Bir evin pencereleri, dış dünyaya açılan göz kapaklarıdır…
Sıcakta açılan, soğukta sıkı sıkıya kapatılan klimasız yılların havalandırmasıdır. El sallanıp, gözyaşı dökülen pencereler. Yağmurda, karda en güzel seyir yeridir.
Bazısı bayrak asar, vatan, millet sevgisini gösterir. Pencerede tuttuğu takımın flamasını görürseniz o evde gençler, fanatikler, çocuklar yaşıyorlardır, renklerini de böyle belli ederler. Bazısı sürekli bir şeyler silkeler, çamaşır, toz bezi, masa, sehpa, yatak örtüsü, kazak. Kilim, halı silkeleyenler, sonrada güneşlendirenler olur.
Zaman geçer, ömürler biter; perdelerin, pencerelerin biri açılır, biri kapanır… El emeği göz nuru dantel tüllerden sızar günün ilk ışıkları…
Ahşap pencerelere hayat verir çiçekler… Çoğu zaman pencere içine konan birkaç saksı veya bitmiş yoğurt kabı, salça konservesi ya da teneke peynir kutusu içinde gül, karanfil, ille de sardunya, belki de fesleğen, kadife, küpeli süsler.
Elden ayaktan düşünce takat azalınca yaşlıların mekânı olur.
Kim bilir nelere tanıktır, neler duymuş, görmüş, geçirmiş Çocuklar yağmur yağdığı zaman “Arap kızının camdan baktığını”, biraz daha minikler, “mini mini bir kuşun pencereye konduğunu” söyler neşe içinde... Yaş ilerleyince biri çıkar “Pencerenin perdesini aç bana göster yüzünü” der, bir diğeri “cama vuran her damla beni harap ediyor…” diyerek duygularını notalara, namelere döker.
Kimi zaman muhatabı görebilmek adına yarı bele kadar sarkılarak yapılan hanımlar arası pencere muhabbetleri, günün olmazsa olmazlarındandır.
Önünde boydan boya sabitlenmiş iplere çamaşır serilerek mandallanır…
Çamaşır asmanın da bir usulü, bir adabı vardır. İç çamaşırlar pencereye iç tarafına yakına, ikinci, üçüncü ipe gömlekler asılır, iç çamaşırlar bu yöntemle maskelenir.
Kurutmak için kolye gibi biberler asılır pencereye… Yalnız biber değil tabi; patlıcan, fasulye vb. kurutulur.
Hep bir şeyler beklenir. Belki uzaklardan gelen bir yolcu, belki postacı, belki aile bireyleri, ne bileyim biri kapıyı çalacak, önce pencereden bakılacak, gerekirse sarkılarak, “kim o?” denecek, sonra açılacak.
Soğuk havalarda ev sıcaksa camda buğu yapar, buğulu camlara çocuklar yazılar yazar, kolay şekiller çizer, kuş, surat, kalp yapılır. Bazen soğuk olmasa da cama yaklaşıp hohlanır, yine kalp çizilir, üzerine ok saplanır, isimlerin baş harfleri yazılır!
Gazete mecmua okunur, bulmaca orada çözülür. Dışarıya mesaj pencereden verilir. Perdeler sıkı sıkıya özenle kapalıysa bu bir ölçüde “evde yokum” manası taşır. Bir karış bir taraftan açık bırakıldıysa belli ki halıya güneş gelmesin diye kapanmış, belki de “evdeyim ama uyuyorum” demek olabilir.
Pencerede görme ümidiyle aynı sokaktan kaç kez geçilmiş, kaç zaman beklenmiş. Pencereden çıkacak ışık seyredilmiştir. Hafta sekiz ay on dokuz camlar silinir, parlatılır. Çok geçmez bir daha bir daha içten dıştan ayrı silinir.
Yün örülür, oya işlenir, kanaviçe yapılır, sökük dikilir. Öteberi için inilmez kapı önüne, pencere gündelik kıyafetle sokağa, kapı önüne çıkmadan kapı görevini görür. Pencere TV, sinema gibidir, dışardan haber alınır, gelip geçene bakılır, arkasından dedikodu yapılır. Eş beklenir, çocuklar, varsa torunlar beklenir, misafir beklenir, beklenir de beklenir. İçimiz daralınca, afakan basınca “aç şu camı” denir veya ilk çıkılan yer pencere olur.
areudirty
2087
annaxmalina
dededos
pixelskylines
discoholicmusic
kaledo-art
snowghoul