Just Another Dreamer

What is life without a little risk?

[m-rosaaa]

Και στο τέλος το μόνο που ψάχνουμε ειναι η γαλήνη.

Μακριά απο ανθρώπους που σου χαλάνε την ψυχή. Που την καταστρέφουν κομμάτι κομμάτι.

Μακριά από άτομα που δεν υπολογίζουν τίποτα πέρα από τον δικό τους εαυτό.

Προτεραιότητα επιτέλους ο δικός μας εαυτός. Για να βρούμε αυτό που με τοσο πάθος ψάχνουμε.

Γαλήνη και ηρεμία.

Και ευτυχώς...τώρα την βρήκα.

[m-rosaaa]

Και στη τελική τι είναι χειρότερο;

Να μένεις ή να φεύγεις;

Να μένεις ξέροντας ότι έχει τελειώσει αλλά μένεις ζώντας μόνο από τις αναμνήσεις;

Ή να φεύγεις ενώ τον αγαπάς και πονάς που τον αφήνεις;

[m-rosaaa]

Μου λείπεις γαμώτο...

[m-rosaaa]

Άνθρωποι που να σε αγαπάνε και να αγαπάς.

Τίποτα άλλο.

[m-rosaaa]

Και η ευτυχία είναι όντως περιστασιακή.

Την ζεις για λίγο και εύχεσαι να μην τελειώσει ποτέ.

Το ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι θα τελειώσει αλλά προσπαθείς να πιστέψεις ότι αυτή τη φορά θα κρατήσει λίγο παραπάνω.

Και μετά χάος...

Ξεκινάει η κατρακύλα.

Το ένα διαδέχεται το άλλο. Όλα ξεκινάνε να πέφτουνε σαν ντόμινο. Να γκρεμίζονται και να καταστρέφονται.

Και μένεις στο τέλος αγκαλιά με εκείνη την στιγμή...

Να σκέφτεσαι και να αναρωτιέσαι:

Πότε πρόλαβαν να χαλάσουν όλα;

[m-rosaaa]

Φαντάσου να γυρνάς πίσω και να λες "τα καταφέραμε".

[m-rosaaa]

Και Το ξέρω.

Αυτό δεν είναι το αντίο.

Δεν είναι η τελευταία φορά που αντικρίζω αυτή τη θέα.

Κάπου μέσα μου ξέρω ότι θα ξανά βρεθώ εδώ.

Κάποια μέρα θα επιστρέψω.

Θα καθίσουμε αγκαλιά και θα μιλάμε. Εσύ Θα στρίβεις ένα τσιγάρο και εγώ θα σου λέω για το πόσο όμορφα είναι τα αστέρια.

Θα αναλύουμε θέματα και θα κάνουμε βαθιές συζητήσεις.

Θα είναι όλα σαν την πρώτη φορά.

Γι αυτό σου λέω οτι δεν είναι η τελευταία.

Δεν είναι το αντίο.

[m-rosaaa]

Εθισμένη σε ο,τι με καταστρέφει...

[m-rosaaa]

Πάλι σε μια στάση λεωφορείου.

Χρόνια τώρα η ίδια ιστορία.

Περιμένω, περιμένω, περιμένω

Πλέον δεν ξέρω τι περιμένω.

Μαζί με το επόμενο λεωφορείο, ίσως περιμένω και μια έκπληξη.

Μια αλλαγή. Κάτι συναρπαστικό.

Κάτι που θα έρθει και θα ταράξει τα πάντα.

...

Update: Ήρθε

[m-rosaaa]

Και έρχεται μια μέρα που όλοι οι άνθρωποι ξεκινάνε μια νέα αρχή.

Γυρνάνε σελίδα.

Και κάπου μένεις μόνος.

Κοιτάς τριγύρω και δεν έχει μείνει κανένας.

Όλοι έχουν προχωρήσει.

Και η μοναδική σου παρέα είναι πέντε αναμνήσεις, δύο γέλια και τα φαντάσματα του παρελθόντος.

[m-rosaaa]

Γουστάρω τις βαθιές συζητήσεις.

Αυτές που δεν έχουν μια σωστή απάντηση.

Που ο στόχος τους είναι να ανταλλάξεις απόψεις και ενδιαφέροντα. Να γνωρίσεις τον άλλον πιο καλά, όχι να αποδείξεις κάτι.

Αλλά ακόμα περισσότερο, γουστάρω τους ανθρώπους που μπορείς να κάνεις τέτοιες συζητήσεις.

Γιατί αυτά τα άτομα δεν θα σε κρίνουν.

Δεν περιμένουν να σε στήσουν στον τοίχο με την πρώτη κουβέντα που δεν τους άρεσε ή δεν συμφωνούν.

Είναι εκεί για να σε ακούσουν και να τους ακούσεις.

Τίποτα παραπάνω.

Τίποτα λιγότερο.

[m-rosaaa]

Αν με ρωτήσεις, δε θυμάμαι.

Δε θυμάμαι ποια ήταν η πρώτη μας κουβέντα. Οι πρώτες λέξεις που ανταλλάξαμε.

Ίσως να μη θυμάμαι ημερομηνίες και κάποια μέρη.

Έχουν αλλάξει λίγο στο μυαλό μου.

Θυμάμαι όμως το πως ένιωσα.

Το χαμόγελο που απλώθηκε στα χείλη μου και το σφίξιμο στο στομάχι μου.

Λέω δε μπορεί, θα είναι η ιδέα μου.

Και τελικά, εκείνο το σφίξιμο ήταν μόνο η αρχή.

[m-rosaaa]

Όλα είναι σχεδόν τέλεια

Σχεδόν...

[m-rosaaa]

Πόσα θέλω θυσιάσαμε για ένα γαμημενο πρέπει;

[m-rosaaa]

Υπάρχουν λέξεις που φοβάσαι να τις πεις.

Ίσως πιστεύεις ότι θα χάσουν την μαγεία τους όταν λέγονται συχνά.

Ίσως πάλι υπάρχει ο φόβος ότι δεν τις εννοείς και λες μεγάλα λόγια.

Και κάποια μέρα, όταν κοιτάξεις πίσω, μετανιώνεις που δεν τις είπες.

Γιατί τότε όντως τις ένιωθες. Ένιωθες ακριβώς αυτό αλλά αρνιόσουν να το πεις γιατί σε κυρίευε ο φόβος.

Και ξεκινάς και βρίζεις.

Βρίζεις τον εαυτό σου που ήσουν τόσο δειλός και δεν πίστεψες σε αυτό.

Βρίζεις που δεν το προσπάθησες όσο έπρεπε.

Που δεν τα έδωσες όλα.

Που δεν έπεσες με τα μούτρα όπως επιβάλλεται στον έρωτα.

Θες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Μα οι δείκτες κυλάνε μόνο προς τα μπροστά μάτια μου.

Όσο και αν προσπαθούμε δεν γυρνάνε πίσω.

Και στο τέλος, μένεις με ένα περίεργο συναίσθημα που όσες λέξεις και να χρησιμοποιήσεις δεν θα μπορέσεις να το περιγράψεις ποτέ.

Και όλα αυτά, γιατί φοβήθηκες να πεις κάτι που ίσχυε.

[m-rosaaa]

Ηρεμώ όταν με έχεις αγκαλιά...

[m-rosaaa]

Και για πες μου, πώς είσαι;

Πώς περνάς;

Θέλω να μάθω τα νέα σου.

Να μου πεις αν είσαι καλά ή όχι. Να μου πεις τι σε προβληματίζει.

Αν και ξέρω ήδη.

Ακόμα ρωτάω δεξιά και αριστερά, "τυχαία" , αν πετύχω κάποιον γνωστό να μου πει πάνω στη κουβέντα τι κάνεις. Αν είσαι καλά. Αν περνάς καλά ή σε βασανίζει κάτι.

Μα δε μου απαντάνε.

Δεν ξέρουνε.

Δεν ανοίγεσαι σε κανέναν.

Έτσι νομίζω δηλαδή.

Πέρασαν και χρόνια.

Ίσως οι συνήθειες σου να έχουν αλλάξει.

Ίσως εσύ να έχεις αλλάξει.

Για εμένα... Δεν ξέρω.

Βρήκα μια δικαιολογία λοιπόν και σου έστειλα. Τι κάνεις; Είσαι καλά;

Και προς έκπληξη μεγάλη, μου απάντησες.

Αλλά δε ρώτησες για εμένα.

Δε σε ένοιαζε.

Γιατί εσύ προχώρησες.

Ενώ εγώ έμεινα να κάνω παρέα με τα φαντάσματα...