A

leesblog.

[leesdossier-4b-a]

Verzetsheld of landverrader?

13 juni ’17 | Anna van Lippe-Biesterfeld

Damokles, letterlijk vertaald uit het Grieks als “Roem van de mensen”, was in de Griekse mythologie een bediende van Dionysius, de tiran van Syracuse. Deze Damokles onthield Dionysius er vaak aan hoe jaloers iedereen op de tiran was. Dionysius bood daarom Damokles aan om zijn rol over te nemen en voor een tijdje heerser te zijn van het Syracusische volk. Damokles had het leven waarvan hij altijd al had gedroomd, totdat hij erachter kwam dat er al die tijd een zwaard, bungelend aan een paardenhaar, boven zijn hoofd hing. Dionysius had deze hier gehangen om Damokles een les te leren: de ideale persoon die te midden van voorspoed leeft, wordt voortdurend bedreigd door onvoorspelbaarheden.                                                                                                                

De titel van het boek De donkere kamer van Damokles van Willem Fredrik Hermans is gelijk met het verhaal over de tragische held Damokles uit de Griekse Oudheid. Maar valt de tragische held uit deze titel te vergelijken met Henri Osewoudt, de ‘verzetsheld’ uit dit boek?            

Henri Osewoudt is twaalf jaar oud wanneer hij verplicht bij zij oom en tante in Amsterdam moet intrekken, aangezien zijn moeder in een gekkenhuis is opgenomen en zijn vader ernstig ziek is. Al snel wordt aan hem duidelijk dat zijn moeder zijn eigen vader heeft vermoord. Hier begint het ellendige leven van de kleine Osewoudt, de jongen die “nooit een man zal worden”, volgens zijn tante. Henri wordt afgekeurd voor het leger door zijn te kleine en smalle postuur. Op dit moment had Osewoudt het gevoel dat zijn leven afgelopen was, ondanks dat de Tweede Wereldoorlog nog zou moeten beginnen. Dit gevoel had hij totdat er op gegeven moment een man in zijn sigarenwinkeltje verscheen.                                                        

Dorbeck was niet zomaar een man, hij was alsof Henri in een spiegel keek, maar dan had Dorbeck zwart haar en stevige baardgroei. Dorbeck was ondanks zijn kleine postuur wel aangenomen voor het leger en Henri keek erg naar hem op, net als Damokles zijn meester bewonderde. Dorbeck liet een foto rol achter Henri en vroeg of hij deze af kon drukken. Helaas mislukte het Henri om deze foto’s op fotopapier te zetten en de rol bleef zwart. Henri voelt zich een mislukkeling, en probeert op alle mogelijke manieren zijn probleem op te lossen. Maar toch bleef Dorbeck Henri om gunsten vragen en Henri voerde de opdrachten uit zonder enige tegenspraak. Hij moest onder andere onderdak bieden aan een vrouw genaamd Elly Meier, die beweerde dat zij een geheim agent van Engeland was. Om niet herkend te worden na een paar misdaden, zorgde Henri voor een andere identiteit. Hij verfde zijn haar zwart, precies dezelfde kleur als zijn grote voorbeeld Dorbeck.                                    

Na nog een paar van Dorbecks gunsten uit te hebben gevoerd te hebben werd Henri opgepakt door de Duitsers, waar hij werd gemarteld en verhoord. Ondanks dit alles liet hij geen woord vrij over de verzetsgroep waar hij zich in bevond en werd na een paar dagen door onbekenden bevrijd van de Duitsers. Op dat moment werd hij weer herenigd met Dorbeck, zijn grote voorbeeld. Om dit moment vast te leggen maakte Henri met zijn camera een foto en legde hiermee het gevoel, dat hij voor de eerste keer in zijn leven ‘compleet’ was, vast. Dit gevoel bleef hem niet lang bij: dezelfde dag nog werd hij samen met zijn mede-verzetslieden opgepakt en het Joodse meisje waar Henri onlangs verliefd op was geworden, werd rechtstreeks naar een concentratiekamp gestuurd.                                      

Henri’s tweede gevangenschap gaat hem een stuk beter af, aangezien de verhalen over de Joodse Miriam de Duitse officier Ebernuss erg inpakten. Toch twijfelde de hooggeplaatste Ebernuss aan de verhalen over Dorbeck en wilde hij het grote voorbeeld van Osewoudt graag ontmoeten. Wanneer zij een afspraak maakten om Dorbeck te ontmoeten, vertrouwde Dorbeck de situatie niet en beval Henri de officier te vergiftigen. Ze vluchtten beiden naar het al bevrijdde zuiden om onthaalt te worden door de feestvierende Nederlanders. Maar tot Henri’s grote verbazing stond de Nederlandse politie hun op te wachten. Dorbeck ontsnapte op het laatste moment en Henri werd hardhandig vastgezet en verhoord. De naam ‘Dorbeck’ was nergens in het verzet bekend, volgens de Nederlandse politie. Proberend zijn onschuld te bewijzen, drukte Osewoudt het portret af die hij had gemaakt met Dorbeck. Maar ook deze foto wilde niet verschijnen en Henri’s schuld werd niet ontkent. Terwijl Henri tot slot vol met droefenis en onwetendheid het gerechtsgebouw uit liep, werd hij in zijn rug geraakt door een kogel van een Nederlandse soldaat.              

De kwestie die achterblijft is of Henri nu wel een verzetsheld is geweest of juist en landverrader. Door deze kwestie is Henri ten ondergegaan: hij wilde zo graag zijn voorbeeld nastreven, net als Damokles dit ook wilde, en ondanks al de onduidelijkheden over Dorbeck, zijn grote voorbeeld, bleef hij naïef en hebben de onvoorspelbaarheden hem overmeesterd. Henri Osewoudt wordt in het boek dus vergeleken met Damokles, één van de bekendste tragische helden uit de Griekse Oudheid en Henri is in alle opzichten gelijk met Damokles door zijn blind vertrouwen zijn voorbeeld na te streven.                                                                        

De donkere kamer van Damokles heeft mij als lezerspubliek op een andere manier doen laten denken. Niet alleen omdat ik veel voorbeelden heb die ik zou willen nastreven, maar ook omdat ik erachter ben gekomen dat juist dit ook veel nadelen met zich meebrengt. Moet populair of bekend zijn wel mijn streven zijn? Of brengt dit juist veel onzekerheid en haat met zich mee? Hier ga ik na dit boek gelezen te hebben beter over nadenken en mijzelf meer in verdiepen.

[leesdossier-4b-a]

Balansverslag 4e klas

Ik zal maar niet al te positief zijn over mijn leesgedrag, want net zoals vorig jaar in de 3e klas heb ik vrij weinig boeken, met tegenzin, uitgelezen. Ook had ik mij voorgesteld op meer boeken te lezen, maar door de drukke schooldagen had ik hier geen tijd voor en in de vakantie wilde ik ‘genieten’, dus ook toen was er echt geen moment waarop ik een boek kon lezen. Ik kan mijzelf verbeteren door mijn instelling te veranderen: er zullen vast wel leuke boeken zijn die ik voor mijn plezier kan lezen. Als ik even wat tijd vrijmaak voor de vakanties kan ik vast en zeker een leuk boek vinden, die ik in de vakantie uit kan lezen. 

[leesdossier-4b-a]

Korte recensie

De belofte van Pisa, -Mano Bouzamour

'Beloof je me dat je verder zult gaan waar ik ben blijven haken? Dat je over een paar jaar het Hervormd Lyceum Zuid uit loopt en dat fucking vwo-diploma in je handen hebt?'

Zonder Cito-toets was de jonge Samir naar het vmbo gestuurd, maar met de fraaie score die hij behaalde, lag er ineens een ander schooltype binnen zijn bereik. En daarmee een ander soort sociaal milieu.

In De belofte van Pisa beschrijft Mano Bouzamour het leven van het Marokkaanse jongetje Samir. Hij groeit op bij analfabete ouders in de Amsterdamse Diamantbuurt, de buurt die vaak het nieuws haalt vanwege overlast door Marokkaanse jongeren. Samirs broer, tien jaar ouder, intelligent, muzikaal begaafd, weet dat wonen in de Diamantbuurt niet geheel staat voor een goede toekomst. Daarom probeert hij Samir te stimuleren het vwo te doen.

Het boek geeft de verwarring, het onbegrip maar ook de gekkigheid die een botsing van milieus teweegbrengt, duidelijk weer. Voorbeeld: als Samir zich, aangemoedigd door zijn broer, wil inschrijven voor het lyceum, staan ze toevallig achter een vader die de decaan vraagt: 'Zitten hier ook... Marokkanen op school?' En wanneer Samir wordt uitgenodigd door de ouders van zijn autochtone vriendinnetje, verschijnt hij met teenslippers en zwembroek in een chique restaurant.

De broer verdwijnt voor jaren in de gevangenis en komt er pas weer uit rond het eindexamen, waarvoor Samir en zijn blanke vriend Ys slagen dankzij fraude. Daarna wacht Samir een mooie toekomst als zelf aangeleerde concertpianist.

Ikzelf raad dit boek erg aan, niet alleen omdat het boek veel humor bevat, maar ook omdat het boek een duidelijk beeld geeft van de soort peergroup waar ik mij, als autochtone Amsterdamse, in bevind en dat deze peergroup erg bepalend is. Dit boek is ook heel realistisch geschreven, aangezien Bouzamour zelf deze botsing van milieus heeft meegemaakt. 

[leesdossier-4b-a]

;)

[leesdossier-4b-a]

Een etentje voor vier... (Het Diner, Herman Koch)

[leesdossier-4b-a]

Een etentje voor vier...

 “We gingen eten in een restaurant. Ik ga niet zeggen welk restaurant, want dan zit het er de volgende keer waarschijnlijk vol met mensen die komen kijken of wij er ook weer zitten.”  Het Diner van Herman Koch is een bijzondere roman. Het boek is aan de ene kant heel realistisch en aan de andere kant vergezocht. Paul Lohman en zijn vrouw Claire hebben een dinertje met Pauls broer en schoonzus in een luxe restaurant. Ze praten over dingen waar je meestal over praat tijdens etentjes. Onderwerpen die per etentje verschillen, maar eigenlijk heel onbelangrijk zijn.Alle vier hebben ze wel door dat ze het belangrijkste onderwerp vergeten: hun kinderen.

Het Diner gaat over dilemma’s tussen de familie  en flashbacks, dit wordt met onder andere hilarische momenten weergegeven. En dit allemaal tijdens één diner.

[leesdossier-4b-a]

Nelson Mandela

Interview met Margriet van Oranje-Nassau, van Vollenhoven

Margriet heeft Nelson Mandela ontmoet, terwijl zij hem begeleidde naar een feestavond in het koninklijk theater Carré.

 Wat wist u al over Nelson Mandela?                                                                                                                                 “De levensgeschiedenis van Nelson Mandela was alom bekend vanwege de politieke situatie in Zuid Afrika.

De (blanke) regering van Zuid Afrika had na ongeveer 22 jaar besloten de voorman en voorvechter van het ANC vrij te laten uit de gevangenis op Robbeneiland. Dat was wereldnieuws! In een land waar er "Apartheid” was en alle niet-blanke mensen gediscrimineerd werden was dit een heel uitzonderlijke politieke beslissing. President de Klerk heeft het mogelijk gemaakt dat Mandela tot president werd gekozen, de eerste zwarte president van Zuid Afrika. Nog meer wereldnieuws! Niet alleen was het bijzonder dat staatsvijand nummer een was vrijgelaten én president werd, maar hij pleitte voor verzoening en zorgde er zo voor dat er geen revolutie kwam en voorkwam daarmee dat de mensen geen wraak namen op de blanke minderheid die hun zo lang had onderdrukt. Hij stelde een waarheidscommissie in om de gruwelijkheden van het vorige regime wel te onderzoeken, maar niet meteen om tot vervolging van misdaden over te gaan maar wel de waarheid boven water t krijgen.“  (zie voetnoot)  "De manier waarop hij dit heeft gedaan heeft in de hele wereld respect afgedwongen. Zo kende ik hem ook. Als een wijs man zonder rancunes.”

“ Zo kende ik hem ook. Als wijs man zonder rancunes.”  

Hoe verliep uw ontmoeting met Nelson Mandela?                                                                                                                                "Toen hij een bezoek aan Nederland bracht mocht ik hem ontmoeten. Hij werd onthaald op een feestavond in Carré. Ik mocht hem begeleiden. Hij was heel slecht ter been door de ontberingen in zijn gevangenisjaren en daardoor  leunde hij zwaar op mijn arm, wat ik als een eer beschouwde.“  

Wat voor een man was Nelson Mandela?                                                                                                                                 "Hij was een heel bijzonder mens. Je werd als door een magneet naar hem toegetrokken, vooral jonge mensen drongen om hem heen. Hij luisterde naar alle vragen en gaf geduldig antwoord. Hij had humor, was belangstellend.”   Eenmaal in Carré, waar toespraken werden gehouden en optredens van artiesten waren, kwam hij zelf aan het woord. Hij werd door een kleine bleke Zuid Afrikaan op het toneel geholpen. Een flinke klus want Mandela was een grote man. Hij vertelde hoe hij de houding van de bewakers had ervaren, hoe ze hem de kleinste dingen als een reep chocola nog afpakten. Soms wel met een verontschuldiging dat ze “dat nu eenmaal moesten doen”. De blanken, die het Afrikaans een gehate taal vonden, stonden voor alles waar hij voor was tegen in opstand. Het bewind heeft geprobeerd om hem klein te krijgen. Maar deze reus van een man, zowel in lengte als in levenskracht, heeft stand gehouden. Is wel lichamelijk, maar niet geestelijk kapot gemaakt.Onverwachts wendde hij zich naar achter waar de kleine begeleider stond. “En DIT was mijn bewaker”, zei hij. De man die nu zijn rechterhand was….      Dat is dus vergeving. Hij was de vergeving in persoon. Dat straalde hij uit.”  

“ Hij was de vergeving in persoon.”  

 Heeft deze ervaring nog invloed gehad op uw leven na de ontmoeting?                                                                                                                                    “ Deze ontmoeting, deze avond, zal niemand vergeten die er bij is geweest. Iedereen kende zijn levensverhaal wel, maar op dat moment hebben wij ervaren, gevoeld, wat dat met iemand doet. Het was een openbaring dat iemand echt zo kan leven en zo positief  in het leven stond, met de blik vooruit, niet omziend naar het verleden. Helemaal oprecht, geen franje,geen theater, maar recht uit het hart. Zoiets blijft je bij, en al heb ik hem daarna nog een keer ontmoet, de bewondering en de verwondering blijft. Dat een mens hier toe in staat is, dat is inspirerend!”  

voetnoot Een waarheidscommissie, meestal Waarheids- en Verzoeningscommissie, is de verzamelnaam voor een van overheidswege, bijvoorbeeld door het parlement, ingestelde commissie die, vooral in een periode van transitie (een overgang naar de rechtsstaat), onderzoek doet naar schendingen van mensenrechten uit het verleden en daarover een publiek rapport uitbrengt. De instelling van zo'n commissie kan gepaard gaan met een algehele of gedeeltelijke amnestie voor in de onderzoeksperiode begane misdrijven, mits daarvoor in het openbaar verantwoording wordt afgelegd.

Waarheidscommissies kunnen belangrijk bijdragen aan herstel. Slachtoffers voelen zich erkend omdat ze officieel worden gehoord. Een rapport legt de feiten vast en wijst vaak de verantwoordelijken aan. Als vervolg op een tijdelijke waarheidscommissie komt er vaak een permanent instituut voor mensenrechten. Een bezwaar dat vaak tegen waarheidscommissies wordt ingebracht, is dat ze berechting zouden verhinderen, maar dat hoeft niet zo te zijn. In Zuid-Afrika konden de schuldigen amnestie krijgen als ze een volledige bekentenis aflegden voor `politieke’ misdrijven, maar andere misdrijven (waaronder marteling) blijven vervolgbaar.

[4aleesdossierleerling]

[leesdossier-4b-a]

Trailer “De eetclub”

[leesdossier-4b-a]

Dia bij het gedicht XXXIV

[4aleesdossierleerling]

[leesdossier-4b-a]

Filmpje bij het gedicht XXXIV

[leesdossier-4b-a]

[leesdossier-4b-a]

Schoolstrijd

Dinsdag 23 februari ’16,

twee dagen voor 3D’s schoolstrijd 

De schoolstrijd is weer begonnen...                                                                          Ik voel mijn mobiel trillen in de zak van m’n broek. Haastig graai ik hem uit mijn zak en kijk of ik een berichtje binnen heb gekregen: Lotte: “Wie komt er oefenen na school?” Ik adem even diep in.    “Waarom nu? Ik moet eerst voor muziek oefenen, dat heb ik al een miljoen keer gezegd.”    Spreek ik in een spraakberichtje. De schoolstrijd zit ons altijd op de hielen. Morgen hebben we vrij, maar het enige wat we de hele dag aan het doen zijn is oefenen. Alleen maar oefenen. We hebben zelfs een dagindeling gemaakt, omdat het vorige keer op de woensdag voor de schoolstrijd zo’n zootje was geworden. Net zoals vorige keer zit ik in het onderdeel muziek. Vorig jaar én het jaar daarvoor hadden we gewonnen. Dus je begrijpt dat we dit jaar nogmaals een ‘top’ optreden willen leveren.

 Donderdag 24 februari ’15,

de eerste dag van de schoolstrijd voor 2D

De lichten gaan aan. We staan vol in de schijnwerpers. Ik hoor de drumstokjes tegen elkaar tikken. “Tik, tik, tik.” En onze band begint te spelen. Ik voel de zenuwen van mijn vriendinnen en dat maakt de situatie alleen maar spannender. Vorig jaar hebben we ook gewonnen. Gaan we dit jaar weer winnen?

[leesdossier-4b-a]

Opdracht Nederlands

Een ontvoering in de 17e eeuw

 Het begint bij bladzijde 26 van het boek Morgen ben ik weer thuis van Simone van der Vlugt: En dan ziet ze...

 En dan ziet Britt een koets staan, halverwege de Munnikenweg. Het staat langs de kant, met een van de beide zwarte deuren open. Ze ziet een arm uitziende man in de koets stappen. Britt neemt de snelheid van haar stappen af. Er rijden wel meerdere oude zwarte koetsen rond, het zou makkelijk toeval kunnen zijn. Het is vast niet de koets die haar net achtervolgde. Toch voelt ze zich slecht op haar gemak. Zal ze een andere weg nemen naar huis? Via de andere kant van de sloot, waar ze soms langsloopt als ze met Emma naar huis teruggaat van balletles?

Ze staat op het punt om dat te doen als de man de deur van de zwarte koets weer dicht gooit, op de koets stapt en de teugels vastpakt. De grijze pony voor de koets begint zacht te hinniken. De man besteedt geen enkele aandacht aan haar, kijkt niet in haar richting, wacht haar niet op, niets.

Ze besluit zo hard mogelijk om de koets heen de rennen. Ze is nu zo dicht bij huis, het zou belachelijk zijn om zo ver om te lopen. Ze maakt haar korset los, trekt haar tutu bij de plooien naar beneden en begint als een gek te rennen.

En dan gaat alles heel snel. Het ene moment zit de man voor op de koets en kijkt niet eens naar haar, het volgende moment springt hij van de koets en komt op haar af. Britt ziet hem aankomen, met lange doelbewuste stappen. Hij heeft iets tussen zijn met leren handschoenen bedekte handen wat haar in verwarring brengt, maar het is de uitdrukking op zijn gezicht die haar de angst aanjaagt. In een fractie van een seconde signaleert ze dit alles, maar het is al te laat, hoe hard ze ook probeert te rennen. Op het moment dat ze net langs het grijze paard is, wat met gespitste oren naar haar kijkt, pakt de man haar al vast. Tegelijkertijd duwt hij een doek tegen haar neus.  Voor ze het weet heeft ze de aparte kruidenmix al ingeademd. Het ruikt zoetig en het is zo sterk dat het haar naar adem doet happen. Een duizeling overvalt haar en ze voelt haar benen slap worden.

Terwijl ze van de grond wordt getild en naar de koets wordt gedragen, draait ze haar hoofd weg en stoot een schorre kreet uit. Het gevolg is dat er een grote hand zich over haar mond sluit, zodat ze bijna geen adem meer krijgt. Ze probeert door de leren handschoen heen te bijten en slaagt daar in als de hand door de worsteling stukje naar beneden zakt. Haar beet is fel en ze laat niet meer los, zo hard dat ze de smaak van het leer in haar mond voelt druppelen. Boven haar klinkt een schreeuw van pijn, gevolgd door gevloek. Dan krijgt ze opnieuw de doek in haar gezicht geduwd en weer zakt ze weg. Lang genoeg voor de man om haar handen vast te binden met oude stoflappen en een prop stof in haar mond te duwen. Hij trekt de koetsdeur open en duwt haar naar binnen. Even ligt ze duizelig en misselijk op de oude bank in de koets, dan kruipt ze naar de deur. Zo hard als ze kan schopt ze ertegenaan, maar de koetsdeur blijft op het slotje vasthaken.

[leesdossier-4b-a]

Interview met Roberto Meyer

“Het is mijn passie.” Meesterarchitect Roberto Meyer kijkt mij met overtuigende blik aan. Hij is de architect van onder andere “de voetbalschoen” aan de Amsterdamse Ring. Door het interviewen van de heer Meyer hoop ik meer te weten te komen over het beroep van architect. Wat doet een architect precies; hoe ziet zijn dag eruit en welke vaardigheden moet je bezitten om een goede architect te worden?  Oftewel aan mij de schone taak om de uit te vinden wat de passie van de heer Meyer inhoudt.

 Interesse in de bouwkunst heb ik al sinds ik een jaar of 10 ben. Ik kijk al jarenlang naar gebouwen. Vind ik dit een  mooi ontwerp of niet? Waarom vind ik dit mooi? Dan zie ik bijvoorbeeld “de Badkuip” van het Stedelijk Museum. Ik vind het een originele vorm, maar de vraag naar de functionaliteit van de vorm houdt mij ook bezig. Wat is de reden waarom de architect deze vorm heeft gekozen? Hoe zou het er van binnen uitzien? Het lijkt mij geweldig om zowel na te denken over schoonheid als de  functionaliteit van bepaalde ontwerpen.

 Ik kom aan bij een groot kantoor gebouw, lijkend op een oude fabriek met een verrassend modern interieur. “Goedendag, ik heb een afspraak met de heer Meyer.” “Hij komt er heel snel aan, ” klinkt er door de intercom.  

En dat is niet gelogen. Roberto Meyer komt mij binnen een minuut ophalen.

 Na een korte introductie steek ik van wal met mijn vragen:

 Hoe oud was u toen u wist dat u architect wilde worden en wie of wat bracht u op het idee?

“Toen ik een jaar of zeven was kwam ik met mijn ouders vanuit Spanje in Nederland wonen. Hier woonden ook mijn grootouders, waar ik regelmatig op bezoek ging. Toen we daar op een dag waren, vond ik dat hun huisje niet helemaal perfect was. Ik schetste het perfecte huisje , ik wist precies hoe het eruit moest zien.  Daar is de basis gelegd voor mijn passie voor architectuur.”

 Persoonlijk wil ik graag architect worden, maar omdat ik voor de benodigde studie een Natuur & Techniek pakket moet kiezen zit ik toch te twijfelen. Ik weet niet of ik scheikunde en natuurkunde wel aankan, want ik vind beide vakken pittig. Nu las ik op een site dat je met wiskunde B en een opleiding architectuur op de Kunstacademie ook in het register van architectuur terecht kan komen. Daar wil ik graag wat meer over weten.

 Was u goed of slecht in de bèta vakken en vond u die leuk?

“Ik was wel goed in wiskunde, maar ik blonk niet uit in natuurkunde en scheikunde. Maar ik heb tijdens mijn studie nooit scheikunde en bijna nooit natuurkunde hoeven gebruiken. Je moet alleen materiaalkennis hebben, maar heel veel andere dingen hoef je niet te weten. Je hoeft je daar in ieder geval geen zorgen over te maken. Volg je gevoel!!”

 Vond u uw studie leuk?

“Ik vond mijn studie heel leuk. Ik vond met name het ontwerpen en bouwen van maquettes heel leuk. Dat vind ik nu nog steeds het leuke van architect zijn: je ontwerpt dingen en je hoopt dat ze mooi en functioneel genoeg zijn om ze te kunnen laten bouwen.”

 Heeft u na  uw studie nog een master opleiding gevolgd?

“Nee. Ik had al op mijn 23e - dus al aan het einde van mijn studie-  een architecten bureau opgericht. Met dit bureau was ik zo druk bezig dat ik eigenlijk helemaal geen tijd had om mij ergens in te specialiseren. Ik ben heel blij dat ik nu een van de grootste architecten bureaus heb. Helaas kan je tegenwoordig niet voordat je bent afgestudeerd al een eigen bedrijf starten. Dit komt door de beroeps- beschermingswet die ervoor zorgt dat je niet zomaar als onervaren persoon een architectenbureau kan oprichten.”

 Wat vindt u het leukst aan uw werk?

“Het leukste vind ik dat we hier met heel veel gedreven en gepassioneerde mensen werken, die allemaal een doel hebben. Namelijk iets moois en handigs maken en mensen er heel blij mee maken. Het gaat verder dan alleen maar schoonheid. Wij moeten natuurlijk ook problemen oplossen. Als je bijvoorbeeld naar Amsterdam kijkt: hoe gaan wij over een paar jaar met de huisvesting in Amsterdam om, als er veel meer mensen komen te wonen? Dit soort problemen moeten architecten ook oplossen en dat is natuurlijk ook heel leuk en belangrijk om te doen. Het enige wat minder leuk is als een project wordt afgeblazen, maar dat is wel begrijpelijk.”

 “We doen hier 3 dingen, namelijk: Masterplanning (stedelijke inrichting), Architectuur (de gebouwen ontwerpen) en Interieur (het inrichten van de gebouwen)”

 Heeft u het meeste geleerd tijdens uw opleiding of in de praktijk?

“Uiteindelijk natuurlijk in de praktijk. Van het uitvoeren leer je ook de problemen kennen en hiervoor oplossingen bedenken is een belangrijke vaardigheid van architecten.”

 Verdient de gemiddelde architect genoeg om een gezin te onderhouden?

“Ja volgens mij wel. Er lopen hier ook 60 man rond met kinderen en een hypotheek. Ik betaal ook alle mensen ruim genoeg om alles goed bij te kunnen houden. Maar het is net zoals met kunstenaars: de succesvolle en gepassioneerde verdienen vaak meer dan kunstenaars die hun werk niet zien zitten of hun best niet doen.”

U bent een heel goede architect, heeft u misschien een tip om een goede architect te worden?

“Zoals ik al zei: volg je passie en ga je gevoel achterna. Als je iets echt heel leuk vindt en er wat mee wilt doen, doe het dan!”

Na het interview wil ik eigenlijk nog liever architect worden. Van Roberto Meyer heb ik nog een tas vol inspiratie meegekregen in de vorm van zes prachtige boeken over architectuur. Daarnaast gaf hij mij ook drie toegangskaarten voor een tentoonstelling in “de schoen” over wonen en werken in Amsterdam.  Dit gaat mij ongetwijfeld nog meer inspireren om ook mijn gevoel te gaan volgen en later architect te worden!

[leesdossier-4b-a]

Door: A | 29/10/15 

Verdrongen herinneringen 

Isabel was 14 toen ze verdween terwijl ze van school terug fietste naar huis.   Tot op de dag van nu weet niemand wat er met haar is gebeurd.     Is ze vermoord? Was het haar vriend Olaf waarmee ze destijds een relatie had? Want die bleek toen driftbuien te hebben. Of was het misschien de congiërge van haar school?

Sabine Kroese herinnert zich steeds meer over de moord op Isabel. Door een advertentie in de krant over een reünie van haar middelbare school krijgt ze steeds meer herinneringen terug van de moord op haar klasgenoot Isabel die destijds verdween. Nadat ze van haar psycholoog hoort dat je herinneringen kan verdringen als je ze op dat moment je gedachten er niet meer mee wil confronteren. Dit gebeurt meestal als je iets heel ergs hebt meegemaakt.   Door de woorden van haar psycholoog denkt Sabine dat dit waarschijnlijk in haar geval is gebeurt. Ik vind De Reünie van Simone van der Vlugt een heel spannend boek en het is een perfect boek voor de middelbare scholier.

Sabine probeert haar verdrongen herinneringen terug te krijgen door weer terug naar Den Helder te gaan, de plaats waar ze vroeger woonde en waar haar middelbare school zat. Door weer op dezelfde plaats te komen waar de moord heeft plaatsgevonden, krijgt ze flashbacks van vroeger en komen haar herinneringen stap voor stap terug. In haar dromen worden de gebeurtenissen opnieuw afgespeeld en komt Sabine dingen te weten waar de ouders van Isabel al 9 jaar naar zoeken: de dader.           Omdat Sabine vaak van mening verandert over wie de dader is, ga je ook nadenken over wie met welk motief Isabel zou kunnen hebben vermoord. Dat maakt het boek De Reünie heel spannend, aangezien je elke keer dat Sabine je meer informatie geeft, je zelf ook gaat twijfelen aan wie de moord heeft gepleegd.

De Reünie is niet alleen een spannend boek, maar ook een perfect geschreven boek  voor de middelbare scholier. Een groot deel van het boek gaat over het leven van Sabine op de middelbare school. Ze werd erg gepest en had weinig vrienden. Een van haar pesters was Isabel. Isabel was heel populair en alle jongens zwoegen voor haar. Ze was jonger dan ze leek en was heel knap. Sabine was integendeel best klein en verlegen. Isabel en Sabine waren eerst beste vriendinnen, maar op de middelbare school groeiden snel uit elkaar. Isabel kwam in het populaire groepje van de school terecht en Sabine had geen vriendinnen.  Sabine werd na school opgewacht door de populaire kinderen en werd in elkaar geslagen.  Sabine krijgt ook te maken met de liefde.

Ondanks dat het een geweldig boek is voor de middelbare scholier, is er een ding. Het boek is vanuit een meisje geschreven. Volgens Tonie Mudde in Kinderboekweek: Trends (de Volkskrant, 3 Oktober) lezen jongens liever boeken die vanuit een jongen worden geschreven. Dat is natuurlijk niet gek, want welke stoere jongen wilt nou een boek lezen waarin een meisje verliefd wordt en waarin een meisje jongens gaat beoordelen. Jongens lezen liever boeken waar alleen actie in voor komt en geen slijmerige verhalen over jongens in voorkomen.  Maar dat wilt niet zeggen dat De Reünie geen spannend boek is en dat er alleen maar over jongens wordt gepraat.

Kortom, De Reünie is een heel spannende literaire triller met een meisje in de hoofdrol: Sabine Kroese. Het boek is hierdoor een echte aanrader voor meisjes op de middelbare school. Je komt er in het boek achter wie Sabine is en hoe ze met haar verdrongen herinneringen achter de dader van de moord op haar basisschool vriendin Isabel.  

[leesdossier-4b-a]

Summary: The fault in our stars

Hazel Lancaster is a girl with stage IV lung cancer. Even though she's most likely going to die at quite an early age, - and Hazel herself acknowledges this all the time - her mother sends her to a support group, where Patrick, their leader, makes all the kids talk about their story. Hazel hates support group, because she thinks it's very stupid, because all they talk about is how Jesus is going to save them and how he is justified to kill whoever he wants; the support group also takes place in the Literal Heart of Jesus. One day, there's a new boy at the support group. He flirts with Hazel, which is weird to her because she doesn't think she looks very appealing with her short hair (because of the chemotherapy), the baggy jeans and big shirt. Hazel thinks Augustus Waters - the name of the boy - is quite appealing himself, until he begins to speak. Augustus tells the group he lost his leg, because of cancer. But when Patrick asks him what he fears the most, Augustus says oblivion; he says his biggest fear is to be forgotten, and that all he really wants to get out of life is to be remembered. Hazel thinks this is very shallow, and immediately contradicts him. Hazel, being very wise and quite beyond her age, states that one day everyone will be forgotten, even the greats such as Cleopatra and Aristotle, and that, if his biggest fear is to be forgotten, he should ignore it. After support group, Augustus goes to talk to Hazel, since he thinks she was quite feisty in there and he quite likes that. Hazel thinks she starts to like Augustus as well when he pulls out a cigarette and puts it in his mouth. Hazel gets quite angry with him because he almost died from cancer himself, and is then giving money to a corporation to basically just kill him again. Augustus explains it's a metaphor: "You put the killing thing right between your teeth, but you never give it the power to kill you." When Hazel doesn't understand, Augustus explains that he's never lit one. After this experience, Hazel goes over to Augustus' house and they become great friends. Through this friendship, they get to know each other very well. Hazel learns that Augustus is a man of metaphors, Augustus learns the kinds of books Hazel likes to read, and when they aren't hanging out, they are texting or calling all the time. It is quite clear that Augustus would like to turn their friendship into something more, but Hazel doesn't budge. She has a theory, which is the following; at some point, she will die, and until then, she's basically just a ticking time bomb. Hurting her parents and family is inevitable, but she wants to minimize the rest of the people that she hurts when she leaves as much as she possibly can. But when Augustus takes her to Amsterdam to meet their favourite author, he can't help but allow their friendship to blossom into a romantic one. Just as Hazel is falling head over heels for Augustus Waters, she learns that the cancer is still inside of him as well, and that it's spreading a lot more rapidly than hers. As they head back to Indiana, Augustus has his alternative good and bad days. Some days, it's only crying and vomiting, while others are the same as they used to be before the cancer. When Augustus knows he's going to die quite soon, he gives a pre-funeral so Hazel can say what she'd say at his funeral and he can still hear it. Eight days later, he dies, and at his real funeral Hazel doesn't say what she wants to at all, because she realizes that funerals aren't for the dead, but for the living. After she gets back home, Hazel finds a letter Augustus wrote to her as her eulogy, and the ending of the book couldn't have been more perfect.

Written by Anna

[leesdossier-4b-a]

Boek: Post voor mevrouw Bromley

Post voor mevrouw Bromley, Stefan Brijs

Een boek over de 1e wereldoorlog, waar je vanuit 2 opzichten op de oorlog kijkt. Namelijk als burger en als soldaat. Het thuisfront en het westfront.

2e druk, Amsterdam -

  Hoe ik aan dit boek kwam: Ik zag dit boek staan op lezen voor de lijst, het boek had 4½ sterren dus moest ik wel even kijken of dit een leuk boek was.

Toen ik de informatie over het boek bekeek bleek het over de 1e wereld oorlog te gaan (zelf hou ik altijd van spanning in boeken, anders vind ik het saai). De informatie zag er spannend uit dus het leek mij leuk om in de bibliotheek een kijkje er naar.

  De hoofdpersoon is John Patterson, burger; korporaal

Een ander belangrijk personage is Mevrouw Bromley, ze is de moeder van John’s beste vriend Martin.

Ook een belangrijk persoon is Martin, John’s beste vriend, die John probeert over te halen om in het leger te gaan.

Het boek gaat over dat de 1e wereldoorlog uit breekt in 1914, John’s leven veranderd hierin totaal, je ziet zijn leven in dit boek van ‘watje’ tot ‘held’.

John woont in Londen, totdat hij zich aanmeld voor het leger, hierdoor komt hij ook in plaatsen in Frankrijk terrecht.

  Het boek is heel erg spannend. Elke keer dat ik verder aan het lezen was, zat ik te wachten tot er weer een stukje kwam wat het leven van John veranderde en een spannende draai aan het boek gaf. Ook waren er stukjes die zo spannend waren, dat ik soms niet meer door wilde lezen. Bijvoorbeeld dit stukje tijdens een tocht door de loopgraven (John is de ‘ik’ persoon): ‘’Voorwaarts!’ riep sergeant Chapman opnieuw, maar ook zijn stem werd al zwakker, misschien omdat hij op dat moment hetzelfde zag als ik: eindelijk een hoofd wat er puntgaaf uitzag, alleen wat modder op de wangen, zelfs de helm zat er nog op, een jongen van misschien zestien, de ogen nog open, glazig blauw, wangen met een lichte blos, een fijne neus. Alles puntgaaf, maar er was alleen een hoofd. Zijn lichaam ontbrak.

Het is ook allemaal heel gedetailleerd, dat kan je in dit stukje ook erg goed zien. Alhoewel deze details mij heel erg bang maakte..