@lyricsander - Tumblr Blog

Sabit gönderi ile blog ve kendim hakkımdaki detaylar.

@sorumlar blogunda bulundurmadığım gönderiler

1998 doğumluyum. Temmuz 2022 yılında bu bloğu soru blogu olarak açtım. Önceliğimi kendime soracağım soruların cevabını vermek olarak ayarlamıştım. Sonra sizlerden de sorular gelince bunları açıklığa kavuşturmaya çalıştım. Şu an karma bir şekilde yoluma bakmaktayım.

Beni senin yüzünden tanıyorlar. Oldukça garip. Geldiğim kıyıda seninle bir benzerliğimiz kalmadı oysa. Yüzüm başka bir yüz, sözüm başka bir söz oldu çıktı en sonda. Aynaya bakıyorum, evet; yüzlerimiz aynı kıvrımlara ve hatlara sahip duruyorlar. Şurada güzel bir ağız, şurada güzel bir burun, kaşlar ve kirpikler desen pek ala. Ben pek öyle hissetmiyorum oysa. Bir çırpıda hissedilecek ne çok şey var aramızda. Ama işte hep derinlerde ve diplerde bulunduğundan kimse ne derini ne de dibi eşelemeye yanaşmamakta. Zaten yanaşılsa dahi hep bir engel bulunmakta. Derimin altına ne sakladığımı bir ben biliyorum. Tüm güzelliğin de burada başladığını düşünüyorum.

#duygudurumdüşünümgünceleri2026

Neden lyricsander?

Yıllar önce anonim takılmak için ismimin baş harflerinden (m&ş) bir geri harf olmak üzere l&s harflerini seçtim. Lyric Sander'i böyle türetmiştim. Herhangi bir anlamı yok, kulağa hoş geliyor diye seçmiştim.

Kalbini söküp ortaya koymadıkça bu işin düzeleceğini sanmıyorum. Çünkü dünya böyle bir yer değil. Sen de yanlış yerde yaşıyorsun.

Anonim?

Sevgili Dostum, Ne kuyuların başındayım, ne de göğüne kitlendiğin yatak odanda. Hava güzel bir hava, gün sıradan bir gün burada. Uzandığım yerin başından sana bir kaç cümle yazmayı aklıma koydum ki uzun zamandır bunu yapmıyorum. Günleri haftalara, haftaları aylara devrediyorum. Pek suskun biri olmadığımı iyi biliyorsun ama uzun zamandır suskunum. Kendimi dünyaya ve içindekilere ilgisini kaybetmiş halde buluyorum. Ondandır ki ne yazmak ne de konuşmak istiyorum. Elbette senin yaşadığın buhran zamanlarıyla açıklayabiliriz bazı şeyleri. Fakat bunu da yeterli bulmuyorum. Sorunun buhran zamanlarına göre daha farklı bir şey olduğunu düşünüyorum. Açıkcası evet, buhrandayım ama o zamanlarda gözüken çıkış yolunu burada pek göremiyorum. Dünya nasıl da kolay bir yermiş o zamanlar, güç istenci sağmak yeterli geliyordu o aralar. Burada ne yapacağım peki? İnan bilmiyorum. Sayısız ömürde sayısız dert görmüşken bu dertle ne yapacağımı pek kestiremiyorum. Bu içten içe kalbimi parçalarken sadece izlemekten başka bir şey yapamamaya bir gözyaşı pıhtısı bırakıyorum.

#duygudurumdüşünümgünceleri2026

Bir insan neden neredeyse kendisine saygısını kaybetmesine sebep olacak insanları sevmeye devam eder umarsızca? Birine karşı duyulan aşk ve nefret aynı anda bir kalbin içinde nasıl yer bulabilir? Aşk nefretin silemeyeceği kadar güçlü bir duygu mudur?

Harabiyeti bilir çıkmadıkça dünyanın yarasını dahi alsan uslanmayacaksın. Gözün kör, gönlün kör olmuşsa daha nice yaraları arzulayacaksın. Çünkü sevgi tatlı geliyor, onun ardından gelen diğer emareler de.

Anonim?

Cennet bahçesine bakıp ağlamaktansa orayı ateşe verip cehennem korusunda sızlanmaya razı olana kim ne yapabilir? Her şey bir aleve bakar. Sonrası bir yangın, sonrası kül.

#duygudurumdüşünümgünceleri2026

Derin mi derin bir kuyuda oturmayı o kadar adet haline getirdim ki artık kim kuyudan bir merdiven veya bir ip uzatsa yetmiyeceğini kabullendim. Kim bilir belki bunca zamandır uzatılan ipten ya da merdivenden biri kuyunun başına varıyordur fakat ben kendimin kuyudan çıkmak gibi bir niyetimin olmadığını geç de olsa idrak ettim. Burada her şeyim tam; az da olsa kuyunun dibine vuran bir güneşim, beni günlerce idare edecek suyum var. Tek sorun açlık. Onu da ziyaretçilerim eşliğinde aşacağıma dair umudumun koru halen har. Günleri böyle geçirmekteyim. Günleri böyle getirmekteyim. Varsın diğer nimetler olmasın.

I have grown so accustomed to living in a deep, deep well that I have come to accept that even if someone were to lower a ladder or a rope, it would not be enough. Who knows—perhaps one of those ropes or ladders that have been extended all this time actually reaches the top. But I have finally realized, albeit late, that I have no intention of leaving the well. Here, I have everything I need: a bit of sunlight that reaches the bottom, and enough water to sustain me for days. The only problem is hunger. Yet I still hold onto a glowing hope that I will overcome it with the help of my visitors. This is how I pass my days. This is how I carry them forward. Let the other blessings be absent.

لقد اعتدتُ العيش في بئرٍ عميقةٍ جدًا إلى درجة أنني تقبّلت أنه حتى لو مدّ أحدهم سلّمًا أو حبلًا فلن يكون ذلك كافيًا بعد الآن. من يدري؟ ربما أحد الحبال أو السلالم التي مُدّت طوال هذا الوقت يصل إلى فوهة البئر، لكنني أدركتُ متأخرًا أنني في الحقيقة لا أنوي الخروج من البئر. هنا كلّ شيء متوفر لديّ: شعاع شمسٍ خافت يصل إلى القاع، وماء يكفيني لأيام. المشكلة الوحيدة هي الجوع، وحتى هذا ما زلتُ أحتفظ بأمل التغلب عليه بمساعدة زوّاري. هكذا أقضي أيامي، وهكذا أمضي بها. فلتغِب باقي النِّعم.

#duygudurumdüşünümgünceleri2026

Bir orman büyütüyordum gözlerinde. Yeşil mi; yemyeşil, kahverengi mi; kahverengi, derin mi; uçurumlar kadar.

Benimsin ve de kanımda gezinmektesin ne de olsa. Yaptıklarını yanlış tarafa koyacak halim yok. Sana sesleniyorum sevgili histeri krizim. Hangimiz diğerine sahip bilmemekteyim ama açıklığımdan beslenerek pek de güzel serpilmişsin. Büyümüş, güzelleşmişsin. Karşında durup çökmekten başka bir hale girecek değilim. Çünkü şu sağlam gövden ve tüm güzelliğinle üzerimde iyice tesirli hale geldin. Zırh diye takıştırdığım ne varsa hepsini deldin, silah diye elime aldığım ne varsa kırdın ve de geçtin. Şimdi bunu alman gerekir. Beni deşebileceğinden değil. Eğlenmeni istemekteyim. Yapılandırdığım destek sütunları ve bariyer yerini belirginleştirinceye kadar Hadi sapla ve de eğlen. Bunu hakkın olduğunu düşünmekteyim. İntikam istemekteydin. Şimdi yeri ve de zamanı bunu bilmektesin. Yoksa sütunlar tamamlanınca ve de bariyeri sağlamlaştırdığımda hiç gelmeyeceksin. Tüm uzak kıtalardan ve buradan seni süreceğim.

You are mine, and you wander through my blood after all. I cannot place what you have done on the wrong side. I am calling out to you, my dear hysteria crisis. I do not know which of us possesses the other, yet you have grown so beautifully by feeding on my openness. You have grown, matured, and become beautiful. Standing before you, I can do nothing but collapse. For with your strong body and all your beauty, you have become deeply influential over me. Whatever I wore as armor, you pierced; whatever I held as a weapon, you broke and passed through. Now you must take this. Not because you can tear me apart, but because I want you to enjoy it. Until I make the support pillars and barriers I have built clear in their place, go ahead—strike and enjoy. I believe this is your right. You wanted revenge; now you know its place and time. Otherwise, once the pillars are complete and I fortify the barrier, you will never come again. From distant continents and from here, I will banish you.

أنتَ لي، وتجول في دمي على أي حال. لا أستطيع أن أضع ما فعلته في الجانب الخطأ. إنني أناديك، يا نوبة الهستيريا العزيزة. لا أعلم أيّنا يملك الآخر، لكنك تغذّيت من صراحتي فنموتَ وازدهرتَ بشكل جميل. لقد كبرتَ ونضجتَ وازددتَ جمالًا. أقف أمامك ولا أملك سوى الانهيار. فبجسدك القوي وكل جمالك أصبحتَ ذا تأثير عميق عليّ. كل ما ارتديته درعًا اخترقته، وكل ما حملته سلاحًا كسرته ومضيتَ خلاله. والآن عليك أن تأخذ هذا. ليس لأنك تستطيع تمزيقي، بل لأنني أريدك أن تستمتع. إلى أن أحدد بوضوح أعمدة الدعم والحواجز التي بنيتها، فلتغرس ضربتك واستمتع. أعتقد أن هذا حقك. لقد كنتَ تريد الانتقام، والآن تعرف مكانه وزمانه. وإلا، فحين تكتمل الأعمدة وأحصّن الحاجز، لن تأتي أبدًا. ومن القارات البعيدة ومن هنا سأطردك.

#duygudurumdüşünümgünceleri2022

Zarafetin kollarında suhuletle iç döken bendim. Ne olduysa bu inşa süreciyle birlikte oldu. Şimdi zar zor birkaç kelimeyi yerinden sökebilsem şükretmekteyim. Hep gür bir kaynak olarak düşünmekteydim. Kalkıp da bir gün kuruyacağını aklımdan hiç geçirmedim. Durup düşününce o engin kaynağın nasıl ve nerede kuruduğunu bilmemekteyim. Günlerden bir gün ardıma baktığımdan suyun neredeyse olmadığını, toprağın kurumaya başladığını görmeye geldim. Sebebini aramak için geçti. Zaten ben de peşine düşmek için hevesli değildim. Yaptığım rezil de olsa bir hayat yaşamak. Bunun bir yerinde iç dökmesem de olur diye düşünmekteyim. - I was the one who poured my heart out gently in the arms of elegance. Whatever happened began with this process of construction. Now I give thanks if I can barely pry a few words from their place. I had always thought of it as a strong, abundant spring; it never crossed my mind that one day it might run dry. When I pause to reflect, I realize I do not know how or where that vast source dried up. One day, when I looked back, I found that the water was almost gone and the soil had begun to wither. Time passed in searching for the reason, yet I was never eager to pursue it. I am simply living a life—wretched though it may be—and I think that perhaps there is a place in it where I do not need to pour out my heart. - كنتُ أنا من يسكب مكنون قلبه بسلاسة في أحضان الأناقة. وكل ما حدث بدأ مع هذه العملية من البناء. والآن أحمد الله إن استطعتُ بصعوبة أن أنتزع بضع كلمات من مكانها. لطالما ظننتُ ذلك ينبوعًا غزيرًا لا ينضب، ولم يخطر ببالي قط أنه قد يجف يومًا ما. وعندما أتوقف للتأمل، أجدني لا أعلم كيف ولا أين جفّ ذلك المصدر الواسع. وفي يومٍ من الأيام، حين نظرتُ إلى الوراء، رأيتُ أن الماء قد أوشك على النفاد وأن التربة بدأت تجف. مضى الوقت في البحث عن السبب، لكنني لم أكن متحمسًا لملاحقته. إنني أعيش حياةً — وإن بدت بائسة — وأظن أن فيها موضعًا يمكنني فيه ألا أُفرغ ما في داخلي.

#duygudurumdüşünümgünceleri2026 #chatgpt translation

senin adına çok sevindim, peki arkadaşlıktan aşka dönüşen bir şey miydi? bir türlü ilişki yürütemeyen biri olarak tavsiyelere açığım,

Sevincin için müteşekkirim. Uzun zaman süren bir platonik ilişkiydi. Lise yıllarından geçen seneye kadar. Yaklaşık on yılı deviriyor bu süreç. Kendisinin bana aşık olduğunu lise bitiminden sonra itiraf etmesiyle öğrenmiştim. Ara ara olan konuşmalar bu itiraftan sonra sıklaşmaya başlamıştı ama geçen senede bir gece verdiğim karar ile kendisinden başka benimle bu yolda yürüyecek başka biri olmadığını idrak edince yıllar sonunda bu sevgiye karşılık vermeye başladım. Arkadaşlıktan aşka dönüşen bir ilişkiden daha çok yıllar sonunda bir kabul sonrası başlayan bir ilişki bizimkisi.

İlişkiler konusunda tavsiyesine uyulacak pek az kişiden görüyorum kendimi. Hem günümüz ilişkilerine yabancı olmamdan hem de kendi kurduğum ilişkilerde ilişkilere farklı açıdan bakmamdan dolayı. Fakat kulak kabartacaksan eğer yine de bir kaç şey diyebilirim. İkili ilişkileri bir tür akde benzetmekteyim. Akidden doğan sorunların da başta akdi oluşturan kuralları belirlememek olduğunu söyleyebilirim. Çünkü kurallar iki tarafında uygulamak üzere anlaşmaya vardığı maddelerdir. Baştan belirtilmeyen, üzerine düşülmeyen, sonraya saklanılan her tür akit kuralı ister istemez taraflar arasında çekişmeye sebep oluvermektedir. İkili ilişkilerde bir denge olduğunu düşünürsek eğer çekişme dengeyi bozacağından ikili ilişkiler de pek sağlıklı devam edemeyecektir. Sana tavsiyem ikili ilişkilerde kendi akit kurallarını önceden belirlemen, sınırlarını çizmen ve bu kurallara uyacak karşı tarafı bulman gerekirse de esnetmelerle nihai sonuca varman oluverecektir. Göreceksin ki ne çekişmeye tanıklık edeceksin ne de denge bozulumuna. O zamandan sonrası dünya senin için birer cennet bahçesidir.

#anonim #sorucevap

ben de iyiyim, güzel gidiyor her şey. nereden tanıştın eşinle, nasıl biriyle evlendiğini merak ediyorum açıkçası 🫠

Bir yerden tanışmadık açıkcası. Lise yıllarına kadar giden bir tanışıklığımız var, yıllardan beridir de süren ara ara sohbetlerimiz. Tahmin edebileceğin üzere birbirimizin yüzleri pek birbirine benzemese de benim gibi uysal ve sakin bir yapısı olduğunu söyleyebilirim. Onunla aramdaki uysallık ve sakinliği seviyorum.

merhaba, hayatın nasıl gidiyor. evlendin mi?

Merhabalar. Hayatım şu an için rutin bir düzende sakinlikle seyrediyor. Evet, evlendim. Temmuz 2025 zamanında. Sende durumlar nasıl?

#anonim

Yıllar geçti, yıllar geçiyor benim dostum. Fakat kalkıp başımı bir umutla yastığa koyduğumda gözlerimi sana dikmekten kendimi alıkoyamıyorum. Oldukça eminim ki bana bakan yüzünde gözlerin olsaydı eğer sen de kendi gözlerini benden alamıyor olurdun. Neticede her nerede olursak olalım; isterse benim yatağım, yorganım, yastığım ya da kendim değişsin isterse de senin yerin, rengin, desenin ya da kendin değişsin hislerimizin aynı olduğunu düşünüyorum. Hep koca bir boşluğa bakıyoruz. Hep birbirimizin yüzüne yüzümüzü dönüyoruz. Değişmedi, değişeceğine en ufak bir ihtimal vermiyorum. Daha çocukluk günlerim olan on yılın gerisinde aynıydı. Bu şehre gelip ilk evime yerleştiğimde de farklı bir şey yaşanmadı. Sonra el değiştirdiğim nice evde de hep vardı. Şimdi kalkıp içine yalnız girmediğim yatakta da durum aynı. Bu böyle sürüp gidecek, ta ki kapanıncaya kadar göz kapaklarım ve ardı.

Years have passed, and years continue to pass, my friend. Yet when I get up and lay my head on the pillow with a glimmer of hope, I cannot stop myself from fixing my eyes on you. I am quite certain that if the face looking back at me had eyes, you would be unable to take yours off me either. After all, wherever we may be—whether my bed, duvet, pillow, or even I myself change, or whether your place, color, pattern, or even you change—I believe our feelings remain the same. We are always gazing into a vast emptiness. We are always turning our faces toward one another. It hasn’t changed, and I see not the slightest chance that it ever will. It was the same ten years ago, in my childhood days. Nothing was different when I came to this city and settled into my first home. In the many homes I moved through afterward, it was always there as well. Now, even in the bed I no longer enter alone, the situation is the same. This will go on and on, until my eyelids close—and what lies beyond them as well.

مرت السنوات، وما زالت تمر يا صديقي. ولكن حين أنهض وأضع رأسي على الوسادة بأملٍ ما، لا أستطيع أن أمنع نفسي من تثبيت نظري عليك. وأنا على يقينٍ تام أنه لو كان للوجه الذي ينظر إليّ عينان، لما استطعتَ أنت أيضًا أن تصرف عينيك عني. ففي النهاية، أينما كنا؛ سواء تغيّر سريري أو لحافي أو وسادتي أو حتى أنا نفسي، أو تغيّر مكانك أو لونك أو نقشك أو حتى ذاتك، أعتقد أن مشاعرنا هي نفسها. نحن دائمًا نحدّق في فراغٍ واسع. ودائمًا نوجّه وجوهنا نحو وجوه بعضنا بعضًا. لم يتغيّر الأمر، ولا أرى أدنى احتمال لأن يتغيّر. كان الأمر كذلك قبل عشر سنوات، في أيام طفولتي. ولم يحدث شيء مختلف عندما جئت إلى هذه المدينة واستقررت في بيتي الأول. وفي البيوت العديدة التي انتقلت بينها بعد ذلك، كان الأمر حاضرًا دائمًا. والآن، حتى في السرير الذي لم أعد أدخله وحيدًا، فالحال على ما هو عليه. وسيستمر هذا هكذا، إلى أن تنغلق جفوني—وما وراءها أيضًا.

#alıntı #spotify #edebi yazılar #edebiyat #sözler #şiir #duygudurumdüşünümgünceleri2026 #letter #poetry #poem

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs