PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Sweet Seals For You, Always

⁂
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
hello vonnie
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

izzy's playlists!
taylor price

★
occasionally subtle
Cosmic Funnies

JBB: An Artblog!
d e v o n
cherry valley forever
trying on a metaphor
$LAYYYTER

if i look back, i am lost

titsay
Alisa U Zemlji Chuda
seen from Germany
seen from Türkiye

seen from Malaysia

seen from United States
seen from United States

seen from Canada

seen from Malaysia
seen from China

seen from United Kingdom

seen from United Kingdom

seen from Ireland

seen from Spain

seen from Kenya

seen from Switzerland
seen from Argentina
seen from Argentina
seen from Argentina

seen from Argentina
seen from United States
seen from United States
@merel27
ANNE
Na het enorm succesvolle Soldaat van Oranje is vorige week ANNE in première gegaan. In het speciaal voor deze voorstelling gebouwde theater in Amsterdam speelt vanaf 6 mei dit megaspektakel over het wereldberoemde dagboek van Anne Frank.
De recensies zijn wisselend, zo vind de één het prachtig en overweldigend en de ander vindt het oppervlakkig door het spel die verdwijnt in de grootsheid van het geheel.
Zo had het NRC Handelsblad afgelopen vrijdag op zijn voorpagina een negatieve recensie over de groots opgezette toneelproductie geplaats. “Volgens de krant komen de karakters in het stuk 'niet goed uit de verf' en weet ANNE, dat ruim drie uur duurt, 'lang niet steeds te boeien'. 'Een grote omissie is ook dat het gevoel van beklemming, zo prangend in het dagboek, volledig ontbreekt', oordeelde recensente Wensink. Ook andere Nederlandse kranten waren niet overwegend positief over het stuk”.
(bron:http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2664/Nieuws/article/detail/3653729/2014/05/12/Makers-van-ANNE-plaatsen-advertentie-in-NRC-met-positieve-Duitse-recensie.dhtml)
En de Volkskrant kopt met de woorden: “ANNE zwalkt tussen intiem toneelstuk en theaterspektakel”, wat de tweestrijd toont tussen kwaliteit en grootheidswaanzin.
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3368/theater/article/detail/3652930/2014/05/10/ANNE-zwalkt-tussen-intiem-toneelstuk-en-theaterspektakel.dhtml
Dat veel van de kritieken gaan over de wrijving tussen het spektakel en de waarde en inhoud van het verhaal, laat zien dat het nog moeilijk is om het commerciële uitgangspunt te verbinden aan een verhaal over een oorlog waarin miljoenen mensen familieleden zijn verloren.
Kan commercie dan niet samen gaan met empathie?
Ik houd zelf niet van die enorme spektakels, ik zie de magie van het theater in de eenvoud.
Maar kijkend naar andere musicals en dan in het speciaal Soldaat van Oranje is te zien dat er bij een meerderheid van de Nederlandse bevolking wel vraag is naar deze vorm van theater. Al vier jaar is Soldaat iedere avond uit verkocht, met een zeker jaloezie kijken theatermakers naar dit succes. De verwachtingen waren dan ook hoog voor ANNE. Maar het verhaal van ANNE brengt een extra dimensie met zich mee en dat is de historie die nog helemaal niet zo ver van ons af ligt.
Ik geloof dat de makers het op een zo respectvolle wijze hebben gedaan, maar dat een commerciële instelling nu eenmaal noodzakelijk is bij een productie van dit formaat en de resultaten die hierbij behaald moeten worden. Ook op die luxe bijkomstigheden, als driegangen diners en horecaservice, komen mensen af. Ook begrijp ik dat als ze hun doelgroep, toeristen en jongeren in de leeftijd van Anne, willen bereiken deze wijze van spektakel werkt.
Maar ook begrijp ik de ophef over de waarde van het verhaal. Is het noodzakelijk om er zo een iconisch verhaal van te maken, moeten we niet bij de kern en emotie blijven. Ik probeer mij in te leven dat ik in een tijd van oorlog terecht kom en dat over tientallen jaren mijn kleinkinderen naar een musical gaan, waar commercie een uitgangspunt is, over mijn tijden van hel. Wrang is het, maar ook waardevol om zo het verhaal te kunnen delen en te leren van de historie.
Het toegankelijke theater zoals ik beschreef in mijn eerste blog blijft en dit soort theater waar de krachten van musical, de kwaliteit van theater en de pracht van het decor samenkomen zou de daadwerkelijke brug moeten zijn. Een constatering of dit ook echt gelukt is en mijn mening over de voorstelling kan ik pas geven als ik het ook daadwerkelijk heb gezien.
Ik ben benieuwd en kijk vol verwachting naar de toekomst van ANNE.
Educatie
In mijn basis en middelbaar onderwijs zat altijd veel kunst verweven. Ik leerde veel verschillende ambachten en had een afwisseling in hoofd en hand werk. Voor mij was het dan ook de normaalste zaak van de wereld dat ik mij zowel op kennis gebied ontwikkelde als op het creatief vlak, wat uiteindelijk zorgde voor een totaal aanbod voor zelfontplooiing.
Nu ik in een nieuwe stad woon en mensen ontmoet met verschillende achtergronden kom ik achter de zeldzaamheid van dit gegeven.
Over de kunsteducatie zijn veel oordelen. Voor ouders zijn de cijferprestaties van belang, terwijl een school veel meer kan bieden en een kind/jong volwassene ook veel meer nodig heeft.
In deze maatschappij van kenniseconomie zijn flexibele en creatieve mensen nodig, zoals Mieras verteld in het bijgevoegde filmpje. Om deze capaciteiten te ontwikkelen en de kinderen ook hierop te laten vertrouwen moeten ze uitgedaagd worden op deze creatieve eigenschappen. Naast deze ontwikkeling worden ook andere eigenschappen aangesproken wat weer van toepassing kan zijn bij de exacte vakken. Dat ze daarbij ook nog eens enthousiast worden van deze creatieve vakken zorgt voor een drijfveer en een motivatie.
In het volgende filmpje wordt het belang heel mooi uitgelegd:
http://vimeo.com/34776307 (Kunsteducatie - Brood nodig, zie onder)
Dankzij subsidies wordt het belang van de kunsteducatie door steeds meer mensen gezien. En het aanbod aan educatie programma’s is dan ook groot. Op de meeste scholen wordt met zo’n dergelijk jaarlijks project van gastdocenten uit het kunstvak de kunsteducatie vormgegeven.
Als gezelschap is dit naast een goed verdienmodel ook van duurzaam sociaal belang. Als gezelschap of ander kunstinstelling betrek je graag jonge mensen bij je vakgebied door ze in aanraking te laten komen met een kunstvorm waar ze van huis uit weinig tot geen stimulatie voor krijgen. Dit is een mooie vorm om kinderen een kans te geven en als gezelschap een maatschappelijke rol te kunnen vervullen.
Maar kunsteducatie kan ook op een andere manier vormgegeven worden. In bovenstaande vorm mis ik de verdieping. Waarom is de kunst en creativiteit niet een onderdeel van de onderwijsvorm? Niet alleen in de vorm van groot aanbod in kunst vakken, maar ook in de andere technische vakken kan er op een creatievere manier met de stof worden omgegaan. Op de wensen van de kinderen aangepast.
Dit gemis komt voort uit het gebrek van de PABO en dergelijke opleidingen. Tijdens deze opleiding wordt er weinig aandacht besteed aan de kunsteducatie. Daar moet het dus veranderen om het kunst en cultureel bewustzijn en het creatief denkvermogen van de kinderen te kunnen ontwikkelen. Om dit te kunnen bereiken moet de relevantie bij de docenten duidelijk worden. En dat niet op een zweverige a la de kunstenaar manier, maar op een feitelijk en nuchtere wijze.
In het brede aanbod van theatergezelschappen is te zien dat er aandacht is voor beide vormen:
Het Utrechtse Jeugdtheater Het Filiaal biedt het volgende lespakket aan, waarbij ook een plusprogramma mogelijk is:
“Het basispakket
Uit ons totale aanbod, zijn verschillende combinaties te maken. Maar het begint met een basispakket dat bestaat uit een Filiaalvoorstelling en omlijstend lesmateriaal voor in de klas. Dit basispakket kan uitgebreid worden met de volgende onderdelen:
Workshops
Een professionele Filiaaldocent geeft voor of na de voorstelling een workshop in de klas. Daarin wordt een verbinding gelegd tussen (het ervaren van) de voorstelling en het zelf beoefenen van kunst.
Helemaal Filiaal
Onder de noemer Helemaal Filiaal ontwikkelen we elk jaar in ons eigen huis een kunstproject rondom één van de voorstellingen. Een paar weken lang ontvangen we leerlingen die onder begeleiding van kunstenaars gedurende een dagdeel zelf aan de slag gaan met elementen uit de voorstelling. Aansluitend zien ze de bijbehorende productie en ontmoeten ze de spelers en makers. Per dagdeel kunnen zestig leerlingen deelnemen.
Plusprogramma
In ons plusprogramma worden verbanden gelegd tussen elementen uit de voorstelling en reguliere vakken zoals aardrijkskunde, geschiedenis, rekenen en taal en de daarbij horende SLO kerndoelen. Het plusprogramma is een didactiek die kunst(educatie) en cognitieve vakken met elkaar verbindt.”
(http://www.hetfiliaal.nl/content/aanbod-klassen)
Bij de Bonte Hond hebben ze het volgende programma ontwikkeld wat zorgt voor een mooie combinatie van de bovengenoemde twee vormen:
http://vimeo.com/89749904 (wat is kunst dichterbij dan je denkt, zien onder)
Toneelgroep Oostpool komt met trailervoorstellingen naar de scholen toe en maken coming-of-age voorstelling mét de jongeren (http://www.toneelgroepoostpool.nl/jongeren/voorstellingen)
En DOX biedt jongerenvoorstellingen door jongeren waarbij ook een lespakket mogelijk is.
“Do X -TASTE
Ga je met de school naar een voorstelling van DOX in het theater? Overweeg dan eens een X-TASTE. Deze workshop is speciaal ontworpen voor scholen die onze theatervoorstelling bezoeken. In deze workshop ga je aan de slag met het thema van de voorstelling en mag je proeven van de DOX-stijl en het thema voor of na het zien van onze spectaculaire, energieke, kwetsbare en multidisciplinaire theatervoorstelling. Voor deze workshop komen we bij je langs of, in overleg met het theater, in het theater zelf!”(http://wijzijndox.nl/educatie/)
Zo is te zien dat er in de kunsteducatie veel ontwikkeling plaats vindt. Bijna ieder gezelschap heeft een educatieafdeling die zij helemaal op hun eigen manier vormgeven. Het belang wordt gezien en er worden genoeg mogelijkheden geboden.
Kunst is een verrijking voor onze maatschappij.
Educatie
In mijn basis en middelbaar onderwijs zat altijd veel kunst verweven. Ik leerde veel verschillende ambachten en had een afwisseling in hoofd en hand werk. Voor mij was het dan ook de normaalste zaak van de wereld dat ik mij zowel op kennis gebied ontwikkelde als op het creatief vlak, wat uiteindelijk zorgde voor een totaal aanbod voor zelfontplooiing.
Nu ik in een nieuwe stad woon en mensen ontmoet met verschillende achtergronden kom ik achter de zeldzaamheid van dit gegeven.
Over de kunsteducatie zijn veel oordelen. Voor ouders zijn de cijferprestaties van belang, terwijl een school veel meer kan bieden en een kind/jong volwassene ook veel meer nodig heeft.
In deze maatschappij van kenniseconomie zijn flexibele en creatieve mensen nodig, zoals Mieras verteld in het bijgevoegde filmpje. Om deze capaciteiten te ontwikkelen en de kinderen ook hierop te laten vertrouwen moeten ze uitgedaagd worden op deze creatieve eigenschappen. Naast deze ontwikkeling worden ook andere eigenschappen aangesproken wat weer van toepassing kan zijn bij de exacte vakken. Dat ze daarbij ook nog eens enthousiast worden van deze creatieve vakken zorgt voor een drijfveer en een motivatie.
In het volgende filmpje wordt het belang heel mooi uitgelegd:
http://vimeo.com/34776307 (Kunsteducatie - Brood nodig)
Dankzij subsidies wordt het belang van de kunsteducatie door steeds meer mensen gezien. En het aanbod aan educatie programma’s is dan ook groot. Op de meeste scholen wordt met zo’n dergelijk jaarlijks project van gastdocenten uit het kunstvak de kunsteducatie vormgegeven.
Als gezelschap is dit naast een goed verdienmodel ook van duurzaam sociaal belang. Als gezelschap of ander kunstinstelling betrek je graag jonge mensen bij je vakgebied door ze in aanraking te laten komen met een kunstvorm waar ze van huis uit weinig tot geen stimulatie voor krijgen. Dit is een mooie vorm om kinderen een kans te geven en als gezelschap een maatschappelijke rol te kunnen vervullen.
Maar kunsteducatie kan ook op een andere manier vormgegeven worden. In bovenstaande vorm mis ik de verdieping. Waarom is de kunst en creativiteit niet een onderdeel van de onderwijsvorm? Niet alleen in de vorm van groot aanbod in kunst vakken, maar ook in de andere technische vakken kan er op een creatievere manier met de stof worden omgegaan. Op de wensen van de kinderen aangepast.
Dit gemis komt voort uit het gebrek van de PABO en dergelijke opleidingen. Tijdens deze opleiding wordt er weinig aandacht besteed aan de kunsteducatie. Daar moet het dus veranderen om het kunst en cultureel bewustzijn en het creatief denkvermogen van de kinderen te kunnen ontwikkelen. Om dit te kunnen bereiken moet de relevantie bij de docenten duidelijk worden. En dat niet op een zweverige a la de kunstenaar manier, maar op een feitelijk en nuchtere wijze.
In het brede aanbod van theatergezelschappen is te zien dat er aandacht is voor beide vormen:
Het Utrechtse Jeugdtheater Het Filiaal biedt het volgende lespakket aan, waarbij ook een plusprogramma mogelijk is:
“Het basispakket
Uit ons totale aanbod, zijn verschillende combinaties te maken. Maar het begint met een basispakket dat bestaat uit een Filiaalvoorstelling en omlijstend lesmateriaal voor in de klas. Dit basispakket kan uitgebreid worden met de volgende onderdelen:
Workshops
Een professionele Filiaaldocent geeft voor of na de voorstelling een workshop in de klas. Daarin wordt een verbinding gelegd tussen (het ervaren van) de voorstelling en het zelf beoefenen van kunst.
Helemaal Filiaal
Onder de noemer Helemaal Filiaal ontwikkelen we elk jaar in ons eigen huis een kunstproject rondom één van de voorstellingen. Een paar weken lang ontvangen we leerlingen die onder begeleiding van kunstenaars gedurende een dagdeel zelf aan de slag gaan met elementen uit de voorstelling. Aansluitend zien ze de bijbehorende productie en ontmoeten ze de spelers en makers. Per dagdeel kunnen zestig leerlingen deelnemen.
Plusprogramma
In ons plusprogramma worden verbanden gelegd tussen elementen uit de voorstelling en reguliere vakken zoals aardrijkskunde, geschiedenis, rekenen en taal en de daarbij horende SLO kerndoelen. Het plusprogramma is een didactiek die kunst(educatie) en cognitieve vakken met elkaar verbindt.”
(http://www.hetfiliaal.nl/content/aanbod-klassen)
Bij de Bonte Hond hebben ze het volgende programma ontwikkeld wat zorgt voor een mooie combinatie van de bovengenoemde twee vormen:
http://vimeo.com/89749904 (wat is kunst dichterbij dan je denkt)
Toneelgroep Oostpool komt met trailervoorstellingen naar de scholen toe en maken coming-of-age voorstelling mét de jongeren (http://www.toneelgroepoostpool.nl/jongeren/voorstellingen)
En DOX biedt jongerenvoorstellingen door jongeren waarbij ook een lespakket mogelijk is.
“Do X -TASTE
Ga je met de school naar een voorstelling van DOX in het theater? Overweeg dan eens een X-TASTE. Deze workshop is speciaal ontworpen voor scholen die onze theatervoorstelling bezoeken. In deze workshop ga je aan de slag met het thema van de voorstelling en mag je proeven van de DOX-stijl en het thema voor of na het zien van onze spectaculaire, energieke, kwetsbare en multidisciplinaire theatervoorstelling. Voor deze workshop komen we bij je langs of, in overleg met het theater, in het theater zelf!”(http://wijzijndox.nl/educatie/)
Zo is te zien dat er in de kunsteducatie veel ontwikkeling plaats vindt. Bijna ieder gezelschap heeft een educatieafdeling die zij helemaal op hun eigen manier vormgeven. Het belang wordt gezien en er worden genoeg mogelijkheden geboden.
Kunst is een verrijking voor onze maatschappij.
Kunsteducatie: broodnodig voor het kinderbrein
Wat is Kunst is Dichterbij dan je Denkt?
..Toen de theaterzalen nog vol zaten..
Thuis
Hoe vroeger de schouwburgen vol zaten met mensen die vol verwachting staarde naar het magische podium; luisterend naar een verhaal uit een andere wereld verteld door de grote sterren; waarna je blozend van de nieuwe ontdekkingen terug keerde naar huis, zo leeg zijn de zalen nu. Iedereen gaat naar huis, dus ook het theater moet naar huis komen. Thuis komen bij de bron van de verhalen.
Verschillende theatergezelschappen zijn dit seizoen op zoek gegaan naar inspiratie en verhalen bij bewoners uit de wijken van hun stad. Hun verhaal wordt verteld, zij zijn de hoofdrolspelers van het theater wat altijd zo ver weg en onbereikbaar leek. Geen brug meer naar het theater geen drempel meer om te overwinnen. Nee, de makers zelf stappen deze drempel over.
Zoals bij de volgende producties:
Toneelgroep Oostpool, het theatergezelschap van het Oosten met als thuisbasis Arnhem, kwam het afgelopen seizoen met ‘Deze show heet Arnhem’. Voor de voorstelling gingen de makers met een taart langs de deuren: ‘Goedemiddag, heeft u zin om een taartje met ons te eten?’ Om tijdens een kopje koffie met gebak de verhalen van de mensen te horen en daar een voorstelling over te maken. De voorstellingen werden opgevoerd in de wijken zelf waar gevraagd werd voor een financiële bijdrage voor culturele projecten uit de wijk.
http://vimeo.com/76422018
Toneelgroep Zina en Adelheid Roosen kwam met het succesvolle wijksafari Utrecht waar niet alleen de verhalen uit de wijk komen, maar de wijk ook het podium is. ‘Letterlijk wonend en levend in hun huizen hebben de spelers met hun adoptieouders scènes ontwikkeld die de basis vormden van deze voorstelling. Het publiek zette in deze huizen hun voet over de drempel. Zij liepen door een straat waar ze niet eerder wandelden. Een reis met intense ontmoetingen. Een ervaring waarbij de grenzen tussen spel, theater en werkelijkheid vervagen’ (bron www.zinaplatform.nl)
Ook bij andere disciplines is deze trend zichtbaar, zoals bij project ' BOOM: Amsterdam is een opera’. Inwoners van Amsterdam brachten hun tekst in over de natuur of een wens voor en duurzaam en groen Amsterdam. In samenwerking met studenten van het Amsterdamse conservatorium worden er liederen van gemaakt.
Toen ik bezig was met dit blog zag ik het “thuiskom-thema” veel terug komen. Bijvoorbeeld in de reclamecampagne van Agis waarin een bewoner van een wijk in de betreffende stad wordt getoond met de tekst: ook Merel uit Zuilen voelt zich thuis bij Agis.
Thuis voelen staat metafoor voor zich ergens in herkennen. Mensen willen dingen dichtbij zien en voelen. Het moet niet gaan over de ander, het moet gaan over henzelf. Ook verlangen mensen door de bezuiniging weer naar de basis, de eenvoud:
Doktoren woorden bakkers.
Chirurgen vertrekken naar wildernis.
De succesvolle hebben hun eigen moestuin.
Theater gaat over het bekende.
Theater over echte mensen, over het hier en het nu doen de linkse hobby bijna vergeten. Even begrijpen wij elkaar. Even zijn wij samen die magie wat theater heet. Even is een volle zaal zo moeilijk nog niet.
Echt.
"Het is echt.
Het is waar.
En alles wat waar is
werkt op het toneel."
-Toon Hermans-
Theater, het vakgebied waar mijn passie ligt. En ik wil die passie en verwondering graag met andere delen.
Zoals Toon Hermans zegt: wat echt is werkt. De grens tussen het echt en het spel op de vloer is flinterdun. Is het echt als iemand huilt op de vloer? Is het echt als jij als publiek het voelt? Het is echt, ooit was het echt. Op de vloer wordt ‘het echt’ herhaald. De acteur voelt het, jij voelt het: het is echt op dat moment. Zo echt, dat je het mee naar huis neemt. Dat het aan je knaagt. Dat het je iets heeft laten voelen of iets heeft laten inzien wat je verward. Het heeft je geen duidelijkheid gegeven, maar twijfel. Vragen vragen vragen. Over alles. Een verbreding van je beeld. Je hebt je even kunnen inleven in een ander, iets wat wij tegenwoordig nog moeilijk kunnen. Even stilstaan, even bedenken hoe het voor de ander is. Begrip. En ik ontkom niet aan het hippe woord: Respect. Als je iemand niet kan of wilt begrijpen, is het moeilijker om iemand te respecteren. Is het dan niet fijn dat het theater ons daar een handje bij helpt?
Theater is breed. Theater is dans, is toneel, is muziek, is een spiegel of simpel vermaak en toegankelijk. Het toegankelijke theater geeft de mogelijkheid om verder te kijken, het is een opstapje. En het is daarom zo zonde dat het tegenwoordig meer een uitsluitsel is. Durven ze niet verder? Of willen ze het echt niet? Willen ze het niet begrijpen?
Het komt vast door de crisis dat er weinig risico wordt genomen. Waarom zit een zaal bij het toegankelijke theater als musical voller dan stukken met een maatschappelijke insteek, rauwer theater, theater met een historische achtergrond of waarde.
Terwijl juist nu het moment is voor verandering. Juist nu hebben we het lef nodig om verder te kijken. Waarom leren we dan niet van inzichten en ervaringen van andere, we hebben elkaar immers nodig.
En nu klink ik als een pessimist. En dat ben ik zeker niet. Ik wordt zo blij van de verandering die ik al zie: het lef en wijsheid van mensen.
Maar toch zou ik zo graag willen dat er meer mensen verder kijken. Het proberen, er open voor staan en zich laten inspireren door meesters van vroeger of van nu.
De brug tussen het toegankelijk theater en, tja hoe noem je dat andere: de overkant?, moet gemakkelijker te bewandelen zijn. Want het zijn aanvullingen voor elkaar. En aanvullingen voor onze maatschappij.
P.s. Het woord theater kan je ook vervangen voor KUNST. Ontdek ik net. Bijna overal dan.
"Theater is echt.
Al was dat het ooit
en is het nu een spel
als spiegel
van jou wereld."
Van de maan af gezien, zijn wij allen even groot. - Multatuli -