17χρονη πηδάει στο κενό στην Άνω Γλυφάδα
Σήμερα,σε αυτόν τον μικρόκοσμο του τάμπλερ θα μοιραστώ πληροφορίες που δεν γνωρίζουν τα κανάλια και κανένα σάιτ.Θα μοιραστώ μαζί σας πως είδα τα πράγματα τα τελευταία 2 χρόνια μέχρι η κοπέλα του μπροστινού μου θρανίου,πηδήξει από τη ταράτσα στο σπίτι της γιαγιάς της στην Γλυφάδα.
Στη πρώτη λυκείου,η τάξη μου αποτελούταν από 23 άτομα.Μερικά από αυτά μου ήταν άγνωστα,μέσα σε αυτά και η τραγική πρωταγωνίστρια,η Βικτώρια.
Από τη πρώτη μέρα,τράβηξε τα βλέμματα όλων.Ήταν πανέμορφη.Τρομακτικά όμορφη.Ήταν επίσης απροσέγγιστη.Μέσα σε λίγες μέρες,καταλάβαμε πόσο κακό έμελλε να κάνει στους υπόλοιπους 22 αυτή η κοπέλα.
Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν ένα μαρτύριο.Καθημερινά τσακωνόταν με τα αγόρια και δημιουργούσε έχθρες με τα κορίτσια.Στο διάλειμμα καθόταν μόνη πάντα.Τα ακουστικά δεν έβγαιναν ποτέ από τα αυτιά της. Όταν τη παρατηρούσα, σιγομουρμούριζε διαρκώς κάποιο τραγούδι.
Κάποιο διάστημα αργότερα θέλησα να τη πλησιάσω.Κάθε μέρα,χτύπαγε πόρτες,έβριζε,έκλαιγε και εξαφανιζόταν από τη τάξη.Ήθελα να διαπιστώσω τι προκαλεί σε αυτό το κορίτσι τόσο θυμό.
Ήρθα κοντά της και με αγκάλιασε με τον πιο όμορφο τρόπο.Μου είπε τα πάντα για τη ζωή της,τα δαιμόνια που την κυνηγάνε,τους ανίκανους γονείς της,τους ανθρώπους που τη πλήγωσαν. Τη συμβούλεψα,την έβαλα στον κόσμο των βιβλίων και της έδωσα να διαβάζει τα αγαπημένα μου βιβλία για να ξεχνιέται.Είχε δει κάποιον ψυχολόγο,αλλά δεν της άρεσε,τα παράτησε και δεν ξαναπήγε σε κανέναν.Μετά από λίγο καιρό απομακρύνθηκα. Δεν μου ταίριαξε σαν άνθρωπος και όντας ένα άτομο με δικούς του δαίμονες να τον κυνηγάνε,την άφησα.Πείτε με εγωίστρια ή οτιδήποτε άλλο,όμως αυτό ένιωθα και αυτό έκανα.Ίσως να μπορούσα να τη βοηθήσω κι άλλο,αλλά ένα παιδί βυθισμένο στο σκοτάδι δεν μπορεί να δώσει φως σε ένα άλλο παιδάκι στο σκοτάδι. Πρέπει να έχεις αγάπη για να τη μοιράσεις. Και εγώ δεν είχα.
Μια μέρα ήρθε στο σχολείο με 12 βαθιές συμμετρικές χαρακιές στα χέρια.Κάθε χαρακιά είχε ίση απόσταση από την άλλη και είχε ακριβώς το ίδιο βάθος.
“Μόνο αυτό μου έχει μείνει”
Η χρονιά πέρασε πιο ήρεμα από τη προηγούμενη.
Όλα πήγαιναν υπέροχα.Η Βικτώρια για πρώτη φορά στη ζωή της είχε φίλους.Αληθινούς φίλους.Της έκαναν πάρτι έκπληξη στα γενέθλια της και δήλωσε πως ήταν τα καλύτερα γενέθλια της ζωής της.Αρχίζοντας τη χρονιά παρατήρησα πως ήταν μαζί με έναν συμμαθητή από τη τάξη και έμοιαζε ιδιαίτερα χαρούμενη και ερωτευμένη.
Το πρωί όλα ήταν καλά.Η τάξη τα πήγαινε υπέροχα για πρώτη φορά στα χρονικά.Η Βικτώρια έμοιαζε χαρούμενη.Το ίδιο βράδυ πηδάει από τη ταράτσα.Εκείνη τη μέρα πήγε στο φροντιστήριο,έκατσε 2 από τις 3 ώρες που είχε,κατά τη διάρκεια των οποίων φαινόταν απόλυτα χαμένη.Τη 3η ώρα φεύγει για τη Γλυφάδα όπου και ζει τις τελευταίες ώρες της ζωής της.
Το σχολείο έχει βουίξει.Παιδιά ξαπλωμένα σε κάθε γωνιά του σχολείου να κλαίνε με λυγμούς.Άτομα που της είχαν φερθεί σκάρτα,τώρα είναι στο πάτωμα πνιγμένοι από τα ίδια τους τα δάκρυα.
Πέφτοντας από τη ταράτσα το κορίτσι σπάει τα πάντα.Δεν πεθαίνει ακαριαία.Το νεανικό σώμα της σαν να φωνάζει απελπισμένα πως θέλει να ζήσει.Κατά τη μεταφορά της στο ΚΑΤ αφήνει τη τελευταία της πνοή.
Η Βικτώρια από τη πρώτη λυκείου έγραφε σε ένα μαύρο τετράδιο.Στην αδερφή της είχε πει να το ανοίξει μόνο αν πεθάνει.Το τετράδιο ανοίχτηκε και έμοιαζε τρομακτικά με το κουτί της Πανδώρας. Είχε γράψει μέσα όλα τα θανάσιμα μυστικά της. Ξέρω πως όλο αυτό σας ακούγεται γραφικό,όμως υπόσχομαι πως είναι ότι πιο αληθινό έχει βγει από το στόμα μου.Η αδερφή της στέλνει σε μερικούς από εμάς φωτογραφίες με τα τελευταία πράγματα που είχε γράψει η Βικ.
Δεν θα σας πω λεπτομέρειες,γιατί πάνω στη ταραχή μου δεν τις συγκράτησα κιόλας.Θα σας πω αυτά που χαράχτηκαν για πάντα στο μυαλό μου.
Έπαθα πάλι κρίση πανικού.Νόμιζα πως τα πράγματα είναι καλύτερα,αλλά τελικά είναι πιο χάλια από ποτέ.Δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω και δεν μπορούσα να ανασάνω.Το μόνο που φοβάμαι είναι ότι θα έρθουν και χειρότερα.
-7 μέρες αργότερα πέφτει στο κενό.-
Σκέφτομαι τον θάνατο 4 χρόνια.Δεν φταίει κανένας σας.Ούτε η μαμά,ούτε ο μπαμπάς,ούτε κανένας.Στους κοντινούς μου ανθρώπους έχω να πω πως σας αγαπάω πολύ και συγγνώμη που τα παρατάω.Αντίο.
Αυτή λοιπόν ήταν η Βικτώρια.Ένα πανέμορφο τριαντάφυλλο όπου τα αγκάθια του έβγαιναν εσωτερικά,πληγώνοντας το ίδιο. Στα 13 της, όταν εμάς η μεγαλύτερη μας ανησυχία ήταν πως θα χορέσουμε τα αγγλικά με το άθλημα μας σε μια εβδομάδα, εκείνη σκεφτόταν τον θάνατο.Δεν γράφω αυτή την ιστορία για κανέναν άλλο λόγο πέρα του να μοιραστώ τον πόνο μου.Θέλω όμως να τη διαβάσετε όλοι και για αυτό θα τη προωθήσω όσο μπορώ.Θέλω να τη διαβάσετε όλοι γιατί θέλω να πάρετε κάτι από εμένα και την αυτοκτονία της Βικ. Αν βλέπετε κάποιον στο σχολείο να έχει πρόβλημα,βοηθήστε,Ακόμη και αν δεν τον γουστάρετε πολύ ρε γαμώτο,βοηθήστε.Η Βικτώρια δεν ζήταγε απλά βοήθεια,ΟΥΡΛΙΑΖΕ για βοήθεια και εμείς κλείναμε τα μάτια μας προς τιμήν της ψυχικής μας ηρεμίας.Τώρα ένα παιδί έφυγε,μια καρέκλα θα μείνει κενή μέχρι να τελειώσουμε το λύκειο και στην εκφώνηση ενός ονόματος δεν θα ξανακουστεί ποτέ η απάντηση “παρούσα”.Πλέον η ψυχική μας ηρεμία μας άφησε για πάντα και οι ενοχές θα μας κυνηγάνε μέχρι να ξαπλώσουμε και εμείς στο χώμα.
Βικτώρια,συγγνώμη για όλα,ακόμη και αν δεν με ακούς πια.Εύχομαι να βρήκες τη γαλήνη που τόσο αναζητούσες.Σε ικετεύω να μην σταματήσεις ποτέ να πετάς.Ίσως να τα ξαναπούμε κάποτε και να με αφήσεις να σου διηγηθώ όλες τις ιστορίες από τα βιβλία που δεν πρόλαβες να διαβάσεις.Καλό ταξίδι ματάκια μου.
(Δεν ξέρω αν όσα ήρθαν στα αυτιά μας έγιναν ακριβώς έτσι,πάντως εγώ σας διηγούμαι αυτά που θεωρώ εγώ ως αληθινά.Το περιστατικό του θανάτου της Βικ,μπορείτε να το βρείτε στο ίντερνετ.Η ίδια αγαπούσε πολύ το ταμπλερ.Θεωρώ πως είναι καλύτερο να μην παραθέσω το όνομα του λογαριασμού της,γιατί δεν ξέρω τι διαστάσεις θα πάρει αυτό το πόστ,καθώς και θεωρώ πως είναι άσχημο να μελετάμε το προφίλ του οποίου ο χειριστής είναι νεκρός.Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό το μέρος είναι το καλύτερο μέρος να πω το αντίο μου.)
theartofmadeline
prguitarman
izzy806
origamiaround
gummygunk
annaxmalina
dailybridgerton
