Blote Benen Berichten

talen | oker | wanderlust | jij en ik | dicht bij woorden

[mabelindesky]

De stad

Leven verdwijnt in riolering de eierschillen van net wakker worden lokken haar onder de douche in afval verlies ik elk stukje van de dag. We worden warmer op een hoopje, knopen we fietsbanden aan elkaar - niet eens om vooruit te komen - doen we kunstzinnig, zitten we vast in knusse mannenbaarden, strakke pijpen de jaren 90 te overdrijven. En intussen verlies ik me in afvoer, in de goedkope prijzen voor een romance van onze tijd. De armoe, de kortstondigheid.

[mabelindesky]

Ik stond stil met je

We waren vogels samen. We bekten tijdens het kussen en in de ruzie lieten we het fornuis soms branden. Dan aten we onze eigen vleugels op. Maar ik kon staan met je. En af en toe was het het waard, dat ik stil stond.

[mabelindesky]

Een gebed

Tussen mijn ogen en oren in, Woedt de oorlog nog. Toch wil ik je leiden naar mijn vuur. Ook als dat jou brandt. Ik wil nog steeds dat je terug komt. Zelden heb ik gevonden wat mij oplost. Ik ben dezelfde bij wie je kwam, en wegging. En als tijd bestaat is het in ons kapot gegaan. Beter wordt het niet. Vaster dan dit kan ik je niet krijgen. Ik klam me hier, kalm en broos. Over bekende oorlogspaden wil ik nog steeds dat je terug komt.

[mabelindesky]

Zomertijd in Rio II

Als we lopen, drummen de golven je voeten plat. Mag je sloffen. Je schraapt de koffie van je lippen, wanneer je de kantjes van daglicht afloopt. Een zachte bijnaam wordt voor je verzonnen, voor je nachtwezen. En als de avond valt, dringt het donkerste van diep van binnen door tot op je huid. Ik heette lui negerinnetje.

[mabelindesky]

Een regenspetter

Veel jongens die hun kragen het liefst in zweet uit doen hebben me minder te bewijzen. Een enkele regenval was zo’n spetter die aan m’n lichaam zat. En ik genoot, van bloot tot verder. Verdriet is nat worden in de ochtendzon Zonder hem. Veel jongens die op je zijn gaan lijken nemen een manke versie van mij achterop. Leed tegenwoordig is regen en straten die sneller hobbelen dan je fietsen kon.

[mabelindesky]

Zomertijd in Rio

De hitte ruikt nog altijd hetzelfde. Een natte zoete stank die je daagt, je snel opwindt. We ruiken ongewassen mensenvlees op elk broodje. Zonlicht stuift rond bergtoppen, op blote huidjes in het zand. Het is familiedag, en de strandlijnen van de stad besluiten waar ze naartoe gaan. De stad leidt het volk om haar contouren. Een uniek patroon, ongekend op Perzisch tapijt. Ergens is ze onaangeraakt. Als het zweet je op de wangen staat laat ze zich even aan je voelen.

[mabelindesky]

Waterlelie

Een weg zit dicht bij mijn hart, een dwaal, dwaalende reus vergat z’n stenenzwaai en vlakke hand daar. De bons in mijn hart vertrok naar m’n hoofdhuid, en vrat de korsten van m’n angsten. Ik ken de stenenzwaai als mijn boze aard, daar. Ik heb de woedeblikken van papa op mijn gezicht vermaskerd. Niets verandert zomaar. Daarom gum ik waterlelies in mijn ogen uit buitenshuis. Een weg zit dicht, daar.

[mabelindesky]

Als ik leegte was en jij mijn berg

Bergen kunnen leegte ontsieren Ze dragen hun toppen, Als ongrijpbaar weerwoord - iets waar je niet mee verder komt - Zo versperren jouw verhalen me ook. Gister hield ik het voor gezien, Ik kromp tot taal waar m’n leegte stiltes uitdijt, waar ik je drukte uit me krijg. Ik berichtte je verboden gebieden uit je hoofd te leren, daar een bergman te worden. Me te laten voor wie ik was: een stille valpartij die het best alleen op de ruimte lijkt.

[mabelindesky]

Nog liever

Ik verleer je liever te praten, dan dat je mij verlaat in een dag waarop ik verlegen kijk. Dit telt niet als echte ontmoeting. Alleen tijd telt je ogen, blikken op mij. Je rekent m’n kledingstukken, - alleen een jurk - in uittrekken, beweegt dichterbij. Vleselijk goed spelen wij. Ik begeer je liever, als ik eenkennig ben als ik meerdere vormen van mezelf vind in jou lichaam, het wederzijdse me schaamt. Ik verkeer je in tintelloze lippen, in een stil begin tot leeg linnen, elkaar leeg beminnen.

[mabelindesky]

Bloemen blouses

Ik herinner z’n bloemen blousen. Op zijn taalfouten en lippen bleef elke vrouw liggen dat weet ik nog wel. Liefje, het zijn al zo veel dagen geweest in haar bed. D’r kamerranden vallen niet meer langs mijn ramen. Je droomt bij haar, ik weet het wel. We verwijderen - ik langzaam, jij snel - in anderen de gele briefjes met dat we niet meer terug of verder komen. Als ik over bloemen blouses schrijf plak ik nog zo’n briefje op de zoom.

[mabelindesky]

Deze keer stormt de wind - soms stormen liberalen - de kamer in met bladen en mechanismen die bepalen hoe de lucht verdeelt wie wat ademt, en wie vooral niet. Deze keer stormt de wind zonder een wezen te erkennen, zich een schild bouwend van vliegende dakpannen. Alsof verre planeten worden getart, het heelal de scherpte van de dampkring had onderschat. Zo luisteren wij naar de ramp die te snel - en waarvan we niet herinneren of de liberalen óf de wind hard waaide

[mabelindesky]

Jaloezie en je loslaten

Een nieuw lichaam herkennen naast het jouwe, dat je goed staat. Meerdere vazen kopen en de bloemen die ik je niet gaf erin zetten. Die bloemen dan voeden. Volle kamerdelen legen. M’n hoofd wit schilderen, van binnen en buiten. Met wasknijpers je oude nekketting in de zon hangen. Zo je schittering zien. Daar geen plezier meer in vinden, alleen nog een oude haar.

[mabelindesky]

Timmerklanken

Timmerklanken - hoor je niet?
 Hoe dichtgetimmerd we hier zitten
 in relatie van twee.
 Het gaat verder moeten 
 om met de volgende stap - onze voet precies gezet-
 elkaar te pletten
 en te doven.

 Wat we liefhebben bouwden we met ijver
 te dicht op elkaars lijven.
 Nu lijken we één, in relatie van twee.
 Verhinderd. Verijdeld. Belet. Het kerven van dagen in de lakens, omdat alles hetzelfde werd. Nu bonst ons bed - borst - bad timmerklanken in deze stad.

[mabelindesky]

Onze Stad

Op water, het water op, daar bouwen. Met de kade niet willen dat het te dichtbij komt. Stromend water, lijkt rijker dan thuis. Tussen de Rijn en de Maas, ligt je naam aan de Rotte. Hol zijn je bewoners niet meer. Alleen wat lomp - als zoetwater en zeevissen - In deze stad zijn ze gaan liggen. Hier zijn mogelijke wegen in water, stambomen waar niemand zich aan houdt. Rotterdam je vaart op je mensen, en elk mens drijft in jou.

[mabelindesky]

Al het leven

Al het leven is een ronding van vrouwenheupen. Ik zal je er mee leren lopen.

[mabelindesky]

Hier kom ik!