Graduation is a big deal. It’s the goal you work toward as soon as you start kindergarten. It’s what you dream about when you feel you can’t take school anymore. Every student anticipates the day when he or she can officially throw their hat in the air and say, “I did it! I officially completed 17 or more years of school!”
Akala ko okay na ko. akala ko okay lang ako. Pero deep inside me, hindi. Knowing myself, alam kong hindi naman talaga. Kahit anong pilit ko sa sarili ko na maging okay. Lalo na kung yung nangyari sayo e talagang may malaking impact sa buhay mo, sa buong pagkatao mo.
Lahat ng estudyante naghihirap, pero hindi lahat nabibigyan ng pagkakataon makagraduate on time. Bakit? Pwedeng financial, pwedeng health problem o kung ano pa, pero ang pinaka hindi acceptable na rason sa lahat ay dahil nagkabagsak ka. MASAKIT!
“HINDI AKO MAKAKAGRADUATE ON TIME. EXTENDED AKO HANGGANG SUMMER” Ito na ata ang pinakamasakit sa lahat ng naramdaman ko. Seryoso, mas masakit pa to sa iniwan ka ng taong mahal mo. Bakit ganito ako? Siguro kasi ang pinakamasakit na part dun ay yung, you thought you gave your best well in fact alam mo sa sarili mo na nagkulang ka. Nagkulang sa aral, sa motivation, sa disiplina. Ayan na yun e. You were given the opportunity to study pero hindi mo inayos. Talagang nasa huli ang pag sisisi.
Walang gabi na hindi ko pinagdasal na sana mawala na tong nararamdaman ko. OO NAIINNGIT AKO E! NAIINGGIT AKO AT THE SAME TIME NAIINIS AKO SA SARILI KO. Sobrang sakit na wala kang magawa kundi magmukmok at magreflect bakit mo ba hinayaang magkaganito! Alam mong kaya mo pero sinayang mo yung mga pagkakataon.
”OKAY LANG YAN, MAHIRAP NAMAN TALAGA COURSE MO.” “OKAY LANG YAN, MAGIGING ENGINEER KA PA DIN NAMAN” Hindi po okay e. Hindi po okay yung feeling na..you failed to make your parents proud. Isa yun sa pinaka magandang regalo na maiibigay mo sa kanila pero sa hindi inaasahang pagkakataon, naipagkait mo na. ”Okay lang yan, gagraduate ka pa din, hindi lang ngayon.” Oo siguro nga okay lang sa iba. Pero dahil alam mo sa sarili mo na nahirapan ka din naman, Hindi naman buong college e, pumetiks ka lang. HIndi talaga madaling tanggapin.SELF WORTH. ISa pa sa masakit ay yung wala kang dapat sisihin kundi sarili mo lang.
Ang dami kong pangarap, lalo na nung pagdating ko ng 5th year college. Sabi pa finally matatapos na. sobrang hirap lang ng course di ba kaya gusto ko na talaga matapos. I’vegone this far.Kahit nung una ayaw ko talaga neto. Kahit dati naiisp ko na hindi talaga ako para dito. Srsly, 2nd yr palang pashift na pashift na ako. Ang layo ng course na gusto ko sa engineering. Pero walang excuse dun, hindi dahil sa pinilit ka lang kunin yang course na yan may dahilan ka na para bumagsak. HINDI! Dahil nandito na ako, unti unti ko na tong minahal. Ikaw ba naman yung magtyaga ng limang taon. at dahil nandito na ako, kailangan ko na tong panindigan.Eto na yung journey ko, ala kong para dito na ako. know my goals, I know my dreams, I know what I wanted to achieve at GUSTO KONG MAGING ENGINEER.
WHOOOHH! EVERYTHING HAPPENS FOR A REASON…
Yes, naniniwala ako dun. I know this experience taught me a lot of things.
1. Humility. Oo dati palang iniisip ko na kung anong caption ilalagay ko sa grad pic ko pag nag upload ako sa FB hahaha. Nobela siguro yun. Pero this time, God tapped me and made me realize how it feels to read things like that knowing na hindi ka makakagraduate.Siguro sa mga oras na yun hindi ko maiisip ang isang katulad ko ngayon na nasasaktan everytime may makikitang post about graduation. I may be that insensitive kasi nga excited ako. (HAHAHA Ewan ko ba kung bakit sobrang affected ako, siguro kasi evrytime na makakakita ako parang paulit ulit na sinasabi sakin na “You are a failure, kaya ng iba bakit hindi mo kinaya” Ganon? ang bitter ko diba? Alam kong mali pero this is what I feel)
2. Perseverance. Dahil dito mas naopen yung heart ko, yung utak ko. Dahil dito mas gusto kong mag tyaga. Magpursigi at patunayan sa sarili ko na kaya kong maging engineer. Hindi man nila ko kasabay gagraduate pero hindi na talaga ako papahuli sa pagkuha ng lisensya sa PRC! HAHA. This has taught me to do more and to persevere more!
3. Reliance upon God. God not just taught me to be humble but to depend on more on Him. Hindi ko naman talaga kaya to ng ako lang. In this battle, I need my God. Yung nararamdaman ko ngayon, I know He can ease the pain. Yung mga pangarap ko, alam ko He will walk with me in reaching them.
Graduation day will never define my identity. Oo it plays a crucial role in my life but this won’t stop me from being a dreamer. I know my time will come. I know that that would be the best timing God has for me. Siguro God just want to teach me many things by letting me experience this. Although alam ko sa sarili ko na ako yung nagdala sa sarili ko sa sitwasyon na ito, pero still… God has plan and He can turn my shortcomings to better ones.
dailybridgerton
kianamaiart
annaxmalina
jacobvanloon
2087
germansingergirl
andulkaphoto
