Reflectie
Deze periode was voor mij best verwarrend. Normaal werk ik nooit zo lang aan één project en ik merkte dat het lastig was om in een flow te blijven. Zonder vaste werkplek zakte mijn motivatie soms flink weg. Toch heb ik in semester 2 mijn vuurtje weer teruggevonden.
Ik begon met het idee om te ontwerpen voor mijn omgeving, dieren en andere organismen. Na de feedback van het eerste semester kreeg ik het advies om een keuze te maken. Mijn objecten waren best designgericht en de vraag werd gesteld: kies je voor design, of kies je voor een radicale boodschap?
Mijn werk vertrok vanuit een liefde voor dieren en ecologie, maar ik had zelf het gevoel dat die boodschap niet hard genoeg binnenkwam. Dus koos ik voor radicaal.
Tijdens een gesprek vroegen docenten mij: “Ga je dan ook huizen maken voor ratten, spinnen en pissebedden?” Mijn eerste reactie was: “Ew, nee.” Maar later bleef die vraag hangen. Waarom eigenlijk niet? Waarom zou ik bepaalde dieren of organismen uitsluiten? Vanuit dat gedachtegoed ontstond R.A.T. WAS HERE.
Gaandeweg schoof het project steeds meer een sociaal-maatschappelijke kant op. De rat werd voor mij een symbool voor de gemarginaliseerde mens: mensen die in de marges van de samenleving leven, voortdurend moeten vechten voor hun plek en vaak pas zichtbaar worden wanneer ze als ‘probleem’ worden gezien. Thema’s als migratie, discriminatie en racisme in Rotterdam houden mij al langer bezig. Niet alleen als kunstenaar, maar ook als mens.
Mijn inspiratie komt uit de straat en uit graffiti. Graffiti is al vanaf het ontstaan een manier om je uit te spreken en in verzet te komen. Tegelijkertijd wordt het vaak gezien als vandalisme: iets wat niet gewenst is en zo snel mogelijk verwijderd moet worden. Daardoor worden niet alleen de werken afgewezen, maar vaak ook de mensen die ze maken. Dat zie ik als een vorm van uitsluiting. Die overeenkomst met de thema's in mijn project maakte graffiti voor mij een logische beeldtaal. Het gaat over zichtbaar zijn, ruimte innemen en je uitspreken, ook als daar eigenlijk geen plek voor wordt gemaakt.
Ik probeer binnen de bestaande banen te functioneren, maar activisme is daar voor mij onlosmakelijk mee verbonden. Met mijn werk probeer ik zichtbaar en voelbaar te maken wat ik eigenlijk van de daken zou willen schreeuwen. Niet om antwoorden te geven, maar om vragen te stellen. Om ongemak niet weg te poetsen, maar er juist samen naar te kijken.
Lees meer in het statement dat ik samen met Sabina Lukovic schreef op www.ratwashere.pink/r-a-t/statement-nl.