Otsukarcı'nın şahsi meyhanesi

Burası çoğunlukla gece uğrayıp, bana ayrılmış taburede etrafı izlerken gördüklerimin yansımasından ibarettir.

[machodolar]

30.06.2026 $17

Yaz bu sene krallığını rahatça ilan edemedi memleketimizde. Bu şehirde güneşe ateş etme fikri ise kafamızda yeni oluşuyor. Burayı artık terk etmek üzereyim. Bitiyor TSK ile olan münasebetimiz sonunda (ne garip değil mi, uzun süre sonra ilk defa başladığım bir şeyi bitirebildim). Burada geçirdiğim süre boyunca elbet çok şey yaşadım sevgili dostum lakin yalnızca sana bahsedeceğim tek kısmı: onunla alakalı kişileri görebildim ama N'yi hiç göremedim, sanırım göremeden de gideceğim, yine de belli olmaz.

Gerçi görünce ne olacak, bilmiyorum. Benim batıl inançlarım var ve onu görürsem işin geriye kalan kısmının kendini gerçekleştiren kehanet gibi işleyeceğine inanıyorum. İnanıyorum. Genelde acziyetini idrak eden insanlar inanmaya meyyaldir. Sana da sırf bu yüzden inandım hep ya Rab. Kağıtta denklemlerle tespit etmedim seni yahut münazara bağımlısı müptezellere yenilmedim. Güç denilen şeyin ette kemikte beş para etmediğini ilk fark ettiğim gün, ölecek olduğumu değişik türden bir bilişle tekrar idrak ettiğim gün, senden başkası kalmayanları gördüğüm gün tam bir inanışla sana inandım.

Sana çok itaat ettiğim filan söylenemez. Yine de beni asla terk edip gitmediğine dair emareleri hayatımın her zerresinde görebiliyorum. Gitme lütfen hiç. Onların kimleri kimleri var. Bir telefonla ulaşacak binleri var. Benim senden başka hiç kimsem yok.

[machodolar]

28.03.26 $136

Dün sabah hava çok güzeldi, mesai sonuna doğru yine gri hava geldi krallığını ilan etti tepemizde. Bu aralar hep abuk sabuk hatalar yapıp duruyorum. Bunlar için bir özür de sunamıyorum kimseye, bir özrümün olup olmadığından emin de değilim. İnsanın kendisiyle didişip durması cidden tüm ruhani sıkıntıların kaynağı gibi geliyor bana (yoksa şüphen mi var). Aynalara tükürme işini sonlandırmaya karar verdim. Bayadır hasta olmuyordum ama bu şehirde virüsten mikroptan kaçmak çok zor.

Nöbetteyken nizamiyeye olası bir saldırıya dair hiçbir prova yapmadığımızı, bu konuda tamamen tecrübesiz ve her türlü fikirden yoksun olduğumuzu, elimdeki silahı kullanmayı dahi doğru düzgün öğretmediklerini, bunun neden böyle olduğunu ve bunun gibi daha kaç farklı soru sorulabileceğini düşündüm. Tamamen manasız bir düşünce zinciri olduğunu ilk başta da biliyordum ama uykumu açmam gerekiyordu. Nöbette hep seni düşünüyorum. Seni karşıma çıkarabilecek ihtimaller zincirini hesaplamaya çalışıyorum. Her defasında, sonuç verse dahi manasız olacağı gerçeği beni tünelin ucunda bekliyor. Hayatıma renk katabilecek diğer hedeflere dair hesaplamalar yapmaya başlamak için çok mu geç diye sorasım geliyor sonra kendime. Eskiden atacak bir kurşunum dahi olmadığını düşünüyordum. Şimdilerde kurşun bulamazsam mızrak bile atabilirmişim gibi geliyor. Zaten mühim olan o atışı yapmak, isabetine hak teala karar veriyor.

Kendime dair yazmak zorunda olduğumu düşündüğüm şeyler şimdilik bunlar.

[machodolar]

01.03.2026 - $159

Ben sevmiyorum hastaneye gitmeyi hiç. Çocukken çok fazla gittiğimi hatırlıyorum. Hepsinin kokusu aynı. Orası korkunç geliyor bana. Hastaneye gitsem hastalığıma bir çare bulabilir miyim bundan da emin değilim. Xray, mr ya da kan testi ile tespit edilebilecek bir hastalık değil bu. Üzerimdeki etkilerini bir nebze azaltan şeyler mevcut. Gün batımını izlemek mesela, halen sonsuz hissettiriyor. Güneş o açıdan vururken tüm renkler daha bir canlı geliyor. Seni çok arıyorum yanımda hep. Kendimi de çok özlüyorum. Sen neredeyse zaten hiç yoktun ama bir zamanlar kendimi terk etmemişken bu hayat o kadar önemsiz gelmiyordu en azından. Bir şeyleri sevebilmek istiyordum. Bu sevginin gerektirdiği her şeyi yapmaya can atıyordum. Zamanla bu biriken hissiyat öfkeye dönüştü kendi kendine. Şimdilerde o da kalmadı hiç. Bomboş hissediyorum. Zihnim daha açılmamışken o bulanıklıkta seni daha iyi görebildiğimden sabah mahmurluğunu, kafamın en iyi çalıştığı saatlerde onu esas maksadı için kullanıp zor problemler çözebilmeyi ya da bir işi tamamlamayı, ikindi vakti dışarıda bir kahve içip (kahve en iyi o vakitte içilir) dün keşfettiğim grubun diskografisini kurcalamayı, bir bankta ağzımda sigarayla roman okumayı, her yere yürüyerek gitmeyi ve arada senin muhitinin oralarda belki seni kendi kendine öylece oyalanan bir insanın güzelliği içerisinde görürüm diye gezmeyi, içimde susmak bilmeyen sesten bıktığım için dilini değiştirmeye çalışıp yanlışlıkla dil öğrenmeye başlamayı, koşmayı ve bedenimi indirip kaldırmayı, eve gitmeden iki bira içip dolmuşta çakırkeyif Allah bilir kaç sene önce kaydettiğim çalma listemi dinlemeyi artık çok da sevemiyorum. Bu satırların sonunda geldiğim hastanenin koridorlarında kimsecikler yok, o boğucu kalabalık burayı terk etmiş. Yine de o koku halen mevcut. Sessizlik korkunçlaşıyor burada. Bir zamanlar birilerinin, yanından göçüp gitmesine mani olabileceğini sanıp eline asla bırakmamasına sarıldığı kişinin hırıltılı hırıltılı solumaya başladığı anda acziyet dolu bir fısıltıdan çığlığa dönüşen duası bu önümdeki koridorlardan çıkıp kulağımı tırmalıyor. Yanıma gel, bana bir şeyler anlat, kulağım ve gözüm hep sende olsun. Ben sevmiyorum hastanede olmayı hiç.

[machodolar]

Geriye ne kadar kaldığını bilmediğim ömrümün otuzuncu sene-i devriyesinin son aylarına doğru Türk Silahlı Kuvvetlerinin sik sahibi her bireyden talep ettiği o kutsal görevi yapmak için 3 yıldır aşk yaşadığı sandalyeden kalkmaya zoraki ikna edebildim götümü. Yakın bir zamanda sürekli dünyanın en boktan şehri olarak tanımladığım Bizans artığı o büyük şehre gideceğim. Belki oraya gittiğimde fikrim değişir. Hiç heyecanlı değilim. Eskiden böyle şeyler beni heyecanlandırırdı. 28 gün boyunca kıçımın üstüne nadiren oturdum. Bunun bazı güzel tarafları: yatar yatmaz uyuyabilmek, bir zaman sonra enerjinin artık tükenmemesi. Eskiden de sürekli meşgul ederdim kendimi. O anları anımsamak ve o zamanki halimi yaşamak çok hoştu. 28 gün boyunca ritimli bir şekilde ve marş söyleyerek tozun toprağın içinde yürüdük, aynı toza toprağa sürekli oturduk, hijyen takıntımı çoğunlukla yendim, gece yatmadan önce yoğurt yemeden de uyuyabiliyormuşum meğerse böyle bir bağımlığım yokmuş götümden element uydurmuşum, horultu o kadar da problem değilmiş, prensip sahibi olabiliyormuşum, iletişim becerilerim sandığımdan da iyiymiş. Daha çok fazla şey söyleyebilirim sanırım fakat balkonda sigara içeceğim. Evet oradayken sigaradan uzak durulmuyor ve artık eski paket camel bulacak kadar uzun bir kolum var. Saat daha 22:28 ve 2 dakika sonra ışıklar kapanmayacak.

[machodolar]

Nerede yaşıyorsun

01

[machodolar]

Artık sigaradan gram keyif almıyorum. Ne o sabahın ilk sigarasının verdiği "buzz effect", ne ikindi çayıyla tüttürülen kısa camel, ne muhabbet koyulaşınca otomatikman yanıp dudağa tutturulan o bilmem kaçıncı sigara... Hiçbiri artık keyif vermiyor. Zaten bu pandemiden önce sigara paketlerini değiştirdiler. Eski orijinal paketler çarşafa girdi adeta. Biz sadece dışı değişti sanıyorduk hep ama meğersem muhteviyatı ve tadı da çok değişmişti. Ben rüyamda o açık yeşil camel paketi gördüğümü bilirim defalarca. Bunun bir de brown olanı vardı nikotini yüksek olan, boğazı yırta yırta gidiyordu duman resmen.

Neyse işte sonuç olarak bu alışkanlığımı askıya aldım. Bir gün bir yerde bu eski kemıllardan bulursam alırım tüttürürüm, yoksa yok. Hem keyif almıyorum hem sağlığımı veriyorum ooooldu amk.

[machodolar]

Heves edecek hiçbir şey kalmamış. Zaman zaman insan bütün o yıkık dökük yerlerden geçerken bir şeyler anımsar, öylesi anların birinde gördüm bu gerçeği. Hepsi çok uzakta kalmış gibi geliyor. Buna inanmayı istemesem yanıma gelirler mi acaba? Belki de cevap gerçekten budur. Heves edemeyince her şey anlamsızlaşıyor. Merak etmediğinde okumuyorsun, keyif almadığında o manzaraları görmek için yol yürümüyorsun, anlatmak istemediğinde tanışmaya dahi tenezzül etmiyorsun, keşfetmek istemediğinde hep aynı yerde dönüp duruyorsun, sevemediğinde, ne oluyor sevemediğinde? Onu henüz tespit edemedim.

[machodolar]

Havalar ısınıyor yine. Bu sene mayısın sonuna kadar yine iyi serin serin oturduk. Bir daha geri gelmeyecek bir kış mevsimi daha geçti hayatımdan. Diğer kışlara ömrüm inşallah yetişir. Memleketime her ne kadar yılın bu vakitlerinde yaklaşık bir 6 ay sövsem de seviyorum. İş güç bittikten sonra dışarlarda serinlik hafiften artarken ve güneş halen batmamışken yürümek çok güzel. Az önce buzluktan leaahmacun çıkardım şimdi hızla erir bu sıcakta.

[machodolar]

19/03/25

Yürüdüğüm yolda iki dakika soluklanmak için çıktığım tepede kafamı çevirip arkaya baktığımda o ana kadar beni şekillendiren her şeyi görebilme fırsatına nail oldum. Kullandığım kelimelerden tavırlarıma, her çeşit alışkanlıklarımdan kurduğum fantezilere, hobilerimden tut keyif aldığım şeylere kadar her şeyin neden orada olduğunu en ince ayrıntısına kadar gördüm. Bu farkındalık anı içimi derin bir pişmanlık ve nefretle doldurdu. Zaten böylesi anların bana neşe verdiği görülmemiştir. Şimdi hiçbir şey olmamış gibi devam edeceğim yola. Sırf şu dandik tamblr bloğunda yazdığım yazıların bile bana söylediği tek bir şey var: ben kendinden inanılmaz derecede nefret eden bir insanım. Kendiyle bir türlü barışamayan, hatta bir zamana dek benliğinin farkında dahi olmayan biriyim. Aynadaki görüntümden bile tiksiniyorum. İki gün önce başladığım bir dizi vardı. Suikastçinin biri bir yığın kozmetik ürünüyle ve maskeyle bambaşka bir insan olarak işlediği cinayetten sonra o kişiyi suratından söküp atıveriyordu. Ben derimi kendi elimle yüzsem bile kafamın içindeki orada olduğu sürece hiçbir şey değişmeyecek biliyorum. İnsanı geçmişin pişmanlığı ve geleceğin kaygısı yiyip tüketiyor. Kendinden razı olmayan birisi de anın kıymetini bilip keyfini süremiyor. Elinle uzanıp dokunamayacağın şeylerle kazanma ihtimalinin olmadığını bildiğin halde mütemadiyen kavga etmek çok berbat bir iş. Günün o en tatlı anında, güneşin dünyamızdaki nesnelerin rengini en güzel kontrastta yansıttığı o anda, tüm kaygılarından arınmış bir şekilde manzarayı izlemek çok lüks bir hayalmiş gerçekten.

[machodolar]

12/03/25

Yılın çok büyük bir kısmında nefes alamayacak kadar yoğun nemden illallah eden şahsım için kış mevsiminin çok ayrı bir tadı vardı. Neredeyse her anını betimlemiştim. Soğuk bir odada çay içmekten tut yürürken dumanlanmaya kadar her şey daha güzel geliyordu. Artık gelmiyor. Bu tat da -artık sönerek mi yoksa bir anda mı bilmem- kaybolup gitmiş. Yine de bunları söylemek hoş değil, şımarıklık gibi geliyor bana. Kafamı sokacak bir evim var. Mücadele etmek zorunda olmayınca soğuk hava tatlı gelir elbette, tek bir battaniye ile kuytu köşede sokak itlerinden kaçarak köşe kapmaca oynayıp uyumak ile uyumamak arasında gidip gelseydim bu satırları yazacak cüreti bulamazdım. Allaha çok şükür. Her şeye rağmen bize insan onuruna layık bir yaşam bahşetmiş, baki olsun inşallah. Ben yanmak falan istemem. Şımarıklıklarımı mazur gör ya râb, etimden kemiğimden kopamadım ben, oradan geliyor bütün bu irin. Senin yüce sevginin ufak ve kötü bir kopyasını bir diğer fani için içimde beslediğim dönemlerde çokça dinlediğim bir şarkı:

Yarın EF-Spirit maçı var yüzümüzü kara çıkarma bu sefer ezelim kafalarını, bize zaferi bahşet bu mübarek günlerde.

[machodolar]

8/03/25

Bir önceki günün aynısıydı bugün. Öyle olmasında da bir sakınca yok. Zaman daha hızlı geçiyor monoton bir döngünün içinde. Bu ay bir an önce bitsin de evime gideyim diyorum hep. Çok sıkılıyorum kendimden ve her şeyden. Bu satırları niye yazdığımı bile bilmiyorum. Bir şey yapmış olmak için herhalde aq.

[machodolar]

7/03/25

Bugün hava yaz havası gibiydi. Plaja kadar yürüdüm geldim. Elimden geldiğince hızlı yürüdüm. Askerde bin katını yaptıracaklar acaba kondisyonum yeter mi diye düşündüm, keşke bu düşünceyi ışık hızında siktir etseydim. Ne gerek var ileriyi geriyi çok düşünmeye... SSRI ile olan birlikteliğim yıllar önce sona ermişti. O kadar ki hatırlamıyorum bile hangi yılda son hapı yuvarladığımı. O meretin değişik bir kafası vardı. Geçmiş ve gelecekle ilgili gereksiz düşüncelere çok sokmuyordu insanı. Kilo aldırıyor işte ama. Bu yan etkiyi göze alamam artık. Hem hapla sakin kalmak falan, bunlar acziyet değil midir? Denizin kenarında bir kız oturuyordu ben ileriye doğru tempolu adımlarla ilerlerken. Gelirken de oradaydı. Ne yarrağımı yiyor orada saatlerce acaba diye düşündüm. Eve geldim. EF maçı vardı, yenildik 2-0. Bu gün de böylece geçip gitti. Sabahına neşe ve heyecanla uyanacağım bir gün var mı acaba ömrümde inan bilmiyorum.

[machodolar]

6/03/25

Dün uyku tutmamıştı geç saatlere kadar uyuyamadım, öğlen 2 de uyandım o yüzden. Bu durumdan çok utandığım için kendimi cezalandırmak adına iftara kadar yürüdüm. O sürenin tamamında yürümedim aslında, ufak bir kısmında sahilin oradaki bankların birinde oturdum. O güne kadar "deniz kenarında güzel gidebilir" diye kafamda kodladığım bazı şarkıları dinledim. Aldığım lezzette belirgin bir değişiklik görmedim. Sangal maçı vardı biraz ona baktım, yenildiler evet. Plajın nerede olduğunu telefondan öğrendim, eskiden olsa öğrenemezdim telefondan gider birine sorardım. Oraya kadar yürüdüm. 1 haftadır falan sigara içmediğim için yürümekte hiç zorlanmadım. Bu sigara denilen şeyi hayatıma niye zamanında dahil ettim zaten onu da bilmiyorum. Burada sivrisinekler var bu ayda bile. Bu durum çok sinir bozucu. Sivrisineklerin sadece dişileri kan emiyormuş. How ironic...

[machodolar]

Hayatım boyunca hiç deniz kenarında bir yerde yaşamamıştım, yaşamaya yönelik bir arzum da olmadı. Denizle aram yok. Bana çok yabancı geliyor. 5-6 gündür Mersin'deyiz. Sadece bir defa dışarı çıkıp gezdim. Hiç merak etmiyorum. Hiçbir şey istemiyor canım. Bu ramazanı firesiz geçirmeyi umuyorum. Sanırım askere gideceğim. Birkaç haftadır kafamda bu düşünce dönüp duruyor. Uzun dönem çıksa güzel olur aslında. Gelen parayla kendime güzel bir bilgisayar alırım. Hayatımın nereye gidiyor olduğuyla ilgili hiçbir fikrim yok. Kendime küseli ve hayatın tüm neşesi kaybolalı kaç sene olduğunu da hatırlamıyorum.

[machodolar]

Zaman ilerledikçe attığımız adımları dümdüz atmamıza mani olan tüm parazitler eriyip gidiyor. Hiçbir şeyin hayatın kendisinden daha kıymetli olmadığı gerçeğini bir şekilde idrak ediyoruz. Bunun zınk diye kafada belirdiği bir nokta var herhalde. Tabi zınk diye olana kadar yıllarca besleniyor orası ayrı. O nokta kiminde çok geride kiminde çok ileride. İleri geri hesabını yaşa göre yapıyorum elbette. Belki de farklı kriterler vardır.

Bunu niye yazdığım hakkında cidden hiçbir fikrim yok. Az önce zerdeçalı çok az zeytinyağıyla ezerek macun gibi bir şey hazırladım onun çayını içiyorum. Tek başına etkisi azmışmış ondan karabiber ve azcık limon ekledim. Parazitleri temizlemede falan çok iyimiş zerdeçal, yaa.

[machodolar]

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.

[machodolar]