Balkonda oturmuş, karşıdaki binaların ışıklarını izliyorum. Gözlerim dolmuş, elimde değil. O ışıkların her birinin arkasında kimbilir neler dönüyor. Kaçı mutlu, kaçı tıpkı benim gibi bir şeylere kırgın? Her pencere ayrı bir dünya, her dünya ayrı bir sessizlik. Şu koca şehirde aynı saatte sadece kendi iç sesimizle baş başa kalmak, insanın içine çok tuhaf bir hüzün bırakıyor. Sanki herkes kendi köşesinde bir şeyleri onarmaya çalışıyor gibi...
01.02











