This is my salvation

[layla-in-blue]

Σε ποιον μιλάς όταν η ώρα είναι περασμένες 2 και θες τα λόγια κάποιου να ελαφρύνουν την θλίψη σου;

Σε ποιον να μιλάς

Όταν τα κοντινά σου άτομα είτε κοιμούνται

Είτε είναι αυτά που σε πλγωνουν;

- Λέιλα, 02:16

[nitratediva]

The woman on the moon blows kisses to a lucky stargazer in Gaston Velle’s Voyage autour d’une étoile (1906).

[melissa-officinaliss]

Περπατώντας το βράδυ στη Σβώλου,

από κάποιο μπαλκόνι ακούω να παίζει το soundtrack απ' το Amelie,

ή τουλάχιστον έτσι πειθώ τον εαυτό μου

για να έχω λόγο να χορέψω,

χωρίς να με παρεξηγήσεις.

Θυμάμαι κάποιο βράδυ σε κάποιο στενό της Άνω Πόλης,

από κάποια ταράτσα έπαιζε κάποια μουσική που σου άρεσε

και αυθόρμητα αφού σφύριξες (και ίσως άρχισες να τραγουδάς, δεν είμαι σίγουρη)

ένα κεφαλάκι μας προσκάλεσε να ανέβουμε.

Αφού με κοίταξες με βλέμμα «δεν πρόκειται να πεις όχι, πάντα ήθελα να το κάνω αυτό»

πήγαμε πάνω, σε ένα άγνωστο ψήσιμο που έφθινε σιγά-σιγά.

Μας κέρασαν ένα μπουκάλι ρετσίνα

και δεν ήξεραν πως να αντιδράσουν όταν τους είπαμε πως ούτε είμαστε μαζί,

ούτε φίλοι είμαστε,

ούτε κάτι κάνουμε,

πως έχουμε εδώ και καιρό χωρίσει,

απλά σήμερα είπαμε να βγούμε μία βόλτα.

Ένιωθα άβολα αλλά σε έβλεπα να το διασκεδάζεις.

Μια κοπέλα, που το όνομά της σίγουρα δε θυμάμαι, μου έπιασε κουβέντα για την ιατρική,

όσο μιλούσες για κάτι, που δεν μπορούσα να ακούσω, με το παιδί στη γωνία.

Ήθελα απλά να της πω «δες πόσο όμορφος είναι όταν γελάει».

Ελπίζω κάθε μέρα σου μαζί της να είναι σαν εκείνο το βράδυ μας, σε εκείνη την ταράτσα.

[layla-in-blue]

Ελπίζω πως είσαι καλά. Χαίρομαι που έχεις χαθεί, το εκλαμβάνω σαν μια επιβεβαίωση πως δεν πονάς πλέον και η ζωή σου κυλάει όμορφα. Το 2022 σου να είναι υπέροχο, με υπέροχους ανθρώπους, με υπέροχα ταξίδια, αυτό ήθελα να πω.

Hello,

Παραδόξως τα τελευταία 2 χρόνια εξελίχθηκα, βρέθηκα σε νέες καταστάσεις, κατάφερα πράγματα που ανυπομονούσα να ζήσω (εξαιρώντας την παγκόσμια καραντίνα που πλέον μοιάζει μακρινή κι ασήμαντη).

Κάθε χρόνο υπόσχομαι να γράφω περισσότερο και πλέον κατέληξα να μην γράφω καθόλου το οποίο δεν θεωρώ θετικό, ίσως μεγάλο κομμάτι να παίζει πως δεν μπαίνω πλέον στο Tumblr -σπαταλάω τον χρόνο μου σε άλλες εφαρμογές.

Καμιά φορά σκέφτομαι τους ηλεκτρονικούς φίλους που απέκτησα σε αυτή την σελίδα και ελπίζω όλοι σας να είστε καλά.

Σε ευχαριστώ πολύ, Ανον, σου ανταποδίδω κάθε ευχή 💜

-Λέιλα

[layla-in-blue]

20:00

Πρωταγωνιστρια στην μαύρη κωμωδία που ονομάζεται "ζωή"

με κάποιους θεατές διασκορπους πίσω, να είναι εδώ για συμπαράσταση αλλά όλοι να γνωρίζουν πως θα είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν.

Και βρίσκομαι να κάθομαι με τις ώρες κάτω από μια στοίβα από κουβέρτες μόνη,

Να ψάχνω στο ίντερνετ αν το παγωτό και η σοκολάτα θα βοηθήσουν την ψυχολογία μου,

Να κλαίω μπροστά από μία οθόνη ενός λαπτοπ την ώρα που διαβάζω για το πόσο άχρηστη είμαι

Κι έξω ο καιρός είναι ψυχρός και κοιτάω τον ουρανο που σε λίγο θα βραδιάζει από τις 5.

Φαίνεται δελεαστικό κι αστείο

Το να βγω στον δρόμο την ώρα που τρέχει ένα αμάξι

Και ξαφνικά

να πέσω πάνω του

μαδενθέλωναπεθάνω.

- Λέιλα, Οκτώβρης 2019

Μακάρι να μπορούσα να πω στον τότε εαυτό μου πως ποσο σύντομα όλα θα έπαιρναν τον δρόμο τους.

[layla-in-blue]

18:13

Σαν καπνός η παρουσία σου γλιστρά ανάμεσα απο τα δάχτυλά μου.

Μείνει σήμερα στην αγκαλιά μου να σε νιώσω…

[rohkea-henki]

Σ’αυτή τη ζωή,

θέλω να σε δοκιμάσω.

Μου το χρωστάς. 

είναι μάλλον που οι ψυχές μας έχουν προϊστορία.

Για αυτό δεν μπορώ και να σ’ αφήσω.

Θέλω να σε δοκιμάσω.

(και) σε τούτη τη ζωή.

-Ansi

[wuvlite]

18th Century Atrium, Provence, France

[layla-in-blue]

Τα αισθήματα που με βασανίζουν από μέσα:

Η επιθυμία του να είμαι συνεχώς έξω

Και η θαλπωρή που μου προσφέρουν οι τέσσερις τοίχοι,

Η ανάγκη του να ξεφύγω όσο πιο μακριά γίνεται,

Και η ικανοποίηση του να κλείνομαι στα γνωστά

Ακίνητη

Σκεπτόμενη την λίστα με όλες τις πιθανές απαντήσεις

στην ερώτηση

Τι πάει στραβά με εμένα;

-Λέιλα, 18:29

[layla-in-blue]

Εορταστικό IV

Είναι στο πνεύμα των ημερών η ανασκόπηση της χρονιάς όλης

Το πώς ξεκίνησε,

Το τι κατάφερα

(πλέον και το τι καταφέραμε)

Τι κέρδισα,

Τι έχασα.

Και η αλήθεια είναι, δεν θα μπορούσα ποτέ να προβλέψω τι θα γινόταν,

πόσα πράγματα θα εκτιμούσα, 

Και τι αποφάσεις θα έπαιρνα.

_

Ξεκινησε, λοιπόν,

Με ένα φιλί και πολλά ποτά, μια ζάλη κι ένα αίσθημα σε ένα δωμάτιο γεμάτο με φίλους και αγνώστους.

Εκτίμησα

Τον χρόνο στον ήλιο στα παγκάκια στην πλαϊνή είσοδο της σχολής, εκεί που τυχαία συναντούσα τους φίλους και ανταλλάζαμε τσιγάρα.

Τις αγκαλιές και τις επισκέψεις στα αγαπημένα μου πρόσωπα,

Τις βραδινές εξόδους που διαρκούσαν μέχρι την άλλη μέρα το πρωί.

Αποφάσισα

Να μην ξαναπώ ποτέ πως "δεν έχω χρόνο". (υπήρξε τόσος ελεύθερος χρόνος)

Και αυτόν τον χρόνο να τον διοχετεύω μόνιμα σε δραστηριότητες που απολαμβάνω, στο να εξελίσσομαι και να μαθαίνω συνέχεια.

Και μετά

Τελειωσε

Σαν πυροτέχνημα

Με το αίσθημα να είναι πλέον αγαπη,

Και η γιορτή να είναι στο δικό μου σπίτι με τους δικούς μου γονείς,

Και η μόνη έξοδος να είναι στο μπαλκόνι (με μουσικές σε ένα μικρό ηχειάκι, και το σπιτικό κρασί να μας ζεσταίνει).

Ηταν μια χρονια γεμάτη εκπλήξεις, ανατροπές, χαρές, και μια μικρή μελαγχολία.

_

(

Τις μέρες που κυριαρχούσε η μελαγχολία μου αρέσει να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου

"Θα περάσει κι αυτό".

)

- Λέιλα, 30/12/2020

[layla-in-blue]

Μου λείπει να είμαι ερωτευμένη και δεν καταλαβαίνω γιατί...

Ααα ο έρωτας, τόσο όμορφο συναίσθημα!

Οι πεταλούδες στο στομάχι όταν βλέπεις ένα καινούριο μήνυμα, η αμηχανία κάθε φορά που είστε οι δυο σας και σου πιάνει την συζήτηση, τα υπονοούμενα που δεν ξέρεις αν έπρεπε να πεις... Γίνεται να μην σου λείπει ο έρωτας;

Μην μου στεναχωριέσαι όμως, έρχεται και σε βρίσκει αυτός όταν τον ξεχνάς και εκεί που δεν το περιμένεις. Και τότε ξεκινάει το καλό!

Σου στέλνω τα ερωτευμένα μου vibes,

-Λέιλα

[layla-in-blue]

Οξύμωρο, ε; (00:25)

Κάθε καλοκαίρι ξεχνάω πόσο αγαπώ τα μανταρίνια. Πόσο αγαπώ τον θόρυβο που κάνουν τα φύλλα στο δρόμο όταν περπατάω και να βλέπω την φύση ντυμένη στα πορτοκαλί. Ερωτεύομαι απ’ την αρχή το αεράκι στα μαλλιά μου, τα δερμάτινα μπουφάν και τον καυτό καφέ φίλτρου που συνοδεύει τα πρωινά μου.

Κάθε Σεπτέμβρης και μια νέα αρχή. Μια νέα ρουτίνα. Ίσως αυτό να φταίει που ποτέ μου δεν συμπάθησα ιδιαίτερα το φθινόπωρο, κι ας υπάρχουν τόσα που αγαπάω σε αυτό.

-Λέιλα

[flird]

[layla-in-blue]

Σε ένα δωμάτιο γεμάτο από ανθρώπους, τα βλέμματά τους χορεύουν και τα χαμόγελά τους φωτίζουν, σαν να μην υπάρχει κανένας άλλος πάνω στην Γη.

Αυτόν τον έρωτα να ζήσεις.

-Λέιλα, 16:19

[layla-in-blue]

Ο ήλιος που καίει,

Το γαλάζιο της θάλασσας έναν τόνο πιο σκούρο από τον ουρανό,

Το αεράκι στα μαλλιά μου,

Και η άμμος στα δάχτυλα.

Ένα καλοκαίρι με μια αγάπη χειμερινή, κάτι ατελείωτες αγκαλιές κι ο τρόπος που χάνομαι μέσα στο βλέμμα αυτού που κάποτε ήταν απλά ένας ξένος.

Τα φιλιά με γεύση δυόσμο και τα τσιγάρα που συνοδεύουν τα μοχιτο,

Η θέα το βράδυ πάνω απ' το βουνό,

Κι ένας Αύγουστος που μοιάζει ως το καλύτερο σαββατόβραδο της ζωής μου.

-Λέιλα, 11:53

[layla-in-blue]

08:54

Άλλο ένα πρωινό που δεν ξύπνησα δίπλα σου.

-Λέιλα

[daughterofchaos]

[nitrogen]

(18+)