MARIEABLE

Hallo, ik ben Marie. Ik ben 20 jaar oud en ben afkomstig uit Oost-Vlaanderen. Ik studeer Pedagogie van het Jonge Kind aan de Artevelde Hogeschool te Gent.

[marie-able]

Look after yourself.

Ik zelf vind de lockdown een perfecte periode om even op mezelf te komen. Mezelf af te vragen wat ik precies wil en hoe ik dat kan bereiken. In de eerste lockdown was mijn mentale gezondheid er veel erger aan toe dan dat deze nu is. Ik besloot te stoppen met school en me volledig te focussen op mezelf. 

Ik startte met boeken te lezen over hoogsensitiviteit en andere struggles die ik als lastig ervaarde. Zodat ik beter kon begrijpen hoe ik hier mee kon omgaan. Ik volgde korte ‘lessen’ over hoe ik me beter kon organiseren en hoe ik me beter in mijn vel kon voelen. 

Ik weet dat een lockdown voor velen iets heel negatief is, maar probeer in al het negatieve ook iets positief te vinden. Focus niet altijd op het negatieve want de wereld is zoveel meer dan enkel negativiteit! 

Blijf niet in de negativiteit hangen,elke dag is een nieuwe kans om er iets moois van te maken! Ik zelf zoek vaak in de ochtend motiverende quotes op. Waardoor mijn dag begint met een goed en motiverend gevoel. En is het een slechte dag so be it. Morgen is een nieuwe dag. Het is oké om je soms niet oké te voelen, maar blijf er niet in hangen. Want JIJ bent zoveel meer waard dan dat jij jezelf of anderen je doen geloven. Jij bent degene die de kracht heeft iets te doen aan hoe jij je voelt. Focus op jezelf en geef geen ene moer om wat anderen zeggen! 

Depressie is iets dat altijd aanwezig is. Je kan alleen maar negatief denken, denken dat je niets waard bent en niemand je graag ziet! Maar probeer groter te zijn dan dat stemmetje in je hoofd die je die gedachten geeft. Neem afstand van  alle negatieve mensen in je leven en probeer/durf je zelf de kans te geven op een nieuwe start. Zodra je jezelf graag begint te zien zal alles zoveel beter gaan. 

Ik legde me bepaalde zaken op die ik op een dag moest vervullen. Ik probeerde een vast ritueel voor mezelf te creëren. Al mijn meldingen van mijn apps zette ik af zodat ik minder invloed had van sociale media. Ik zorgde dat ik zeker 30min à 1uur beweging had en plande mijn dag in zodat deze productief was en ik niet een hele dag in de zetel hing.

Bekijk mensen als levenslessen. Je zal zoveel sterker worden door de keuzes die je maakte en door daaruit te leren. 

Jij bent degene die je eigen toekomst in hand heeft, maak iets van je leven! Laat je ambities en dromen de vrije loop. Werk naar de ambities en/of je dromen toe! En laat niemand je wijsmaken dat je minder bent, want dat ben je totaal niet! 

Weet gewoon dat als je iets wilt bereiken dat je er ook voor zal moeten werken! En doe dit vooral om jezelf trots te maken! 

YOU CAN DO IT, BELIEVE IN YOURSELF!! x Marie

[marie-able]

Did they lived happily ever after?

Één van de zaken die me heeft gemaakt tot de persoon die ik ben. Is de scheiding van mijn ouders. 

Ik veronderstel dat elk jong kind opkijkt naar hun ouders en dit hun rolmodellen zijn.

En als je plots te horen krijgt op achtjarige leeftijd dat je ouders uit elkaar gaan is dat heel confronterend. 

Eerst dringt het niet echt tot je door. Je hoort en ziet ze ruzie maken maar je denkt als kind dat dit in elke relatie wel eens gebeurd.  

Tot één van de twee ouders plots niet meer in het huis rondloopt. De impact was enorm. 

Tot mijn +/- 13-14 jaar dacht ik altijd dat mijn ouders wel terug samen zouden komen. 

Ik snapte niet dat iemand graag zien zomaar abrupt kon stoppen. Ik creëerde bindings- en verlatingsangst. Als mijn vader meer dan 2 minuten uit mijn zicht was sloeg ik in paniek.  Ik duw mensen weg omdat ik niet wil dat het verlies zo groot is als ze beslissen mijn leven te verlaten. 

Ik saboteer mezelf als ik weet dat ik een goede relatie kan opbouwen met iemand. Omdat ik te bang ben om me te binden..

Ik ben nu 11 jaar verder en heb dit zeker en vast een plaats kunnen geven. Het was beter dat ze uit elkaar gingen. En elk hun eigen kant op gingen. 

Maar het heeft toch ietwat mijn beeld op relaties geschaad. Zeker als het over liefdesrelaties gaat. Hoe weet ik dat ik niemand kwets? Hoe weet ik dat ik niet gekwetst ga worden? Hoe weet ik dat de liefde zal blijven duren?,.. 

Dit weet je simpelweg niet, liefde is risico’s nemen. Een sprong in het diepe maken. 

Laat me duidelijk zijn deze post is zeker geen haat op de keuzes die mijn ouders hebben gemaakt. Zeker niet, want ik weet dat ze lang genoeg zijn samen gebleven voor ons, om de kinderen gelukkig te houden. Maar op een bepaald moment is je eigen gevoel belangrijker dan dat van je kind. En moet je de beslissing nemen of de situatie nog gezond is om je kinderen in op te voeden.  

Ik zie mijn ouders enorm graag! En ondanks welke keuzes ze maken zal ik dat altijd doen. Ik wil gewoon aantonen dat het zeker wel een impact heeft gehad op me.   

Naarmate je ouder wordt snap je de situatie ook wel beter. Wat wel helpt in het proces om het een plaats te geven. 

X 

Marie 

[marie-able]

Het Middelbaar

Als twaalfjarig meisje had ik heel veel last van acne, ik gebruikte geen make-up naar school. Ik had al geëxperimenteerd met make-up maar had besloten voor mezelf dit niet naar school te dragen.

Ik ging al even naar school en had enorm veel last van mijn acne, ik had ook een probleem aan mijn tanden. Ik had namelijk een open beet.

Ik liep naar de ene kant van de weg om mijn bus te kunnen nemen en ik moest wandelen door de mensen, het school was net gedaan waardoor het vrij druk was.

Toen ik plots passeerde langs een oudere groep jongens. Ik hoorde de jongens heel luid zeggen (zodat ik het zeker hoorde) :’DRAAK!!’.

Mijn eerste reflex was natuurlijk zorgen dat ik zo rap mogelijk wegliep van die groep jongens.

Maar ik herhaalde hun woorden continu in mijn hoofd, waardoor ik me enorm slecht begon te voelen over mijn zelfbeeld.

Dit had ik ook toen zogenaamde goede vrienden enkele jaren na het voorval roddelden over me.

Dit waren zelfs geen roddels meer maar echt persoonlijke aanvallen op IK als persoon. Ze zeiden dat ik zelfs niet met een zak over mijn hoofd naar buiten kon komen, etc.

Als de naïeve persoon die ik was, was ik er natuurlijk helemaal kapot van. Omdat ik enorm veel om deze mensen gaf, en deze zag als beste vrienden.

Ik stortte in en uitte dit door heel hard te huilen. Ik wou niet meer buitenkomen, als het van mij afhing zou ik voor de rest van m’n leven binnen zitten.

De gevoelens die ik toen had, kan ik in 1 knip terug voelen wanneer ik terug denk aan dat moment. Ik zie me nog zitten in de badkamer met mijn rug leunend tegen het douche raam.

Zo’n zaken waren redenen in mijn leven dat ik enorm onzeker werd en dus niet graag in de spotlight stond. Ik kon niet kijken naar mezelf in de spiegel want ik zag wat iedereen zag. Een lelijk meisje, die beter niet meer buitenkwam.

Met dit bericht wil ik aantonen dat woorden enorm veel impact kunnen hebben. Dat mensen het recht niet hebben elkaar aan te pakken op uiterlijk en dat als je aan jezelf werkt op uiterlijk vlak, dat je dit doet omdat jij zelf dit wilt, niet om anderen een plezier te doen.

Ik heb meer meegemaakt dat mijn onzekerheid hebben veroorzaakt, maar dit waren toch wel dingen die nog altijd blijven hangen.

Nu omarm ik mezelf helemaal! Natuurlijk heb ik nog onzekerheden, wie heeft dit niet? Maar ik geef niet meer om wat mensen van me denken.

Geloof me ik verander mezelf nog maar ik doet dit voor mezelf!

De enige die mij onzeker kan maken based on looks dat ben ik zelf.