fe...

içimde susmak istemeyen bir ses olduğu için yazıyorum; çünkü doğru olanı söyleyip yanlış olanı düşünenleri yüceltirken, yanlış olanı söyleyip doğru olanı düşünenleri alçaltıyorsunuz! neden?!

[larsvebambi]

"Puro ile Leyla" 19.12.2015 saat: 20.00 Tiyatro 1112 Garaj ATB İş Merkezi K Blok 271 Yenimahalle Ankara Rezervasyon halinde Küçük Tiyatro'dan kalkam servisi gidiş-dönüş ücretsiz kullanabilirsiniz. -PURO İLE LEYLA- Biletler www.biletix.com ve gişemizde. Servis ve bilet rez tel: [phone]

[larsvebambi]

#comewhatmay #weddingsong #singingoursong

👰🏻💃🏻

[larsvebambi]

5 aralıkta Kadıköy Theatron'da #kadıköytheatron saat 20.30'da biletler biletix'de 🎭

[streetarteverywhr]

[turkeystreetart]

İtirazım Var!

[larsvebambi]

Kadın cinayetlerini duyur!!!

Kız kardeşlerim selam, Bugün bir arkadaşım bir kadın cinayetini duyurmak için benden yardım istedi. Emine Canan Şahin, 3 ay önce kocası tarafından çocuklarının gözü önünde 18 kurşunla katledilmiş. Adam kaçak olduğu için polisler olayın basına yansıtılmasını engellemişler. Emine'nin kız kardeşi olan Çiğdem, 24 yaşında gencecik bir kız. Kime anlatsa "ablan neden öldürüldü" diye sormuşlar. Psikolojik bir yıkım yaşıyor. Basında duyulmasını, ablasının adını haykıran birilerinin olduğunu görmek istiyor. Hadi, dayanışmaya!

[larsvebambi]

Puro ile Leyla 30-31 Mayısta Garaj Sahnede! Cumartesi 16.00 Pazar 20.00 (Tiyatro 1112 Garaj)

[larsvebambi]

“Puro ile Leyla”

Oyunumuza gelin ey ankaralı tumblrcılar!!!

30-31 Mayısta Garaj Sahnede! Cumartesi 16.00 Pazar 20.00

Biletler biletixte ve Tiyatro 1112 Garaj Gişesinde :)

Yer: ATB Sitesi K Blok 271 Yenimahalle Ankara

[karasgis-deactivated20151016]

Hayallerime İlk Adım: Berlin

30 gün sonra, Berlin’e gidiyorum.
 Çocuk ve Gençlik Tiyatrosu üzerine çalışmalar yapmak amacıyla, “Devlet Tiyatroları” ile “Deutsches Theater, Berlin” arasındaki anlaşma kapsamında bir yolculuk. Kulağında Harry Potter dövmesi olan çocuk, Almanya’ya gidiyor. Amacı ise, masal ile sahne geleneğinin birleştiği noktaları daha iyi öğrenerek memleket çocuklarına masallar izletmek. İşte, hikayem.

Sağolsun, Devlet Tiyatrosu. 2004 yılından bu yana, Devlet Tiyatrolarında farklı görevlerle çalışmaktayım. Bir sürü oyunda oyuncu, yönetmen yardımcısı, dansçı, yönetmen olarak yer aldım. Bu tecrübeler sayesinde bir şey farkettim: Hayatta hiçbir şey, beni çocuk tiyatrosu yapmaktan daha mutlu ve heyecanlı kılmıyor. Sahnede bir masalın parçası olmak veya sahneye bir masalı aktarmak, hayatımda olabilecek en muhteşem şey. 11 yıllık DT macerası, bana sunduğu imkanlar, benim kendimi keşfetmemi sağladı. 2013 yılının Ekim ayında bunu farkettiğimde, aşmam gereken engellerin tam olarak farkında değildim. Ancak hep yaptığımı yaptım ve yürüdüm. İşin duygusal yanı, böyle.

Türk Tiyatrosu dediğimizde, Asya’dan Anadolu’ya göçen ve Selçuklu ile Osmanlı mirası taşıyan Türklerin geleneklerine dayalı tiyatroları ve Tanzimat-Meşrutiyet-Cumhuriyet süreci ile birlikte Modern Batı Tiyatrosunu da kapsayan kapsamlı bir sanat aklımıza gelmeli. Türkler hem Geleneksel Türk Tiyatrosu örneklerini başarıyla sergilemekte hem de Batı Tiyatrosu örneklerini layıkıyla sahnelemektedirler. Aktörlerimiz hünerli insanlar. Ancak, ülkemizde Çocuk Tiyatrosu, yerlerde sürünüyor. Sanatçılarımız bu türü küçümsüyor ve kendilerine çocuk oyunu yazıldığında bunu cezalandırma olarak görüyorlar. Bu nedenle ilerlememiz durmuş bulunuyor. 78 milyonluk ülkede, DT, 1,5 milyon seyirciye ulaşıyor ve seyirci profilimiz aynı sosyo-ekonomik sınıftan insanlardan oluşuyor. Devletin tiyatrosu olduk ama toplumun tiyatrosu olamadık. Bunun için Çocuk Tiyatrosu özelinde çok kapsamlı çalışmalar yürütmek ve yeni bir seyirci nesli yetiştirmek zorundayız. Bunlar da işin teknik yanı.

2013 Aralık gelip çattığında bu duygu ve düşüncelerle, üç yere ulaşmaya çalışmıştım. Viyana Devlet Konservatuvarı, Krups Tiyatrosu ve İsrail Eğitim Bilimleri Akademisi. Viyana’daki okulun yetkilisiyle bir telefon görüşmesi bile yaptım ve beni davet etmekten memnuniyet duyacaklarını söylediler. Artık kararımı vermiştim. Çocuk Tiyatrosu üzerine, bu konuda gelişmiş ülkelerden birinde bir eğitim sürecine girmeliydim. Bu gelişmeleri, o dönem DT Genel Müdürü olan Mustafa Kurt ile paylaştım. Van, Merit Otel’de yemek yiyorduk. Ben, müdürümüz Demet, GM Mustafa Kurt ve GM Yrd Ercan Serin. Bunları GM’ye anlattığımda güldü ve yardımcısına döndü, “Oyuncularımız hep mi deli olacak? Hiç bizim akıllı bir oyuncumuz olmayacak mı?” dedi. Birebir bu cümleyi ifraz etti ve gülmeye devam etti. Ardından bunun doğru olmadığını ve 6 yıllık bölge görevim bittikten sonra bunu yapmak istersem yardımcı olabileceğini söyledi. Bu anı, hayatım boyunca, unutmayacağım. Bu kadar kırıldığımı ve aşağılandığımı hatırlamıyorum. Yürümeye devam ettim.

2014 Kasım geldiğinde, Mustafa Kurt görevden alındı ve yerine Necat Birecik GM olarak atandı. Kendisiyle ve yardımcısıyla bir görüşme yaptım. Yukarda anlattıklarımı yeniden ve ona da anlattım ve ekledim, “3500 yıldır devlet kuran bir milletin kendi çocuklarına anlatacak masalları yok mu?”
 Onlardan topril istemediğimi, tayin istemediğimi, dizi çekmek için izin istemediğimi sadece ve sadece DT yasasında olan bilgi-görgü maddesi kapsamında eğitim görmek ve Çocuk Tiyatrosu üzerine uzmanlaşmak istediğimi söyledim. Beni anladıklarını ve bu konu ile ilgileneceklerini söylediler. İnanmaktan korktuğumu çünkü daha önce kimseden destek görmediğimi anlattım. Bekle ve gör öyleyse, dediler. Bir ay sonra, kuliste çocuk oyununa çıkmak üzere hazırlanırken telefonum çaldı. ETC kapsamında bir anlaşma ile beni Deutsches Theater, Berlin’e göndereceklerini söylediler. Koşarak tiyatronun dışına, caddeye çıktığımı hatırlıyorum. O anki sevincimi hayatım boyunca unutmayacağım. Sadece bir ay için gönderiyorlardı. Bahsi geçen tiyatronun Çocuk ve Gençlik Tiyatrosu üzerine özel bir birimi olduğunu, bu konuda ilerlemiş olduklarını anlattılar. Üstelik repertuvarları da Krups gibi gerçekçi oyunlar değil, Polonya’daki tiyatrolar gibi kukla ağırlıklı değil, Hope Street gibi performansa dayalı değil masallar ve fantastik ögelerle bezeli oyunlar üzerine kuruluydu. Bu bir ay boyunca sistemi, yapılanmalarını, çalışmalarını incelememi ve buradan hareketle iş yapmamı istiyorlardı. Aynı anlaşma kapsamında bir aktör de daha sonra buraya bir ay gelecek ve belki de ortak bir proje üretebileceğiz. Tarih, 1 Mayıs 2015 - 1 Haziran 2015 arası olarak belirlenmişti. Belki kısa bir süre; lakin benim gibi yıllardır istediği işler için her türlü çabayı gösteren biri için muazzam yeterlikte bir ilk adım. Yürümeye devam ediyorum ve edeceğim.

Çok heyecanlıyım. Yazışmalar ve her bir şeyler, DT’nin ilgili biriminde çalışan ve bu hayal için en az benim kadar çaba sarfeden B.’nin de hayli samimi uğraşları sayesinde, tamamlandı. Uçak biletim bile alındı. Her şey, hazır. Şimdi istikamet Berlin. Üç yıldır aklımda yapmak istediğim oyunlarla ilgili muazzam imgeler dolanıyor. Oyun yapılır; lakin oyunların doğru seyirciye, doğru amaçlarla ulaşması için çok ciddi bir yapılanma ve bilgi birikimi lazım. Hedefim, bunda 30 yıl sonra, ülkemizde Çocuk Tiyatrosunu dünya çıtasına çıkarmaya katkı sağlamış olmak. Aralık ayından bu yana dilimizde Çocuk Tiyatrosu üzerine yazılmış ve çevrilmiş olan tüm kitapları ve masallar, mitler, canavarlar, efsaneler, yaratıklar üzerine bir sürü kitabı okuma imkanım oldu. Kendimi Berlin’e hazır hissediyorum. Heyecanlıyım.

Cebimde hayallerimle, Berlin’e gidiyorum. 2012 yılında sağ kulağıma Harry Potter’ın şimşek biçiminde yara izini dövme olarak yaptırdım. Bu aynı zamanda Thor’un simgesiydi ve Patti Smith’in Çoluk Çocuk adlı kitabında geçen bir anıdan da esinlenilmişti. Bu üç önemli imgeyi temsilen yaptırdığım simgenin benim ruhumda tek bir manası var. Dövmemi her gördüğümde kendime şunu hatırlatmaktı amacım: Sakın vazgeçme ve yürümeye devam et. Hayallerin için, devam et. Yürüyorum.

K. / 10.210

[larsvebambi]

Hayallerinle var ol be adamım! Seni çok seviyorum..

[larsvebambi]

"Sanırım ki günler hep güzel gidecek; Her sabah böyle bahar.."

[larsvebambi]

Belki de diğer insanlarla aramdaki tek fark benim gün doğumundan hep daha fazlasını istememdi. Güneş ufku aydınlattığında daha gösterişli renkler görmeyi isterdim. 

Bazen kendimi yasaklı bir kelime olarak görüyorum. Bir kelime ne zaman yasaklanırsa özgürlük o zaman geri saymış olur, değil mi? Peki ya benim özgürlüğüm? 

[larsvebambi]

Biz kadınların TOMA’ların önüne böyle cesurca dikilebilmesinin sebebi zaten hep TOMA’larla karşı karşıya olmamız. Her “erkek” bir TOMA aslında!

[karasgis-deactivated20151016]

Ah benim kanım.

Evi evde bıraktık, memleketin bir o ucuna bir de bu ucuna tıkıldık kaldık. Bu aralar, sabahlarımın sesini duyurmak istediğim insanlara masallarım var. Şimdi ve ilk kez, Küçük Prens.

Küçük Prens ve Tilki

[larsvebambi]

Unutmamak için!

[larsvebambi]

Oyunumuza bekleriz..

[larsvebambi]

dil feminist bir meseledir: dayatılana ret!

Aşk düzensizliktir! Yaşam, özgürlük, fantezi, düzensizliktir. Sizin vereceğiniz doğruluk ve düzen öğütlerine saygılı olacağım peder! Aşk için, aşk, eğer evde yeterli üst yapı yoksa, güven oluşmamışsa bir hiçtir. (..) Kendimi mi kaybettim? Siz yeniden kendimi bulabileceğimi söyleyemez misiniz? Oysa, özgürce çok mutluyum! (..) Kötü olmuştum!.. Beynimde bir şimşek çaktı. Kendimi yeniden evde gördüm. Tüm baş belalarıyla: Alışveriş, gömlek ütülemek, kendim için bir an bile ayırmadığım zamanlar… (..) Haklısın, uçuk olmayacağım artık. Kendime bir iş bulacağım. Küçük, yarım günlük, karnımı doyuracak ve yatacak yerimi sağlayacak bir iş. Kalan zamanımı da insanların, kadınların arasında geçireceğim… İçimdekini, içimde dolu olan güzellikleri armağan edeceğim… Onların bana verecek şeyleri varsa alacağım. Deneyimleri… Konuşmak, gülmek, şarkı söylemek istiyorum… Durup gökyüzüne bakmak istiyorum… Biliyor musun oğlum, gökyüzü masmavi ve ben bunu bilmiyordum! “Hayır canım, eve dönmüyorum, jandarmaları getirseniz bile…” [1]

Feminist eleştirinin yazı metnine ilişkin tarihi ve ideolojik konum ilişkisinde biçim ve içeriğin birbirine geçmiş olduğunu, kültürel olarak belirlenen cinsiyeti araç olarak kullanarak ortaya koyar. Sosyolojik bir olgunun kavranış noktasını, eleştirilmesini ve değiştirmesini hedefleyen feminist eleştiri elzemdir. Kültürel olarak belirlenmiş cinsiyet rolleri toplum yaşamının her alanına müdahil olduğu içindir ki dil, egemen olanın biçimini yansıtır. Yukarıda seçilen pasaj kadının sosyolojik, kültürel cinsiyet algı ile tanımlanışının bir örneğidir. Dile gelen ise yazı ile yaratılmış eleştirel dilin feminist söylemidir.

Kadını, melek gibi davranmadığı takdirde canavar gibi gören bir toplumda, melek olmadığını bilen kadın kendini canavar gibi görmek, ya da bu bilincin suçluluğuyla bir sürü psikosomatik hastalıklarla boğuşmak zorunda kalmıştır.[2] Cinsiyetin kültürel belirlenimi yadsınamaz. Bunun temelinde ise kadın ve erkeğin dile mahkum olma yazgısı vardır. Bu mahkumiyet yazgısı; Julia Kristeva, Hélene Cixous, Luce Irigaray gibi feministler tarafından Lacan kuramı çerçevesinde açıklanmıştır. Lacan kuramı, pre-ödipal aşamadan öpidal aşamaya geçişin dile hapsoluş olduğunu, bu evrede anne ile bütünleşik olanın parçalandığını ve öznelliğe mahkum olduğunu ifade eder. Bu mahkumiyet ise insan için pre-ödipal aşamaya dönüş isteğini, yani bütünleşmiş ve noksansızlığa özlemi beraberinde getirir. Dil de bu özlemin dile getirilişi için telafi mekanizması haline gelir; ancak burada sözü edilen eril dildir. Babanın dili benimsenerek egemen söylemi erkekler kurar, kadınlar ise egemen söyleme ulaşmaya çalışır. Kadının kültürel cinsiyeti bu dil içinde yeniden ve yeniden üretilir.

Cixous, Irigaray’a göre egemen söylemle uğraşmak, kadınlar toplumsal yaratı ürünü olan imajlarını yıkmak yerine yapıcı bir yazın biçimiyle kendi dillerini kullanmalıdır. Egemen erkek dili işlemez hale getirmek için de Derrida’nın yapısökümcü bir diğer değişle anlamların içini boşaltıcı sistematik benimsenmelidir. Dilin yarattığı kavramların içini boşaltmak; tutarlı, mantıklı, bütünlüğü olan yazı biçimindense paramparça, kışkırtıcı ve rahatsız edici bir yazı biçimiyle gerçekleşebileceği savunulur. Kristeva’nın semiyotik başkaldırısından esinlenerek l’écriture féministe’i tarif edildi.[3] Kadın kimliğinin problematizasyonuna temel oluşturan toplumsal belirlenimleri bir çırpıda sildikten sonra özgürleşmek yalnızca kadının vücuduna dair söylemlere bağlı kalmak toplumsal ve tarihsel boyutu dışarıda bırakır. Oysa kadının kültürel inşası bedeninden çok daha ötesi olarak görülmeli ve bu katmanlı yapı yeni bir dille mücadelesini vermelidir.

Postmodernist felsefenin anlam boşaltmasına uğrattığı ikili karşıtlıklarla feminizmin sorguladığı kadın-erkek karşıtlığı arasındaki ilişki açıktır ve somutluk kazanmıştır. Öznelliğin bireye ait, verili bir nitelik olduğuna ilişkin darbe, feminizm tarafından toplumsal cinsiyet kavramı ile gerçekleşti. Bu noktada modernitenin ölümü, öznenin ölümü gerçekleşti.

Derrida, Foucault gibi isimler özneni ölümünü, tek bir anlamı olduğu varsayılan anlayışların ölümü ile eşdeğer kıldılar. Alternatif olanın kalıp dışı kalmasına set çeken eleştiri ve siyasi etkinliklere karşıt olarak konumlandılar. Derrida’ya göre özne kavramı, dilin ve kültürün metinselliğinin öncesinde ve ötesinde kendiyle özdeş bir kavrama duyulan metafizik arzunun dile gelişidir; ancak sorun bir başlangıç noktası belirleyememektir. Özne yaratmadığı ve denetleyemediği bir zincirin halkasıysa ve kendisine onu var ediyorsa dilin ötesinde bir kalıcılıktan ve gerçeklikten söz edilemez. Şu halde konuşan ve yazan kişinin dil üzerindeki denetiminin varlığı ve yokluğu tartışılmaz hale gelir; ancak katlanmalar ele alınarak değerlendirme yapılabilir.

Kadınlığın dişi ya da eril bireyler tarafından farklı biçimlerde üretilip sahiplenilebilecek içi boş bir tanımlama olduğunu kabul etmek, kadınların kültürel ve siyasal tanınma ve temsil taleplerini iktidar ilişkileri içinde gözden geçirmek zorunluluğu ortaya çıkıyor. Yalnız bu zorunluluk, dil yaratma sürecinde kutuplaştırma sorunu ile yüz yüze kalabilir. Sorunsallaşan ikili karşıtlığı, kültürel anlamlardan bağımsız ve söylemler tarafından yorumlanmamış bedensel cinsiyet mitine mahkum edilmemelidir. Judith Butler’ın da belirtiği gibi cinsiyeti her türlü toplumsal, kültürel tanımlamanın ötesinde ve öncesinde verili bir durum olarak ele almak, cinsiyet ile toplumsal cinsiyet ilişkisini doğa ile kültür karşıtlığı paradigması içinde yorumlamak anlamına gelir.[4]

Çalışmanın başlangıcında bir tiyatro metninden altıntılanan tiratta olduğu gibi yadırgatıcı, rahatsız edici avangard biz yazın ile bir “psikopatın” konuşması erkek egemen bir dili kırabilecek güce sahip olabilir. Meselenin daha kalıcı olması içinse kadınların bacak arasından da öte olduğu kabul edilmelidir.

Sonuç olarak çalışmayı Aleksandra Kollontai’nin tanımlamasıyla bitirmek yerinde olacaktır. “Kadının sosyal yaşamdaki rolü hakkındaki görüşlerimizi altüst eden ve burjuvazinin cinsel ahlaka ilişkin temel görüşlerimizi sarsan, gözlerimizin önünde gerçekleşen ekonomik-sosyal ilişkilerin karmaşık evrimi, görünüşte birbiriyle çelişen iki tablo ortaya çıkarmıştır: Bir yanda insanlığın ‘eski şekilleri’ yeni bir içerikle doldurarak onları sürdürme hiç durmayan çabasını gözlemleriz. Ama diğer yandan dış görünüme bağlılığı içeriğinden daha az olan şekillerde ortaya çıkmıştır. (..) Ancak onların karakteristik hatlarını -şekilsizlikten bağımsız olarak- tanımak için yeniden incelemeye değer.”[5]

 [1] Fo; Dario, Kadın Oyunları, “Hippi Ana”, İstanbul, 2003, s.110-111.

[2] Irzık; Sibel, Kadınlar Dile Düşünce, İstanbul, 2005, s.24.

[3] Ibid,. s. 32.

[4] Ibid,. s.48

[5] Kollontai; Alexandra, İşçi Arıların Aşkı, İstanbul, 2010, s.271

[larsvebambi]

9. ETHOS ANKARA ULUSLARARASI TİYATRO FESTİVALİ’NDE TİYATRO 1112 GARAJ

22 Mart ve 28 Martta festival kapsamında oynayacağız. Linkten bilgilere ulaşabilirsiniz.

Hepinizi oyunumuza bekleriz..

http://www.ethostiyatrofestivali.org/

[larsvebambi]

Tiyatro 1112 Garaj Yer: Garaj Sahne ATB Sitesi K Blok 271 Yenimahalle Ankara Tarih: 13 Mart 2015 Saat: 20.00 Rez. No: 05334240462 Biletler: Biletix ve Gişemizde Servis için rezervasyon zorunludur. Servis: Küçük Tiyatro önü 19.15

[larsvebambi]

Şümürz yahut İmparatorluk Kuranlar Yer: Garaj Sahne ATB Sitesi K Blok 271 Yenimahalle Ankara Tarih: 13 Mart 2015 Saat: 20.00 "Unutmak", içinde yaşadıkları sistemin devamı için zorunluluktur adeta; geçmişte kalanı unutmak ve yalnızca "olan"ı korumak. Yitirilenler üzerine düşünülmez. Hatırlayıp, sorgulayan içinse ızdıraptır bu tuhaf kaçış.. (Tiyatro 1112 Garaj)