Mehveş Evin

Biyografi

[mehvesevin]

Havalimanı saldırısına sansür: Acıyı paylaşmak bile yasak!

Foto: CNN.com

29.06.2016, diken.com.tr- İstanbul Atatürk havalimanı katliamı, son 11 aydaki 15’inci büyük bombalı saldırı. Acımız, öfkemiz büyük. Bazılarımız ısrarla ‘onurlu bir duruş’ bekleyip sorumlulardan istifa bekliyor.

Boşuna beklemesinler. Haysiyetin, sorumluluk almanın, hesap verme bilincinin kırıntısı bile yok memleketin siyasilerinde.

Aksine, kendi sorumluluklarını örtmek adına ‘milli güvenlik ve kamu düzeni’ bahanesiyle saldırıya yayın yasağı getiriyorlar.

Sosyal medyaya ulaşımı keserek, interneti yavaşlatarak halkın haber alma hakkını hiçbir gerekçe göstermeden, hukuksuzca engelliyorlar.  (Sansürü kırmak için yapabilecekler, yazının sonunda.)

Oysa sosyal medya böyle zamanlarda bilgiye hızlı erişmek kadar mağdurlarla dayanışmak, kan anonsundan kalacak yere, faydalı bilgi paylaşmak için kullanılıyor.

Belçika, son havalimanı saldırısının ardından İçişleri’nde bir kriz masası kurup sosyal medya aracılığıyla farklı dillerde devamlı bilgileri güncelledi.

Şeffaf devletin gereği, bir terör saldırısı sonrası dünyadan bilgi saklamamaktır. Ancak Türkiye gibi dikta yönetimlerinde böylesine büyük hak ihlali sıradan hale getirilir.

Saldırı, TC’nin cihatçı çetelerle ilişkisinin sonucu

Böyle zamanlarda özgür basının, farklı kaynakların varlığını sürdürmesinin önemini daha iyi anlıyoruz:

Bir gün önce AKP’nin gazetelerinden Akşam, “Havaalanı güvenliğine tam not” haberi yapmıştı.

Mesele Ayşe’nin, John’un cebindeki bozuk para olunca güvenlik tam. Ama saldırganların gidiş ve geliş kapılarında düzenlediği saldırılar bu güvenlik çemberini kırmış görünüyor. Sorulması gereken bir soru da içeriden yardım almış olabilecekleri ihtimali. (Belçika havalimanında güvenlik koridorundan ÖNCE, check-in desklerinde canlı bomba patlatılmıştı).

Atatürk Havalimanı’nda, sayılarının önce yedi, sonra üç kişi olduğu söylenen saldırganların ortalığı kana bulaması, TC’nin cihatçı çetelerle karanlık ilişkilerinin neticesi.

Bağımsız ve muhalif basın, işte bu ilişkileri haber yaptığı, deşifre ettiği için büyük baskı altında tutuluyor, engelleniyor.

Bugün hapiste olan, soruşturulan gazetecilerin büyük bölümünün ‘suçu’ işte bu ve benzeri yayınları yapmak, destek vermek, yaygınlaştırmak.

Eğer şimdiye kadar “onlar terörist” zokasını yediyseniz, umarız bundan sonra farklı kaynaklara ulaşmanın önemini kavrarsınız. Basın özgürlüğü, gazetecilerin kişisel özgürlüğü için değil, halkın haber alma hakkı için herkese lazım!

Sosyal medya, devletin sorumluluğunu hatırlattığı, rejime karşı biriken öfkeyi bastırmak için böyle zamanlarda karartılıyor.

Hadi haber alma hakkını zaten hiçe sayıyorsunuz… Vatandaşın acısını, üzüntüsünü, öfkesini paylaşmasını da engelleyerek nereye varacağınızı sanıyorsunuz?

Yayın yasağının gerekçesi ‘panik çıkarmamak’

RTÜK’ün geçiçi yayın yasağını “Uygunsuz içeriğin saldırının mağdurlarında yaratacağı etki” gerekçesiyle savunanlara birkaç kelam edelim:

*Böyle elim hadiselerde basın, yaralıların, ölenlerin görüntülerini zaten yayınlamaz, buzlar. Yayınlayacak olana da basın yoluyla en ağırından cezası verilir. Rahatsız edici görüntü ve bilgilerin paylaşılmasında yayın ilkeleri esas alınır.

*Ancak RTÜK, “Milli güvenliğin gerekli kıldığı haller” ve “Kamu düzeninin bozulması” gerekçesiyle yayın yasağı koydu. Bu minvalde, patlama anından patlama sonrası olay yerini, yetkililerin olay yerinde yürüttüğü çalışmaları, şüphelilerle ilgili bilgilerin de yayınlanmasını engelliyor.

“Toplumda korku, panik, kargaşa” oluşturabilecek ve “Terör örgütlerinin amaçlarına hizmet edebilecek” yayınları yasaklamak, gayet muğlak kavramlar.

Ülkenin en büyük havalimanında canlı bomba patlıyor, daha neyin paniğini yaşayalım? Ne vatandaşın, ne turistin can güvenliği yok, daha hangi korkudan bahsediyorsunuz?

“Terör örgütlerinin amacına hizmet” dediğiniz şey, yayını engellemekle mi olur, yoksa bu yapılarla etkili, şeffaf bir mücadeleyle mi?

SANSÜRÜ KIRMANIN YOLLARI

Bilmeyenler için engelli sitelere ve sosyal medyaya ulaşabilmek için küçük hatırlatmalar yapalım.

- VPN, sanal özel ağ (virtual private network) anlamına geliyor. Olmadığınız bir yerdeki fiziksel bir ağa sizi uzaktan bağlıyor.

- VPN, farklı protokol ve teknoloji kullanır. Bilgisayar, telefonun fiziksel olarak bulunduğu yerden karşıdaki ağa şifreli (kripto anlamında) bir tünel açar. (kaynak: karel.com.tr)

- Cep telefonu veya notebooktan VPN’i kurmak çok basit. Uygulama indirme aracına gidin. Ücretsiz olanlar Tunnel Bear, TOR Browser. Bunları indirdikten sonra başka ağlardan bağlanıp, sosyal medyayı kullanabilirsiniz.

- Zaman zaman bağlantı kopukluğu olabilir, mühim değil. Uygulamaya gidip bir düğmeyle aktive edersiniz.

[mehvesevin]

Gemi batıyor, farkında mısınız?

Foto: NY Daily News

22.6.2016, diken.com.tr- Boşuna, “Turizm battı, gidişat iyi değil” diye ağlamayın…AB ve ABD ile ilişkiler nane molladan betere sarıyor, IŞİD bombacıları elini kolunu sallayarak geziyor; ülkenin bir bölümü bombalanıyor, yakılıp yıkılıyor ve şehirden dağlara çatışma yayılıyorsa…

İçki içen insanlar, ‘Ramazan’ diye yakılmakla tehdit ediliyorsa…

Hepsi, yanlış ve kötü politikaların, sultanlık hevesinin sonucu. Huzur kalmadı, endişe had seviyede, turist niye gelsin?

Cacık olmaz

Daha da kötü olacak, orası garanti. Zira hiçbir diktatörlük, hiçbir çatışmalı ülke cazip bir ‘turizm destinasyonu’ olamaz, yabancı sermayeyi de kaçırır. Yolsuzlukların her kademeyi sardığı, şeffaflığın olmadığı, günlük reflekslerle ‘diplomasi’ yapılan, hukukun saygınlığını ayaklar altına alan bir ülke, saygınlık bekleyemez.

Kendi karanlığında yuvarlanıp boğulurken sadece ‘düşmanlar’ını değil, yandaşlarını da dibe çeker, harcar.

Bakınız, Cemaat… Bakınız, yandaş medyadan atılan gazeteci-yazarlar… Bakınız, Ahmet Davutoğlu. Biatın sonu yok, öyleyse ‘Vurun kahpeye’ zamanları bunları.

Biat etmeyen, aksine yanlışları gösteren, foyaları meydana çıkaranların cezalandırıldığı bir ülkeden cacık olmaz.

Görülmüş şey değil

Son hapse atılan gazeteci/aktivistlerin ne iş yaptıklarına bakın, neden tutuklandıklarını anlayın:

Sınır Tanımayan Gazeteciler (RSF) Türkiye temsilcisi gazeteci Erol Önderoğlu, İÜ adli tıp uzmanı insan hakları savunucusu, TİHV Başkanı Prof. Şebnem Korur Fincancı ve Nesin Vakfı yöneticisi, yazar Ahmet Nesin.

Üçü de, Özgür Gündem gazetesine ‘nöbetçi eş yayın yönetmenliği’ yaptıkları, yani basın özgürlüğü adına dayanışma sergiledikleri için ‘terör örgütü propagandası’yla suçlanıyor. Dünyada görülmüş şey değil!

Eğer bir yayının terör örgütü propagandası yaptığını kanıtlayabilirsen, önlemini yasalar ölçüsünde alırsın. Ama yasa tanımaz, mütemadiyen insan hakkı ihlali yaparsan böyle rezil olursun.

BM Genel Sekreteri Ban ki Moon dahi Önderoğlu için “Serbest bırakılsın” diye çağrı yaptı. (RSF’nin konuyla ilgili kampanyası için tıklayın)

Klasik bir Erdoğan hamlesi

İşin şu boyutu da var: IŞİD’in Türkiye’deki internet dergisi ‘Konstantiniyye’ hiçbir engellemeyle karşılaşmazken Kürt/sol yayın organlarını yok etmeye yönelik tavrı kimse desteklemez.

Hal böyleyken, Özgür Gündem’e açıkça destek olan hak savuncularını, gazetecileri ‘içeriye’ atmak, hatta Fincancı’ya yapıldığı gibi tecritte tutmak, başkalarının gözünü korkutmak için yapılan klasik bir Erdoğan hamlesi.

Şimdi yüzlerce gazeteci bu haksız, insandışı uygulamaya karşı sesini yükseltiyor. Ne yapacaksınız? Herkesi içeri mi atacaksınız? İnşa ettiğiniz hapishaneler bu yükü kaldırabilir, ama Türkiye daha fazla kaldıramaz…

Kontrolsüz güç ters tepiyor

Özgür Gündem’i hayatınızda bir kez bile elinize almamış, buna rağmen ‘terörist yayın’ olarak kafasına kazıyanlara hatırlatalım:

1- Önyargılarınızı bir kenara bırakıp gazetenin birkaç haberini okumayı deneyin…

2- Şiddet çağrısı yapmadığı sürece basın özgürlüğünün her yayın için geçerli olduğunu aklınızda bulundurun.

Bugün iktidarın propaganda yayınlarının yaptığı şiddet çağrıları ve nefret söylemi hiçbir işlem görmez, aksine el üstünde tutulurken neden Özgür Gündem’le dayanışmak böylesine büyük bir ‘suç’?

3- Kendinize şu soruyu sorun: Çözüm sürecinde devlet için sorun teşkil etmeyen Özgür Gündem, neden şimdi hedef tahtasında? Cevaplayayım: Gazete, 7 Haziran seçiminden sonra, bizzat Bülent Arınç tarafından ‘suç makinesi’ olmakla suçlandı. Yüzlerce soruşturma, ceza davası açıldı, toplatma kararları alındı.

Özgür Gündem, Mayıs 2016’da ‘nöbetçi eş genel yayın yönetmenliği’ kararını böyle aldı. Fincancı, Önderoğlu ve Nesin, ‘bir günlüğüne’ halkın alma hakkını savunmak için dayanışmaya katılan onlarca gazeteci, aktivist, aydının arasından üç isimdi.

Etkinlikleri, kariyerleri ve Saray’ın sinirini bozukları için özellikle seçildiler.

Bitiremeyecek, büyüteceksiniz

Özgür Gündem’in ideolojisi, duruşu, dili herkese hitap etmeyebilir… Kızdırabilir, isyan ettirebilir… Okumazsınız, olur biter.

Ama uyduruk bahanelerle yasaklayamaz, ifade özgürlüğünü kısıtlayamaz, hedef gösteremez, hukuku ayaklar altına alarak keyfi baskılar uygulayamazsınız.

Dayanışmayı, hapse atarak, karalayarak, işkence ederek bitiremeyecek, büyüteceksiniz.

[mehvesevin]

Cihangir saldırısı ve LGBTi yürüyüşü: Ramazan bahane

Foto: bbc

20.06.2016/diken.com.tr- Yine Cihangir, yine ‘alkol’ saldırısı… Mağduru korumak yerine suçlayan bir belediye başkanı, göstermelik gözaltı sonrası serbest bırakılan üç saldırgan, ertesi gün protesto için toplananlara oturdukları yerde plastik mermilerle, gazla saldıran polis…

Vee aynı gün iftarda, Gezi’yi ‘farklılıklara yapılan bir saldırı’ olarak değerlendirmekle kalmayıp parkta ‘tarihi eser’ inşa edeceğini iddia eden bir Cumhurbaşkanı. Hiçbiri münferit vaka değil. Birbiriyle bağlantılı, bilerek, isteyerek gerilen teller. Bedelinin ne kadar ağır olacağını düşünmeden, umursamadan, “Yakarım, Roma’yı da yakarım” havaları… Gündelik saltanat kaygısının panik atakları…

Cihangir saldırısını ele alalım. 18 Haziran gecesi bir grup, ‘Velvet Indieground Records’ adlı mekana “Ramazan’da alkol alıyorlar” diye saldırmakla kalmadı, Sivas kıyımını hatırlatan tehditler savurdu. Oysa böyle bir saldırı ne ilk defa yaşanıyor, ne de Ramazan’la alakalı.

Daha evvel de Tophane ve Galata’da yerli/yabancı konuklar, ‘alkol’ saldırısına uğradı. (*Alkol saldırılarının kronolojisi yazının sonunda) Kısacası bu arkadaşların derdi Ramazan değil, semtlerinde rahatsız olmaları değil. Başkalarının da İslami kurallara göre yaşaması ve alkolün yasaklanması.

Bugün ‘alkol’ diye saldıran, yarın ‘Başın açık’ diye saldırır

Cihangir’de dükkanı talan edilen Koreli plakçı. (haberler.com)

Tophane sakini midir, yoksa birilerinin hazır kıta askerleri midir, şüpheli. Sorunları konuşarak, anlaşarak halletmeye çalışsalar belki bir çözüm bulunur. Ama ne yapıyorlar? Sopalarla, kesici aletlerle saldırıp vandallık yapıyor, tehdit ediyor ve başkalarının yaşam alanını tehdit ediyorlar. Bugün alkol bahanesiyle yaptıklarının, yarın bir kadının omzu göründü diye yapmayacaklarının garantisi var mı? Yok.

Bu anlayışa göre mahallenin (ve de ülkenin) bekçisi, sahibi sadece kendileri. Hal böyle olunca yarın öbür gün satırlarla Taksim’e çıkar, ‘İslami hassasiyetler’den dem vururlar.

Tophane bölgesi özelinde, bu tarz şiddet olaylarının özellikle Gezi’den sonra yükselişe geçmesi tesadüf değil. Zira iktidarın Gezi’yi hedef alan, ötekileştiren söylemi, bir virüs gibi yayılıyor.

Yetkililerin saldırılar sonrasındaki açıklamaları, Erdoğan’ın bizzat kışkırttığı nefret söylemiyle uyumlu. (2010’daki ‘ilk’ alkol saldırısında dönemin valisi H. Avni Mutlu, saldırıyı laf olsun diye de olsa kınarken bugünün yetkililerinden çıt yok.)

LGBT yürüyüşü daha önce de Ramazan’a denk geldi, değişen ne?

Her yıl kutlanan ‘Onur Yürüyüşü’ de ‘Ramazan’ bahanesiyle engellenmeye çalışılıyor. Facebook’ta iki satır yazan çoluk çocuk tutuklanır, gammaz öğrenci 1984’e rahmet okutarak hocasını attırıken Alperen Ocakları’nın yürüyüşe müdahale tehdidine karşılık işlem yapılmasını beklemek şaşkınlık olur…

Saray medyasının LGBTi bireylere yönelik nefret çağrıları eksik kalır mı? Tabii ki valilik, yürüyüşlere ‘yasak getirir’. Neymiş? ‘Kamu güvenliği’ymiş.

Oysa 2014’te, 1000 bin kişilik katılımla rekor kıran İstanbul Onur Yürüyüşü’nde kimsenin burnu bile kanamamıştı.

Geçen yıl da Onur Yürüyüşü, Ramazan’a denk gelmişti. Polis müdahale etse de yürüyüş de basın açıklaması da yapıldı. Altı yıldır düzenlenen, ancak kamu düzenini bozduğuna veya Ramazan’a ters düştüğüne şimdiye dek kanaat getirilmeyen Trans Onur Yürüyüşü, bu yıl görülmemiş bir polis ablukasıyla engellendi.

Ramazan olmasa da vuracak, kıracak, zor kullanacaklar

Plakçı saldırısını protesto edenlere çevik kuvvet müdahalesi. (İstanbul-haberleri.org)

Mesele Ramazan değil, ahlaki değerler veya kamu güvenliği hiç değil. Gerçekten dini ve ahlaki değerlerle hareket edilseydi çocuk tecavüzleriyle çalkalanan Ensar Vakfı’nın altı üstüne getirilirdi. Çalınan paracıkların, öldürülen canların, yakılıp yıkılan Kürt kentlerinin hesabı sorulurdu.

Mesele, iktidar ve çevresinden nemalanan grupların kendine tehdit gördüğü tüm farklılıklara karşı “Vur, yok et, öldür” demesi. Dozu giderek artırıyor, gerçek yüzlerini artık saklama gereğini duymuyorlar.

Ramazan olmasa da vuracak, kıracak, zor kullanacaklar… Çünkü alkolü yasaklamak istiyorlar. Cinsel yönelimini açıkça söyleyerek direnenleri, Sünni İslam’ın dışındaki tüm inanç ve değerleri, kadın özgürlüğünü, Kürtlerin yaşam hakkını yok etmek istedikleri gibi…

Karma ve bilimsel eğitimi kaldırmak, küçük yaşta kız çocuklarının evlenmesini kolaylaştırmak, şiddet gören kadının boşanmasındansa öldürülmesini kolaylaştırmak, doğum kontrolü yasaklamak istedikleri gibi…

Hırsızlıklarını, yolsuzluklarını sorgusuz sualsiz devam ettirmek; basını, akademiyi, sivil toplumu, tüm muhalefeti ezmek istedikleri gibi… Paralı gammazları, kefenli parazitleri aracılığıyla mahalleleri, liseleri, üniversiteleri, şehirleri boşaltmak istedikleri gibi…

İşte bunun için tüm bu kaşımalar. Kendilerinden gayrı kimse bu topraklarda yaşamasın diye bu çabalar.

Ezberledikleri dilden cevap vererek bitirelim:

Sevsinler sizi!

* Tophane ‘hassasiyeti’: Receep-Tayyiiip-Erdoooğan

Bugün Cihangir saldırısı için kullanılan bahane ‘Ramazan’, ancak konunun mübarek ay olmadığı ortada. Hatırlatalım:

* 21 Eylül 2010 gecesi, Ramazan’a rastlamamıştı. Tophane’de birkaç serginin ortak açılışında, 50-70 kişilik bir grup, ellerinde sopa, kırık şişe ve biber gazlarıyla “Burada içki içemezsiniz” ve “Buradan defolacaksınız” diye misafirlere saldırdı. Polis, yine geç geldi. Ve polisin gözü önünde saldırı ve taciz sürdü.

* Dört yıl sonra yine Tophane, yine ‘alkol’ saldırısı. Ve yine Ramazan değil… Hacı Mimi mahallesindeki bir sanat galerisinin açılışına katılanlara sopalarla saldırıldı, cam çerçeveler indirildi. Gerekçe, sokakta alkol tüketilmesi…

* 5 Kasım 2015… Ramazan mı? Yine değil. Galata Kulesi’nin dibinde ve civarında içki içenlere, Tophane semtinden tekbirlerle gelen ve sloganlar atan 50-60 kişilik grup, “Burası Türkiye, burada içki içemezsiniz” diyerek, tekbir getirerek ve ‘Recep Tayyip Erdoğan’ sloganları atarak darp etti.

[mehvesevin]

Liseler tek tek boğulurken siz neredeydiniz? Utanın!

15/6/2016, diken.com.tr- CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu, peş peşe gelen lise bildirilerini “O çocuklar bizim gururumuz” diye sahiplendi.

Normal şartlarda “Ne güzel” deyip geçerdik ancak liselilerin aktardıkları, ‘Türkiye’nin en müstesna okulları’ üzerinde oynanan oyunların karşısında muhalefetin de ne kadar aciz kaldığının göstergesi. Çocuklar aydınlanmayı, çağı yakalamayı istiyorlarmış… Karanlığa teslim olmak istemiyorlarmış… Cumhuriyeti onlarla büyütüp geliştirecekmişiz.Kemal Beyciğim, bunlar güzel ve doğru sözler de…

Ana muhalefet partisi lideri olarak “Şimdiye kadar nerdeydiniz” diye sormaz mı bu çocuklar? Kaldı ki 16-17 yaşındaki çocuklara muhalefet etme görevini vermek fazla ağır bir yük değil mi? Hoş, CHP’nin gençlik kollarına bıraksanız, eminim mevcut kadrolarınızdan çok daha etkili eğitim politikaları, muhalefeti geliştirirdi. Ama siz liselerde ‘proje’ dönüşümü yaşanırken sesinizi çıkartmıyorsunuz.

Ancak liselilerin çıkışını, Erdoğan’a karşı muhalefet malzemesi olarak kullanıyorsunuz. “Birilerinin uykusu kaçmış” diye adeta eğleniyorsunuz.

Anne babalar şimdiye kadar ne yaptı?

Oysa ben, ortada ‘eğlenecek, dalga geçecek hiç birşey göremiyorum.’Aksine, bu çocuklara layık olamamış siyasetçilerden, iş dünyasından, anne babalarından, meslektaşlarımdan ve kendimden utanıyorum.

Madem gazeteciyiz, aramızda bizzat o okullardan mezunlar var, bu kadar önemli bir meselenin farkına şimdi mi varacaktık? Eğitimdeki ‘imam hatipleşme’ sorununun derinleştiğini biliyorduk. Yeterince sorgulayamadık, ses çıkaramadık. Çocuklar, yıllardır gelenekselleşen müzik festivallerini dahi düzenleyemez hale getirilirken, kız öğrenciler tacize varan ayrımcılığa uğrarken, kılık kıyafette keyfi kısıtlamalar yapılırken ve eğitim sinsice kadükleştirilmeye çalışılırken ayakta uyumuşuz.

Anne babalar adına da utanıyorum.Yüz binlerce liseli benzer düşünceyi paylaştığına göre, anne babaları ‘şimdiye kadar ne yaptı’, merak ediyorum.Bilmiyorlar mıydı? Yoksa sahipsiz kaldıkları için “Sus çocuğum, başına iş alma, mezun ol” diye tembihlediler mi?

Aralarında elbet ‘etkili ve yetkili’ meslek sahibi olan ebeveynler vardır. İstisnalar hariç, çocuklarının yaşadıklarını bile bile, korkmaktan, ses çıkarmamaktan, kaçmaktan başka ne yaptılar? Hala paçayı kurtaracağınızı mı sanıyorsunuz?

Şimdi yüklenin bakalım 16-17 yaşındakilerin omuzlarına. “Benimki mezun oldu, ondan sonrası tufan” deyin. Bilin ki tam da böyle diyerek bu noktaya gelinmesinde sizin de payınız büyük.

Sen sağ, ben selamet diye diye...

Peki ne olacak, hali hazırda o okullarda okuyan, henüz mezun olmayan liselilere?Mesela ne olacak, TEOG’da karar verme aşamasındaki öğrencilere? Parasız eğitim, imam hatipleşiyor diye hepsi özel koleje kaysın, oradan da ‘hadi bakalım yurtdışına…’

Sen sağ, ben selamet. Ya imkanı olmayan yüz binlerce parlak çocuk ne yapsın?Bu mudur? Evet, görebildiğim kadarıyla budur. E harika. Tam da tüm bunların sorumlusu olarak gördüğünüz çakma padişahın ekmeğine yağ sürüyorsunuz işte.

Kürtleri bombalıyor, Ermenileri kan testine çağırıyor zaten; sıra Alevilerde, laik ve sosyal demokrat kesimde. Adam kendi kopyalarından, uşaklarından başkasını istemiyor. Sizi, ‘hele çocuklarınızı hiç istemiyor.’ Yaşam tarzınızı kabul etmiyor.Ne o, kendi köşelerinizde saklanarak hala paçayı kurtaracağınızı mı sanıyorsunuz?

Cahilliğin egemenliğine sırtımızı dönelim

12 Eylül darbesi döneminde İstanbul (Erkek) Lisesi’nde okudum. Bugün aktarılan tarzda bir baskı, fişleme, ötekileştirmeyi sıkıyönetimde bile görmedik.Mesele sadece eğitimin ‘İslamileştirilmesi’ değil…

Zır cahilliğin egemen hale gelmesi.Böylesine karanlık bir ortamda seslerini çıkarıp ‘birlik olmayı gösterdikleri’ için bu çocuklarla gururlanalım. Ama biraz da dönüp kendimize bakalım:

Hakikaten “Elimizden geleni yaptık” diyebilecek durumda mıyız?

Çocuklarınızı iyi dinleyin. Zihinleri daha açık, daha cesurlar: Toplanın, örgütlenin, durun kol kola, diyorlar…Ben yanmasam sen yanmasan biz yanmasak, nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa, diyorlar…

‘Eşitlik, özgürlük, laiklik’ diyorlar…

Yıllarca zihinlere zerk edilmiş kutuplaştırmaları, siyasi çekişmeleri bir kenara bırakmayı bari onlardan öğrenelim. Gerçekten çocuklarımıza, bu vatana değer veriyorsak, biz de el ele durmayı ve karanlıklara sırtımızı dönmeyi becerelim.

[mehvesevin]

Doğum kontrol uzmanı, bilirkişilerin de başı

Foto: RTNEWS

6/6/2016, diken.com.tr- Cumhurbaşkanı olan yüce zat, bir gün dahi toplumu şoke etmeden rahat edemiyor. Her seferinde çıtayı biraz daha yükseltiyor ki zavallı kulları, nihayetinde bu bombardımanın altında farların karşısındaki tavşan misali paralize olsun.

Bir zamanlar Putin’le karşılaştırılırdı ama Rusya’daki rakibini fena solladı. Sonsuz cüreti, mantık yapısı ve ayrımcı diliyle Donald Trump’la kıyaslanabilir.

Haricinde kendi kendine, kıran kırana bir yarışta çünkü. Muhalefet liderleriyle uğraşmanın tadı kalmadı, ara sıra kedinin fareyle oynadığı gibi eğleniyor sadece. Asabını bir tek eş başkanlar mutlak surette bozuyor. Siyasetini beğenin beğenmeyin, yalnızca HDP kaldı muhalefet yapan.

Ancak Erdoğan en unutulmaz performanslarını, en şok çıkışlarını özellikle gündem kendi aleyhine gelişirken sergiliyor… Son örneği, 2’nci Roboski katliamı ve diploma hadisesi. Hemen bir şok dalgası yaratıyor ki kimsede bunları tartışacak mecal kalmasın. Bunu kestirmeden yapmanın en kolay yolu, kadın meselesi ve haklarına saldırmak.

Üç çocuk demek, kürtaj karşıtlığını savunmak veya ‘Batı’nın ahlaksızca halkımızı kısırlaştırmas’  paranoyasını canlandırmak, kesmiyor artık: “Nüfus planlamasıymış doğum kontroluymüş hiçbir Müslüman aile böyle bir anlayış içinde olamaz ve burada birinci görev annelerdedir…” (R. Tayyip Erdoğan, 30 Mayıs 2016)

KENDİ AİLESİNE DOĞUM KONTROLÜ YASAKLAR MI?

Bu sözlerde samimiyse, mantıken Erdoğan’ın öncelikle kendi ailesine ve AKP teşkilatındaki herkese doğum kontrolü yasaklaması gerek. En az altı-yedi çocuk doğurmayan AKP’li kadınlar, doğum kontrol uyguluyor ve ‘görevlerini’ yerine getirmiyor demektir.

Ne var ki vatani görev mevzusunda olduğu gibi, kuluçkalık görevinin de ‘elit AKP’liler’i, hele ki Erdoğan ailesini kapsamadığını biliyoruz. Hedef kitle, imam hatiplerde yetişecek, yurt dışında ya da ülkenin önde gelen okullarında okuyamayacak, yoksul kesim.

Daha fazla üresinler ki oy deposu sağlama alınsın ve payitahtı desteklesin. Daha üresinler ki erkekler savaşa yollansın. Daha fazla üresinler ki madenlerde, inşaatlarda haklarından yoksun, köle şartlarında çalışacak iş gücü kaynağı yaratılsın.

Daha fazla üresinler ki kadınlar çalışmasın, çalışacak hali ve vakti kalmasın. Arada ‘baş kaldıran’ kadınlar olursa, erkekler onları kendi elleriyle öldürerek ‘nüfus dengesi’ni sağlasın!

Erdoğan’ın idealindeki Müslüman ailenin temelinde bunlar var. Yoksa yatak odalarına niye bu kadar ısrarla müdahale etsin?

KADIN, DOĞURDUKÇA DEĞERLENEN BİR META

“Altını, onu değerli kılan özellikleri bir kenara bırakıp herhangi bir maden haline getirdiğinizde, daha açık bir ifadeyle altınla demiri eşitlediğinizde adaleti sağlamış olamazsınız. Kadın tartışmalarını da ben bu çerçevede değerlendiriyorum.”

(R. Tayyip Erdoğan, 5 Haziran 2016)

Teşbihte hata olmaz. Para eden, değerli bir madene benzetilen kadın, haklarını savunmaya kalktığında değersiz bir madene dönüşüyor… Anlayacağınız (altın) tavuk, artık altın yumurtlamaz oluyor. İşe yarar bir meta değil artık. Kes gitsin, mantık bu.

“Anneliği reddetmek, insanın yarısından vazgeçmektir. Daha geniş tutuyorum. İnsanlıktan vazgeçmektir. Anne olmazsa insanlık olur mu? Anne varsa insanlık var. Bunun için her fırsatta en az üç çocuk tavsiyesi yapıyorum. Bunu ben yapmıyorum. Rabb’im emrediyor, Peygamberimiz söylüyor. Üretmek, hayatın her alanında var olmak kesinlikle anneliğe engel değildir.” (R. Tayyip Erdoğan, 5 Haziran 2016)

Din alimleri, pekala böyle bir emrin olmadığını biliyor ama heyhat, Erdoğan’ın hikmetinden sual olunmaz. Diplomam var derse vardır, yolsuzluk yok dediyse yoktur, “Kitap böyle yazdı” dediyse yazmıştır.

Kadın çalışıp ‘evini ihmal’ ediyorsa, çalıştığı için doğurmuyor ya da az çocuk doğurmayı tercih ediyorsa, hele ki erkeklerin iktidarını sallıyorsa, bu Erdoğan dünyasına en büyük tehdittir. O zaman vur yumuşak karnına bi’ tekme!

Yarımsın, tam değilsin…

Uçan kuştan işkillenip hakaret davası açan bir cumhurbaşkanı, böylece bir kez daha kadınlara hakaret etmekte beis görmüyor.

Türklük kan testinden geçti: Sadece yüzde 2

Homo Sapiens’in Afrika’dan göç haritası. (Washington Post)

Cumhurbaşkanı sadece yatak odasının, dinin, hukukun ve siyasetin değil, bilimin de bilirkişisi.

Almanya’nın ‘Ermeni soykırımı’nı tanımasıyla Yeşiller Eş Başkanı Cem Özdemir hedef tahtasında. Almanlara çatsa ne yazar? Hazır ‘ihanet’ ve ‘vatan hainliği’ konusu iş yaparken vuralım belaltına: “Neymiş, birileri de diyor ki güya Türk… Ne Türk’ü be… Bunların kanının laboratuvar testinden geçmesi lazım.”

Alenen ırkçılığa giren bu beyan, Erdoğan farkında olmasa da başka tehlikeli sulara açılıyor. Erdoğan’ın işaret ettiği ‘kan testi’ (DNA testi demek istiyor) günümüzde bir siyasetçinin hedef göstermesiyle değil, gönüllülük çerçevesinde yapılıyor.

Ancak bilim, ‘saf ırk’ları yücelten tüm milliyetçi söylemleri çoktan madara etti.2005’te National Geographic’in başlattığı ‘genom’ projesine Türkiye dahil, dünyanın dört bir yanından gönüllüler katıldı ve kan örneklerini yolladı (genomturkiye.com). 2007’de insan evladının gen haritası çıkarıldı.

Buna göre;

- Hepimizin atası olan ilk insanın, bundan 60 ila 80 bin yıl önce Afrika’da, Kenya–Etiyopya civarında yaşadığı kanıtlandı. “Bugünkü Japon, Alman, Türk, Arap, İngiliz, Kürt, Rus herkesin ortak dedesi bu kişi. Çünkü o tarihte dünyanın başka hiçbir yerinde insan yok.” - Bilim insanları, dünyanın dört bir yanına dağılan grupları takip ederek genetik değişimlerin dallanarak günümüze nasıl geldiğini tespit etti. Buna göre Türkiye’de, Orta Asya’dan göç eden ataların gen oranı sadece yüzde 2. 

EN İYİSİ IRKLARI HİÇ KARIŞTIRMAMAK

- Bulunan diğer Orta Asya gruplarını toplayınca “Türklük” yüzde 10’u geçmiyor! Türkiyeliler, Orta Asya Türklerinden ziyade Kürt, Ermeni, Kafkas, Avrupalı ve Rumlarla daha yakın akraba! Araştırma ayrıca, bütün Avrupa ve Orta Asya milletlerinin 36 bin yıl önce aynı soydan türediğini gösteriyor.

Anlayacağınız popülist söylemlerle ırkçılık yapmak, sadece suç değil, geçerliliğini yitirmiş tezler. Bir testle ‘düşman bellediğiniz ırk grupları’ndan çıkıverirseniz alimallah… O zaman ne olacak? En iyisi ırk, kan, gen işlerini hiç karıştırmamak.

Kimin tam, kimin yarım, kimin çeyrek, kimin Türk, kimin Ermeni olduğuna karar verecek olan siz değilsiniz. Hepimiz Afrikalı’yız ve hepimiz Homo Sapiens’ten türedik sayın Erdoğan.

[mehvesevin]

Yine Roboski, yine hedefte siviller

Vedat Encü henüz çocuk yaştaydı. Akrabalarıyla aynı yerde, 4.5 yıl sonra top atışıyla hayatını kaybetti. Ağır yaralanan Yılmaz Encü de ertesi gün can verdi.

2.6.2016, diken.com.tr- “Artık bu kadarı da olmaz!” dediğimiz her şeyin gözümüze sokarcasına tekrarlanmasından, arsızca dozun artırılmasından, ölümler üzerinden ilkokul düzeyinde karşılaştırmalar yapılmasından hakikaten gına geldi.

Roboskili 34 köylünün savaş uçağı bombardımanıyla öldürülmesinin utancı ve acısı hala taze; adalet tecelli etmemiş, ettirilmemişken 29 Mayıs’ta güvenlik güçleri, aynı noktada köylülere ateş açtı.

Önce Vedat Encü’nün (18) ölüm haberi geldi, ağır yaralanan Yılmaz Encü (18) hastanede hayatını kaybetti.

Çocuklar, tıpkı 4.5 yıl önce ölüm yoluna giden akrabaları, köylüleri gibi ‘kaçağa’ çıkmıştı. Çoğunun ailesi korucuydu. Tanıklar, kafileye hem Gülyazı karakolundan hem sınırı gözleyen Beyaz Tepe’den ateş açıldığını söylüyor.

Farklı olan, kafilenin bu defa Türkiye’ye geçerken değil, aksi yönde hareket ederken vurulması. (Kaynak: Banu Güven/imcTv)

Farksız olan, devletin sivilleri hedef almayı olağan bir pratik haline getirmesi.

Kim daha fazla sivil öldürüyor yarışması mı bu?

Saray’ın gölgesindeki AA ve DHA, alel acele ölenlerin ‘PKK’lı’ olduğunu, hatta bölgede çatışma yaşandığı ve bir üsteğmenin öldürüldüğü haberini geçti.

Oysa sözkonusu çatışma, Roboski’den çok daha farklı bir noktada, Andaç bölgesinde yaşanmıştı. Kaldı ki Roboski katliamından sonra termal kameralarla her anı, her adımı izlenen sınır ticareti yapan köylülerin, ‘PKK’lı’ zannedilip vurulması söz konusu olamaz.

Dezenformasyon tutmayınca, bu defa ölü çocuk bedenleri üzerinden karşılaştırma yapılıyor: 17 Mayıs’ta Diyarbakır-Dürümlü mezrasında, PKK’nın bomba yüklü kamyonunun yol açtığı katliamla…

HPG, ‘başka yere’ giden araca köyden ateş açıldığını, bomba yüklü araçtaki fünyelerin böylece patladığı açıklamasını yaptı. Valilik ise tartışma sonrasında PKK’nın aracı bilerek infilak ettirdiğini duyurdu.

Sonuçta dört sivil öldü, 23 kişi yaralandı.

Peki Dürümlü ile Roboski’yi karşılaştırmak, ikinci Roboski faciasının üzerine tekrar Dürümlü’ye referans göstermenin manası ne?

Roboski’de 7/24 gözlediği köylülere tekrar ateş açmasına alkış mı tutacağız?

İnsanlar, çocuklar ölüyor, kalkıp bu acıların üzerinden ‘Kim daha fazla sivil öldürüyor’ yarışması mı yapalım?

Böyle bir karşılaştırma çok tehlikeli. Zira sadece Suruç’tan bugüne uzanan operasyon ve çatışmalarda kaç sivilin, hangi güç tarafından öldürüldüğünü listeleyecek olursak, iktidar ve şakşakçılarının kendini savunacak yüzü yok.

Vatandaşını korumak PKK’nın değil, devletin görevi

Üzerine basa basa söyleyelim: Devlet güçlerinin hedef gözeterek sivil öldürmesinin hiçbir gerekçesi olamaz.

Koskoca devletsin, vatandaşını öldürerek mi güçlü olacaksın?

İnsan hayatından bahsediyoruz. Asker-polis-gerilla veya sempatizan, gencecik insanların sayıları dahi bilinmeyen, açıklanmayan ölümlerinden.

Anlamıyor musunuz? Bebeğin, kadının ve yaşlının da kurban gittiği kirli bir savaş bu… Kazananı yok, kaybedeni çok.

Öte yandan iktidar ve ulusalcı çevreler, ilginç bir şekilde PKK ile devleti karşılaştırmaya devam ediyor. Anlaşılan beklentileri, devletin değil ‘terör örgütü’nün hukuk kurallarına bağlı, insan haklarını gözetir hareket etmesi!

İyi de tam tersi olması gerekmiyor mu?

Devlet, kendi vatandaşlarını ayrıcımlık gözetmeden korumak, temel haklardan (sağlık, eğitim, barınma ve tabii, yaşam hakkı) mahrum etmemeyi sağlamakla yükümlü değil mi? Madem devletin hiçbir suçu yok, bağımsız gözlemcilere, BM’ye açsın abluka bölgelerini. Terör saldırıları davalarına getirdiği gizlilik kararlarını kaldırsın.

2011 Roboski katliamının sorumluları hesap versin. Malum, askeri savcılığın ‘takipsizlik’ kararı vermesiyle AYM’ye taşınan dava, ‘belge eksik’ diye kabul edilmedi. Roboskili aileler, ancak AİHM yoluyla adalet arayacak.

Bu utanç herkese yetsin: AİHM sadece 2014 yılında, Türkiye’den yapılan binlerce başvurudan 114’ünü kabul etti. 101 karardan sadece yedi dava, Türkiye lehine sonuçlandı.

[mehvesevin]

Gezi isyanının müsebbibi bizzat iktidardır, Erdoğan’dır

Gezi’nin üçüncü yıldönümünde çocuklarını kaybeden ailelerle Taksim Dayanışması Beyoğlu’ndaydı. Park ve meydan “yasak”lıydı, polis kuşatması nedeniyle kitle açıklama yapıp dağıldı.

30.5.2016, diken.com.tr- Gezi’nin 2. Yıldönümünde şu minvalde yazmıştım: “Gezi’de genç, yaşlı, kadın, eşcinsel, Alevi, Kürt, laik, dindar, öğrenci, akademisyen, varoş, kentli, birleşti.  Birbirlerinin farklılıkları değil, ortaklıkları üzerinden birarada olmayı deneyimlediler.

Ele ele tutuşmayı, yere düştüklerinde birbirlerine yardım etmeyi, beraber gülüp ağlamayı, hiçbir maddi ve siyasi çıkar olmadan birarada durmayı öğrendiler. Birbirine/ ötekine küfrederek değil, anlamaya çalışarak yaşamanın mümkün, hatta daha güzel olduğunu kavradılar.  ‘Yeni Türkiye’ aslında buydu. Kavga, hukuksuzluk, rant, otoriterlik ve düşmanlık üzerine değil, barışçıl bir Türkiye özlemi…” (Milliyet, 1 Haziran 2015)

Gezi isyanının üçüncü yıldönümünde, Erdoğancılar hala Gezi’yi dillerinden düşüremiyor. Gezi’nin ne olduğunu pekala bilmelerine ve Kabataş, Dolmabahçe gibi iftiraların yalan çıkmasına rağmen, şeytanlaştırma, düşmanlaştırma çabalarından vazgeçmiyorlar.

Peki neden?

Bayramlar, kutlamalar üzerinden kutuplaştırma

Malum, AKP iktidarı ‘İstanbul’un fethi’ kutlamalarını Cumhuriyet bayramına alternatif olarak konumlandırdı. Ne 23 Nisan, ne 19 Mayıs, ne 29 Ekim böylesine sahiplenilerek coşkuyla kutlanıyor. Aksine, Cumhuriyet’in yıldönümleri, çeşitli bahanelerle kutlanmadan, ekşi yüzlerle geçiştiriliyor.

Kısacası bayram ve yıldönümleri bile kutuplaşmanın aracı oldu: Cumhuriyet bayramlarını kutlamak, ulusalcı ve laik kesimle sınırlıyken fetih ve kutlu doğum haftası, AKP iktidarının siyaset yapma, boy gösterme kutlamalarına dönüştü.

İstanbul’un Müslümanlara geçtiği tarihin seçilmesinin sembolik anlamı büyük elbet.

Bu yılki 29 Mayıs ‘çıkarması’nda da Tayyip Erdoğan, fetih ruhuna verdi gazı. Akşemsettin’leri, Molla Gürani’leri anarken bu şehre sayısız katkıda bulunmuş mimarlardan, sanatçılardan, şairlerden, azınlıklardan bahsedecek değil ya!

İstanbul’un fethinin, Gezi yıldönümüyle kesişmesi, coşkuyu katmerlemek ve şehrin yakın tarihte nasıl talan edildiğini unutturmak için ideal bir zamanlama.

Tabii Gezi’ye değinmeden edemiyor haşmet meab: “Gezi Olayları sırasında ne yazmışlardı duvarlara? ‘Zulüm, 1453’te başladı’ diye yazmışlardı.”

Erdoğan’ın Gezi’deki sayısız duvar yazılamalarının arasından ‘Zulüm 1453’te başladı’yı seçip siyasi malzeme olarak kullanmasında şaşılacak şey yok. ‘Korkma la, biziz, halk!’* ya da ‘Tayyip Bieber’i alıntılayacak değil ya!

Gezi takıntısının ardında korku ve nefret var

Düşündürücü olan, PKK’lı, Cemaat’li, Batılı nefret kokteyline Gezi eylemini -ve siyaseten en açık destekçisi laik kesimi- sokmaya çalışması. Sanki Gezi’ye katıldığı için öldürülen, sakat bırakılan, kötü ve haksız muamele görenler değil de kendisi mağdur!

Cumhurbaşkanı olmuş, sistemi ‘fiilen’ değiştirmiş, 7 Haziran’ı yok sayıp ‘tekrar seçim’ yaptırmış, her türlü demokratik hak talebini şiddetle bastırmış, ama ne hikmetse hala mağdur!

Tayyip Bey’in Gezi takıntısı salt bir refleks ya da nefretten kaynaklanmıyor. Gezi’yi hala gündemde tutmasının iki önemli nedeni var.

1. Gezi gibi hak temelli, şiddetten uzak bir halk ayaklanması, sadece RTE’nin değil, dünyadaki her liderin kabusu. (Bakınız Fransa) Gezi’de milyonlar dini söylemle veya ekonomik gerekçelerle harekete geçmedi; haksızlığa, şiddete, talana karşı ayaklandı. Sandık sonuçlarında birebir etkisi olmasa da AKP iktidarının foyasını ortaya çıkardı. Haliyle iki ağaç uğruna çıkan böylesine bir ayaklanma, yarın başka bir nedenle çıkarsa diye müthiş korkuyorlar.

2. Son üç yılda ‘eski dost’ Kürtler, Cemaatçiler şeytanlaştırıldı, ülkücü ve ulusalcılar AKP’yle aynı hizaya geldi. Erdoğan’ın şimdiki hedefinde demokrat ve laik kesim var.

Bu kesim, siyaseten yumruk üzerine yumruk yiyor zaten. Ama Erdoğan ve yandaşları açısından bu kitle –buna Atatürkçüler, aydınlar, talana direnen Müslümanlar, Aleviler, dini azınlıklar, ateistler, feministler, LGBTİ grupları dahil- en büyük tehdit. Güçlerini evrensel hukuk kuralları ve demokratik haklarından alıyorlar çünkü.

Onlar, AKP tarzı İslami yaşam tarzına tehdit, antidemokratik uygulamaları kafalarına göre hayata geçirmek açısından tehdit. En korkutan mevzu, tabii ki para: Neoliberal talana güçlü ses çıkaracak, hak arayacak tek kesim.

‘Bir darbe kalkışması’ olarak Gezi

Gezi’yi şeytanlaştırma, darbe kalkışması olarak yorumlama çabalarının Meclis’te hala gündeme getirildiğini görmek, aslında Gezi’nin ne kadar güçlü bir çıkış olduğunun kanıtı.

AKP Grup Başkanvekili Naci Bostancı’nın Gezi’yi, ‘sahada, seçim sandığında alt edilemeyen iktidarlara karşı enerjiyi toparlayıp (!??) sokaklarda demokratik iktidarları zor durumda bırakma girişimi, suikast girişimi’ olarak nitelemesi bundan.

Tabii iktidar ne yaparsa yapsın, kanunu, hakkı hukuku hiçe saysın. Ama halkım, sakın ha iktidarını ‘zor durumda’ bırakmasın!

Bu arada parkta müzik yapan, kitap okuyan, sokakta Ramazan sofraları kuran, protesto için ‘durması’ bile yasaklananların ‘suikast girişimi’ne katıldığını iddia etmek, bayağı hayal gücü ister.

Bostancı’nın aynı konuşmadaki tabiriyle “Yegane meşruiyet halk”, ancak dikkat buyrunuz: Halkın meşruiyeti, Gezi’de sokaklara çıkan milyonları kapsamıyor.

AKP, son sandıktan yüzde 49’la çıktı diye geri kalan yüzde 51’i farklı dozlarda yok sayma, hakaret etme, ezmeye hak görüyor kendini.

Daha ‘soft’, demokrat kılıklı AKP taraftarları ise alttan alta ‘halk’a veriyor gazı. Mesela Nisan 2015’te ‘Ayağa Kalk’ festivalinin duyurusu için hazırlanan bağımsız internet videosu, ‘Darbeye çağırıyorlar’ diye çarpıtılıyor.

Gezi’nin yıldönümü kutuplaştırmaya karşı bir fırsat

Gezi patlak verdiğinde AKP’nin neoliberal talanı, ‘şok doktrini’ne rahmet okutacak düzeydeydi zaten. Talana direnen Anadolu köylülerini büyük ölçüde korkutup sindirmeyi becerdiler; ama İstanbul’un merkezindeki tek yeşil alana kafalarına estiği gibi müdahale edemeyeceklerini anladılar.

HDP’li İdris Baluken’in tariflediği gibi Gezi, ekolojik yıkıma karşı halkın gösterdiği duyarlılıktır. ‘Birkaç ağaç’ diye küçümsenen şey, canlı yaşamının en masum, temel simgesi. Bir zihniyet, yüzyıllık ağaçları gözünü kırpmadan kesebiliyorsa ‘yoluna çıkan’ kuşu, kelebeği, kurdu, bebeği, insanı da pekala öldürür. Ki Gezi, bunun kanıtıdır.

Herkes biliyor, ama papağan gibi tekrarlamak lazım: Gezi isyanının milyonları sokağa dökmesinin müsebbibi, bizzat iktidardır, Erdoğan’dır.

Tayyip Bey’in o çok sevdiği ifadeyle, “Kimse kusura bakmasın!”, Gezi’de çocuklarını kaybeden annelerden özür dilemeden, polis şiddetine dair davaların aksaması değil adil bir biçimde yürümesi için çaba harcamadan ve parkı olduğu gibi muhafaza etmeyi taahhüt etmeden AKP kendini aklayamayacak. Demokrasi, halkın meşruiyeti numaralarını kimse yutmayacak.

Gezi’nin 3. yıldönümü, iktidarın kutuplaşmaya, ayrımcılığa, nefret söylemine ve şeytanlaştırmasına mesafe koymak için fırsat olmalı.

[mehvesevin]

“Sivil öldürmeye devam edeceğim”in Türkçesi

25.5.2016, diken.com.tr- İstanbullular açısından Türkiye’nin ev sahipliği yaptığı 1. Dünya İnsani Zirvesi, şundan ibaretti: 1. Trafik ve kapatılan yollar sebebiyle bol bol liderlerin kulaklarının çınlatılması… 2. Schengen hüsranı…

60’a yakın dünya liderinin bir araya geldiği zirve, özellikle savaş nedeniyle yaşanan insani krizin müsebbiplerinin ‘şov’u ve ‘ikiyüzlülüğü’ olarak değerlendirildi.

Ancak bürokratik taklalara, çıkar ilişkilerine, lacivert ceketli adam bolluğuna ve insan hayatını pazarlık nesnesi yapmaktan çekinmeyen Türkiye’ye rağmen, uluslararası hukuk kurallarına vurgu yapılması yine de önemli ve gerekli. Hele, ev sahibi ülkede hukuk, mumla aranırken…

Öyle çiğ bir ev sahibi ki bu, İnsani Zirve’nin kapanışında ‘çatışma alanlarında uluslararası hukukun gözetilmesi’ne çağrı yapılan bildiriye imza atmadı. Daha doğrusu, atamadı.

Çünkü atsa, başı belaya girecek. Çünkü suçlu, suçlarını örtbas etmek için elinden geleni ardına koymayan bir katil gibi davranıyor.

Türkiye yalandan bile olsa uluslararası hukuka bağlılık göstermiyor

Başta Batı ülkeleri olmak üzere, 48 ülkenin imza attığı bildiri, böyyük Türkiye devletini niye gerdi?

Aşağıdaki özet başlıklara göz atarsanız, neden göstermelik de olsa imzanın atılmadığı daha iyi anlaşılacak (İtalik kısımlar benim yorumum).

– Çatışmalı alandaki siviller, Dünya’nın en savunmasız, korunmaya muhtaç kişileridir. Burada silahlı ve silahsız insanların ayrımı yapılıyor, destekliyorsa, orada yaşıyorsa ‘Hepsi teröristtir’ demiyor.

– Savunmasız insanları korumak ve onurlarını muhafaza etmek için uluslararası toplumun bir numaralı önceliği, uluslararası hukuku gözetmek olmalı. Bazı devletler için bu şart, maalesef sadece kağıt üzerinde var.

– Pek çok vakada, özellikle uluslararası insani hukuk prensip ve kurallarına uyulmadığını görmekten endişeliyiz. Acaba hangi durumlar, bir açıklasanız?

– Son zamanlardaki silahlı çatışmalarda, kimi silahlı grupların uluslararası hukuku bilerek ihlal etmesinden büyük rahatsızlık duyuyoruz . Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla hesabı: IŞİD, El Nusra, Boko Haram gibi taşeron örgütleri destekleyen devletleri açıkça belirtmiyor.  

– Çatışmalardaki TÜM TARAFLARIN sivillere zarar verilmemesi için sorumluluklarını hatırlatıyoruz.

Fotoğraf: Cizre

Kültürel varlıklara sadece IŞİD saldırmadı

– Sivil nüfusa doğrudan saldırmak, evrensel kurallara göre yasaktır. Ayrıca hastanelere, kültürel ve tarihi değerlere zarar verilemez – Bakınız: Cizre, Silopi, Nusaybin, Şırnak, Yüksekova, Sur, Dört Ayaklı Camii, Surp Giragos Kilisesi…

– Tüm devletlerin, uluslararası silah ticaretinin düzenlenmesi konusundaki sorumluluklarını yerine getirmeye çağırıyoruz- MİT Tırları davasıyla halledeceğiz inş…

– Silahlı çatışmada yer alan tüm tarafları, çatışma alanlarında insani yardım personelinin engelsiz, özgür bir şekilde çalışması için gereken her desteği, yardımı yapmasını tavsiye ediyoruz. TC, BM’nin Cizre’de inceleme yapma talebi reddettiği gibi uluslararası kurumların mülteci kamplarında ineceleme yapmasını engelliyor.

– Çatışmanın sürdüğü alanlarda sağlık hizmetlerinin aksamasından derin endişe duyuyor, sağlık çalışanlarının her alana girebilmesi için gerekli koşulların sağlanmasının elzem olduğunu hatırlatıyoruz. Biz de, abluka altında sağlık ekiplerinin engellendiğini, hatta bizzat şiddete maruz kaldıklarını hatırlatalım.

– Yerinden edilen insanların korunması, desteklenmesi, onuruyla yaşadığı yere dönebilmesi için ülkelerin, uluslararası kurumlarla birlikte sağlam çözümler bulmasına çağrı yapıyoruz. İçişleri Bakanlığı’na göre Ocak 2016’da sadece Cizre, Silopi, Nusaybin ve Sur’dan göç edenler 100 bini bulmuştu.

Velhasıl Türkiye, İnsani Zirve’nin en insani çıktısını bile imzalayamacak konumda, çünkü gerek kendi sınırları içindeki, gerek sınırötesindeki faaliyetleriyle uluslararası hukuk kurallarını ihlal ediyor.

Elbet bunun hesabı bir gün verilecek…

[mehvesevin]

Çirkinlik fikrinizde, zikrinizde ve suretinizde

20.5.2016/ diken.com.tr

Anayasa’ya, hukuka, halkın oy tercihine saygısı olmayan bir Meclis’te, hakaret, küfür ve nefret söylemi iyice olağanlaştı.

İki hafta önce HDP’lilere yönelik linç ataklarından biri Garo Paylan’ın başına geldi. AKP’li Metiner, Paylan’ın Ermeni kimliğine yönelik nefret söylemleri kullanarak resmen fiziksel saldırıda bulundu (Mideniz kaldırıyorsa görüntüleri izleyin).

Geçen hafta ise Meclis Genel Kurulu’nda konuşan HDP Adana Milletvekili Meral Danış Beştaş’ın sözünü kesen AKP Bursa Milletvekili Hakan Çavuşoğlu, defalarca ‘çirkin şey’ ifadesini kullandı.

Meclis adabını, temsil görevinin getirdiği saygı çerçevesini geçtim, kenar mahalle kavgasında bile sarf edilmeyecek sözler bunlar…

Meclis’teki bu saldırılar, dozu gittikçe artan nefret söylemi, dokunulmazlıkların kaldırılması için referandumun dillendirildiği memlekette yaşanacakların sadece küçük bir örneği.

Kendi aczinin, çaresizliğin göstergesi

Bir insanı fiziksel görüntüsü nedeniyle aşağılamak, ayıptır. Ancak ‘içi yüzüne yansımış’ derler ya, Çavuşoğlu’nun durumu da o.

Beştaş’ın siyasi ve hukuki kimliğine saldırmak, asabını bozmak için özellikle tekrar ettiği belli olan ‘çirkin’lik sıfatı, kendi fikrinin, zikrinin ve de suretinin yansıması.

Güya ‘çirkin’ diyerek kadın vekili aşağılıyor. Farkında değil ki asıl aşağıladığı, kendisi… Temsil ettiği bağnaz, şiddet ve nefret yüklü erkeklik müessesesini göz önüne sererken eleştiri yapacak zeka ve donanımdan yoksun olduğunu cümle aleme ilan ediyor.

Uluslararası mahkemeyi gündeme getiren Beştaş’ın konuşması belli ki canını sıkmış, dahası varlığından rahatsız. Susturmak istiyor, ama fikrini ifade etmek için söyleyebileceği tek bir akıllı cümlesi, eleştirisi yok. Bu yüzden bildiği tek şeyi yapıyor, kadın vekile ‘çirkin’ ve ‘ahlaksız’ diye hakaret ediyor.

‘Ben senin çirkinliğine bir şey diyor muyum’ şeklinde saçma sapan tekrarlanan sözler, aynı zamanda kendi aczinin de göstergesi.

Çavuşoğlu’nun davranışı, akıllı bir kadının konuşmasına tahammül edemeyen erkek bakışının özeti. Sadece Meclis’te değil, sokakta, otobüste, iş hayatında; kendi tanımladıkları şeklin dışında kadına tahammülleri yok. Arınç’ın “Hanımefendi, bir kadın olarak sus” sözlerinin devamı, aynı anlayışın parçası bunlar…

AKP aslına döndü: Kadın ve çocuklar adına felaket bir rapor

Dokunulmazlıklar hararetle tartışılır, terbiyesizlik ve seviyesizliğe başvurarak dikkatler dağıtılırken, kadınlar ve çocuklar adına ‘felaket’ planlar gündemde.

‘Boşanma Komisyonu’, çocuk ve kadın haklarını tırpanlayan, hayatlarını karartacak ve kadına yönelik şiddeti  daha da körükleyecek raporunu Meclis’e sundu.

AKP’nin güya boşanmaları engellemek için hazırladığı rapor, Türkiye’nin imzaladığı ulusal ve uluslararası sözleşmeleri yok sayıyor. Kazete’nin yayınladığı rapora kadın örgütleri feveran ediyor çünkü söz konusu taslak;

Çocukların, tecavüzcüleriyle evlendirilmesi ve çocuk evlililiğinin teşvikine,

Şiddete maruz kalan kadınların mesai saatlerinde karakola başvurmasının engellenmesine,

Şiddete karşı koruma kararları için delil veya belge aranması, tedbir süresinin kısaltılmasıne,

Aile hukukuyla ilgili tüm duruşmaların gizli yapılmasına yol açacak.

‘Kadın kapalı kapılar ardından kalsın’ mantığı

Boşanmanın zorlaştırılması için yapılan öneriler arasında, kadının nafaka hakkının süreye bağlanması, mal paylaşımında dava açma süresinin kısaltılması da var.

Hatta eşin ölümü halinde kadının mal varlığından yüzde 50 payını alması bile engellenmek isteniyor.

Aileye yönelik psikolojik rehberlik ve danışmanlık hizmetiyse dini temele oturtulacak, tartışmalı ‘hadım etme’ uygulamasına başlanacak.

AKP rejiminin kadın ve çocuğa bakışını özetleyen, şiddeti engellemekten ziyade kapalı kapılar ardında kalmasını tercih eden, tecavüzü meşrulaştıran ve alınmış medeni hakları geri almayaı amaçlayan taslak rapor etrafında dönen tartışma ve gelişmeleri, daha sonra detaylarıyla ele alacağım.

Evrensel hukuka ve ahlaka aykırı maddelerle dolu, şeriat düzenine heves edeb bu rapora karşı sadece kadınların değil, tüm vatandaşların güçlü bir ses çıkartması şart.

[mehvesevin]

Kızıl Kmerler rejiminin “Survivor”ı: Hiçbir halk bu acıları yaşamasın!

PHNOM PENH- Yeni savaş suçlarının işlendiği, insan haklarının yok sayıldığı, etnik ve dini kırımların sürdüğü 21. Yüzyılda, biraz geriye dönüp savaş ve katliamların başka ülkeleri, insanları nasıl etkilediğine bakmakta fayda var.

Adı ister “komünist” rejim, ister “demokratik” devlet olsun, başında bir despot olduğunda halkların ne büyük facialar yaşayabileceğinin, insanlıktan nasıl çıkılabileceğinin en korkunç örneklerinden birini Kamboçya yaşadı... Pol Pot’un ülkenin kontrolünü ele geçirdiği 1975-79 yılları arasında yaklaşık 2 milyon insan öldürüldü.

Peki bunca vahşet neden yaşandı? Bir psikopatın canı öyle istediği, dalkavukları da ondan beter zalimleştiği için! Ve Vietnam savaşının etkisiyle güçlendiği için... Neymiş? Savaşın şakası yokmuş.

KIZIL KMER İŞKENCEHANESİ ARTIK MÜZE

Bugün Phnom Penh, küçük motorsikletlerin her deliğe girip çıktığı, insanların her daim içtenlikle gülümsediği, rengarenk, canlı, kendi halinde bir başkent... Sokaklarında dolaşırken bundan 30 yıl öncesinde ülkede korkunç bir soykırım yaşandığına inanmak güç.

Phnom Penh’in göbeğindeki bir okul, Khmer Rouge’un en kanlı günlerinde hapishaneye dönüştürülmüş. Tuol Sleng nam-ı diğer S-21 olarak tarihe geçen bu korkunç mekan, bugün artık bir soykırım müzesi. Sınıfların hücrelere bölündüğü, çoluk çocuk, kadın yaşlı demeden toplandığı ve akıl almaz işkencelerden geçirildiği, nihayetinde ölüme yollandığı S-21’i gezerken insanlığınızdan utanıyorsunuz.

Turun sonunda, S-21’den kurtulabilen ve bugün hala yaşayan iki kişiden biri olan Chum Mey’le tanıştım. Başına gelenleri kitaplaştıran ve işkence gördüğü hapishanenin bahçesinde satarak geçinen Mey’in hikayesini anlatmadan önce, Khmer Rouge’un nasıl bir ortamda doğup geliştiğine bakalım...  

ABD 4 YIL BOYUNCA “GİZLİCE” BOMBALADI

Malumunuz ABD, Vietnam savaşında “komünist gerillalara yardım ediyorlar” diyerekten 1969’dan 1973’e kadar Kamboçya’nın yarısından fazlasını “gizlice” bombaladı. Nixon’un emriyle, 115 bin noktaya, toplam 2.7 milyon ton (Hirşima ve Nagasaki dahil, 2. Dünya Savaşı’nda Japonya’ya atılanın toplamından daha büyük bir rakam) bomba, en az 500 bin Kamboçyalı’yı öldürdü. Yüzbinlerce insan göç ederken, açlık ve hastalıktan öldü. Vietnam savaşı ve yıllarca süren korkunç kıtlık, ülkedeki sosyo politik dengeleri alt üst etti.

1970’te askeri darbeyle Amerikancı bir hükümet göreve gelirken Kuzey Vietnam da ülkedeki Khmer Rouge gerillalarını destekleyecekti. Bu iki gücün arasındaki iç savaşın sonunda kazanan radikal komünist Khmer Rouge oldu ve 1975’te başkent Phnom Penh’i ele geçirdi.

Khmer Rouge, başta Amerikancı hükümete “destek verdiği” iddiasıyla asker, akademisyen, mühendis, öğretmen, sanatçı ve rahipleri öldürdü. Gözlük takmak, öldürülmek için yeterli bir nedendi: “Okuyan kişi” Khmer Rouge’un düşmanıydı! Pol Pot’un vizyonu “sınıfsız bir tarım toplumu” yaratmaktı, bu nedenle ülkedeki aydınların yüzde 90’ını yok ederek “Sıfır Yılı”nı ilan etti.

Çocuklar, kadınlar da bu vahşetten payını aldı. Her diktada olduğu gibi Khmer Rouge yönetimini de paranoya esir alınca kendi askerlerini, taraftarlarını ve ailelerini de infaz etmeye başladı.

S-21’DEN KURTULAN VE SAĞ KALAN 2 KİŞİDEN BİRİ

Chum Mey ile müzeye dönüştürülen S-21′in bahçesinde

S-21, Khmer Rouge’un ülke çapında kurduğu 150 infaz ve işkence merkezinden sadece biriydi. En az 12 bin kişi burada öldürüldü. Vietnam ordusu Pol Pot’u indirmek için ülkeyi işgal ettiğinde S-21’den sadece 7 mahkum sağ çıkabildi.

60 yaşından bir gün fazla göstermeyen, 1933 doğumlu Chum Mey de onlardan biriydi. Hayatta kalma sebebi, mahkumların “itirafları”nı yazdıkları daktiloları, dikiş makinelerini tamir edebilecek mekanik beceriye sahip olmasıydı.

S-21’deki işkence ve infaz metotlarının mimarı general Duch, ancak 2009’da yargılanabildi. Döneme tanıklık eden az sayıdaki insandan biri de Chum Mey oldu.

Köyde, tek hayali araba tamir etmek olan bir çocuk olarak büyüyen Mey, “Kurtuldum, ama şanslı olduğumu söyleyemem çünkü karım ve kızlarım açlıktan, hastalıktan öldü. Gördüğüm işkenceler korkunçtu. O zamanlar, ölmek yaşamaktan daha iyiydi. Ama ben sağ çıktım ve hikayemi anlatmanın görev olduğuna inanıyorum,” diyor.

“HER GECE NEDEN KURTULDUM DİYE DÜŞÜNÜYORUM”

Chum Mey’in kitabının adı “Survivor”. Televizyondaki “Survivor” yarışmasına benzemez, Mey hala sağ çıkmanın şaşkınlığını yaşıyor: “Belki önceki hayatımda iyi şeyler yaptım, bu hayat bana bağışlandı. Her gece, neden kurtuldum diye düşünüyorum çünkü yaşamım boyunca çok kez ölümden döndüm.”

Khmer Rouge, Chum Mey’i gemi tamirinde çalıştırıyor. Daha sonra başkentteki kamplarda... Nedenini hala bilmese de 1978’de tutuklanıp S-21’e götürülüyor. Her mahkuma yaptıkları gibi boyunu ölçüp fotoğrafını çekiyorlar, ardından ancak oturabileceği büyüklükte bir hücreye yerleştiriliyor.

12 gün ve gece işkenceden geçirilen Chum Mey, başta gerçeği yani CIA’yi hiç duymadığını söylese de korkusundan sonunda “itiraf” ediyor. Ve birbirine zincirle bağlanmış 30 kişiyle biraraya konuyor.

Ses çıkarana 200 kırbaç atılıyor, idrar kaçıran yerden yalamak zorunda: “Bir fare ya da kertenkele yakalayabilsek çiğ çiğ yiyebilirdik”. Geceleri kamyonlar gelip mahkumları ölüm tarlalarına götürüyor. Kurşunu boşa harcamak yok! Döverek, uçurumdan atarak, açlığa terk edilerek öldürülüyorlar...

Mey, mekanik becerisi sayesinde hayatta kalıyor. Daktiloları tamir ederken işkenceden geçen insanların çığlıkları, “Öldürün beni” diye haykırmaları hala kulaklarında...

“Sadece Kamboçya halkı değil, hiçbir halk böyle korkunç birşey yaşamamalı” diyen Mey, işkencecilerini bile affetmiş: “Onlar da benim gibi insan, birer kurban. Emirleri uygulamaları gerekiyordu.”

Chum Mey’le vedalaşıp S-21’e son bir kez göz atarken, Diyarbakır hapishanesini düşünüyorum. Müze olmalı, insanlık yapılanları öğrenmeli ve “bir daha asla” diyebilmeli.  

ADALET GEÇ VE GÜÇ GELDİ

1968 Pol Pot'un liderliğindeki Khmer Rouge, Kamboçya’ya tarımsal, sosyalist ütopya getireceğini ilan ediyor.

1969-1973 ABD’nin Kamboçya’ya “gizli” bombardıman harekatı.

1973 - 1974 Khmer Rouge ülkenin çoğunda kontrolü ele geçiriyor. Nisan 1975’te başkente giriyor.

1976 Rejim, vatandaşları üç kategoriye ayırıyor: Şehirliler, arazi sahipleri, askerler, bürokratlar ve tüccarlar “yiyecek hak etmeyenler” kategorisinde. Bu gruptakiler öldürülüyor, köle şartlarında çalıştırılıp açlığa talim ediliyor. Din ve para yasaklanıyor.

1979 Vietnam ordusunun desteğiyle Kampuçya Ulusal Birliği, Phnom Penh’i ele geçiriyor. Pol Pot kaçıyor.

1998 Uluslararası mahkemeye çıkacağı kesinleştiği gün Pol Pot, Kamboçya’da ölüyor. İntihar mı etti, kaçtı mı dedikoduları bitmek bilmiyor.

2009 General Duch, BM’nin öncülüğünde kurulan mahkemede yargılanıyor ve ömür boyu hapis cezasına çarptırılıyor.

2014 İki Khmer Rouge lideri daha insanlığa karşı suç işlemekten ömürboyu hapis cezasına çarptırılıyor. (BBC)

[mehvesevin]

Çakma monarşik rejime damat başbakan yakışır

11.5.2016, diken.com.tr- Her gün değil, her dakika birbirinden iç karartıcı haberlerle haşır neşir olmak; ahlaksızlığın, hainliğin, yalanın siyasetten iş dünyasına, basından sokağa genel norm haline gelmesini izlemek, ister istemez sizi de etkiliyor, bozuyor. Bir noktadan sonra ya nefret, ya da kayıtsızlık sizi esir alıyor. Bırakın farklı fikirleri, gerçeklerin dile getirilemediği, baskılandığı, cezalandırıldığı bir coğrafyada giderek içimize kapanıyoruz.

Hele bu ülkenin gündemiyle her gün haşır neşir oluyorsanız, akıl ve ruh sağlığınızı korumak için kısa bir süre de olsa şalteri indirmeniz tek çare.

Şalteri indirmek derken, sosyal medya dahil, haber diyeti yapmayı kast ediyorum. Ancak o zaman daha sağlıklı düşünebilmeye, olayları tartmaya, dünyanın başka yerlerinde konuşulanlara dikkat kesilmeye fırsatınız oluyor. Başka ülkeleri, kültürleri tanıdıkça, neoliberal sistemin halkları nasıl acımasızca kemirdiğine, gezegeni nasıl çürüttüğüne de şahit oluyorsunuz.

Bir ülkenin yönetiminde ister asker, ister kral, ister kendinden menkul başkan olsun... Yönetim şeklinin adı ister demokrasi, ister monarşi, ister İslami cumhuriyet, isterse de komünizm olsun... “Tek adam”ların hakimiyeti ele geçirdiği her yerde yolsuzluk, yalan, baskı, haksızlık ve sömürü hakim.  

TAYLAND’DA ASKERİ CUNTA VE KRALA HAKARET

Pazar günkü Bangkok Post’un birinci sayfasında bir haber: Darbe karşıtı aktivistin annesi, Kral’a hakaretten hapse atıldı.

Buyrun bakalım! Tayland’da 1.5 yıl önce orta sınıfın ve Kral’ın desteklediği “kansız darbe”yle askeri cunta iş başına gelmişti.

Ülke halen general Prayuth’un başında olduğu “Ulusal Barış ve Düzen Konseyi” ile yönetiliyor. Siyasi faaliyet yasak, medya sansürlü, seçimler mütemadiyen erteleniyor.

Zaten seçime ne gerek var? Ne de olsa Konseyin başı, “ulusal düzeni sağlamak” adına her türlü karar verme yetkisiyle donatılmış vaziyette. Konseyin kararlarını denetleyebilecek hiçbir mekanizma yok. Asker, şüpheli bulduklarını gizlice gözaltına alabiliyor. Siyasetçiler, gazeteciler, aktivistler, ya “darbe karşıtı faaliyetler” ya da “Kral’a hakaret”ten içeri atılıyor. En az 22 kişi bu suçlardan yargılanıyor.

“Anti demokratik Saray sistemli” Türkiye’yle kıyasla darbe-Saray ittifakıyla yönetilen Tayland’da durum bu.

ANCAK AİLE DEVLETİ GÜNAHLARI İTİNAYLA KAPATIR

Dönelim memleket ahvaline. Kurdele gibi gülücükleri yüzünden hiç eksik olmayan, sevimli mi sevimli Başbakan Davutoğlu Beyin ipinin çekilmesine şaşıran var mı?  

Tayyip Beyin en sadık kullarındandı ama ne fark eder? Herkes Erdoğan’ın sınır tanımadığını, tanımayacağını, tüm bunları önceden planladığını biliyor.

Bundan sonra başbakanlığa atanacak ismin, Davutoğlu’ndan bile daha etkisiz bir kukla, pardon “düşük profilli başbakan” olacağı ortada.

Aile önemli, malum. Kol kesilir, yen içinde kalır atasözünün en nadide örnekleri bu müessesede yaşanır. Bu nedenle Damat, bu iş için biçilmiş kaftan. Bakalım oğullara, kızlara, dünürlere, eş dost sermaye gruplarına yeni ne görevler düşecek? Kaldı ki Erdoğan şöforünü, avukatlarını, askerlik arkadaşlarını, özel kaleminin eşi bile 1 Kasım’da Meclis’e soktu. Tablo esas şimdi tamamlanacak.

Yönetimin kılçıksız, mutlak olarak Saray’da toplanması için yapılabilecek son hamle, başka yolsuz Cumhuriyetler, prenslikler ve askeri cuntalardan feyz almak.

Yalnız yaklaşan “çakma monarşi” modeli, gezegende varolan anti demokratik örneklere bile parmak ısırtabilir. Ne de olsa Hitler Almanyasını örnek göstermiş bir cumhurbaşkanımız var.

Son dönemece girerken kendi şalterinizi kısa süreliğine indirmeyi deneyin, olan bitene dışarıdan bakmaya çalışın. Çünkü bundan sonrası her halikarda daha karanlık olacak.

[mehvesevin]

Dokunulmazlık meselesi: CHP kendi kalesine gol atıyor

17.4.2016/diken.com.tr- Herkesin bildiği, dokunulmazlık tartışmasıyla bir kez daha  tescillendi: Tek adam rejiminin güçlenmesinde muhalefet partilerinin beceriksizliği, eski kafalılığı ve demokrasiden uzak kültürlerinin rolü büyük.

CB Tayyip Erdoğan’ın yönetimindeki kukla hükümetin dokunulmazlık zırhını kaldırma hamlesinin ardında hakiki bir adalet arayışı yok. Vekillerin yolsuzlukları ya da “terör”le bağlantısının hesabının sorulması da yok. Bu eşyanın tabiatına ters, çünkü AKP hakikaten Meclis’teki “çürükleri” ayırmaya kalkması, kendini yok etmesi anlamına gelirdi.

Maksat, HDP’yi siyaset dışına itmek, 7 Haziran başarısının intikamını almak ve yıllardır planlanan tek adam rejimini garantilemek.

CHP ve MHP sayesinde başaracak da. Maşallah ikise de AKP’nin yanında sıralanmayı ve böylelikle kendilerini tamamen bitirmeyi garantileyecek.

MHP SAHAYI ÇOKTAN “BÜYÜK ABİ”YE BIRAKTI

Devlet Bahçeli yönetimindeki MHP, yıllardır üçüncü parti konumunda olmaktan fevkalade memnun. En kritik anlarında AKP'ye destek çıkıyor ya da ortalıktan kaybolarak sahayı büyük abisine teslim ediyor. 7 Haziran sonrası 'koalisyon performansı', siyasi olgunluk ve vizyondan yoksun tavırlarıyla Tayyip Bey'e güçlendirilmiş cumhurbaşkanlığını bizzat altın tepside sunan, Devlet Bey...

Eh, hükümet de milliyetçilerden çaldığı rolün hakkını fazlasıyla yerine getirdi. 90'larda üstü kapalı, kontragerilla yöntemiyle yapılan operasyonları devlet, kanunsuz sokağa çıkma yasaklarıyla alenen gerçekleştirdi. AKP, 1 Kasım sonrasında “Taş üstünde taş, baş üstünde baş” bırakmama kararlılığıyla azılı ülkücülere rahmet okuttu.

Dokunulmazlıkların kaldırılması için AKP'ye arka çıkmasıyla MHP, bir kez daha figüran rolünün hakkını verdi. Bir daha barajı geçebilir miyim hesaplarıyla uğraşsın bakalım... Bari partiyi lağvedip AKP'yle birleşseler de herkes rahat etse. MHP'liler de nihayet iktidarın nimetlerinden faydalanır...

 “TOPUMU ÇALDILAR” DİYE AĞLAYAN ÇOCUK

Gelelim CHP'ye... Yılların daimi ana muhalefet partisi, hem stratejiden, hem sağlam bir demokrat duruştan yoksun olduğunu daha ne kadar açık edebilir ki?

Üzülmemek mümkün değil, çünkü Kemal Kılıçdaroğlu iyi bir insan ve kötü olmaya çalışınca üzerinde üç beden büyük ceket giymiş gibi oluyor. Birkaç akıllı, vicdanlı, demokrat isim haricinde CHP, ayakları üzerine basan bir siyaset yürütemiyor.

Sokaktaki algı, CHP’nin en ballı pası bile auta sallayan, hatta bazen kendi kalesine gol atan bir parti olduğu... Parti içi demokrasi, her partide olduğu gibi ana muhalefet partisinde de içler acısı. Sınıfta 'benim topumu çaldılar' diye devamlı ağlayan çocukları hatırlatıyor. E top kucağına geliyor!?

CHP, Ensar Vakfı ve çocuk istismarı rezaletini bile ciddiyetle, esaslı bir şekilde ele alma şansını kaçırdı. Yeri gelmişken, Kılıçdaroğlu'nun Aile Bakanı'na sözü cinsiyetçi değildi ama çirkindi. Bari siz bu çirkin jargonu kullanmayın!

Ayrıca çocuk istismarı gibi siyaset üstü bir sorunu, siyasi bir malzeme yapmak yerine hakikaten işe yarar, etkin, ezber bozan bir politika geliştirme şansı da kaçırıldı.

ÖLÜM MAKİNESİNİ BESLEMEK

MHP zaten etnik milliyetçilik üzerinden prim yapan, AKP’in artçısı görünümünde bir parti. Ya CHP? Mesele Kürtlere gelince nasıl da fabrika ayarlarına dönüveriyor... Oysa 7 Haziran öncesi en çok telaffuz edilen endişe, HDP’nin AKP’ye başkanlık sistemi için arka çıkmasıydı. İş Kürtlerin siyasetten uzaklaştırılmasına gelince CHP, AKP’ye nasıl da arka çıkabiliyor!

Anlaşılan o ki “daimi ana muhalefet pozisyonunu kaybedeceğim” kaygısıyla, Meclis'te etkin muhalefet yapabileceği yegane ortağını harcamaktan geri durmayacak.

Dokunulmazlıkların kaldırılmasının sadece ve sadece HDP'lileri hedef alacağını, AKP'lilerin burnunun dahi kanamayacağını çocuklar bile biliyor. Demokrasiyle hiçbir şekilde bağdaşmayan, Erdoğan'ın elini daha da güçlendiren bu hamleye ortak olarak CHP’nin kendine hazırladığı yer belli:

Barış görüşmelerinin gündeme getirilmesi ve demokraside ısrar etmek yerine, cihatçı örgütleri besleyen, bombalı saldırılara karşı vatandaşlarını uyarmayan, çocuklarını “şehit” olmaları için teşvik eden bir ölüm makinesine yol verecek.

HDP’LİLERİN HAPSE ATILMASI NEYİ ÇÖZECEK?

HDP’nin de acemilikleri, beceriksizleri, hataları var. Ancak sadece Kürtlerin değil, bu ülkedeki tüm vatandaşların hakları için alternatif siyaset yapan tek parti HDP.

İstenen bir “suç”un tespitiyse dokunulmazlıkları kaldırıp üzerine bir de Anayasa Mahkemesi’ne gitmeyi engeleyecek yasa değişikliği yapılmaz.

Tarhan Erdem’in pek yerinde anlattığı gibi, 83’üncü madde, “devre sonuna kadar tutuklama ve infaz hükümleri dışında” yargılamanın yapılmasına izin verecek bir metne çevirilebilir: “Dokunulmazlık kararı kolaylaştırılır, yargılama durdurulmaz, yargı kararını verir, kararın infazı dönem sonuna, milletvekilliğinin bitmesine bırakılır; mesele de biter.”

Ama mesele, HDP’li vekilleri hapse atmak, sadece Kürtlerin değil toplumun eşitlik ve demokrasi talebini ortadan kaldırmak.

CHP bu tuzağa düşerse sadece kendi ayağına kurşun sıkmış olmayacak... Bu toplumun daha barışçıl, eşitlikçi, demokratik gelecek hayalini karalayanlarla birlikte anılacak.  

[mehvesevin]

Gazetecilik ödüllerinin ölülere adandığı ülke

11.4.2016 diken.com.tr- Polisin 1996’da işkence yaparak öldürdüğü Metin Göktepe, bu ülkede onurlu gazeteciliğin simgesi. Hatırlamayanlara, unutanlara, bilmeyenlere tekrar tekrar hatırlatalım:

Evrensel muhabiri Göktepe, cezaevinde ölen iki kişinin cenaze törenini izlemek için Alibeyköy’de yapılacak cenaze törenini izlemekle görevliydi. 500’den fazla insanla beraber Göktepe de Eyüp Kapalı Spor salonuna götürüldü.

Gerekçe? Sarı basın kartı yoktu ve polise itiraz etmişti! Polisin kaba kuvvetle saldırdığı Göktepe’nin cansız bedeni, bir köşede bulundu...

Bugün de gazeteciler, farklı yöntem ve saiklerle hala katlediliyor... Cinayetlerde sorumluluğu bulunanlar ise cezasızlık kültürüne güveniyor.

Aksi halde, Hrant Dink’in katlinin üzerinden dokuz yıl geçmesine rağmen kanı yerde kalabilir miydi? Nuh Köklü’yü “kartopu atıp camını kırdığı için” ölümüne bıçaklayan esnaf Serkan Azizoğlu, Cumhurbaşkanı’na “Ölen kişi AKP karşıtı, Gezici” diye mektup yazabilir miydi?

Bir de gündeme girmeyen, hatta Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ve Çağdaş Gazeteciler Cemiyeti’nin “öldürülen gazeteciler” listesine bile alınmayan ölü gazeteciler var.

Şubatta Cizre’de katledilen Azadiya Welat gazetesinin yazıişleri müdürü Rohat Aktaş gibi...

CİZRE’DE ÖLDÜRÜLEN ROHAT’IN SUÇU NE?

Rohat Aktaş

Devletin şiddet ve savaş diline medya kadar bazı meslek örgütlerinin de ayak uydurması, maalesef yeni bir durum değil.

Israrla soracağım: Rohat Aktaş’ın Türkiye basınında anılmamasının nedeni, Azadiya Welat adına çalışması mı? Aktaş’ın Cizre’deki bodrumda katledilmiş olması, onun “terörist” olduğu anlamına mı geliyor? Yoksa Kürt olması yetiyor mu?

Nerede doğarsanız doğun, hangi kurumda çalışırsanız çalışın, bir gazeteci Türkiye’de öldürülmüşse, şiddet gördüyse bu tüm gazetecilere yönelik açık ve korkunç bir tehdittir:

“Oraya gitme, haber yapma, yoksa senin külünü bile bırakmayız.”

Gazetecilik ödüllerinin, ölülere adandığı bir ülkede yaşıyoruz... Bu yıl 19’uncusu düzenlenen Metin Göktepe ödül törenine Sur’dan Silivri’ye namlu ucunda, mahkeme koridorlarında, onuruyla gazetecilik yapan gazeteciler damga vurdu.

Ödül alan gazeteciler, Rohat Aktaş’ı, Tahir Elçi’yi, ablukada öldürülen sivilleri, olumsuz iş şartları nedeniyle ölen belediye işçilerini yadetti...

Ödüllü haberlerin, görüntülerin çarpıcılığı hepimizi ağlatmaya yetti.

Gazeteciliğin, konfor alanından çıkmadan, bilgisayar başında yalan yazmaya, nefret söylemi saçmaya dönüştürüldüğü bir dönemde yılmadan gerçek gazeteciliğin ne olduğunu hatırlatanlara çok şey borçluyuz.

 SURİYELİ GAZETECİLER TÜRKİYE’DE NEDEN İNFAZ EDİLİYOR

 Türkiye’de Kürt gazeteci öldürülürse, hapishaneye düşerse “terörist” muamelesi görüyor. Ama yok sayılan başka bir gazeteci grubu daha var. Onları görünmez yapan, Suriyeli olmaları. Canı pahasına haber yapmaya, dünyayı bilgilendirmeye çalışan ve Türkiye’de yaşayan meslektaşlarımız maalesef sahipsiz.

Son altı ayda dört Suriyeli gazeteciye Türkiye’de suikast düzenlendi. Üç öldü, biri halen yaşam mücadelesi veriyor:

'Ayn Vatan' gazetesinin yazı işleri müdürü İbrahim Abdulkadir ile muhabiri Firaz Hamadi, Şanlıurfa’da bıçakla kafaları kesilerek 30 Ekim 2015’te öldürüldü. Ölüm tehditleri alan gazetecilerin katlini IŞİD üstlendi.

Mart’ta, İbrahim Abdulkadir’in yine gazeteci olan kardeşi Ahmed evinin önünde iki kişinin saldırısına uğradı ama sağ kurtulabildi.

Suriye rejiminin tehdidi yüzünden Türkiye’ye 2012’de sığınan Naji Jerf, IŞİD’in kirli yüzünü gösteren belgeseller çekiyordu ve Hentah dergisinin yayın yönetmeniydi.

27 Aralık 2015’te, Gaziantep’te çarşıda başından ve göğsünden vurularak öldürülen Jerf, aldığı ölüm tehditleri nedeniyle Türkiye’nin Fransa Büyükelçiliği’ne mektup yazmıştı. Cinayeti üstlenen çıkmadı.

GAZETECİLİĞİN DİNİ, IRKI, CİNSİYETİ OLMAZ

Bu Pazar günü, yine Gaziantep’te Suriyeli gazeteci Muhamahir el Şerkat, yüzü maskeli kişilerce ensesinden vuruldu. Aleppo Today gazetesinin muhabiri Şerkat, halen yoğun bakımda...

Bu gazetecilerin ortak noktası, kirli savaşı deşifre etmeleri, özellikle cihatçı yapılanmalarla ilgili belgeleri yayınladıkları veya yayınlayacak olmaları. Uluslararası meslek örgütlerinin uyarılarına rağmen AKP rejimi, Türkiye’de yaşayan Suriyeli gazetecileri korumuyor.

Antep ve Urfa gibi IŞİD üyelerinin fink attığı şehirlerde Suriyeli meslektaşlarımızın başına gelen, yarın öbür gün başka şehirlerde çalışan gazetecilerin de pekala başına gelebilir. Ne de olsa bu kadar hedef gösterme, aymazlık ve karalamanın hüküm sürdüğü savaş ortamında, işini yapan hiçbir gazeteci güvende değil. Bu suikastların arkasındaki güçleri araştırmak, davaları takip etmek, Türkiye’deki cihatçı yapılanmalarla ilgili önemli ipuçları verebilir.

Lütfen doğum yerine, çalıştığı kuruma, inancına, siyasi tavrına, cinsiyet yönelimine göre meslektaşlarımıza ayrımcılık yapmaktan vazgeçelim. Gazeteciliğe “ama”sız sahip çıkarsak mesleğin ve insan olmanın hakkını verebiliriz.

[mehvesevin]

Yatak odalarından kondomlu, rujlu mesajlar ve Cizre

4.4.2016 diken.com.tr- Savaş diyorlar, PKK’yla sonuna kadar mücadele... Operasyonlar ilçe ilçe devam ediyor, ele geçirilen binalarda Türk bayrağı asılıp tekbir getirerek “zafer” ilan eden özel harekatçıların görüntüleri dolaşıyor.

Peş peşe gelen ve artık “haber değeri” ancak propaganda yapılabilmesiyle ölçülen asker ve polislerin cenaze töreni yayınlarını, RTÜK engellemeye kalkıyor... Sur’da çıkarılan acele kamulaştırma kararıyla hem bir şehrin kimliği yok ediliyor, hem suçun üzeri kapatılmaya çalışılıyor.

Beriki altta kalır mı? İki hafta önce The Times’a “artık savaş her yerde olacak” diyen Cemil Bayık, intikamdan bahsediyor:

“Türkler, sokağa çıkma yasaklarının uygulandığı Kürt kentlerinde ellerine geçen herşeyi yağmalayıp yaktılar. Bu nedenle halkımız intikam hisleriyle dolu. Gerillalarımıza, onlara yapılanların intikamını almaları çağrısında bulunuyorlar. Bu, halk mücadelesinde yeni bir dönemdir.” (http://www.diken.com.tr/cemil-bayik-erdogan-ve-akpyi-devirmek-istiyoruz-savas-artik-yerde-olacak/)

 BUNU YAZANIN ANNESİ BABASI YOK MU?

Savaş lordları bombalarını sallarken, arada ezilen, perişan edilen, en temel insanlık hakları çiğnenen halktan bahseden pek az.

Bir özel harekatçının, Yüksekova’da bir evin yatak odasında verdiği poz ve aynaya evin kadınının rujuyla yazdığı tehditkar sözler (Aşk Yüksekova'da başka yaşanıyor), savaşta insanlığın nasıl alçabileceğine dair sadece küçük bir örnek.

Benzer bir yazılamanın, Cizre’deki bodrum katliamlarının ardından rastlanması, tesadüf değil: “Bodrumlarda aşk başka oluyor JÖH-PÖH TC”. Aşk kavramı, bu arkadaşlar için tecavüzle eşanlamlı.

Herşeyi bir tarafa koyalım, evini terk etmek zorunda bırakılmış sivillerin hanesine girilmesini, mahremine saldırılmasını da kahramanlık hanesine yazacaksınız?

Evrensel’e konuşan evin sahibi, “evimin bulunduğu sokakta hiçbir hendek veya barikat yok. Bu fotoğrafı çeken ve bizim yatak odamıza girerek o yazıyı yazan kişinin annesi babası yok mu? Ayıp değil mi? Demek ki terbiyesiz bir adamdır” diyebilmiş...

Daha nazik söylenebilir miydi, sanmam. Biliyoruz ki terbiyesiz, ahlaksız adamlar her yerde var. Hele yozluğun damarlara kadar nüfuz ettiği, çocuk istismarını dahi aklamaya çalışan bir coğrafyada, çürümüşlük artık sıradanlaştı.

 CİNSEL TACİZ MÜNFERİT DEĞİL SİSTEMATİK

“Terbiyesiz adam”lar, terbiyesizlikleri için demek ki üslerinden icazet alıyorlar. Çünkü bu vakalar münferit değil, sistematik. Savaş, kadınların özeline girmeyi, Kürt oldukları için onları aklınca aşağılamayı “makbul” sayan bir erkeklik anlayışının hortlamasına zemin verdi.

 2 Mart itibariyle “sokağa çıkma” yasaklarının kalkmasıyla Cizre’ye giden avukatların (Özgürlükçü Hukukçular Derneği, Mezopotamya Hukukçular Derneği, Asrın Hukuk Bürosu, Toplum ve Hukuk Araştırmaları Vakfı) hazırladığı ön rapor, sadece kadın ve çocukların yaşadıkları olayların tanıklıkları üzerinden hazırlanmış.

Okurken dahi insanı derin bir ümitsizliğe sürükleyen rapor, 376 aileyle yapılan görüşmeler sonucu, kadınların savaştan nasıl etkilendiğini bir nebze olsun ortaya koyuyor. Sadece bu evlerdeki “şüpheli” ölüm sayısı, 143.

Ali Bayramoğlu, zamanında Silvan’da yazdıklarımla ilgili “Silvan Postası”  aklınca alay etmişti, “Cizre Postası” diye bununla da alay etsin, duvarına assın bakalım.

HUKUKÇULARIN CİZRE RAPORUNDA KADINLAR

Bebek ölümlerinden, sağlık, eğitim, gıdaya ulaşımda yaşanan hak ihallelerine, bodrumlardan çıkarılan cenazeler ve şüpheli ölümlere, hukukçuların hazırladığı rapordan sadece kadınlarla ilgili bazı bölümleri şöyle:

-       Gebe kadınların gebelik takibi yapılamadı. Kimi kadınlar, erken doğum yaptı. Doğumlar, çok yüksek bir oranı evde tıbbi olanaklar olmaksızın gerçekleşti.

-       Bebeklerin bir kısmı, dünyaya ölü olarak geldi. Anne karnında annesiyle birlikte öldürülen bir bebek de var. Yasaklar boyunca, saldırı/savaş ortamının yarattığı travmatik hale bağlı olarak, düşük (bebek) oranlarında ciddi artış oldu.

-       Kadınların ölü bedenlerinin çıplak haldeki fotoğrafları, JİTEM adlı hesaplar aracılığıyla, sosyal medyada paylaşıldı. Bu ölü bedenlerin üzerinde, kadına yönelik aşağılayıcı ve ırkçı yazılamalar yapıldığı görüldü.

-       Bazı kadın cenazelerinde memelerin kesilmesi fiiline rastlanmıştır. Henüz 15 yaşındaki bir kadının gözleri çıkarılıp bedeni parçalanarak öldürüldüğü, öldükten sonra dahi bedeninin tahrip edildiği ve hatta yakıldığı belirtildi. Bir başka kadının cenazesi de ailesince, kafası olmayıp dört parçaya bölünmüş halde bulundu.

HINCINI İÇ ÇAMAŞIRLARINDAN ALAN ERKEKLİK

Göçe zorlanan Cizre halkı, eve dönüşlerle beraber yeniden travmatize oldu: Binlerce ev ağır ve orta hasar görmüş, evlerin içinde çatışma izleri ve kurşun delikleri oluşmuş, evlerin hemen hepsine güvenlik güçlerince girilmiş (birçoğunun kapıları kırılmış), birçok evdeki beyaz eşyalar kurşun ya da çekiç benzeri bir cisimle vurularak kullanılamaz hale getirilmiş. Raporda ayrıca şunlar yer alıyor:

·      Özel harekâtçıların [JÖH (Jandarma Özel Hareket)/PÖH (Polis Özel Harekat) vd)] konuşlandığı birçok evde, kadın iç çamaşırlarının bulundukları yerden çıkarılarak yerlerde sergilenmiş halde bulunmuş.

    Ortalıkta birçok kullanılmış prezervatife rastlanmış. Bu evlerde en çok görünen duvar yazıları: “Kızlar geldik”, “Biz geldik, siz yoktunuz”.

·      Güvenlik güçlerinin karargâh olarak kullandığı evlerde, sayısız mermi deliğinin yanı sıra özel eşyalar ortaya saçılmış bulundu. Ev eşyalarının dağıtıldığı ve kirletildiği, evlerin içinin yiyecek-içecek çöpleri ile dolu olduğu, ırkçı yazılamalar yapıldığı, notlar bırakıldığı tespit edildi.  

Elinizi vicdanınıza koyun ve söyleyin: İktidarını, kurbanlarının mahremine girerek, pisletmekle kalmayıp onur kırıcı yazılar yazarak mı “terörle mücadele” edilecek? Kadınları, çocukları travmatize ederek, düşüklere yol açarak, sivil ayrımı yapmadan tarayarak mı gururlanacak bu millet?  

[mehvesevin]

Hayata, alışverişle sahip çıkacakmışız... Haydi ordan!

30.3.2016, diken.com.tr- Teröre karşı “normalleşme” kampanyası başlıyormuş. “Proje”nin (ota b.ka proje denmesi artık gerçekten gına getirdi) fikir babası, Alışveriş merkezi ve Perakendenciler federasyonu.

HT, bu saçmalığı çocuk kandırır gibi manşet yapmış:

Hayata sahip çık!

Haydi ordan... Ülke, kelimenin tam anlamıyla pisliğe battı. Ankara’nın “en güvenli” merkezleri dahil, her yerde bombalar patlıyor. Devlet şiddeti engelleyemiyor, bizzat tetikliyor, demokrasiden her gün uzaklaşıyor; velhasıl normalleşemiyor...

Vatandaş olarak ben normalleşeceğim, öyle mi?

Haydi ordan... Gazetecilik ahlakına sahip çıkamayan basın, ekonomik krizi haber yapamıyor. Varsa yoksa pembe bulutlar, yalan üzerine yalanlar...

Belediyeler, ünlüler, STK’lar el ele vermiş, kampanya düzenlenecekmiş. Önerileri “alışverişe çıkmak”!

Haydi ordan... Her köşeye alışveriş merkezi dikerken, AKP’ye yaltaklanırken bunları hesap etseydiniz.

VİZYONSUZ POLİTİKALARIYLA ÜLKEYİ KAN GÖLÜNE ÇEVİREN KİM?

Ağustos’tan beri süren savaş ve IŞİD saldırıları yüzünden doğuda kültür ve tarih turizmi durdu. Japonya’sından ABD’sine, hükümetler vatandaşlarını güvenlik gerekçesiyle uyardı. Ne oldu? Mardin, Diyarbakır, Batman (Hasankeyf), Urfa’nın turizmi bitme noktasında.

Yetmezmiş gibi “ulu hakan” Rusya’ya cellallendi. Rus turist ayağını kesti. Sultanahmet ve İstiklal bombalamalarıyla turizme son darbe vuruldu. Sonuç: Ruslardan sonra Alman turist de bu yıl gelmiyor. TUI verilerine göre Türkiye tatillerinde yüzde 40 düşüş var. (http://www.diken.com.tr/teror-turizmi-de-vurdu-milyonlarca-rus-ingiliz-ve-alman-turist-bu-yil-gelmiyor/)

İngiliz The Guardian, Türkiye’de tatil rezervasyonlarının yüzde 50 düştüğünü yazdı. Ama bizim turizmcilere “kriz” lafı yasaklı. Ağızlarını açsalar tepeden yiyecekler tokadı, zaten berbat olan işlerini riske atamıyorlar.

Performansıyla orta oyuncularına taş çıkartan Başbakan Davutoğlu ise suçu “algı operasyonu”na atıyor. Ne güzel iş ya... Sen vizyonsuz politikalarınla ortalığı kan gölüne çevir, sonra suçu ona buna at.

 ABD PERSONEL AİLELERİNİ NEDEN TAHLİYE EDİYOR

Hükümet, turizmdeki çöküşün karşısında en iyi bildiği hareketi, yani piyasaya para pompalamaya kalkıyor. Doğrudan hibe, ödemelere erteleme, yeni istihdam alanları gibi gülünç “yama”larla turizmcileri susturuyor.

Haydi ordan... Bu hibeler kimin cebinden çıkıyor? Diyelim ki batan geminin deliklerini bir süreliğine tıkayabildiniz. Yine su alacak, çünkü o delikleri kendi ellerinizle siz açtınız. Bundan sonra neyle kurtaracaksınız? Ülkeyi bu noktaya getiren bizzat Erdoğan’ken, onu başkanlığa mı taşıyacaksınız?

Haydi ordan... “Teröre karşı dik duruş” için halka “normal hayata dön” denecekmiş. Oldu!

IŞİD’in Türkiye’de Musevi cemaatine ait çocuk yuvalarına, okullarına, gençlik merkezlerina saldırı planı, Skynews’ta çıkıyor. İsrail vatandaşlarını geri çağırıyor.

ABD, askeri ve sivil personelin ailelerini Türkiye’den tahliye ediyor.

Yahudi ve Batı düşmanlığını pompalayan dinci kesim ne mutludur şimdi! Nasılsa bana dokunmaz, canlı bomba “mümin”i patlatmaz diye kendini rahatlatıyordur. Bu bakış açısına göre zaten laikler, Aleviler, Kürtler toptan havaya uçsa rahat edecekler. Nefret ve cehalet, gerçekleri görmelerini engelliyor.

Nedir o gerçek? Savaş ve şiddet bu ülkeyi esir aldı. Silahın, bombanın, şiddetin sözü ezdiği yerde hiç kimse  güvende olamaz.  

HAYATINA SAHİP ÇIKMAK İSTEYENLERE BİR KAMPANYA DA BENDEN

Hükümet “teröre karşı dik durmayı” istiyorsa, herşeyden evvel kendi siyasetini sorgulayacak. Bugünleri gören, uyaran gazetecilere, akademisyenlerin tepesine binmeyecek, görüşlerine katılmasan bile dinleyecek.

Devletin görevi, huzur ve barışı temin etmek. Bir diktatöre hizmet etmek ve kirli çıkarlarını kollamak için her düşünceyi, hakkı, özgürlüğü şiddetle bastırmak değil. Suriye’deki savaşa çomak sokmanın, çözüm sürecini berhava etmenin bedeli çok, çok ağır olacak.

Hayata sahip çıkacağız elbette, ama robot gibi alışveriş merkezlerine koşup kredi kartlarına yüklenerek değil.  

Barışı, özgür düşünceyi, ifade özgürlüğünü sonuna kadar savunarak hayata sahip çıkacağız. Çünkü başka hayat yok, ne benim, ne senin için. Bunu biliyoruz, söylüyoruz, söylemeye de devam edeceğiz.

Hayata sahip çıkmak isteyen vatandaşa bir kampanya da benden: Cuma günü Can Dündar ve Erdem Gül’ün duruşmasını izlemek için Çağlayan’da olun. Akademisyenler için Bakırköy ve Silivri’deki nöbete katılın.

Kalan son bir avuç dürüst, yürekli insan da mücadele edemezse kredi kartını kullanacak hiçbir yer bulamayacaksınız. Vicdanınızı hiçbir şekilde rahatlatamayacaksınız. Çocuklarınızın yüzüne bakamayacaksınız.

[mehvesevin]

Aile Bakanı, Ensar Vakfı’nın PR’cısı mı?

24.3.2016,diken.com.tr- AKP’li vekiller, MHP-CHP ve HDP’nin oy birliğiyle çocuk istismarının soruşturulmasını önce reddetti. Baktılar ki iş, yeni bir uluslararası skandala dönüşecek, mecburen çark ettiler.

Demek ki toplumsal muhalefet işe yarıyor. Demek ki üç muhalefet partisi birleştiğinde, hükümeti zorlayabiliyor.

Perde arkasında, AKP’lilerin Reis korkusundan önce oylamayı reddettiğini, yukarıdan icazet geldikten sonra göstermelik olarak araştırmayı kabul ettiklerine kalıbımı basarım.

Birincisi, AKP’li hangi vekil, kendi vicdanına göre, kendi iradesiyle karar verebilir ki? Her eylemleri Reis korkusuna endeksli. Çocuklara gözleri önünde tecavüz edip doğrasalar “Acaba Reis ne der” diye Meclis’i turuncu sandalyelerinde yer kaplarlar.

RAMAZANOĞLU ENSAR’IN PR’CISI MI?

İkincisi, Ensar Vakfı ve KAİMDER’in iktidarla ilişkileri pek sıkı fıkı. Bilal Erdoğan’ın deyimiyle karısından sonra en çok görüştüğü kişi, Ensar Vakfı Başkanı. Kadir Topbaş, kurucularından. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin vakfa maddi manevi desteği çok büyük.

Üçüncüsü, başta Aile ve Sosyal İlişkiler bakanının öncülüğünde yapılan “Bir kere rastlanmış olması, hizmetleriyle ön plana çıkmış bir kurumu karalamak için gerekçe olamaz” açıklaması.

Ramazanoğlu, herşeyden evvel ciddi bir ithamla karşı karşıya olan bir kurumu aklamaya çalışarak hem görevini suistimal etti, hem yargıyı manipüle etmeye kalktı. Bu sözleri, hem bulunduğu makama, hem insanlığa hakaret.

Bakan’ın görevi, başka mağdur ve vaka var mı diye araştırmak, bu kurumlarda bağımsız denetim mekanizmalarını devreye sokmak ve çocukların korunmasını esas almak... İktidar besleyip büyüttüğü için bir vakfın halkla ilişkilerini yapmak değil.

GÜLENİST BİR YURTTA OLSAYDI NE DİYECEKLERDİ?

Ahmet Hakan gibi yandan çarklı yazıcılar sağolsun, daha tecavüz ve taciz iddiaları gündeme gelir gelmez cansiperane Ensar’ı savunmaya kalktılar.

Merak ediyorum... Aynı tecavüz ve taciz olayı, Kemalist, Gülenist veya Kürt siyasi hareketinin çatısı altında bir kurumda olsaydı ne diyeceklerdi?

Ensar Vakfı özelinde AKP’nin çocuk tecavüzcülerine özellikle sempati beslediğini düşünmüyorum. Böyle bir skandalın patlak vermesi vakfın tüm yurtlarında çocuklara tecavüz ve tacizin olduğu anlamına gelmez.

Ancak...

Yayın yasağı, AKP’lilerin sıralandığı savunma hattı, kurumun pekala sorumlu olduğu ve bir şeylerin örtbas edilmek istendiği şüphesini kuvvetlendiriyor.

 KURUMLAR DA DEVLET DE PEKALA SORUMLU

Sorun, tecavüz ve tacizin o veya şu vakıfta patlak vermesinden ibaret değil. Sorun, siyasi iradenin cinsel istismar ve tecavüzü münferit hadiseler sayması.

Tıpkı kadın cinayetlerinde olduğu gibi, çocuk istismarının da “kol kırılır yen içinde kalır” mantığının, çocuk haklarını hiçe saymanın bir sonucu olduğunu görmezden gelmesi.

Karaman hadisesi, pekala kurumun ve devletin sorumluluğunda. Yasalara göre, vakıflar ya da şahıslar ilkokul ve ortaokul düzeyinde yurt ya da barınma yeri açamaz! Bu durumda hükümet, gayrıresmi evleri bizzat kollayarak suç işliyor. Hala bu evleri kimlerin işlettiği saklanıyor.

Acaba bu korku neden?

Ensar Vakfı ve KAİMDER, “Bizim ilgimiz yok” derken iddianamede çocukların bu iki kuruma ait evlerde saldırıya uğradıkları yer alıyor.

Acaba bu yalanlar neden?

Herşey bir tarafa, 45 çocuğu istismar, 10 çocuğa tecavüz yıllarca sürüyor ve o kurumdaki yetkililer bunu tespit edemiyorsa demek ki bu işin ehli değiller.

Daha fenası, görmezden gelindiği ihtimali...

Muammer B.’nin tutuklanmasını haber yapan yerel site “adliyeden gelen bir telefonla” haberi kaldırmaya zorlanıyorsa ve olay 10 gün boyunca saklanıyorsa, pekala öncesinde de örtbas edilmiş olabilir.

FEMİNİSTLERİN ELLERİNİ ÖPÜN

Tayyip Bey ve şurekasının hiç hazetmediği, burun kıvrılan o feministler var ya... Çocuk istismarı konusunda en çok farkındalık yaratmaya çabalayan, çözüm öneren onlar işte. Hükümetin denetim mekanizmalarını çalıştırmadığını, çocuk korumadaki tutarsız politikaları, yargının tutumunu en çok eleştiren onlar işte.

Mor Çatı, 2010’da yayınladığı araştırmada, Türkiye’de her dört çocuktan birinin cinsel istismara maruz kaldığını, istismar olaylarının çoğunlukla çocuğun evinde gerçekleştiğine dikkat çekti. Aynen alıntılayalım:

"Çocuklara yönelik cinsel istismar ve saldırı, çok yaygın bir suçtur ve bunu işleyenler genelde çocukların bildiği ve güvendiği erkeklerdir. (Bakınız öğretmen). 'Sapık ve canavarların' işlediği bir suç olarak görmek, sorumluluktan kaçmak olur".

Bir rakam daha vereyim. Psikiyatri Derneği ve Adli Tıp Uzmanları Derneği, Türkiye'de 16 bin çocuk üzerinde yapılan bir çalışmada çocukların şiddet, ihmal, cinsel saldırı gibi herhangi bir istismar biçimine maruz kalma oranı yüzde 33 olarak saptadı.

DİNDAR NESİL YETİŞTİRECEĞİM DEMEKLE OLMUYOR

Adli Tıp, çocuk istismarıyla ilgili yılda ortalama 2 bin 600 dosya inceliyor. Üstelik bu, yargıya intikal edebilmiş vakalar! Kurban çocuk olunca, saldırıyı tespit etmek, ortaya çıkarmak çok daha zor.

Çünkü korkuyor, deli gibi korkuyor çocuklar.  

Manzara böyleyken AKP’nin “aile” politikaları başarısızdan öte, çocuk istismarını körüklüyor... “Dindar nesil yetiştirme” şevkiyle çocukları din kurslarına ve yandaşınız illegal, denetimsiz evlere yollamaya teşvik etmeniz de onları korumuyor.

Türkiye devleti, taraf olduğu Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin sorumluluklarını yerine getirmediği sürece daha çok çocuk tecavüze, tacize uğrayacak..

Siyasilerin bu konudaki koruyucu tutumu, sadece çocuklara cinsel saldırılara daha geniş zemin sağlamaya yarayacak.

[mehvesevin]

Mungan tecritte avukatlar hapiste bombacılar nerede?

23.3.2016, diken.com.tr- Üst üste gelen bombalı saldırılar, herkesi korku ve güvensizlik içinde yaşamaya zorluyor. Adalet duygumuz çoktan yerle yeksan.

Zaten Anayasa ve ceza kanunlarının dahi keyfi yorumlandığı bir ülkede, kim, nasıl huzur ve güven içinde olabilir ki?

Barış İçin Akademisyenler, dünyada yankı bulan bildiriye imza attıklarından beri işten atılmak, hedef gösterilmek, tehdit edilmek, soruşturulmak suretiyle lince uğradı. Lincin son halkası, üç akademisyenin tutuklanması.

Avrupa Konseyi İnsan Hakları Komiseri Nils Muiznieks, Esra Mungan, Kıvanç Ersoy ve Muzaffer Kaya’nın bir bildiriye imza attıkları için tutuklanmasının “kabul edilemez” olduğunu açıkladı:

Sadece şiddet içermeyen ifade özgürlüğünün kısıtlanması açısından değil, sözkonusu bildiriye imza atmayı hapisle cezalandırmak da Avrupa İnsan Hakları Konvansiyonu’na aykırı.

Öğretim üyelerini saçma sapan gerekçelerle hapse tıkmak, başlı başına bir hukuk skandalıyken Esra Mungan, 15 Mart’tan beri tecritte.

MUNGAN “İBRETLİK” SEÇİLDİ

Ancak ağırlaştırılmış müebbet cezalarında uygulanan tecrit cezasının Mungan’a verilmesi, belli ki birilerinin “ibret olsun” kararı.

Erdoğan’ın “aydın gürühu”nun terbiye edilmesi ve terör tanımını genişletilmesi yönündeki çıkışlarına paralel.

Boğaziçi Psikoloji bölümü öğretim üyesi, kadın ve insan hakları savunucusu Esra Mungan, kişiliğiyle tanıyan herkesin hayran kaldığı, zarif bir insan. Tam da bu özellikleri nedeniyle ibretlik seçildiğine inanıyorum.

Kadınların daha adil ve barışçıl bir dünya talebini yüksek sesle dile getirmesi, birilerini fena halde korkutuyor. Silahlı, bombalı saldırganların değil, kültürlü, vicdan ve adalet duygusuna sahip kişilerin etki alanı çok daha geniş çünkü.

Saygın bir üniversitede, siyasi değil akademik ve insani kimliğiyle öne çıkan bir isme cezaevinde uygulanan fiziki ve psikolojik baskıların ardında, “Bakın, elimiz her yere uzanır. Sıradaki sensin!” duygusunu yaygınlaştırmak var.

Ama yine yanılıyor devlet... Hoyratlık ve kanun tanımazlıktaki bu ısrar, eldeki gücün verdiği sarhoşluk, belki bazılarını bir süreliğine sindirip korkutabilir.

Sonuçta kaybeden, saygın bir akademisyene haksız yere bu insanlık dışı muameleyi reva görenler olacak.

CİZRE’Yİ AİHM’E TAŞIYAN AVUKATLAR HAPİSTE

Akademisyenlerin hapse atılmasını takip eden bir başka hukuk dışı uygulama, dört avukatın tutuklanması oldu. Gerekçe: Toplanamayan delillerin karartılabileceği...

Avukatlardan Ramazan Demir, Cumhuriyet’e söyle konuşmuştu: “Biz adliyedeyken İstiklal'de saldırı oldu. Ama TEM Şube'den polisler, İstiklal'de değil bizim için adliyedeydi. Dışarıda dolaşan bombacıyı değil bizi tehlike görüyorlar."

Peki avukatların suçu neydi? Demir, sokağa çıkma yasakları sırasında çatışmaların arasında kalanları kurtarabilmek için AİHM’e sürekli başvurdu, beş kez tedbir kararı aldırdı. Çatışmalı bölgedeki hak ihlalleriyle ilgili AİHM’e 14 başvuru yaptı.

Avukatlar, 16 Mart’ta “PKK üyesi” iddiasıyla gözaltına alındı, 3 günde serbest bırakıldılar. Savcının itirazı üzerine şimdi tutuklular.

PSİKOLOJİK HAREKAT TERS TEPER

İfade özgürlüğü, tüm hak ve özgürlüklerin omurgasıdır... İfade özgürlüğünün olmadığı yerde ne yaşam, ne eğitim hakkını, ne de inanç özgürlüğünü savunabilirsiniz.

Türkiye’de hak ve özgürlüklerin keyfe keder yorumlanmasının pek çok örneğini gördük. Özellikle darbe dönemlerinde.

Bugün akademisyen ve avukatlar üzerinden yürütülen yeni “psikolojik harekat” ne silahları susturuyor, ne bombaları engelliyor, ne de ülkeye bir değer katıyor.  

Aksine, kaos ve korku ortamının daha da derinleşmesine, uluslararası camiada “diktatörlükle, yolsuzlukla yönetilen cihat otobanı ülke” imajını pekiştirmeye yarıyor.

Bu durumda kaybeden kim? Doğrudan bir saldırının hedefi olmaya gerek yok. Toplum olarak, hepimiz şu veya bu şekilde yaralanıyoruz. Değerlerimizi, ruhumuzu, evimizi, işimizi, özgürlüğümüzü kaybediyoruz.

Kızılay’da, İstiklal’de, Sultanahmet’te patlayan bombaların failleri, plancıları cirit atıyor.

Saldırıların önü kesilmiyor, devlet yetkililerinden anladığımız kadarıyla kesilmeyecek de... Çünkü alınan önlemler yetersiz, yetkililer samimiyetsiz, politikalar başkanlığa endeksli.