makaronada

μέτριες ιδιότητες

[makaronada]

χθες ενας ανθρωπος πηγε ταχα μου να περισωσει ο.τι μπορει να χει απομεινει απ τη σχεση μας με ενα ταψακι γαλακτομπουρεκο. εμενα τα γαλακτομπουρεκα ειναι τα αγαπημενα μου, αλλά στο τελος το χεζεις κ αυτο

[makaronada]

τυπωσα μια φωτογραφια πορτοκαλι με δεντρα και ανθρωπους και ειναι βραδυ και ειναι πορτοκαλι επειδη εχει φωτιες, ετσι προκυπτει το θερμο χρωμα. την μεγενθυνα σε διασταση 60χ90 και την τυπωσα σε 12 α4 τα οποια στη συνεχεια ξακρισα με κοπιδι. στη συνεχεια τα ενωσα απο πισω με χαρτοταινια. το αποτελεσμα ειναι καλο. μου χει προκυψει ενα κενο, ειμαι λιγο στεναχωρημενη αλλά ξερω οτι θα περασει, κανω κι ενα ρικονινγκ και ουτε αυτο ειναι ευχαριστο αλλά προσπαθω να μην εστιαζω εκει αλλά σε πρακτικα ζητηματα που αμα τα αφησω στην ακρη θα χασω τη γη κατω απ τα ποδια μου. θελω να δω μια ωραια ταινια,χθες εβαλα το καζινο αλλά με πηρε ο υπνος για καμποσες ωρες, μαλλον κουραζω ασυναισθητα τον εγκεφαλο μου ή τον κουρασα τον προηγουμενο καιρο, γιατι κατα τ αλλα ουτε πολλες μετακινησεις εχω κανει τελευταια ουτε κατι κοπιαστικο εχω περα απ τη δουλεια που μου φαινεται οκ τελευταια. ακουω πολλη μουσικη και χαζευω εργα, φωτογραφικα και ζωγραφικα. βρηκα ενα ντοκιμαντερ μεσα απ το τσατ γπτ, αναρωτιομουν τοσο καιρο για τον τιτλο του και ηταν απλο τελικα. 'flotel europa'. δεν υπαρχει πουθενα ονλαην. το χα δει στο φεστιβαλ ντοκιμαντερ θεσνικης το 16 νομιζω. αναρωτιεμαι τι κανεις και γιατι δεν μιλαμε και απ την αλλη ουτε να μιλαμε θα θελα αυτη τη στιγμη. αλλά την προηγουμενη βδομαδα χαρηκα που πετυχηθηκαμε και τα λεγαμε για καμποση ωρα, ουτε ξερω πώς περασε ο χρονος, να ταν 2 οι ωρες? και κανενας δεν τολμησε να μας διακοψει και μου φανηκε σωστο και αυτο. μου βγαζει νοημα γενικα η κατασταση αυτη. κατα τ αλλα η ζωη ειναι πολυ δυσκολη κι αυτο με απασχολει παραπανω τελευταια. ουτε πολλα λεφτα ουτε πολυς χρονος και κυριως καμια ελπιδα. ωρες ωρες κλαιω για ολα μαζι και καποιες αλλες ειμαι γιολο. παντως η κατασταση δεν ειναι καλη και λυπαμαι πολυ

[makaronada]

φυσαει τοσο που κοπανανε σιδερα απο τεντες

μου αρεσει

σημερα εκανα μια βολτα αφου πηγα για τσιγαρα να δω τι συμβαινει στη γειτονια σημερα

ειναι ηρεμα τα πρωινα γιατι ο περισσοτερος κοσμος δουλευει ή κοιμαται

καπως σκεφτηκα οτι δεν εχουμε τσαι και πηγα στο σουπερ απεναντι απ το παλιο σπιτι στην αγ μελετιου και με το που μπηκα βουρκωσα γιατι ακομη δεν το πιστευω πως εκει μαθαμε να κλεβουμε παρεα καποτε και τωρα δεν εισαι πουθενα

[makaronada]

[makaronada]

πού ξεκινα και πού σταματα το συρμα των τρολει εχει δει καμια? τις προαλλες πλησιαζοντας νομιζα πως ειχε κατι στην ασοεε και χαρηκα τελικα ηταν ο κοσμος στη σταση που περιμενε καποιο λεωφορειο να ρθει πισω απ τη σταση αποκαλυφθηκαν η απουσια+η αδρανεια αλλά ειχε λιγες αργοτερα λαηβ οποτε οκ αλλαξε η πολη ή αλλαξαμε εμεις πρωτα μαλλον μαζι , σιγουρα δεν φταιμε τοσο οσο θελουμε να πιστευουμε, δεν εχουμε ουτε ολη την ευθυνη ουτε τον ελεγχο αυτο το συρμα λοιπον πιστευω πως ξεκινα καπου νοτιοανατολικα της πολης και τελειωνει καπου βορεια χαμηλα. δυτικα δεν εχω δει ποτε τρόλει αλλά εχει πολλες νταλικες εκει και ενα κρυο που ταιριαζει

[makaronada]

οταν βγηκα απ το σκατομερος και ημουν μια ταλαιπωρη που δεν αντεχε ουτε αγκαλιες ουτε φιλια και λογακια που επεδιωξαν ολοι ολες, εσυ μετα απο ωρα μου εγνεψες απο μακρια οταν σε κοιταξα, μου κανες ντα κι εκανες πως δαγκωνεις τη γροθια σου κι εκει θυμηθηκα γιατι σ αγαπω τοσο

[makaronada]

να καει το κωλοκεντρο

27 Σεπ: Προλεταριακή οργή για τη δολοφονία από βασανιστήρια του Μ. Καμράν / Αθήνα

[makaronada]

περασαμε απ το πεδιο σα να μην ξερουμε οτι η υγρασια τρυπαει τα κοκκαλα, συζητουσαμε ολα αυτα για το πώς (δεν) αλλαζει η συγκρουση με τον πατερα μου και τελικα κατεληξα να συγκρουομαι με εσενα και ενω ειπες πως παλι κατεληξες να μου τη λες και σου απαντησα πως το παρατηρεις αρα συμβαινει και το ξερεις, μου απαντησες πως οχι οχι σα τον πατερα μου δηλαδη

[makaronada]

σημερα ξυπνησα με ενα βαρος στο στερνο

δεν ξερω τι απ ολα εκφραζει

μαλλον κυριαρχα το μεταξυ μας,εσενα,το μεταξυ μας

μπορω να καταλαβω μεχρι ενος σημειου

απο κεινο και μετα δεν καταλαβαινω και μαλλον δεν χρειαζεται κιολας,ή μαλλον δεν γινεται

μου φαινεται και δεν μου φαινεται περιεργο

απλά θυμαμαι που ημασταν μικρες

πενθω μαζι με εσενα τα πρωτα μας χρονια τις βολτες μας τα κομλεξ μας και τις αγωνιες μας εμας μαζι εσυ πού εισαι τωρα τι να σκεφτοσουν για ολα αυτα δεν ηταν ευκολα το ξερω δεν εχω ενοχες θυμωνω και στεναχωριεμαι (ακομη)

[makaronada]

9/5/24

στην διαδρομη δεν ειπαμε σχεδον τιποτα

προς το τελος της μου φανηκε αναγκαιο να επισημανω την επικινδυνοτητα της μουστοξυδη και οτι καλο θα ταν να μην πηγαινει απο κει για καποιο καιρο

επειτα εξεφρασα την απορια μου για το σκαλωμα που χε φαει ο _ νωριτερα

και ετσι πιασαμε λιγη κουβεντα

ειπε και κατι αλλο που ρωτησα πεντε φορες για να το ακουσω

και οι δυο μιλαμε σιγανα

με αφησε εκει που επρεπε και παλι καταλαβα πως τον αγαπω πολυ, χαιρομαι

μετα περασαμε πολυ ωραια μεχρι που μια απροσμενη συναντηση που μου ανεβασε τους παλμους δυσαρεστα

ευτυχως τοτε φευγαμε

[makaronada]

προεκλογικες μερες

πανω απ το ποταμι

κανεις δεν κανει αυτο που πρεπει να κανει

παρατημενος στα εργα της πολεοδομιας

ακους το τραγουδι

της αστυνομιας

κρατας το μεγαλο σχεδιο σφιχτα στα χερια

ειναι αυτο που θα αλλαξει τη ζωη μας σε μια μερα

η μερα μιας γυναικας στα προαστια

στο σουπερμαρκετ ονειρα εστιαζουν τα ματια

μια μοτοκουζι διασχιζει τον μεγαλο δρομο

κρατας την πολαροιντ σαν μοναδικο οπλο

αν κλεβαμε το βολβο απ την αλλη ακρη του δρομου

θα φευγες μαζι μου μεχρι το τελος του κοσμου?

(κοιτα πώς ανοιγει ο κοσμος σ αυτη τη στροφη)

[makaronada]

Εδώ όλοι γεννήθηκαν λεβέντες, πρόσχαροι με μεγάλες καρδιές που αγαπάν,

όλοι καμώθηκαν με μάρμαρο και με ήλιο

όλοι καμώθηκαν γενναίοι

Θανατος στους ποιητές, θάνατος σε αυτους που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σε αυτους που συντηρούν τους σχόλικους μας μύθους. Εδώ όλες γεννήθηκαν με τίμημένους κόλπους , ολες περήφανες καλόκαρδες μανάδες, ακούραστες εργάτριες της σπίτικής μας ευτυχίας

Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σε αυτούς που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σε αυτούς που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.

[makaronada]

κατι ψαχουλευαμε να βρουμε χθες πανω απο μια μακαροναδα με μοσχαρι χθες το πρωι αλλά δεν εχει σημασια τελικα.

[makaronada]

ειναι επικινδυνο να λεμε πως τιποτα δεν εχει νοημα να βολευομαστε σε αφαιρεσεις που σ ολα προσφερουν αλλοθι ειναι επικινδυνο να φοβασαι μηπως δε βγεις παρασκευη βραδυ ειναι επικινδυνο να φοβασαι μηπως βγεις ειναι επικινδυνο να μη φοβασαι και αλλο τοσο επικινδυνο να κανεις πραγματα επικινδυνα φιλακια σ αγαπω ειναι επικινδυνο κι αυτο που κανεις οταν σου λεω κατι που ηθελες να πεις πρωτος

[makaronada]

δεν φταίω εγώ που με παίρνουνε τα δάκρυα είναι η κατάρα που δεν μας άφησαν τα χρόνια ο μαρξισμός και τα βαριά λόγια δεν κατάφεραν να λύσουνε τα μάγια

τα πράγματα είναι απλά και την ευαισθησία έχουμε αλλά και τη σκληρότητα να μιλήσουμε, τη δική μας γλώσσα

κι εγώ επιμένω με τα στραβά μου δοντάκια και το μαύρο μου κεφάλι που φυτρώνει στα βράχια να βγάζω μουγκρητά μουρμουρητά σαν παράπονα που σπάνε τα τζάμια μου νυχτιάτικα

το ηχείο μας χτυπάει μακρόσυρτα η πίστη πως όλα χάθηκαν αμετάκλητα θα σ αγαπώ αιώνια σαν τον κόμη Δράκουλα εις τους αιώνας των αιώνων θα αγαπάμε αδιάκοπα

γιατί δεν μιλάει αυτή η τρύπα, που έχω για στόμα γιατί φυτρώσαν χέρια, σ όλο μου το σώμα, οι φλέβες μου φουσκώνουν, από αίμα είμαι ένα χαρούμενο ερωτευμένο πτώμα

έκλαψα, στα πόδια σου γονάτισα και άφησα στο πάτωμα να κυλήσουν τα δάκρυα εγώ τους εχθρούς μου όλους τους παλούκωνα και τώρα που σε γνώρισα, γελάστηκα απ τον έρωτα ησυχασε μου είπες και χαμογέλα με έναν τρόπο που μου σπαγε τα νεύρα

και τώρα στον καθρέφτη σου φοράω τη μάσκα για να μην φανεί πως σου λείπουν τα μάτια το κέρινο σου ομοίωμά το χω διατηρήσει μη τύχει και η θερμότητα το παραμορφώσει κι όμως η ποίησή μας θα ξεφουσκώσει θα αφήσουμε κοιλιά όπως κι άλλοι τόσοι

τα χείλια μου πάλλονται σκληρά και τεράστια δεν φταίω εγώ που με παίρνουνε τα δάκρυα

(rgrssvrbt, dracula)

[unexplained-events]

“Memento Mori” Skull Pocket-watch, Gold and Enamel, 1810

[makaronada]

χθες γυρνωντας απο βολτα, δεν μπορουσα να ανοιξω την πορτα του σπιτιου, φρικαρα πως καποιος ξεχαστηκε και εβαλε συρτη. τελικα τζαμπα σηκωσα τον πατερα μου. ηθελε παραπανω δυναμη η τελευταια κινηση ξεκλειδωματος. μεθυσμενη και νυσταγμενη, διαβαζα ενα εντυπο κινηματικο. το κειμενο οπου ενας συντροφος μιλαει για τη μεση του, με αγγιξε. ειναι ζορικη φαση η μεση, αποκαρδιωτικη. σε μια σελιδα ειχε σειρα απο συνθηματα. το νο19 με σκαλωσε, λες και δεν ειχα ξανακουσει κατι παρομοιο. "εναντια σε ζοφο, καταστολη και βια / να στησουμε αναχωματα μπροστα στη δυστοπια". τελος παντων. σημερα εκκενωσαν καταληψεις. αυτο που μας ενεργοποιει, ας μην ειναι το τι εχει χαθει ή χανεται αλλά το τι θα χαθει αν δεν κινηθουμε, ας ειναι τα ονειρα μας, το αιτημα για καλυτερη ζωη.

αλληλεγγυες οπως μπορουμε.