Did they lived happily ever after?
Één van de zaken die me heeft gemaakt tot de persoon die ik ben. Is de scheiding van mijn ouders.
Ik veronderstel dat elk jong kind opkijkt naar hun ouders en dit hun rolmodellen zijn.
En als je plots te horen krijgt op achtjarige leeftijd dat je ouders uit elkaar gaan is dat heel confronterend.
Eerst dringt het niet echt tot je door. Je hoort en ziet ze ruzie maken maar je denkt als kind dat dit in elke relatie wel eens gebeurd.
Tot één van de twee ouders plots niet meer in het huis rondloopt. De impact was enorm.
Tot mijn +/- 13-14 jaar dacht ik altijd dat mijn ouders wel terug samen zouden komen.
Ik snapte niet dat iemand graag zien zomaar abrupt kon stoppen. Ik creëerde bindings- en verlatingsangst. Als mijn vader meer dan 2 minuten uit mijn zicht was sloeg ik in paniek. Ik duw mensen weg omdat ik niet wil dat het verlies zo groot is als ze beslissen mijn leven te verlaten.
Ik saboteer mezelf als ik weet dat ik een goede relatie kan opbouwen met iemand. Omdat ik te bang ben om me te binden..
Ik ben nu 11 jaar verder en heb dit zeker en vast een plaats kunnen geven. Het was beter dat ze uit elkaar gingen. En elk hun eigen kant op gingen.
Maar het heeft toch ietwat mijn beeld op relaties geschaad. Zeker als het over liefdesrelaties gaat. Hoe weet ik dat ik niemand kwets? Hoe weet ik dat ik niet gekwetst ga worden? Hoe weet ik dat de liefde zal blijven duren?,..
Dit weet je simpelweg niet, liefde is risico’s nemen. Een sprong in het diepe maken.
Laat me duidelijk zijn deze post is zeker geen haat op de keuzes die mijn ouders hebben gemaakt. Zeker niet, want ik weet dat ze lang genoeg zijn samen gebleven voor ons, om de kinderen gelukkig te houden. Maar op een bepaald moment is je eigen gevoel belangrijker dan dat van je kind. En moet je de beslissing nemen of de situatie nog gezond is om je kinderen in op te voeden.
Ik zie mijn ouders enorm graag! En ondanks welke keuzes ze maken zal ik dat altijd doen. Ik wil gewoon aantonen dat het zeker wel een impact heeft gehad op me.
Naarmate je ouder wordt snap je de situatie ook wel beter. Wat wel helpt in het proces om het een plaats te geven.
X
Marie