S P E L L
สะกด
Pairing: ?? x Jinhwan
จะมีสิ่งไหนบ้างที่ขับเคลื่อนการทำงานให้กับหัวใจของคนเรา...
ยามบ่ายที่ท้องฟ้ามืดหม่น สายฝนโปรยปรายไม่ยอมหยุด ถึงแม้จะไม่ได้หนักมาก แต่ละอองน้ำฝนที่ถูกลมชื้นๆพัดเข้ามาก็พอจะทำให้เสื้อยืดและกางเกงยีนส์สีซีดตัวโปรดของชายหนุ่มที่กำลังจะกลับบ้านเปียกได้ ถึงแม้จะกางร่มอยู่ก็เถอะ
วันนี้เป็นวันหยุด แต่มันตรงกับวันที่หมอฟันนัดเอาไว้เมื่อคราวก่อน จึงต้องขุดตัวเองออกมาจากผ้าห่มผืนหนา นับว่าโชคดีที่ก่อนออกจากบ้านเขาเช็คพยากรณ์อากาศแล้วว่าฝนจะตกจึงไม่ลืมที่จะพกร่มออกมาด้วย เขาไม่ได้เกลียดฝนนักหรอก แค่ไม่ชอบเวลาที่มันตกตอนที่เขาออกมาข้างนอกเท่านั้นแหละ มันทำให้เดินไม่สะดวก ขากางเกงเปียก แถมยังทำให้รองเท้าเลอะอีก
แวะนั่งเล่นในร้านกาแฟก่อนละกัน
สิ้นเสียงคิด เจ้าของขายาวที่พอเห็นสัญญาณไฟคนข้ามกลายเป็นสีเขียวก็เปลี่ยนจุดมุ่งหมายก้าวพาตัวเองไปยังร้านกาแฟเล็กๆที่อยู่อีกฝั่งของถนนทันที
,,,, ,,,,
เสียงกรุ๊งกริ๊งจากกระดิ่งเล็กๆที่ห้อยอยู่กับราวประตูดังขึ้น พร้อมกับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศและกลิ่นหอมของกาแฟที่โชยมา เป็นกลิ่นที่จะเรียกว่าสดชื่นได้ไหมนะ ผมชอบกลิ่นแบบนี้จริงๆ
"ยินดีต้อนรับครับ..." เสียงหวานๆที่ผมคิดว่ามาจากพนักงานร้านเรียกให้ผมหันไปมองหลังจากที่ง่วนกับการหุบร่มให้เรียบร้อย ก่อนจะพบกับใบหน้าที่หวานยิ่งกว่าเสียง รอยยิ้มที่โชว์ฟันเขี้ยวเล็กๆ และไฝเล็กๆรูปหัวใจใต้ตาข้างขวาที่ทำให้ผมต้องชะงัก ...พร้อมๆกับหัวใจที่เริ่มเต้นแรง
ไม่รู้จะมีสิ่งไหน ขับเคลื่อนการทำงานให้กับหัวใจ ได้เทียบเท่าเธอคนนี้ ที่แสนจะลงตัวราวกับฝันไป
".. ถ้าตัดสินใจได้แล้วก็สั่งได้เลยนะครับ" เสียงหวานนั้นเรียกผมให้กลับมาจากภวังค์ "ค..ครับ" ผมตอบเสียงตะกุกตะกักไป เรียกรอยยิ้มจากใบหน้าหวานนั้นอีกครั้ง
...ผมว่าผมอาจจะแย่แล้วก็ได้...
"ขอ...คาราเมลมัคคิอาโต้ร้อนที่นึงครับ.." ผมสั่งเมนูโปรด "ครับ คาราเมลมัคคิอาโต้หนึ่งที่ ..." เพียงแค่เห็นท่าทางตอนรับออเดอร์ หรือจังหวะตอนก้มลงไปกดเครื่องคิดเงิน ราวกับมีคนมาทุบอก ...นี่ใจผมเต้นแรงเกินไปหรือเปล่า
โอ้เธอ คงเพราะเธอ ไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกใจ เธอเป็นนางฟ้าจากโลกใบไหน สะกดวิญญาณ และหัวใจ
"คุณลูกค้าครับ!" ผมสะดุ้งจนเผลอตอบรับเสียงดังไป โชคดีที่ในร้านไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก
"ขอโทษจริงๆครับ เมื่อสักครู่เหมือนคุณไม่ได้ยินน่ะ... ผมแค่อยากถามว่าคุณจะรับคุกกี้หรือบราวน์นี่ทานเพิ่มไหมครับ?" เขาถามผมพร้อมกับเอียงคอน้อยๆซึ่งก็เป็นท่าทางปกติ แต่ไม่อยากจะบอกเลยว่ามันน่ารักมากสำหรับผม "คิมจินฮวาน" คงเป็นชื่อของเขา เพราะมันเขียนอยู่ที่ป้ายบนอกเสื้อเขานั่นเอง
...และคงเป็นเพราะคิมจินฮวานผมถึงได้ตกหลุมพรางทางการตลาดสั่งทั้งคุกกี้และบราวน์นี่ไปทั้งคู่
เมื่อสั่งออเดอร์และจ่ายเงินเรียบร้อยผมก็ไปนั่งที่โต๊ะเล็กๆสำหรับสองที่ ที่นั่งด้านนึงเป็นโซฟาแสนสบายแต่ผมกลับชอบนั่งฝั่งที่เป็นเก้าอี้และหันเข้ากำแพงมากกว่า มันสงบ และตัดจากโลกภายนอกดี ผมตัดสินใจก้มหน้าจิ้มสมาร์ทโฟนเพื่อรอ.. สงบจิตใจสักพัก
"ขอโทษที่ให้รอนะครับ.." เสียงหวานๆมาพร้อมกลิ่นหอมๆที่ไม่ใช่แค่กลิ่นกาแฟ.. เป็นกลิ่นหอมสดชื่น ..เหมือนแอมเบอร์ กับลาเวนเดอร์..
"คาราเมลมัคคิอาโต้ เสิร์ฟพร้อมคุกกี้ แล้วก็บราวน์นี่ครับ" เป็นคนหน้าหวานหลังเค้าท์เตอร์คนเดิม เดินเข้ามาข้างโต๊ะก่อนจะค้อมตัวลงเล็กน้อยเพื่อเสิร์ฟออเดอร์ เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน และได้กลิ่นกายหอมอย่างใกล้ชิด หัวใจผมก็กลับมาเต้นรัวอีกครั้ง ผมทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างมึนๆ
"ทานให้อร่อยนะครับ ผมอบเองกับมือเลยล่ะ สองอย่างนี้" จินฮวานพูดแล้วยิ้มจนตาปิดอีกครั้ง แต่เหมือนคราวนี้มีริ้วแดงๆพาดผ่านบนแก้มใสบางๆ ผมจะทำยังไงดี ..ผมควรจะตอบอะไรดี
"อา..ขอบคุณครับ"
จินฮวานยิ้มบางๆและเดินกลับไปหลังเค้าท์เตอร์เพื่อรอรับลูกค้ารายอื่น หลงเหลือแค่กลิ่นกายและใบหน้าหวานติดตาติดจมูกผมเอาไว้เท่านั้น
...ผมมันไม่ได้เรื่องจริงๆแหละ...
หลังจากจัดการกาแฟ บราวน์นี่และคุกกี้เรียบร้อยซึ่งกินเวลาไปราวๆเกือบชั่วโมง ด้านนอกฝนซาจนหลายๆคนที่เดินอยู่ริมถนนไม่จำเป็นต้องกางร่ม สมควรแก่เวลาที่จะกลับ ก่อนที่ฝนจะหนักอีกครั้ง
ผมลุกเดินตรงไปที่ประตู
"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ" เสียงหวานที่ถูกส่งมาทำให้ผมใจเต้นอีกครั้ง ผมหันกลับไปมองแล้วก็ได้แต่ผงกหัวให้ "เอ่อ..หวังว่า..จะได้เจอคุณอีกนะครับ" จินฮวานส่งยิ้มหวานแก้มแดง หวานทั้งรอยยิ้ม หวานทั้งคำพูด จนผมรู้สึกเขิน ทำไมผมถึงคิดว่ารอยยิ้มนั้นส่งมาเพื่อผมคนเดียวก็ไม่รู้
"เช่นกันครับ" ผมตอบและส่งยิ้มคืนกลับไป ไม่รู้เหมือนกันว่ารอยยิ้มที่ส่งไปเป็นแบบไหน อีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร
รู้แค่ว่าตอนนี้คิมจินฮวาน คือคนที่ผมทั้งหลงใหล และคลั่งใคล้
และผมสาบานกับตัวเองในตอนนั้นว่าผมจะทำทุกทางให้ได้คิมจินฮวานมา
โอ้เธอ… ฉันรักเธอ ไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกใจ จะโลกใบนี้ หรือโลกใบไหน จะหยุดวิญญาณ และ หัวใจให้ไว้กับเธอ
คนนี้คนเดียวที่จะขอ...
,,,, ,,,,
ยามบ่ายแก่ๆที่ท้องฟ้าเริ่มจะกลับเป็นสีฟ้า แสงแดดสามารถส่องทะลุเมฆครึ้มที่กำลังกระจายตัวออก อากาศเย็นๆที่โชยกลิ่นไอดินและหญ้าจากฝนที่เพิ่งหยุด เจ้าของรองเท้าบู้ทพามันย่ำลงบนแอ่งน้ำตื้นๆจากฝนบนพื้นคอนกรีต พร้อมกับยื่นมือออกมานอกเขตกำบังของร่มสีดำในมือ "หยุดแล้วนี่" เขาพึมพำกับตัวเองก่อนตัดสินใจหุบร่มคันใหญ่สีดำล้วน
เจ้าของร่างสูงเดินยิ้มกับตัวเองขณะนึกถึงรอยยิ้มหวานกับไฝใต้ตารูปหัวใจ..
ฝนนั้นก็ไม่ได้เลวร้าย ลมฝนหอบให้เขาไปพบกับพลังงานที่ช่วยขับเคลื่อนการทำงานของหัวใจ ท้องฟ้าและอากาศหลังฝนตกก็เป็นอะไรที่เขาชอบมาก ถึงได้บอกยังไงล่ะ ว่าเขาไม่ได้เกลียดฝนนักหรอก ;)
