Marrije Prins

Antropoloog en Agoog die gelooft in de schoonheid van diversiteit - Durftevragen begeleider - Dialoog gespreksleider

[mdmeprimula-blog]

Throw Back Thursday. Wat was het heerlijk! De jongste editie van het Poverty Requiem. 25 november 2012, Utrecht. Misschien wel de 100e editie op rij en toch alweer zo lang geleden. De eerste die mij belt om ‘er weer eentje te doen’, daar zeg ik geen nee tegen. En de mensen in dit filmpje denk ik ook niet. Maar ja, wie zegt er ooit nee tegen het Poverty Requiem?

[mdmeprimula-blog]

Kom je ook? Sinds vorig jaar ben ik bestuurslid van Stichting Amsterdam Roots, de organisator van wereldmuziek festival Amsterdam Roots Open Air. Volgende maand, zondag 5 juli, vindt 'mijn' tweede editie plaats. In Park Frankendael (Amsterdam-Oost): fun, fabulous & free entrance. Prachtige line-up, lekker eten, mooie mensen en natuurlijk ge-wel-dig weer!

[mdmeprimula-blog]

Bijna klaar! Na twee jaar aan de VU ben ik bijna klaar met mijn master Antropologie. Mijn scriptie afschrijven en ik ben weer student-af. *glundert*

[mdmeprimula-blog]

Over het mooie van ‘minimaliseren’. In 2005 leerde ik, door een onverwachte romance met het concept anti-kraak wonen, hoe aangenaam het is om met weinig spullen om je heen te leven. Ik had een voormalige directiekamer aan de Prins Hendrikkade omgetoverd tot een woon- en slaapkamer annex balzaal van 70 m2 waar bijna niets in stond: een bed, een ladenkast, een tafel, twee stoelen en zes glazen. Ongeveer. Bevrijdend was het. Geen spullen, geen zorgen.

In 2006 woonde ik alweer 'gewoon' en groeide mijn verzameling spullen als kool. Voor ik er erg in had kon ik weer kiezen uit wel 4 verschillende soorten glazen voor mijn thee en limonade. Een wonderlijk proces dat ik de afgelopen jaren regelmatig probeer te beïnvloeden  Elk half jaar loop ik door mijn huis, snuffel ik door keukenkastjes, kledingkasten en ladekasten op zoek naar datgene (meestal kleding en 'rommel') waar ik mij niet meer verbonden mee voel. Weggooien of  weggeven en opgelucht ademhalen. Minimaliseren noemen ze dat tegenwoordig.

Aan mijn boeken kwam ik nooit. Want boeken zijn heilig. Die verzamel je tot je dood. Tot ik het op mijn heupen kreeg en rigoureus meer dan honderd boeken op een stapel legde. Weggooien of weggeven? Ik besloot een feestje te organiseren; een Bitterballen Boekenbal met onderstaande tekst in de invite:

"In het kader van een schoonmaak en omdat er eigenlijk nooit een excuus nodig is om bitterballen te eten geef ik een feest. Kom je ook?

Het idee is simpel. Ik regel bitterballen (+ witte wijn) en boeken. Boeken die mij ooit dierbaar waren en die ik nu graag doorgeef aan iemand anders. Het enige wat jij hoeft te doen (als je komt) is een tas meenemen. Voor alle boeken die je mooi, spannend, bijzonder, leuk of handig lijken. Voor jezelf of voor een ander."

Heerlijk was het! Niet alleen vanwege de bitterballen en de wijn, maar vooral ook omdat we spraken over de boeken in ons leven. Welke dierbaar zijn en waarom en hoe dat zo gekomen is. Heel fijn en bijzonder bovendien.

[mdmeprimula-blog]

Voor De Wereld van Morgen heeft haar website drastisch veranderd. Super mooi, maar helaas is in de overgang van de oude naar de nieuwe site het Your Bricks gedeelte (nog) niet meegekomen. Echt heel jammer, want nu kunnen we (hopelijk voor even) de interviews, blogs, profielen en presentaties van de edities in 2013 en 2014 niet zien. Gelukkig hebben we onze FB pagina nog. En deze mini terugblik naar Your Bricks 2013. #goodmemories

[mdmeprimula-blog]

Your Bricks gaat over ideeën voor een betere wereld. Maar hoe zorg je d'r nou voor dat je het beste idee verzint dat jij op dat moment kunt verzinnen? 

[mdmeprimula-blog]

Throw Back Thursday. In het kader van de Culturele Zondag in Utrecht (toen ook het startsein van de landelijke Week van de Armoede) hebben op 25 november 2012 80 mensen middenin Hoog Catharijne het Poverty Requiem ten gehore gebracht. Let wel: een stuk van 45 minuten, ingestudeerd in 2 dagen, gezongen door zangers van elk niveau. Chapeau!

Armoede verklankt In het Poverty Requiem worden de verschillende manieren waarop armoede zijn uitwerking heeft op de mens verklankt. Het lijden, de woede, de rouw, de humor en de hoop worden hoorbaar en voelbaar via muziek. In 2000 beloofden de 189 lidstaten van de Verenigde Naties om binnen vijftien jaar de armoede in de wereld flink terug te dringen. In 2007 werd het Poverty Requiem wereldwijd meer dan 53 keer uitgevoerd om iedereen erop te wijzen dat de termijn voor het houden van die belofte half verstreken was. Met het einde van 2012 in zicht wilden we het Poverty Requiem weer laten klinken. Omdat armoede de wereld nog niet uit is en de millenniumdoelen bij lange na nog niet behaald. 

Sociale overwaarde Deze uitvoering van het Poverty Requiem is anders dan anders tot stand gekomen. Een uitvoering van deze omvang kost doorgaans 10 tot 15 duizend euro. Dat geld was er niet. Toch is deze uitvoering er gekomen. Omdat we dat wilden, omdat we er zin in hadden en omdat we geloofden dat het ook anders kan. Met de hulp van mensen en organisaties die met ons mee wilden denken en doen. Met wat zij in huis hadden. Onder het mom van ‘nee heb je en ja kun je krijgen’ hebben we ‘gewoon’ alles gevraagd waar we naar op zoek waren. Aan alles en iedereen. Tot we ons wensenlijstje compleet hadden. 

*nog steeds trots is*

[mdmeprimula-blog]

Hoe gezellig moet dit zijn geweest! #CommunityArt Vooral wachten op de making of op het eind. Erg leuk!

[mdmeprimula-blog]

Workshopje voorbereiden:) #kaartenschrijven bij Feast of Friends.

[mdmeprimula-blog]

Over luisteren. Een paar jaar geleden interviewde ik 15 kunstenaars van broedplaats De Hulk in Almere omdat ik op zoek was naar hun onderlinge verbindingen. Het werden mooie gesprekken van 2,5 tot 3 uur waarin zij hun leven en werk met mij deelden. Ik had bedacht een expositie in te richten om alle draadjes tussen deze mensen aan de wereld te laten zien, maar uiteindelijk besloot ik een diner te organiseren. Een drie-gangen-diner waardoor iedere kunstenaar de draadjes tussen hemzelf en de anderen kon zien en ervaren.

Ik maakte met hulp van een textielkunstenaar een tafelkleed zo groot en breed dat er 15 mensen aan konden zitten en borduurde daarop alle borden inclusief bestek. En de draadjes tussen meneer en mevrouw A en B en C en D. Het werd een feest van lekker eten, lekker drinken en mooi verhalen. Achteraf hoorde ik van alle kunstenaars dat het gesprek met mij nogal wat met ze had gedaan. De een was 'geïnspireerd geraakt', de ander 'begreep ineens iets van zichzelf' en weer een ander was 'onverwacht geroerd' door mijn onverdeeld aandacht. 

Daarom bood ik een paar maanden later mijn aandachtsinterview aan Ron aan. Ron had mij (en mijn collega's bij Durftevragen) heel fijn geholpen dus ik wilde graag iets terug doen. Of hij het zag zitten om door mij geïnterviewd te worden. 'Dan stel ik je allemaal vragen over jezelf en dan geef jij antwoord en op basis van jouw antwoorden maak ik 1 A4tje waar jij weer mee verder kan.' Ron zei ja en we maakten een afspraak.

We zagen elkaar ergens in Amsterdam-West in een rustig cafe waar de bardame nog lekker aan de schoonmaak was. Het was een zonnige ochtend en we hadden een fijn gesprek. Een gesprek waarin van alles gebeurde. Bij mij in mijn hoofd, maar vooral bij Ron. Ik zie soms wanneer iemand een klik maakt in zijn hoofd en bij Ron gebeurde dat een paar keer. Eenmaal thuis toog ik niet gelijk aan de slag. Ik liet ons gesprek dwarrelen tot ik op een ochtend de geest kreeg en Ron's A4tje schreef. Ik mailde het naar hem en hoopte dat het goed was, maar ik hoorde niets meer. Het had goed gevoeld, maar misschien had ik mij vergist en was het gesprek toch niet zo goed gegaan? Ik had geen idee.

Een paar weken terug sprak ik een vriend van Ron. Of hij ook een keer zo'n aandachtsinterview mocht krijgen. 'Ron was er heel enthousiast over. Hij heeft er echt iets aan gehad.' Huh?! Gisteren heb ik Ron gemaild met de vraag of hij een testimonial wilde schrijven naar aanleiding van ons gesprek. Het was dan wel een jaar geleden, maar niet geschoten is altijd mis, toch? 

"Iedereen heeft wel eens aandacht nodig... zonder zwaar in de problemen te zitten. Marrije Prins heeft de ideale manier gevonden om je de juiste aandacht te geven... Haar aandachtinterviews laten nieuwe beelden bij de geïnterviewde zelf ontstaan. Als Marrije je vragen stelt gebeurd er wat met je, waardoor je hersens nieuwe vertakkingen krijgen die je eerder niet hebt waargenomen.  Soms direct tijdens het aandachtsinterview... of anders wel bij het lezen van het artikel wat ze speciaal voor jou schrijft. Ik vind het een mooie vondst. Interviews afnemen zonder dat het de bedoeling is dat ze ooit geplaatst worden... Marrije Prins... for your eyes only." ~ Ron van Gils / Kreationz

Wauw... *naar adem hapte"

[mdmeprimula-blog]

Throw Back Thursday. Het leuke van vriendinnen die ook zzp'er zijn is dat ze wel eens klussen doen waar ze je hulp bij kunnen gebruiken. Dagje keten wordt dat dan. Zo heb ik eens een paar honderd mensen gefotografeerd voor de Make It Ageless campagne van Cordaid. Op de EO Jongerendag (dat ik daar nog eens zou komen, op mijn leeftijd) buiten het Gelredome stadion naast het team van het Wereld Natuurfonds en het Speeddaten (jawel!) bouwde ik een photobooth: kruisje op de grond, camera in de aanslag, glimlach op 10 en gaan!

[mdmeprimula-blog]

Throw back Thursday. En toen was daar het einde van een tijdperk. Maandag 30 januari 2012 overleed Peter Maissan. Peter was de componist van het Poverty Requiem en heeft met dat muziekstuk mijn leven veranderd. Ik geloof niet dat ik zou zijn waar ik nu ben zonder hem. Op de foto gemaakt door Goos van der Veen staat naast Peter, Moses Ng'ang'a Gachiri een van de dirigenten die het Requiem in 2007 hebben uitgevoerd.

[mdmeprimula-blog]

Throw Back Thursday. Oh my, how time flies! Dit filmpje is alweer bijna vier jaar geleden. Ik word ouder, maar Durftevragen blijft nog even fris:)

[mdmeprimula-blog]

Een wonderlijke ervaring. In 2011 stond mijn eenakter ‘Monologica’ in de grote zaal van het MC Theater. Het was druk. Ik had wel wat mensen uitgenodigd, maar er zaten veel meer mensen in de zaal dan ik verwacht had. Dan ik kende ook. Een gek idee. Dat mensen naar een toneelstuk kijken dat ik geschreven heb, waar anderen mee aan de slag zijn gegaan en dat ik die mensen dan niet ken. Dat publiek. Machtig!

De foto is gemaakt door Poal Cairo trouwens, een van de hoofdrolspelers.

[mdmeprimula-blog]

Throw Back Thursday. Had ik al gezegd dat Gerda Havertong en Poal Cairo de hoofdrollen vertolkten in mijn toneelstuk? *pocht een eind in de rondte* Monologica werd gespeeld op woensdag 2 november en donderdag 3 november 2011. Beide keren in de Grote Zaal van het MC Theater op het Westergasterrein in Amsterdam. Onder regie van Ruurt de Maesschalk, dramaturgie door Renee Trijselaar en decor/kostuums door Rick Groters. *nog steeds blij mee is*

[mdmeprimula-blog]

Over pionieren en het nut van afronden. Ik ben graag met nieuwe dingen bezig. Ik houd van fris en fruitig innoveren en daarom houd ik ook van de eerste fasen van een nieuw project, van het onderzoeken en ontdekken. Vroeger was ik geen fan van afronden. Omdat ik mijn ogen zo de kost had gegeven in het begin van iets nieuws dacht ik uitgekeken te zijn op het eind ervan. Dat was voor ik van Marinus Knoope leerde wat het nut is van vieren van het afronden.

In de Creatiespiraal beschrijft hij op eenvoudige wijze waarom het fijn en slim is om nieuwe dingen, wanneer ze niet meer zo nieuw voor je zijn, toch op een goede manier af te sluiten. Zo kun je bijvoorbeeld de vruchten plukken van je werk, lof oogsten, in reflectie leren van je proces en ontspannen na je harde werk. Wanneer je die fase overslaat en voor het afronden aan iets nieuws begint, loop je waardevolle kansen en ervaringen mis. Om van te leren en te genieten.

Dus ik heb geleerd om beter af te ronden. Ik ben nog steeds fan van aan iets nieuws beginnen, maar waardeer het samen afsluiten nu veel meer dan vroeger. Wat niet wil zeggen dat ik niet -tegelijkertijd met het afronden- ook op zoek ben naar mijn volgende uitdaging. Want aan alles komt een eind en dan heb ik weer zin in iets nieuws.

[mdmeprimula-blog]

Over hoofd en handen. Mijn oma was coupeuse. Zij werkte van jongs af aan bij Elly Valkema Blouw. Dat was een begrip in Arnhem vroeger. Mijn moeder kan ook heel goed naaien. Toen ik als jong meisje voor mijn afdansen mijn eigen jurk ontwierp maakte zij die precies zoals ik hem in mijn hoofd had.

Eigenlijk wilde ik dat ook altijd. Dat je zelf kan maken wat je ogen zien of wat je in je hoofd verzint. Maar ja. Dat gaat niet zomaar en er zijn wel meer dingen die ik wil kunnen. Zelfs toen ik interieurstyling en -vormgeving studeerde kwam het er niet van. Terwijl ik afstudeerde op een collectie fietsaccessoires voor Kronan. Enfin.

De afgelopen twee jaar ben ik veel met mijn hoofd bezig geweest. Luisterend in de collegebanken, artikelen lezen, essays schrijven, met elkaar discussieren om tot een beter argument van je verhaal te komen. Daar past een mooi tegenwicht bij en ‘dingen maken met mijn handen‘ is daar een fijn voorbeeld van.