[luridauroras]

sirius günlerinden 1 yıl sonraki kendime mektup;

umarim istedigin bölümü kazanacagina dair inancini geri kazanabilmiş ve sinavin cok iyi gecmistir.

cok istedigin o tup mide ameliyatini olmus ve o istedigin kiloya umarim inmissindir ve sagligin yerindedir.

etrafinda seni gercekten seven insanlar vardir ve umarim mutlusundur, eskisi gibi kasvet dolu degilsindir ve neseni geri kazanmissindir.

ailen ve sen mutlusunuzdur ve umarim hayatinizda hersey yolundadir.

herkes kalbinin ekmegini yer ve umarim toksik herkesten kurtulmussundur.

umarim bu yazdiklarim gerceklesir.

[luridauroras]

savaşlarım bitti, dönme geri…

[luridauroras]

büyük bi boşvermişliğin içine bırakıldım sen tarafından. ilk başlarda boşvermişlik değildi bu, bu çok farklıydı. gercek bir hiç'tim. gerçek bir boşluğun duvarında hayali bir kara lekeye hapsedilmiş gibiydim. yine sen tarafından. senin gelişinle öten kuşlar, esen rüzgar, aydınlanan gökyüzü hepsine esir olmuş bir göçebeye evrildim. sen tarafından anlaşılmak için çırpınmayı bıramtıgım an oldu tüm bunlar. beni senden öncede anlamayanlar oldu, senden önce de yine anlayanlar oldu ama yine de her şeyin ilki senleydi. ilk anlayanda, hiç anlamayanda sen oldun birden. en çok sana konuştum yani konuşmuşum. yaş aldıkça farkediyorum. insan yaş aldıkça sessizleşiyormuş. en çok sustuğumda senmişsin. beni sustuğumda bile anlamışken nasılda hep anlamamazlıktan gelen yine sen olmuşsun bunu hala anlayamadım. bunun için bir kaç yıl daha eskimem gerekiyor sanırım.

senden sonra sesimin çoğaldığı bir dönemim oldu. boş mu dolu mu bilmem. ben en çok senli olanlara yoğunlaşıyorum hala. çok konuştum anlamadılar. az konuştum yine anlamadılar. az konuştuğum dönemde uzun zamandır misafirim. kimse anlamıyor en acısı annem bile anlamıyor. yazar burayı yazarken içli bir of çekiyor. ardından hıçkırıyor.

sen bana bayatlamış bir hayat miras bıraktın. sen beni kendimle ters düşürdün. kendime düşman ettin. artık her şey hallolur, her şey geçer. hiçbir acı baki değildir lakin ben kendimle artık uzlaşamam. ben kendime güvenemem kendime sırtımı yaslayamam. bir bıçak olsa elimde o bıçakla kendime zararımın olmaması için bile çabalayamam.

bana kırık bir su bardağı bıraktın. her şeyi geçtim de ben bu su bardağından bırak kana kana su içmeyi artık bir damla bile suya kendimi mecbur bırakmam. bana bir hayat bıraktın; gökyüzü kan ağlayan, toprağı gözyaşı kokan. bana bir kalp bıraktın, içi hüzün dolu, dışı buz kaplı.

dilerim bir gün dermanı bende olan bi derdin olur. bana bıraktıklarına birlikte bakabileceğimiz, bana borçlandığın ve benden çaldığın ne varsa farkedebileceğin bir zaman diliminde bana ihtiyaç duyman için hep bekleyeceğim.

[luridauroras]

hatırlıyorum. hatırlamak en büyük yarasıdır bazen insanın. itildiğim o karanlığa duyduğum muhtaç savaşımda yenile yenile verdiğim büyük mücadelemi. beni buna mecbur bırakan seni, ardında kalan koca bir enkazı hiçe saydığın tüm zamanları hatırlıyorum. mevcut konumum akıl sağlığını koruyabilecek kadar mantıklı düşünemiyor artık ve tüm bu olanlara sebebiyet veren senin bir zamanlar hayatımın merkezinde var oluşun. biliyorum, biliyorum bir daha eskisi gibi olamayacak kadar bencil bir insana dönüştüm, içimde bir seri katil var çünkü her gün bir önceki gün yaşamının bir anlamı olamayan beni öldürüyorum. her yeni gün yeniden bir ben inşa edip, gün sonu ona veda ediyorum. hatırlıyorum ve hatırlamamak için uykuma sarıldığım vakit artık orda bile bir yer edinemiyorum. bir gün kendimle verdiğim savaşta galip gelebilirsem en çok anneme anlatabilmek istiyorum tüm hatırladığım senli ve sen sebepli acılarımı. ancak öyle rahata edebilirim ve belki tekrar bir sonraki gün yok olmamak üzere dirilirim. üzgünüm çünkü senli hayaller kurduğum için dizlerimin üzerine düştüm ve kalkamadım. kimsenin yardımı işe yaramıyor çünkü insan yarasını açana ancak ağlayınca soğutabilir bu büyük yangını. buna artık imkanım olsa bile yapmam biliyorsun. bundan yıllar sonra bile bir gün son nefesimi vermeden annemle dertleşebilecek kadar cesaretli olmak istiyorum. umarım yaşadığım, bana yaşattığın bu cehennemi bir gün yaşarsın ve o an aklına düşerim de anlarsın beni. hoşçakal, şimdilik...

[luridauroras]

yorgunluklarımın içinde bir dağ olup taştığı ahvalimden bahsedeceğim.

doktor,

evvel zaman içinde, bir küçük kız çocuğu varmış. hayalperest dünyasında olduğu kişi ve normal hayatta olduğu kişi arasında çokça farklılıklar varmış. en önemlisi de bu küçük kız, olmadığı bir başka kişiyi sergiliyormuş etrafına. daha garip olan, bu küçük yaramaz biraz zeki biraz kaçık olduğundan sanırım her ortama ve her kişiye göre farklılıklar göstererek karakterini şekil alan bir hacme kavuşturmuş.

biliyorum doktor, o daha çocuk zamanla her şey oturur biliyorum. ama doktor bu küçük kız çocuğu büyüdükçe kendisini zora sokacak hatalar yapmaya başlamış. gerek ailevi ortamı gerekse arkadaşlık ilişkileri ayrıca yolunu birleştirdiği kimselerle zamanla arası bu farklılıkları yüzünden açılır olmuş. bu değişken tavrını zamanla büyük bir sanrıya çevirmiş. insanların aynası olduğunu ve aslında değişenin kendisi olmadığını, iletişim kurduğu kişinin değişken olduğunu düşünmeye başlamış.

söylesene doktor, sence bu küçük kız çocuğu tüm bu çaresizlikleri haketti mi? bu çocuk annesinin babası yüzünden eriyişini haketti mi? bu yaramaz ufaklık, varlığını adayacak sebepler ararken bulduğu her sebepten darbe yemeyi haketti mi? daha 18 yaşının başı 20 li yaşlarının sonunda bu kadar acı çekmeyi, bu yalnız kayboluşu haketti mi doktor?

doktor yardım çağrılarını kimsenin işitememiş olması bu küçük kız çocuğunun sorunu muydu? kimsenin ilk önem verdiği kişi olmayışı, varlığına önem veren kimselerin olmayışı, sevgiyi hakettiği şekilde alamayışı ve babasının ondan nefret etmesi onun suçu muydu? doktor, kız çocuğu büyüdü. zamanla oturması gereken her şey şahlandı. kız çocuğu artık ya çok gülüyor, ya da çok ağlıyor. doktor bu ufaklık büyüdü ve ya siyah ya beyaz. bunların değişme hızı ışık hızına eş değer doktor. söylesene bu kız bu karanlıkta, boğuşurken tek başına kaybolmayı ve normallikten çok uzaklaşmayı haketti mi?

haketmedi.

[luridauroras]

Yazmaya başlayacak mısın, özledim

başlarım elbet (:

[luridauroras]

Ses tonun o incelik çok güzel be Lurid.

gülümsedim.

[luridauroras]

sizinde kanıyor mu? böyle hiç beklemediğiniz anda oluk oluk kan akıyor mu? ben artık dayanamıyorum ve dayanacak gücü kendimde bulamıyorum. ne bende bulmak için çaba sarf edecek ne de arayacak hal kalmadı. yoruldum, sanki koca bir yük binmiş omuzlarıma onu taşıyamazsam daha çoğu binecekmiş gibi. ben yoruldum. yoruldum tanrım bu kadarı yetmez mi, daha fazlasına gerek var mı tanrım? ben çok yoruldum.

[luridauroras]

İstersen, gözyaşlarını silebilirim, dizlerime yatırıp saçını okşayabilirim, öpüp sarılabilirim, ellerini hiç bırakmazmışçasına tutabilirim, hep yanında durabilirim, omuzlarından o yükü alamam belki ama o yükün altına senin yanına varabilirim, birlikte dayanabiliriz, ama istersen, bunların hepsini yapabilirim, yapabiliriz, ama istersen. İster misin? 🌹

sen güzelsin.

[luridauroras]

Yazdıklarını alabilir miyim.

kaynak belirmen güzel olur. belirtmezsen de canın sağolsun zaten belirtsen bile değerim olmaz.

[luridauroras]

Keşke sen gibi bir dosta sahip olabilsem.

en büyük keşkem.

[luridauroras]

Başka seslendirme atmayacak mısın?

fırsat bulduğum zaman umarım.

[luridauroras]

Çok güzel yazıyorsun :')

çok teşekkür ederim :)

[luridauroras]

bir gün bir intihar mektubuna imzamı atmış olacağım. uykusuz geçen gecelerimi, mutsuz geçirdiğim 18 yılımı, bir hiç olarak yaşadığımı sandığım ama aslında öldüğüm bu yaşantımı, yanımda sandığım fakat en uzağımda olanlarımı, varım sandığım yokluğumu, bir gülü tuttuğumu sandığım fakat dikenin her yerimi kanattığı bu boşluğumu, ev'im diyebildiğim tek şeyin yalnızlığım olduğunu fakat aslında onun da tek bana ait olmayışını anlatan bir intihar mektubuna imzamı atacağım. fakat siz bunu anlamayacaksınız.

[luridauroras]

varsın. varsın çünkü, bugün daha çok yanımdaydın. çünkü bugün, çok yanımdaydın. çok yakınımdaydın. çünkü bugün, daha çok hissettim. seni, yanımda olduğunu. biliyorum varsın, bir gün hiç olmadık, hiç ummadık bir yerde karşıma çıkacaksın biliyorum. tanrı bunu yaşatacak biliyorum. varsın. var olduğunu bilmek, hissetmek bile yeter. biliyorum varsın.

lanet olsun dediğim tüm anlarda, yeter tanrım al canımı. dediğim tüm anlarda hissettiğim o boşluk hissini yıkmak için geleceksin, biliyorum. biliyorum sen varsın. kimseye demesemde, kimse inanmayacak da olsa varsın. bu bir hayal değil. sanrı hiç değil varsın.

bir gün yeter benden bu kadar diyecek olursam bana yetmez ben varım, senin için burdayım diyeceksin biliyorum.

varsın çünkü, ellerin. ellerini tam da bugün omuzumda hissettim. en derinimde, derimde hissettim.

varsın.

[luridauroras]

düşündüm. bir gece aniden gelen o boğulma hissimle başa çıkmaya çalışarak çok düşündüm. elimden geldiğince düşündüm, kendimi yitirinceye dek düşündüm, kafamı yastığa koymamaya çalışırken uyumamak için çaba gösterirken düşündüm. akıl işi değildi evet ama hep düşündüm.

beni benden alışınızı düşündüm. beni bana küstürüşünüzü düşündüm. beni benden soğutmanızı düşündüm. beni benimle vurmanızı düşündüm. bana beni kötülemenizi düşündüm. gözlerimin içine bakarak bana bensizliği öğrettiğiniz için buna mecbur bırakışınızı düşündüm. beni bunları düşünmek zorunda bırakışınızı düşündüm.

neden yaptınız? nasıl becerdiniz? bilmiyorum. bunu da çok düşündüm. geceleri avazım çıktığı kadar odamın duvarlarını çürütecek kadar düşündüm. nemden üzeri buharlaşmış aynamda kendime bakarak düşündüm. o kadar düşündüm ki, o aynayı elimle beraber nasıl parçalara ayırdım hatırlamıyorum ama ben çok düşündüm.

hakketmediğim her şeyi herkes tarafından hakkettiğimi öğrendiğim zamandan beri düşündüm. düşünmekten delirmek üzereyken bile nedenini düşündüm.

delirdim mi?

bilmiyorum.

ben,

çok…

[luridauroras]

bak o kapı hala açık ama giren kimse yok.

bak ben hala aynı sokağın başında yıldızları sayıyorum ama kayan yıldız yok.

bak ben hala her mum üfleyişimde seni diliyorum ama… burda boğazım düğümleniyor.