Memlekete Malatya’ya tayinimiz çıktığına göre artık İstanbuldan bu güzel şehirden ayrılma vakti gelmiş demektir. İyisiyle kötüsüyle mutluluğuyla hüznüyle bir sürü şey yaşadım bu şehirde. Çok şey kazandım ama onlardan daha fazlasını da bu şehirde iken kaybettim mesela. En acısı babamdı. Gecenin ikisinde çalan bir telefonla uyandım. Gelen ses -abi baba öldü demişti kalakalmıştım yatağın ortasında. Son kez görmek dokunmak yıkamak namazını kılmak nasip olmuştu neyse ki, ölsem unutmam herhalde. Başka kaybedişlerimiz de oldu kazandıklarımızı. Ama insanoğluyuz sonuçta alışıyoruz her şeye alışmalıyız da..
2007 yılında Malatya’dan evimden ayrılışımdan 12 yıl sonra tekrar nasipse kalıcı olarak memlekete dönmek ayrı bir mutluluk doğrusu :))
Yanıma alacağım çok bir şeyim yok sadece kitaplarım var topladım doldurdum kolilere 400 den fazlası imzalı olmak üzere 650-700 kitap vardır sanırım. Geneli şiir üzerine. İlerleyen yıllarda bana arkadaşlık etmeye devam edecekler. İstanbul’un en büyük avantajı istediğim yazara kitaba ulaşma imkanımın olmasıydı sanırım özleyeceğim bu şehri. Uzun zaman oldu bu platforma gelmeyeli zaten burası benim için hep içimi dökme yeri birer anı defteri gibi kalacak. Bu arada Selamun Aleyküm :)