Ήρθες στο σπίτι μου εκείνο το πρωί, όπως είχαμε κανονίσει το προηγούμενο βράδυ απ’το τηλέφωνο, και με ένα χαμόγελο σου άνοιξα την πόρτα. Μπήκες μέσα, διστακτικά και το άρωμά σου με γέμισε ολόκληρο χωρίς καν να με ακουμπήσεις. Και μετά από λίγη ώρα, χωρίς να προηγηθεί τίποτα ρομαντικό, ανέβηκες πάνω μου και εγώ απλά σε φίλησα.
12:00. Προσπέρασα την γέφυρα τρέχοντας και χωρίς πολλά πολλά, μπήκα στο μετρό γεμάτος ανυπομονησία. “Έλα, ήμουν με τα παιδιά. Δεν αργώ μωρό μου!” έβαλα το κινητό ξανά στην τσέπη μου. Και σε λίγα λεπτά, ήμουν εκεί και εσύ με περίμενες στο πάρκο κάνοντας μούτρα επειδή σε έστησα. Αλλά σου πέρασαν τα μούτρα με ένα απλό φιλί.
“Εντάξει, θα περάσει ο καιρός. Καλά να περάσεις μωρό μου” είπα, μα οι μέρες δεν περνούσαν γρήγορα χωρίς εσένα δίπλα μου. Και από μέσα μου παραπονιόμουν και γκρίνιαζα, αλλά από έξω μου σου έλεγα πως όλα είναι εντάξει. “Θα έρθω να σε δω” ξεφούρνισες μια μέρα στο τηλέφωνο και όντως ήρθες πολύ γρήγορα κοντά μου και με έσφιξες πολύ, αλλά δυστυχώς έπρεπε να ξαναφύγεις.
“Καλά ας τολμήσει να στην ξαναπέσει και θα του σπάσω τα μούτρα” σε κοίταξα με τον φόβο μήπως τύχει και σε χάσω. Και γύρισες και με κοίταξες με εκείνα τα μεγάλα, τα όμορφα μάτια σου, σαν να μου υποσχόσουν πως δε θα με πληγώσεις ποτέ. Και σε πίστεψα.
Έσυρα τον καναπέ δίπλα από το παράθυρο και σε άφησα να ξαπλώσεις από τη μέσα μεριά και να με αγκαλιάσεις. Και απλά η βροχή έπεφτε με δύναμη πάνω στο τζάμι και το μόνο που ακουγόταν ήταν αυτή και οι άστατες ανάσες μας. “Σε αγαπάω” είπες απλά. “Κι εγώ σε αγαπάω” μουρμούρισα και με πήρε ο ύπνος.
Ήρθα να σε βρω, αλλά δεν ήσουν εκεί. Δεν ήσουν ούτε στο πάρκο, ούτε στο σπίτι σου, ούτε στο μαγαζί με τις κρέπες, ούτε στη παραλία. Σαν να άνοιξε η γη. Που στο διάολο είσαι; Και ήμουν μόνος. Κοίταξα γύρω, μα κανείς δεν ήταν εκεί. Ούτε καν εσύ. Μία μέρα ρώτησα εκείνη την φίλη σου, μα από τη μία στιγμή στην άλλη εξαφανίστηκε και εκείνη. Δε πειράζει, ίσα που μουρμούρισα στον άτυχο εαυτό μου.
“Καλή χρονιά”, μουρμούρισε μία γνώριμη φωνή. “Καλή χρονιά φίλε”, απλά πήρα το τσιγάρο και τράβηξα μία τζούρα. Άφησα μερικά κυκλάκια και τα χάλασα με το χέρι μου. Θυμήθηκα εκείνο το μεσημέρι στο πεζοδρόμιο που έκανα κυκλάκια και εσύ με κοιτούσες. Αλλά ούτε στον εαυτό μου δεν τόλμησα να πω, πως ποτέ δε σε είχα ξεπεράσει ούτε λίγο. “Πάμε έξω; Ρίχνουν πυροτεχνήματα;” και απλά συμφώνησα. Σαν ένα άψυχο σώμα βγήκα έξω. Και τότε σε είδα. Ήσουν σε εκείνη την γωνία και άπλωνες το χέρι σου, μα τότε ήταν πλέον πολύ αργά για όλα.
izzy806
gamechangershow
2087
stormborns
discoholicmusic
pixelskylines
origamiaround
turnnoffyourmind
