leesblog @leesdossier-alice4e - Tumblr Blog

Posts

Het lezen van het verhaal Marieken van Nieumeghen was wel zinnig voor mij als jongere in 2016, omdat ik hierdoor een goed beeld heb kregen van niet alleen middeleeuws literatuur, maar ook de taal die destijds werd gebruikt en ook de tijdperk. Ik vond het interessant om te lezen hoe de Nederlandse taal en spelling verschillen in die tijd vergeleken met nu. Niet alleen de duidelijk andere taal, maar ook de thema van dit verhaal is zeer religieus, wat ook totaal is veranderd. Kortom is Marieken van Nieumeghen een goed voorbeeld van een middeleeuws, Nederlands verhaal.

Bildung

Kom hier dat ik u kus is een bildungsroman geschreven door Griet op de Beeck. In dit boek wordt de ontwikkeling van de hoofdpersoon, Mona, geschreven in drie levensfasen: Mona als negenjarige, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. In de eerste deel van het boek is Mona nog slechts een klein kind, en weet nog niet zo goed hoe de wereld in elkaar zit. In de tweede levensfase is Mona al volwassen, en maakt zelf besluiten hoe ze verder wilt in haar leven. In de allerlaatste deel kijkt ze terug op haar leven.

Door dit unieke structuur van het boek is het boek net iets anders dan een typische bildungsroman, waarin de hoofdpersoon meestal een rustige kindertijd leidt, maar door verschillende moeilijkheden moet zien te komen in de puberteit, en ten slotte zich reflecteert op zijn daden tijdens zijn puberteit. Mona heeft juist erg hectische jeugdjaren geleid, maar haar puberteit wordt niet beschreven in het boek. Ik vond dit verschil met klassieke bildungsromans leuk om te ontdekken. Daarnaast vond ik het leuk om het perspectief van Mona op verschillende leeftijden de lezen.

Als je al een aantal bildungsromans hebt gelezen en ze leuk vond maar net iets anders wilt lezen, zou ik dit boek zeker aanraden.

#recensie #4

Mijn balansverslag: 4e klas

Elk jaar kijk ik terug op mijn leesgedrag van het afgelopen jaar en schrijf ik er een verslagje over, zo ook dit jaar. Is mijn leesstijl veranderd, of is het ongeveer gelijk gebleven? Heb ik veel gelezen dit jaar?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet veel nieuwe boeken heb gelezen dit schooljaar, maar de boeken die ik heb gelezen voor school vond ik grotendeels leuke boeken. Mijn favoriet is Kom hier dat ik u kus van Griet op de Beeck. Dit boek heb ik gelezen voor mijn take-home tentamen, en heb er erg van genoten. Omdat ik dit boek zo leuk vond, heb ik ook het debutboek van dezelfde schrijver gelezen, dat ik minder leuk, maar nog steeds goed vond: Vele hemels boven de zevende.

Naast Nederlandse literatuur heb ik ook boeken van andere talen gelezen. Als eerste het Engelstalige boek The perks of being a Wallflower, en ook het Franstalige boek Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran. Het eerste boek heb ik voor mijzelf gelezen in mijn vrije tijd, en het tweede heb ik samen met de klas tijdens de lessen Frans gelezen. Ik vond het leuk om een boek te lezen in een taal die ik niet vloeiend kan spreken, en heb er dan ook veel van geleerd.

Ik hoop dat ik in het volgend schooljaar meer tijd kan vinden om boeken te lezen, en zal daarvoor zoveel mogelijk proberen mijn best te doen.

#balansverslag #4

In de zevende hemel

Problemen: iedereen heeft ze wel. Kleine dilemma’s of juist grote kwesties die gevolgen kunnen hebben op de rest van je leven. Dan is het natuurlijk belangrijk om die problemen op te lossen, maar hoe?

Vele hemels boven de zevende is een roman geschreven door Griet Op De Beeck en gaat hierover. Het debuutwerk van de Vlaamse schrijfster gaat over zeer diverse mensen die allemaal problemen hebben en er mee om moeten kunnen gaan. Deze personages hebben verschillende problemen, maar één ding hebben ze gemeen, en dat is dat ze op zoek zijn naar de zin van het leven. Deze problemen zijn geschreven in Op de Beeck’s eigen manier.

Dit boek is erg uniek, onder andere door de buitengewone structuur van het boek: vijf personages die ieder hun eigen verhaal vertellen, maar ook door het sublieme woordgebruik van de schrijfster. Daarnaast is de thema ook erg vergelijkbaar, wat dit boek vlot te lezen maakt. Ik raad je zeker aan dit boek te lezen, en al helemaal als je zelf op dit moment aan het piekeren bent over een dilemma. Misschien ben je er wel uit na het lezen van dit boek.

Vele hemels boven de zevende door Griet Op De Beeck, eerste druk 2013, uitgeverij Prometheus

By Rainbow Rowell

Dia bij het gedicht XXXIV

4aleesdossierleerling

filmpje bij gedicht

“Toen ik begon aan dit boek, had ik een beetje gemixte verwachtingen.” is de eerste zin van dit recensie geschreven door de schrijver van de blog http://iamonarollercoasterthatonlygoesup.blogspot.nl/ en ik ben het hier erg mee eens. Ik ben ook eens met vele andere dingen die deze blogger heeft geschreven in de recensie.

In het eerste deel schrijft de schrijver dat ze het boek goed vindt omdat alles zo echt voelde en dat het geen spannend boek is. Ook merkt ze op dat het boek erg gedetailleerd beschreven is. Ze schrijft dat kleine dingen erg gedetailleerd beschreven is, die in andere boeken vanzelfsprekend zouden zijn, maar in dit boek de nadruk op worden gelegd: dit is me nooit echt opgevallen totdat ik dit stuk las. Er worden inderdaad veel kleine daden erg gedetailleerd beschreven alsof ze even belangrijk zijn als alle andere dingen die gebeuren in het boek wat vrij bijzonder is.

Wel staat er een stuk wat mense die het boek niet hebben gelezen niet zouden begrijpen. Ook staat het verhaal ‘In het begin ging het nogal traag, maar nu gebeurt er toch al wel een beetje meer’. Ik ben het niet hiermee eens, ik vind dat het boek pas echt vlot wordt in de ‘tweede deel’ van het boek. Maar los van dat wordt alles wat ik ook dacht na het lezen van het eerste deel van ‘De Melkweg’ beschreven: veel details, niet spannend, ‘echt’.

Ik ben het dus eens met heel veel dingen die deze blogger heeft geschreven over het boek. Gedetailleerd, een beetje traag aan het begin, maar wel leuk aan het einde. Wel vond ik het boek wat minder leuk dan de blogger het vond.

Stel je eens voor: je leeft in de oorlog en wordt jarenlang vervolgd door je geloof, ras of seksualiteit. Je leeft jarenlang in grote angst en zelfs nadat de oorlog voorbij is, denk je er waarschijnlijk nog elke dag aan. Misschien wordt je er wel mentaal gestoord van.

De vader van de hoofdpersoon in De Kleine blonde dood heeft als jood in de Tweede Wereldoorlog geleefd, en heeft daar, nog na de oorlog, er mentale gevolgen van en zijn familie heeft er veel last van. Ook één van zijn vijf zoons: Boudewijn. In dit boek wordt het verhaal over Boudewijn verteld, in twee verschillende verhaallijnen: over Boudewijn en zijn vader en Boudewijn zelf als vader van een zoon, genaamd Mickey.

Ik vind De Kleine blonde dood een erg mooi boek en het verhaal heeft me erg geraakt. De combinatie van het ingewikkelde maar mooie gebruik van tijd met een vrij gewoonlijke gebruik van perspectief geeft het hartverscheurende verhaal een bijzondere draai. Ik raad dit boek zeker aan bij mensen die boeken willen lezen die net iets anders zijn dan ‘gewone’ boeken. Dan kom je eindelijk achter de betekenis van de titel van het boek.

De Kleine blonde dood, Boudewijn Büch, 1e druk: 1985

https://www.bol.com/nl/p/de-kleine-blonde-dood/666855512/

#recensie #boek 3 #de kleine blonde dood

Visit Original Link

Een lied geschreven door @3d-leesdossier-dobby en ik, geïnspireerd door het boek Vandaag geschreven door Pauline Micheels.

#audio

Naar School

“Doei mam!” schreeuwt hij nog na voordat hij de deur dicht slaat. Hij is Tim, en vandaag is zijn eerste dag op de middelbare school. Eindelijk, wat heeft hij er lang naar uit zitten kijken! Hij heeft de hele ochtend al kriebels in zijn maag gehad. Hij pakt zijn fiets en springt erop. Het weer is prachtig en er is geen wolk te bekennen, precies hoe een ochtend in augustus eruit hoort te zien. Fluitend fietst hij door de drukke wegen, denkend dat hij elke dag zo naar school moet gaan. Hoe dichter bij hij bij school komt, hoe meer leerlingen hij ziet fietsen. Hij kan het schoolgebouw van veraf al zien, zo groot is het. De fietsenstalling ziet er druk uit, en hij ziet oudere leerlingen kletsen, waarschijnlijk over hun belevenissen in de zomervakantie. Hij stapt van zijn fiets af en bewondert het mooie gebouw. Het is zo enorm en heeft veel grote ramen, waardoor het lekker licht is in het gebouw. Een beetje zenuwachtig maar met een grote glimlach stapt hij de school in.

personale verteller

Familie

Een klein meisje met groene ogen en lang, bruin haar loopt haastig de deur uit. Haar naam is Guusje, en ze is op weg naar school. Ze is ietwat onhandig en verslaapt zich bijna elke dag, waardoor ze vaak te laat op school is. Ze heeft gescheiden ouders, en woont bij haar moeder in Amsterdam. Haar moeder heeft alcoholproblemen en zorgt niet goed voor Guusje, waardoor zij bijna alles thuis zelf moet doen, terwijl ze pas vijftien jaar is. Ze is een beertje de klassenclown: ze is vrij luidruchtig en houdt ervan om veel te praten. Maar nooit praat ze over haar thuissituatie of gevoelens: dat vindt ze moeilijk om te doen. Haar grootste passie is fotografie. Daar is ze aan begonnen toen ze pas negen jaar was. Ze vindt het een mooie manier van kunst, omdat ze zo veel emoties kan uitdrukken zonder woorden. In slechts 2 weken wilt Guusje een foto insturen voor een foto concours. Er is één probleem: het thema is ‘Familie’.

Perspectief: de alwetende verteller.

Een Speech Voor Mijn Vriendin

“Er begint een belangrijke project volgende week en ik wil dat jullie goed luisteren,” De leraar leek helemaal niet in de gaten te hebben dat de hele klas, inclusief mijzelf, al hun concentratie had verloren en bleef gewoon doorpraten in zijn saaie, monotone stem. “Het is een groot project waarbij jullie wat te leren krijgen over het leven in India. Hierbij worden ook kinderen uit India bij betrokken: jullie gaan elk 1 maand met een scholier uit India brieven uitwisselen. De scholieren daar hebben al brieven verzonden die ik heb ontvangen die ik nu aan jullie ga uitdelen.” De leraar legt een brief op mijn tafel en op dezelfde moment gaat de bel en stormt de klas al pratend het lokaal uit.

Eenmaal thuisgekomen lees ik de brief.

Jeetje, denk ik, wat heeft Michaela een heftig leven. In haar brief beschrijft ze met slordige letters hoe haar leven is en wat ze heeft gedaan vandaag. Over hoe vrouwen daar verkracht worden, over hoe kinderen het huishouden moeten doen in plaats van naar school te gaan. Hoe ze elke dag geïntimideerd voelt door oude mannen in de tram op weg naar school. Ik voel me opeens enorm verwend met alles wat ik heb. Een schoon huis, goed onderwijs en een veilige omgeving. Ik denk aan manieren om haar te helpen maar kom gefrustreerd tot de conclusie dat ik haar niet kan helpen. Dan maar snel een brief terugschrijven naar haar.

Een paar dagen later merk ik een poster op het prikbord van de schoolaula op. “De wereld helpen” zegt de kop en begrijp dat het een deel is van het project met India. Ik lees de poster wat nauwkeuriger en kom erachter dat je bij deze actie een stuk tekst moet opsturen over wat je wil veranderen aan de wereld, en daarmee kans maakt om 500 euro te besteden aan die ‘droom’ en ook een speech te houden voor de Verenigde Naties. Mijn vingers tintelen van opwinding. Ik heb het altijd al leuk gevonden om spreekbeurten te houden, en dit thema vind ik al helemaal geweldig. Ik weet zeker dat ik ga meedoen, en ik weet precies wat ik wil veranderen aan de wereld. Ik wil vrouwen- en kinderrechten in India, nee, in de hele wereld. Niet alleen voor Michaela, maar voor iedereen over de hele wereld: zodat iedereen veilig kan voelen in hun eigen omgeving en genoeg ondeerwijs krijgt.

Die avond begin ik al aan een kort stuk voor de actie. Ik zend hem de volgende morgen in en wacht de volgende dagen af vol zenuwen, terwijl ik een tweede brief van Michaela krijg.

Michaela schreef deze brief in een stuk minder droevige toon dan de eerste brief. Ze is namelijk volgende maand jarig! Ze schreef wel dat ze waarschijnlijk geen cadeaus krijgt omdat haar familie vrij arm is. En opeens had ik een briljant idee. Ik schrijf snel weer een brief terug waarin ik over de actie schrijf, maar niet over het idee: die blijft voor even een geheimpje.

Elke ochtend en middag check ik mijn mailbox vol spanning, tot ik 1 week na mijn inzending een emailtje van een onbekend mailadres ontvang. Als ik de inhoud lees schreeuw ik het bijna uit van blijdschap: IK HEB GEWONNEN!

Diezelfde avond nog begin ik al aan mijn speech voor de VN, ik moet hem al in 2 weken uitvoeren. Ik werk het elke avond weer iets bij tot ik helemaal tevreden ben met mijn spreekbeurt en lees ik het hardop voor voor mijn ouders en mezelf. Ik vraag iedereen om mij heen om feedback: ik wil dat alles top te puntjes perfect is.

Het is de dag, de dag waarop ik mijn speech ga houden. Ik schrijf die ochtend nog een brief naar Michaela en stap daarna in de trein op weg naar de vergaderingszaal. Met een knoop in mijn buik en een totaal verfrummelde stuk papier zit ik naar buiten te staren terwijl ik telkens opnieuw de speech in mijn hoofd herhaal.

Ik sta op de zijkant van het podium te wachten tot mijn naam wordt geroepen. Ik word steeds zenuwachtiger en friemel de hele tijd aan mijn pluk haar. Het wachten leek oneindig lang te duren. Alles wat iedereen zei klonk net als maar wat gesmoezel. Maar dan, eindelijk: ‘…Isabel van Meeren.’ Vol zenuwen stap ik het opstapje op, maar dacht toen aan Michaela: dit speech is voor mijn vriendin. Ik wil de wereld beter maken.

Mijn balansverslag

Is mijn leesstijl veel veranderd in een jaar, of houd ik nog steeds van dezelfde soorten boeken als vorig jaar? Om die vraag te beantwoorden heb ik dit balansverslag gemaakt. Ik beschrijf de ontwikkelingen van mijn leesstijl hier in en vergelijk het met mijn leesautobiografie die ik heb gemaakt vorig jaar.

Ik heb het afgelopen jaar niet veel boeken gelezen, maar de meeste boeken die ik wel heb gelezen zijn Engels. Dat is een vrij grote verandering voor mij vergeleken met vorig jaar: ik las nooit Engelse boeken omdat ik dacht dat ze te ingewikkeld voor mij zouden zijn, maar nu ben ik beter in Engels en vind het een erg leuk taal om te lezen. Verder zijn de Nederlandse boeken die ik heb gelezen van een hoger niveau dan vorig jaar: boeken waarin ingewikkeldere onderwerpen zijn verwerkt en met een grotere woordenschat.

Realistische romans vind ik het leukst om te lezen, en daarom heb ik erg genoten om Looking for Alaska (of: Het Grote Misschien in het Nederlands) van John Green te lezen. Dit boek heeft twee delen: Before en After. Elk hoofdstuk is een dag: het eerste hoofdstuk bijvoorbeeld heet One Hundred and Thirty-six Days Before, de volgende hoofdstuk 128 dagen ‘before’ Dit detail maakt het interessant om het boek te lezen, omdat je natuurlijk niet weet waarvoor het is. Wat gaat er gebeuren op de dag? Hoe dichterbij je komt bij die dag, hoe meer zin je krijgt om het door te lezen. Als je eenmaal begint, kun je niet meer stoppen.

Een boek wat ik iets minder kon waarderen is Bleekers Zomer. Het was misschien te kort voor mij om echt in te kunnen leven in de hoofdpersoon, en het einde was ook ietwat vaag naar mijn mening. Nog steeds vond ik het wel leuk om te lezen want ik houd van boeken van die genre, zoals ik al aangaf. Ik lees eigenlijk elk onderwerp wel, maar boeken over liefde van tieners van ongeveer 16 jaar vind ik het leukste om te lezen, dus bijvoorbeeld Looking for Alaska waar ik eerder al over schreef, en Eleanor & Park van Rainbow Rowell. Het laatst genoemde heb ik in het Engels gelezen en is mijn favoriete boek op dit moment. Dit boek is geschreven vanuit de aspecten van de twee tieners Eleanor en Park, telkens afgewisseld. Dit maakt het interessant om het boek te lezen omdat je het verhaal kunt volgen uit verschillende oogpunten. Ook is het erg mooi omdat de gevoelens van de twee erg gedetailleerd wordt beschreven. Hierdoor kun je hun gevoelens bijna zelf ook voelen. De gedetailleerde beschrijvingen zijn ook belangrijk omdat de gevoelens en gedachtes van Eleanor en Park voor elkaar langzaam maar zeker veranderen, en het is zo mooi om te lezen hoe de twee jongeren langzaam verliefd op elkaar worden.

Sinds ik mijn leesautobiografie had gemaakt is mijn leesstijl eigenlijk niet veel veranderd: zoals ik al zei vind ik realistische onderwerpen het leukste, en ook moet elke boek spanning bevatten, wat ook mijn mening was een jaar geleden. In mijn leesautobiografie staat ook dat ik van plan was De Hobbit te lezen en ook meer fantasie boeken. De Hobbit staat nog steeds onaangeraakt in mijn boekenkast, en ook heb ik sinds mijn leesautobiografie geen fantasie/science fictie boeken gelezen. Als ik nu zou plannen wat voor boeken ik zou willen lezen in de toekomst zou ik ten eerste zeggen dat ik meer boeken wil lezen. Ten tweede wil ik Nederlandse boeken lezen geschreven door Nederlandse auteurs, en niet alleen voor opdrachten van Nederlands. Als laatste wil ik meer boeken willen lezen van genres en onderwerpen die ik nu lees, zoals boeken van John Green, omdat ik heb gemerkt dat ik dat soort boeken toch wel echt het leukste vind om te lezen. Ik ben benieuwd of mijn leesstijl gaat veranderen in het komende jaar.

Paper towns

‘Margo always loved mysteries. And in everything that came afterward, I could never stop thinking that maybe she loves mysteries so much that she became one.’

Paper towns by John Green is about a boy called Quentin. He has always loved his adventurous childhood friend Margo who has always loved mysteries. They haven’t talked to each other in a while when Margo suddenly appears outside Q’s bedroom window at 12am. She takes him to her midnight trip full of revenge. The next day at school Quentin is all excited to tell his friends about his adventure with his crush, but Margo is not at school. She seems to be nowhere to find. Quentin finds clues and thinks that the clues are intended for him only. The always quiet Q tries his best to find Margo. Eventually he finds an address and goes there with his friends, but they come back without any progress. He finds, after some more research, out the meaning of paper towns, something Margo has talked about before: paper towns are subdivisions.

~~~~~~nog niet af~~~~~~

vlaarig

De jongen in de gestreepte pyjama

Ik heb het boek De jongen in de gestreepte pyjama gelezen. Dit boek is geschreven door John Boyne en is uitgegeven in 2006.

Ik heb het boek De jongen in de gestreepte pyjama gelezen omdat een vriendin van mij ooit tegen mij heeft gezegd dat ze het een heel mooi boek vond. Ik vond het altijd al leuk om boeken over de Tweede wereldoorlog te lezen, en toen ik voor school een recensie moest schrijven over een boek, vond ik het een mooie gelegenheid om het boek een keer te lezen.

De hoofdpersoon van het boek is Bruno, een negenjarig jongentje. Een ander belangrijk rol in het boek is Shmuel, ook negen jaar. De vader van Bruno is nazi lid, en Shmuel is Joods. Het boek speelt zich af in de Tweede wereldoorlog, in Berlijn.

Het verhaal begint eigenlijk met een heel belangrijk stuk: opeens moet Bruno verhuizen, zonder maar ook te weten waarom en waar naartoe. Hij verhuist vanwege vaders werk naar Polen. Al gauw vindt Bruno het huis afschuwelijk. Maar hij hield altijd van ontdekkingsreizen, en er was een heel hoog hek in hun nieuwe tuin. Hij was heel nieuwsgierig dus ging hij op ontdekkingsreis naar het hek, waar hij een jongen, Shmuel, ontmoet.

Ik vind het boek vooral erg bijzonder dat het boek is geschreven vanuit de ogen van een negenjarig, onwetend jongentje. Maar ik dacht ook na over hoeveel je eigenlijk zou moeten weten over de realiteit en belangrijke gebeurtenissen als je nog maar zo jong bent, en hoeveel de ouders jou eigenlijk zouden moeten vertellen. Maar juist dit schrijfstijl maakt het boek zo erg mooi denk ik.

Inwijding

Dit boek gaat over een wereld waarin er 5 verschillende groepen zijn, en je bij een van de groepen hoort. Als je 16 bent, moet je kiezen bij welke groep je voor de rest van de leven bij hoort. Tris moet ook kiezen, maar uit haar test, waarin je achterkomt bij welke groep je het beste past, blijkt tris afwijkend te zijn.

Dit is echt eenheel spannend boek waar je door in wil blijven lezen. Er is non-stop actie en daarom raad ik dit boek zeker aan.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

leesblog