Aşarhan @mektuparkadasimwillhelm - Tumblr Blog

Uzağım sana. İyi ki.

Yakınlarıma çok iyi davranmıyorum. İyi ki uzağım sana.

Gece çöktü üzerime, yağmur yağdı temmuzda, Zor geçen bir günüm oldu, daha az yandı canım.

Canım dedikçe canımdan oldum.

Ömür çöktü üzerime, kargalar susadı kanıma.

İyi ki uzağım sana. En çok da sana.

Yakınlığın yalnızlığım uzaklığın bahtsızlığım sadece.

Hiç konusu geçmeyecek bir sabaha açtım gözlerimi, bahçemde geçen hafta yolmama rağmen yeniden yeşermiş yabani otlar, ellerimde bir sen, içimde korkunç bir ürperti, tüylerim diken diken. Biliyordum sessiz kalacağımızı, korkuyordum.

Hep korktum, hep kaçtım bu histen. Hiçbir köşeye dönmedim gözlerine dalmamak için, dalıp hipnoz olmamak için. Bütün arkadaşlarım güçlü bulur beni; aşka karşı irademe, sığındığım yalnızlığım için tebrik ederler. Yalnızlığı sevmediğimi fark ettim sen her aradığında. Yalnızlık sırtımda bir yükmüş, yükümü aldığını fark ettim.

Quasimodo, Notre Dame’ın Kamburu. Eksik, tamamlanmamış adam demekmiş. Eksiğim, yarım kaldım.

Sevmeyi unuttum, aşık olmayı unuttum, aşık hallerimi bile bilmiyorum. Kendime yabancılaşmaktamsa senden uzaklaşmak bildiğim bir halim olacak. Yine en iyisi sensizliğim değil, yalnızlığım olacak.

Beni unuttun mu?

Sanki karayolunun ortasında kalmış bir arabanın içerisindeyim, kenara çektim soğuk sisli bir gecede yardımını bekliyorum. Yanımdan koca koca, ağır yüklü tırlar geçiyor hızlıca, telefonumun şarjı %17, tırların hızıyla sarsılıyorum. Herkesin bir acelesi var, her yer toz duman, bile isteye penceremi açıyorum, boğuluyorum. Üşüyorum…

Hiç gelmeyecekmişsin gibi ama yine de beklemek güzel. Az önce birileri geçti gitti yine hayatımdan, sürükleyemedi peşinden, bağlayıp çekemedi, yükümü taşıyamadı. Arabadayım, hatta yan koltukta. Gelmeni bekliyorum. Biliyorum… Boşuna bekliyorum.

Aslında seni beklemiyorum belki de. Alışkanlıktan… kurtulmak istemiyor sanırım canım kuraklığından, soğuğundan, alışmış, korkmuyor. Duruyorum öylece.

Herkes geliyor geçiyor, bir türlü beni almıyor, gideceğim yere kadar bırakmıyor. Ya da biri gelip de yanıma oturup sessizce tırları izlemiyor benimle, kimse yük görmek istemiyor, halbuki kimse bilmiyor aşkın ağırlığı altında büyüyor insan, olgunlaşıyor, insanı anlıyor.

Nereden uzaklaşsam sanki hep bir şeyleri yanıma almayı unutmuşum hissi. Hep yokluyorum ceplerimi. Çok alıştığım içindir belki de devamlı parçalanıp parçalanıp parçalarımı bir yerlere bırakmaya. Kimse anlamıyor, kimse dinlemiyor, kimse konuşmuyor, kimse susmuyor. Sonunda cidden yapayalnız mıyız ya? Yanımızda olmak isteyenler var ve biz onlara susuyor muyuz? Neden? Anlamıyorlar mı? Dokunulmayan yerlerimize dokunamıyorlar mı? Dokunmasını istediklerimiz nerede?

Kocaman bir park var, parkın arkasında. Kocaman parkın arkasında “unutmaya” yüz tutmuş bir yürek.

Ne kadar garip değil mi? Ölümü gördüm, endişeyi, telaşı, dünyanın en büyük yalnızlığını gördüm, dibine kadar yaşadım, parçalanan aileleri gördüm, eskisi gibi olamayacak kırık parçaların üzerinde yalın ayak yürüdüm. Arkadaşlarım aldattı, sen aldattın… Suya anlattım, sus’a anlattım. Ne garip değil mi? Yağmurlar hiç oldu, gözyaşlarım çok.

Bu hayat bana ne yaşatırsa yaşatsın belki de hiçbir zaman canım ansızın karşıma çıkan bir fotoğrafın kadar yanmadı. “Seninle karşı karşıya gelsem n’aparım?” Provalarım kadar çaresiz hissettirmedi.

Bir gün yolda beni görsen bana bakar mıydın? Yanıma gelip sarılır mıydın uzun uzun? Kalbini kıran oldu mu hiç? Taştan kalbini? Artık bitsin bu yalnızlığımız der miydin?

Sussun beynim, dursun zaman, kokun, tenin hepsi üstümden silinene kadar dursun. Sonra ne olursa olsun yine sen çık karşıma.

Aklım almıyor, buraya onca kelime döküldü içimden ama bu sefer hiçbirinin benden çıkmasına izin veremiyorum. Ölümün haksızca, yeşil gözlerin kapandı mı bilinmezliğe şimdi? Nerdesin? Ben seni gizliden gizliye hep affettim, sen affettin mi?

Neden kendine berbat bir intihar şarkısı yazdın?

Süslü sözleri bir kenara bırakıp beni özleyin yazdın?

İçimden bir ses içindeydi, duymazlıktan gelmek hadsizceydi,

Aynada yüzün yabancıydı, yabancıların yüzü hüzünlüydü,

Sabaha karşı saat üç gibiydi, kan çanağı gözlerin beyaza döndü.

Neden içinde bin at koşarken, boşluğa bastın?

Gidişin 3 yıl sürdü, ağladım, kir tuttu yanaklarım. Kızardı gökyüzü, kustu, nefessiz kaldı.

Güneş bile sessiz kaldı

Zaman, akrep yelkovan öksüz,

Bilge dedeler sözsüz kaldı, içimdekiler ötümsüz…

Bir rüyadan uyandım, gözlerinin içine bakıp diyordum ki “ ben yaşlanmaktan kırışırım diye korkmuyorum, seni 23 beni 24 bıraktığım için korkuyorum, çok küçüktük ayrıldımızıda”

Neyim var? İç sesime bile katlanamaz oldum artık, nasıl sustururum kendimi? Aklımı başka yerlere vermekten aklım kalmadı artık. Neden hislerimizi saklamak, yutağımızda boğulmak, sindirebilmek için yaşadıklarımızı elimizle karnımızı tutup kıvranmak zorundayız? İyiyle kötüyü ayırt eden şey be beynimin içinde?

Anlamadığım o türküler neden bu kadar çok yakıştı bakışlarına, sesine? Neden titredi bu kadar gönül telleri? Sonra birden nasıl her şey çirkinleşebildi, içimde koca bir acıyla yalnız bırakabildin beni?

Biliyorum, boşluktan... Ama saracak onca şey varken ben neden seni sardım aklıma? Neydi beni bu kadar harman bırakan? Neydi gözlerinin rengi? Hangi deli şu çukurovanın kahrını çeker benim gibi? Peki hangi deli yine yanında görmek ister seni?

Yeniden sıkıyorum dişlerimi, unutmaya çalışırken neleri unutmaya çalıştığımı hatırlayıp, hiçbir şeyi unutamıyorum gibi. Susturuyorum kendimi, susturuyorum. Susturuyorum düşünceleri...

#istanbul #love #aşk #the #spilled ink #music #musicians #web series #writers #of

Gitmesen olmaz mı mı? Ben miyim şimdi duygusal yaklaşan? Gittim. İçimdeki her şey kal dese de.

mektuparkadasimwillhelm

Bir kalbim var, iki odacıklı. Biri hayatım boyunca pis kanı atmaya çalıştı içinden, diğeri temiz kanı doldurmaya çalıştı bütün varlığınca. Kimseye benzemem ben, yüklenmem ona sıkıldıkça. Ama herkes gibi dinlerim ritmini, kapılırım büyüsüne; büyüdükçe daha asi, daha hoyratça. Dediğim gibi bir kalbim var, iki odacığı da yeterince meşgul işleriyle… Peki içimde büyüyen huzursuzluk niye? Ne kadar uzağındayım bir insanın? Bir mektup kadar mı? Bir telefon kadar mı? Temiz kanla pis kanın birbirine her an karışabileceği o ince zar kadar mı? İncitmek bu kadar kolay mı! İncinmeye değer mi? Halbuki sadece karışsak olmaz mı.. Bir çiçeğe su vermek ne kadar aklımda ki? Gördüğüm her günün diğerlerinden farklı olduğunun bilinci altına girmek, teşekkür etmek ne kadar dilimde… İçimde kırılan bir şeyler var.. Engel olmak var mı? Önemsediklerine önemsendiklerini hissettirmedikçe ne kadar temiz kan pompalayan odada olmaya layıksındır ki? Akıtıp zehri içine zümrüdün dibini görmek gibi değil mi bu yaşadığım? Hiçbir zaman ayılmadığım için kendime kızgınlığım, şişenin dibini her seferinde yeniden görmek içimde büyüyen seni görme isteğim. Yine seninle son bulduğu gibi cümlelerim…

Bir dizinin sonundasın, elimden düşüremediğim kitabın satırlarında. Bir türlü bitirmek istemiyorum seni, sonu gelmesin diye içimde affettim hep sözlerini. Kalp atışlarını duymuyorum yıllardır, kan pompaladığına, az sonra bile benimle olacağına ve hep benim için atacağına inandığım kalp atışlarına kör oldu kulaklarım. Unutmaya çalışıyorum gülümsemeni, kedini konuştururken çıkardığın o nazal sesi, teknik olarak imkansız olduğunu düşünürdüm hep, sadece senin fiziksel özelliklerinle çıkardığın bir ses olduğunu düşünürdüm. Şimdi gördüğüm her kedi senin sesinle konuşuyor benimle, deliriyorum. Sadece bir gece diyorum, cennet kokan göğüslerine koyup da başımı şu 4 aydır başımdan geçenleri anlatabilseydim sana, yapayalnızlığımı seninle paylaşabilseydim. Birini kaybetmenin acısını seninle doyasıya yaşadığımı ve seni de kaybetmek istemediğimi söyleyebilseydim. Bir kere olsun “nasılsın?” soruna yeniden senin yanındayım ya, şimdi daha iyiyim, diyebilseydim. Şimdi uzandım bir kanepede sana hala bir şeyler yazıyorum, bir fotoğrafını, bir videonu açma gafletinde bulunup bulunmamanın ikilemini yaşıyorum. Yüzünü unutmaya çalışıyorum, seni unutmak istiyorum.

Aşamayacağım hiçbir şey yoktu, seninle tanışana kadar.

mektuparkadasimwillhelm

Daha çok geleceğim bu zehirli topraklara. Bütün kederi içime çekip kanlı topraklarında çıplak ayaklarla gezineceğim. Ne zaman kalbi kırık dönmediğim bir an oldu ki? Nedendir bilinmez kırılan kalpleri sarıyor tabiatı. Kireçin içine yatırıyorlar sanki seni; üstüne bir kadeh yakut döküp veriyorlar ateşe. Ertesi günün doğumuna kadar bırakıyorlar seni orada. Sonra yakan Güneş oluyor. Kamaşıyor gözlerin. Bir bakmışsın annen sarmış sarmalamış seni. Pamuklara, ipeklere, koca yüreğine sığdırmış bütün kırıklarınla. Bu belirsizlik canımı yakıyor. Görmesem yüzünü özlüyorum. Kokmasan yanımda kanıyorum. Ne zaman kucağıma alsam seni, koklasam saçlarını, ne zaman uyurken izlesem melek yüzünü, ne zaman gülsen yanında kalakalıyorum.

Sana şarkılar söylemek istiyorum. Biliyorum sesimi beğenmiyorsun. Masallar anlatmak istiyorum, bana yalancı diyorsun. Seni içime çekmek istiyorum, itiyorsun. Biliyorum henüz bilmiyorsun, sevmiyorsun.

Yine susma bana. Seni her zaman anlayacağım.

“Düşüyordum ve beni sadece sen kurtarabilirdin…

Tutkunun benim gibi aptalla yaptırabildikleri ne garip?

Seni karşımda hayal bile edemezdim.

Ve senin gibi birini kaybedeceğimi”

Senin elini kolunu sallaya sallaya oynadığın bu oyunda ben tam olarak ne ifade ediyordum senin için bilmiyorum fakat, hiçbir zaman o kadar az değildim bunu da çok iyi biliyorum.

Ben klasik Aşarhanlığımı yaptım bu şarkıyı türkçeleştirerek. Kendimce iyileştirdim. Karşımdaki şeyin duygularını yansıtıp yansıtmaması önemli değildi, kendimden bir şeyler kattım, kendimi adadım belki de o 4 dakikaya. Belki sen de Aşarhanlaştın, istemeden başını belaya soktun sana kendimden bir şeyler katmaya çalıştığımda. Bütün sevmediğim yanlarımı sana yükleyip yine sana dişlerimi çıkardım. Sana değil belki de kendime aşık oldum. Sen bu rüyadan uyandığında da her şey benim için zorlaşmaya başladı belki de.

N’apıyorum şu an peki? Bütün olanlardan kendimi sorumlu tutuyor, bütün yenilip yutulmayacak sorumlulukları sırtıma mı yüklüyorum gerçekten göz göre göre.

Bile isteye kendimden mi vazgeçiyorum?

Ah o gözlerin, yumuşacık ellerin, kollarındaki benlerin…

Niye içimde koca bir savaşa neden oluyorsun seni her gördüğümde? Ne istiyorsun benden? Ne istiyorum senden? Ne istiyor bu kadar insan “seninle”yi dinlerken içinden?

Hiç geçiyor muyum aklından, kalbinden?

Unuttun mu beni yoksa?

Senin de hiç “beni unuttu mu?” diye iç geçirdiğin oluyor mu gece çöktüğünde, ay yükseldiğinde, iç yandığında, kursak kurulduğunda, nefret kundağında kundaklandığında…

Çok zor yokluğunu kabullenmek. Ve hiç de alışamadım varlığına, son zamanlarda hiç boğulmadım kokunda uyurken. Göğüsüne kapattığımda yüzümü hiç nefessiz kalıp da arkamı dönmedim sarılacağını bile bile. Hep yalnız uyudum. Suçlu olduğunu bildiğimiz geceler birlikte uyuduk, kırgın, korku dolu, burnumuz tıkanmış ağlamaktan, küs, birbirine yabancı, paramparça, sen affedilmeyi bekledin, bense yanımda uyuma nedenini bildiğim halde ciğerime bata bata hiç değilse birlikte uyuduğumuzun farkındalığıyla hiçbir şeyi umursamadan derin uykulara daldım. İyi ki yatağım kiraladığım o eve aitti. Sensizliğin seni unuttuğumu düşünerek seviştiğim yeni bedenlerle bizim aramıza girmesine izin veremezdim büyük ihtimalle.

Napıyorsun o adada? Bir başına mısın? Yeni sevgilinle? Ya da yeni dostlarınla? Benimle kilometrelerce yürümeyi hayal etmiştin bir defa, el ele, bütün ada bizim olacaktı, yüzyılın en büyük aşkının. “Bu böyle yarım kalmayacak” dedi bugün Zeki Müren yine telefonumda çalan bir şarkıda. Onlar da birbirine saygısını yitirmiş miydi sence ayrılırken? Bir ihtimal daha kalmış mıydı sence? Ben ikimizinde saçlarına ak düşmeden, hemen yeniden sevelim istiyorum birbirimizi. Sevgine o kadar aç kaldım ki sevgilim, boğszımdaki o yumru sen beni yeniden öpene kadar geçmeyecek.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Aşarhan