MAYATRAKUL @mayatrakul - Tumblr Blog

Posts

ยูโทเปียแห่งรัก

ข้าจะเริ่มเขียนยูโทเปียแห่งรัก เริ่มจากเนรมิตเป็นสวนเอเดน ไม่มีเราสองคน มีแค่เพียงความรัก

หยาดหมึกจากมรสุมอารมณ์ จิตใจข้าโลดเต้นอยู่ในสวนเอเดน เธอหัวเราะร่าเริง เรากำลังจะสร้างรูปปั้นขึ้นมารูปหนึ่ง

มิเคยพร่ำวจีใด ทว่ารสชาติไวน์แดง ยังคงซาบซ่านความรู้สึกเบื้องลึก สวนเอเดนที่มีเพียงดวงจันทร์

เราปั้นออกมาเป็นทารก ให้ชื่อว่า “ความทรงจำ” ข้าเป็น Rusalka ร้องบทเพลง Song to the moon

“ให้ข้าเป็นทุ่งใต้ต้นปรารถนาได้ไหม ตอบคำถามข้าสิ, ดวงจันทร์ อย่าหรี่แสงกระจ่างนั้น นภากระจ่างในสวนเอเดน’

เธอยังคงลึกลับสำหรับข้า เมื่อเธอยังปิดประตูบานหนึ่ง แต่สำหรับข้าแล้ว ยิ่งข้าทรมาณ สวนเอเดนก็จะสวยขึ้น

ในเมื่อความจริง ชีวิตมาพร้อมกับความคาดหวัง เส้นชะตา รัดพันเป็นปม เป็นเรื่องง่ายที่จะปลง

สวนเอเดนที่มีเพียงดวงจันทร์ เราโอบอุ้มทารกน้อย รูปปั้นที่จะไม่มีวันแหลกสลาย ค่ำคืนเหน็บหนาวจะแช่แข็งกาลเวลา

เหลือเพียงรูปปั้น “ความทรงจำ” อันโดดเดี่ยว ไม่มีเราสองคน มีแค่เพียงความรัก

ยูโทเปียแห่งรัก แท้จริงเหลือเพียงตัวข้า ที่ขุดหลุมศพเพื่อเพ้อถึงเธอ ใต้ต้นแอพริคอตปรารถนา

ดอกงามของเธอ ร่วงลงสู่ดิน กลบตัวข้าและย่อยสลายไปด้วยกัน ยูโทเปียแห่งรักนิรันดร์

มรกต เชิดชูงาม 23/03/2016

#บทกวี #กวี #poem #utopia #ยูโทเปีย

สุ้มเสียงคันชักไวโอลินกดลงเข้มขมึงดึงความรวดร้าวจากความไร้เดียงสา เป็นไปได้อย่างไรเล่าความไร้เดียงสาของเด็กสาววัยละอ่อน ใบหน้าอันบริสุทธิ์ แต่ดวงตาเธอคมเข้ม คิ้วของเธอขมวดความละเอียดอ่อนไว้ ครั้นเธอเงยหน้าขึ้น คื้วเธอคลายและหน้าผากเปิดออกรับอณูเสียงซ่านไปทั่วร่างอันผ่องผุด ช่วงแขนเธอรับน้ำหนักอันอ่อนไหวจากท่วงทำนองหวานซึ้งแต่อบอุ่น ช่วงเสียงสูงเสียดไล่ละเลียดเหมือนเคยผ่านจุดสูงสุดของความรู้สึก รู้ไหมว่าท่วงทำนองที่เธอrubatoนั้นมีความหมายต่อทำนองเพลงเดือนพฤศจิกายน ขอข้าใจสั่นไหวในเสียงvibratoอยู่เพียงลำพังกับเธอ บทเพลงในท่อนที่2วูบวาบอยู่ในจิตใจของข้า น้ำเสียงที่จางลงตอนจบphraseทุกครั้งทำให้ข้าหลงลืม หลงลืมว่าลมหายใจของเธอยังก้องอยู่ในความหมายของบทเพลง เธอพยักหน้าเมื่อเธอบรรเลงเหมือนดังว่าเธอกำลังสนทนาอยู่กับบทเพลงอย่างเข้าอกเข้าใจ สาวน้อยเอ๋ยข้าไม่อาจเข้าใจได้หรอก ข้าอยากจะหลงรักเจ้าหากข้าอยู่ในวัยเดียวกับเจ้า เสียงharmonicก่อนจบบทเพลงกระทบใจให้ข้านึกถึงอุดมคติอันสูงส่งระหว่างวัยชีวิตของมนุษย์ – ค่ำคืนเดือนพฤษภาละมุนด้วยแสงใดกัน

ซึ่งแท้จริงแล้ว นางจะถูกข้าจ้องมอง และข้าจะเคลิบเคลิ้มกับความงดงาม ถูกใฝ่ฝัน เป็นรางวัลแห่งหัวใจที่บีบอัด แก่ดวงตาล้าโรยแรง นางจะถูกบีบคั้นความปรารถนา โอ้ในจิตใจของข้ารำพึงแต่หญิงสาว เมื่อข้าบังเกิดความตื่นเต้น แผ่นดินแทบคลั่งโคลงกวี ไหวสะเทือน เพียงแต่ภายนอกข้านั้นคือทุ่งหญ้าราบลมสงบ แต่เมื่อพลันนึกถึงสวนดอกไม้หลากสี ข้าพร้อมที่จะเป็นภูเขาเฝ้ามองและรับกลิ่นหวลโชย โอสตรี นางทำให้มหาสมุทรแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ ผ่านม่านความรู้สึกนั้น ข้าจดจ้องไปที่ดวงตาคมคลั่งด้วยเวลานานนม หวังให้ดวงตาข้าประสานลึกเข้าไปจนจิตรวมใจเราเป็นผู้รอบรู้เรื่องรัก เราต่างปลดปลงในความเป็นอนิจจังของทุกสิ่ง จึงจดจ่ออยู่ที่ดวงตาตลอดอนันต์

พกเพ้อรำพึงถึงนางงาม สะท้อนกังวาลถึงความสดสวย รูปสวย เสียงรำพึงสะท้อนไปมาจนแปรปรวน

อ่านต่อที่... http://mayatrakul.wordpress.com/2013/12/15/ไม่หวั่นหวังวิกล-๑๖/