinas walang alam sa balita, walang opinyon sa pulitika.

Kelan pa ba naging ganito kainsensitive ang paligid ko? Kailan pa ko napalibutan ng ganito ka-walang pakealam na mundo. Sa sulok na lang ako. Sa sulok ko na tahimik at may pakealam sa ibang tao. Mas gugustuhin ko to’ kesa sa esteem, happiness, pride at achievement. Mas sasamahan ko na lang yung malulungkot para maging masaya. Letseng paligid!

[kuyabry]

Sana, Wala na lang Sana

Nang ako ay gumising,

Isa lang ang hiling,

Makita ka at makapiling,

Yakapin ka nang di ikaw ay iiling,

 Sa silid na ito na puno ng rimalim

Ngiti mo ang katahimikan

Katahimikan na kay lalim

Ako’y nahahatak sa kawalan

 Kawalan na walang lungkot,

Kawalan na ubod ng saya,

Kawalan na puno ng puot,

Kawalan na payapa

 Ang lahat ng ito ay wala,

Ikaw at ako ay sana,

Sana na wala naman talaga,

Sana, wala na lang Sana

[kuyabry]

Art of War Chapter 8 kineme

. “A key point in this chapter is the five dangerous faults of a general. This sins are to be considered as a leaders pitfall, first recklessness thinking that everything can be done, being too much idealistic and unable to see the reality of the situation. Leaders are thought that everything is possible that leads to recklessness, and being blinded by that mindset they tend to underhandle other important aspects. Second is cowardice, cowardice because of fear. Fear of acceptance of not knowing everything, fear of friends outplaying them, fear of losing, fear that someone will outsmart him. This fear and cowardice of acceptance results in defeat, the lack of understanding that consultation and allies are essential pieces in leadership.

               Third is hasty temper, worst is denying that you have a hasty temper. It’s insulting to the people and the people you lead. Patience is a leaders pertinent and important attribute. Leaders are showcased in seminars with young millionaires, the society is pushing leaders nowadays to be young successful millionaires but how about patience? This leads to hasty temper of leaders. Because they wanted everything to be on an instant and finished quickly. What about giving time and giving less blame to others? Instead of having and denying a hasty temper a leader must above anything else, lead and start the steps so that everyone will follow. Fourth is honor, too much honor and pride for what you stand for as a leader is not good. A leader must realize that his people has different views and outlooks in life. Some of his people may fight for a different thing, that this people  may feel ashamed because of differentiation of what a leader believes in. Sometimes, because of a leaders high honor to himself, he disregard the honor of others. Honor for  family, God, society, self and beliefs, people vary with this. Good leaders sometimes, disregard honor for God for the sake of others and decision making. Fifth is over-solicitude to his men that leads to distrust.”