Lijnen

[merelblompraktijkresearch-blog]

Van naturalisme naar abstractie

Mondriaan behoort aan het begin van de twintigste eeuw tot de grootste talenten onder de Nederlandse landschapsschilders. Vanaf 1897 exposeert hij regelmatig en ontvangt hiervoor veel waardering. Vanaf 1908 begint hij af te wijken van zijn naturalistische palet. Mondriaan gaat schilderen in felle onnatuurlijke kleuren en krijgt hierop veel kritiek. Het is de eerste verandering in zijn werk die uiteindelijk zal leiden tot de kenmerkende, voorstellingsloze schilderijen met zwarte lijnen en primaire kleurvlakken.

  Piet Mondriaan, Avond aan het Gein(A463), ca. 1906. Collectie Gemeentemuseum Den Haag

'Ik schilderde […] nooit in een romantische trant; maar van begin af aan was ik altijd een realist.' Deze uitspraak doet Mondriaan in 1942, als hij terugkijkt op zijn vroege werk. Omstreeks 1908 komt hij tot de conclusie dat het schilderen van landschappen in naturalistische kleuren niet toereikend is. Omdat hij het gevoel heeft de kleuren van de natuur niet voldoende te kunnen benaderen, gaat hij op zoek naar nieuwe manieren om de schoonheid ervan uit te drukken.  De eerste stap in dit proces is de natuurlijke kleuren in te ruilen voor pure, ongemengde kleuren. Mondriaans verblijf in de Zeeuwse badplaats Domburg speelt een belangrijke rol bij deze verandering in zijn kleurgebruik. Tussen 1908 en 1916 zou Mondriaan hier steevast de zomermaanden doorbrengen. Het heldere kustlicht en de aanwezigheid van modernistische schilders als Jan Toorop en Jacoba van Heemskerck werken als katalysatoren voor het nieuwe kleurgebruik. Tussen 1908 en 1911 is er heel duidelijk een intensivering in het palet van Mondriaan waar te nemen.

  Piet Mondriaan, Duin IV (A707), 1909. Collectie Gemeentemuseum Den Haag

1911-1914: Kennismaking met het kubisme In 1911 maakt Mondriaan kennis met het werk van de Parijse kubisten. Deze kennismaking zal de volgende drie jaar zichtbaar zijn sporen achterlaten in zijn schilderijen. Hoewel hij het kleurrijke werk van Fauvisten als Matisse en Kees van Dongen bewondert, zijn het de kubisten die volgens Mondriaan de ‘juiste weg’ hebben gevonden. Gaandeweg realiseert hij zich echter dat de kubisten niet de logische consequenties van hun eigen ontdekkingen accepteren. Voor Mondriaan is dit: de uitdrukking van ‘zuivere realiteit’. Wat hij overneemt van de kubisten is het abstraheren van de werkelijkheid en het gebruik van een sober palet van afgezwakte kleuren. In plaats van de heldere, zuivere tinten uit de luministische periode (1908-1911), kenmerken de schilderijen zich tussen 1912 en 1914 door omber-, oker- en beigetinten. Naast oude thema’s als landschappen en bomen gaat ook de stad Parijs een rol spelen in zijn werk. Façades van huizen, gevelreclames en het uitzicht vanuit zijn atelierraam worden door Mondriaan verwerkt tot abstracte composities, waarin de werkelijkheid nog nauwelijks te herkennen is.

Piet Mondriaan, Het grote naakt (B7), 1912. Collectie Gemeentemuseum Den Haag.

Wat Mondriaan in zijn werk tot uitdrukking wil brengen, zijn de ‘universele verhoudingen’ die volgens hem ten grondslag liggen aan de zichtbare werkelijkheid. Hij verwoordt het zelf zo: 'het kostte me veel tijd om te ontdekken dat specifieke vormen en natuurlijke kleur subjectieve gevoelssferen opleveren, die de zuivere realiteit aan het zicht onttrekken. De verschijning van natuurlijke vormen verandert, maar de realiteit blijft onveranderlijk.'

Op weg naar het neoplasticisme: 1914-1921 De oorlogsjaren 1914-1919 brengt Mondriaan door in Nederland. Hij schildert hier bijna volledig abstracte schilderijen van huizen, kerken en bomen, maar heeft het gevoel nog steeds op een impressionistische manier te werken. In plaats van de onveranderlijke, zuivere realiteit geeft hij naar zijn eigen idee teveel een specifieke sfeer weer. In deze periode begint Mondriaan de gebogen lijnen uit zijn schilderkunst te verbannen. Wat overblijft, zijn korte, op zichzelf staande horizontale en verticale lijnen die elkaar kruisen. Door de zee, lucht en sterren te observeren, wordt hij zich bewust van de aanwezigheid van horizontale en verticale lijnen in de natuur. Het in balans brengen van deze constante factoren wordt vanaf dat moment het uitgangspunt. Zelf omschrijft Mondriaan dit als het ‘weergeven van de beeldende functie’ van onderwerpen als zee, lucht en sterren.

Piet Mondriaan, Pier en oceaan 4(B70), 1914. Collectie Gemeentemuseum Den Haag.

Naast de vorm, die wordt verbeeld door het in evenwicht brengen van horizontale en verticale beeldelementen, speelt ook ruimte een grote rol in zijn werk. Mondriaan beseft dat realiteit een combinatie is van vorm en ruimte. Hij ziet in dat alles ruimte is: de vorm zelf, maar ook de lege ruimte rondom die vorm. Om hierin eenheid te bereiken, zoekt hij naar manieren om de factoren ruimte en vorm in balans te brengen. Hiermee experimenteert hij vanaf 1917, door rechthoekige vlakken te schilderen tegen een witte achtergrond (B89). De volgende stap is het groeperen van de vlakken, hij drukt ruimte uit door witte, grijze of zwarte rechthoeken en vorm door rode, blauwe of gele vlakken (B115). De elkaar kruisende horizontale en verticale zwarte lijnen zorgen voor het nodige contrast en bepalen de vorm van de rechthoeken. De basis van het neoplasticisme is daarmee gelegd.

De eerste jaren van het neoplasticisme: 1921-1930 In 1920 publiceert Mondriaan zijn theorie van het neoplasticisme in een Franstalige brochure. Hoewel hij ook in de daaropvolgende jaren zijn schilderkunstige theorie regelmatig toelicht in publicaties, verkoopt hij nauwelijks werk. Hij blijft echter stug doorwerken aan de ontwikkeling van zijn stijl, al is hij gedwongen om af en toe ook bloemen te schilderen om wat geld te verdienen.

Piet Mondriaan, Compositie met groot rood vlak, geel, zwart, grijs en blauw(B130), 1921. Collectie Gemeentemuseum Den Haag.

In de Parijse avant-gardekringen krijgt Mondriaan langzaam maar zeker waardering en meer mogelijkheden om te exposeren. In zijn werk maakt hij belangrijke keuzes, door de lijnen vanaf circa 1927 altijd door te laten lopen over de randen van het doek, in plaats van deze op te laten houden vlak voor de rand van het doek. Hierdoor worden de kleurvlakken ook duidelijk van elkaar afgescheiden. Dit betekent ook dat hij deze niet in elkaar hoeft te laten overvloeien, zoals in werken uit 1921 nog het geval is.  Vanaf de tweede helft van de jaren twintig gaat Mondriaan steeds minder kleur gebruiken. Hij wil de nadrukkelijke aanwezigheid van de rechthoeken daarmee doorbreken. Door het grote vlak van het doek te doorsnijden met lijnen, lukt het hem om diepteverschillen tussen lijn en vlak te elimineren. Dit geeft Mondriaan het gevoel zich dynamischer te kunnen uitdrukken. In deze jaren gaat hij ook zijn atelier aan de rue du Départ vormgeven volgens de theorie van het neoplasticisme. Dit draagt bij aan de bekendheid van zijn theorieën, omdat hij veel bezoekers ontvangt in zijn atelier en hij foto’s ervan publiceert in diverse internationale tijdschriften.

Neoplasticisme tussen 1930 en 1940 In 1932 introduceert Mondriaan de dubbele lijn in zijn schilderijen. Dit stelt hem in staat de factor ritme een grotere rol te laten spelen. Het werk aan zijn neoplastische oeuvre brengt Mondriaan tot de conclusie dat elke specifieke vorm moet worden vernietigd om een werkelijk nieuwe kunst te creëren. Kunst waarin de realiteit op de meest zuivere manier wordt weergegeven: ‘neoplastische kunst laat zien wat de wetenschap ontdekte: tijd en subjectieve visie versluieren de ware realiteit.'

Piet Mondriaan, Compositie met gele lijnen (B241), 1933. Collectie Gemeentemuseum Den Haag.

Voor zijn zestigste verjaardag in 1932 neemt de kunstenaresCharley Toorop samen met een groepje bewonderaars het initiatief om een werk van Mondriaan aan te kopen en dit te doneren aan een Nederlands museum. Speciaal voor deze gelegenheid schildert Mondriaan zijn Ruitvormige compositie met Gele Lijnen (B241) dat vanaf de opening in 1934 tot vandaag de dag te zien is in het Gemeentemuseum Den Haag. Het gebruik van gekleurde lijnen wijst vooruit naar de latere ontwikkelingen van het neoplasticisme, dat in de Verenigde Staten tot een hoogtepunt zou komen. De waardering voor zijn werk groeit in deze jaren gestaag en hij verkoopt doeken in onder meer Duitsland, Zwitserland en de Verenigde Staten.

Londen en New York: de laatste ontwikkelingen van het neoplasticisme De laatste belangrijke stijlontwikkelingen ontstaan nadat Mondriaan in 1938 Parijs heeft moeten verlaten vanwege de oorlogsdreiging. In Londen neemt Mondriaan opnieuw werk ter hand waaraan hij in Parijs is begonnen. Hieraan voegt hij gekleurde vlakjes toe, die niet worden begrensd door zwarte lijnen. Langzaam maar zeker komt het besef dat lijn en vlak in wezen niet van elkaar verschillen. Het laten samenvallen van deze twee is dan ook de logische consequentie van Mondriaans werkwijze. Hij bereikt dit echter pas vanaf 1940 in New York. Hij emigreert hierheen als de oorlog hem ook in Londen achterhaalt. In de Verenigde Staten krijgt Mondriaan voor het eerst de beschikking over gekleurde tape. De tape stelt hem in staat sneller te werken, maar doet hem ook inzien dat hij de zwarte lijnen niet nodig heeft om daarmee kleurvlakken af te bakenen. Hij kan lijn en kleur in elkaar laten opgaan, waardoor ruimte en vorm elkaars gelijke worden.

Piet Mondriaan, Victory Boogie Woogie (B324), 1942-1944. Collectie RCE. Langdurig bruikleen Gemeentemuseum Den Haag.

Aanvankelijk doet Mondriaan dit door gekleurde tape op een doek te plakken en de compositie definitief in verf over te zetten als deze naar zijn wens is. De snijvlakken van de lijnen vormen echter al snel een probleem. Op de punten waar de lijnen elkaar snijden, lijkt de ene lijn over of onder de andere lijn door te gaan. Hierdoor ontstaat een ongewenste illusie van diepte. Mondriaan weet dit probleem pas op te lossen in wat uiteindelijk zijn laatste twee schilderijen zouden worden: Broadway Boogie Woogie(B323) en Victory Boogie Woogie (B324). Bij deze twee werken breekt hij de gekleurde lijnen op in kleine kleurvlakjes. Het onvoltooide Victory Boogie Woogie, Mondriaans meesterwerk, blijft als stille getuige van deze ontwikkeling achter op de ezel in het atelier van Mondriaan na zijn overlijden in een New Yorks ziekenhuis op 1 februari 1944. Dit unieke schilderij laat dankzij de onvoltooide staat zien hoe Mondriaan te werk gaat. Het werk bevat op sommige plekken wel 7 lagen verf en tape. Mondriaans zoektocht naar de definitieve compositie lijkt nog niet ten einde te zijn geweest.•

bron: http://www.mondriaan.nl/articles/view/van_naturalisme_naar_abstractie

Piet Mondriaan begon als traditioneel landschapsschilder en eindigde als volhardend neoplastisch schilder met kenmerkende zwarte lijnen en primaire kleurvlakken. Volgens Mondriaan gingen de horizontale en de verticale lijn een dialoog met elkaar aan. De verticale lijn staat, volgens Mondriaan, voor de geest en het mannelijke, terwijl de horizontale lijn staat voor het aardse, sociale en het vrouwelijke. Deze tegenstellingen moesten evenwichtig zijn, in harmonie met elkaar. Mondriaan wilde een beter wereld creëren en hoopte dat zijn evenwichtige harmonieuze schilderijen de kijker rust zou brengen. 

[merelblompraktijkresearch-blog]

hoort bij vorige post

[merelblompraktijkresearch-blog]

In bouwwerken vloeien de meeste lijnen voort uit noodzakelijkheid en vele vormen hebben aan praktische eisen te voldoen. Er blijft voor de architect echter wel ruimte in de schepping van zijn ontwerp om een zekere nadruk op versiering of andere elementen te leggen in de lijnen en vormen van het eindresultaat. Er is voor elke vorm en lijn een tweedelige oorzaak: een praktische en daarnaast een streven naar schoonheid. De richting van een lijn heeft betekenis in de vormstudie. De verticale, ofwel de loodlijn genoemd, is de lijn die zich van de aardbodem omhoog richt en streeft. Deze lijn is de voorstelling van het leven. De horizontale lijn, ofwel de waterpasse lijn genoemd, is die van de energieloosheid, van de dood. De loodlijn wordt als een belangrijkere lijn gezien dan de waterpasse lijn, een bewijs hiervan is dat bijna alle onderdelen in de bouwkunst, bijvoorbeeld vensters, ruiten, pilaren een grotere hoogte dan breedte hebben. Dit verbeeld de energie en het streven dat een gebouw ‘hoort’ uit te drukken. De waterpasse lijn is die van de inactiviteit, die schept een gedrukte stemming op een gebouw, maar ook in kleding. Bijvoorbeeld, waterpasse strepen op kleding werd al heel lang geleden op gevangene gedrukt om de veroordeelden op non-actief te stellen.

[merelblompraktijkresearch-blog]

griekse bouwkunst

De oude Grieken bouwden tempels om hun goden te eren. Een tempel diende als onderdak voor het beeld van de God aan wie hij was gewijd. Daar kwamen in principe alleen de priesters. Het interieur van de tempel was niet bedoeld als ruimte voor godsdienstige ceremonies, offers werden op een altaar buiten de tempel gelegd. Er werden processies gehouden, waarbij mensen en offerdieren rond de tempel trokken: ceremonies ter ere van de god of godin vonden plaats in de buitenlucht.

De vorm van de tempel (woning voor een god) was gebaseerd op de vorm van hun eigen woningen: in de achtste eeuw vC was dat nog een eenvoudige constructie: het huis had een kamer (cella) met een deur en een open portaal met zuilen aan de voorzijde. Later tempels kregen een langwerpige plattegrond met een zuilenrij rondom de cella, achter de zuilencolonnade gaf een deur aan de voorzijde toegang tot de cella. Bij latere bouwstijlen werden de tempels steeds groter, en zijn twee of zelfs drie zuilenrijen rondom de cella geplaatst. Ook binnen kreeg het dak dan ondersteuning door zuilenrijen. De zuilen van de colonnade omringen de lange cella. Een voorhal gaf toegang tot de cella, aan de andere kant was een met een ijzeren hek afgesloten ruimte waar tempelgeschenken werden tentoongesteld. Naast rechthoekige plattegronden werden er ook ronde tempeltjes (Tholos) gebouwd.

Veel Griekse tempels hebben dezelfde opbouw. Zo staat het meestal rechthoekige gebouw op drie treden. De onderste twee treden noemt men stereobaat (stereo=twee), de bovenste heet het stylobaat.

architraafbouw de tempel voor Hera in PaestumDe zuilen van een tempel zijn niet uit één stuk gemaakt, maar bestaan uit verschillende op elkaar gestapelde stukken zuil (de trommels) die binnenin met een ijzeren pin verbonden werden. De zuilen dragen het hoofdgestel: twee dwarsbalken - de onderste is de architraaf, daarboven ligt het fries. Op het fries werden soms reliëfs aangebracht met voorstellingen die te maken hebben met de god voor wie die tempel gebouwd werd. Bovenop het fries heeft de dakgevel een driehoekige vorm, het tympaan of tympanon. Het tympaan bestaat uit een driehoekige (kroon)lijst en het fronton (het binnenvlak). Het fronton werd gedecoreerd met beeldhouwwerk waarop de godheid werd afgebeeld met andere goden. Tempels werden voorzien van kleurige beschilderingen. Er zijn resten rood, blauw en geel (goud) gevonden. Hiernaast zie je een leeuwenkop en resten van geschilderde decoraties op de tempel van Hera in Paestum (nu in het museum).

In de Griekse bouwkunst worden drie zuilenorden onderscheiden: Dorisch, Ionisch en Corintisch. Deze orden zijn te herkennen aan de vorm van de zuilen en kapitelen. De Dorische orde is de oudste van deze drie bouworden uit de Griekse oudheid.

de tempelvorm werd op het stylobaat gebouwd met: (basement), zuilen, architraaf, fries en tympanon 

opbouw in juiste, harmonische verhoudingen volgens modulen, vaste maateenheden

de tempels waren veelkleurig beschilderd: polychromie 

er werden optische correcties toegepast om de tempel perfect te laten lijken. 

sculptuur was ondergeschikt aan de bouwkunst

De opbouw van de tempel was in principe steeds hetzelfde: 

De onderbouw bestaat uit drie verschillende treden: de bovenste is het stylobaat 

De zuilen hebben groeven in de lengterichting: cannelures  

Het kapiteel vormt de overgang naar het hoofdgestel, en bestaat bij de Dorische stijl uit twee delen: het kussen en de dekplaat (abacus). Bij de Ionische stijl heeft het kapiteel voluten, bij de Corintische stijl is het kapiteel versierd metacanthusbladeren. 

De architraaf rust op de zuilen, daarboven ligt de 

fries met metopen en trigliefen (Dorisch) en beeldhouwwerk (Ionisch en Corinthisch). 

Daarboven ligt het tympaan of tympanon, rondom een kroonlijst met erbinnen het fronton.

Het Parthenon is een hoogtepunt in de Griekse kunst. Nog steeds beheerst het tempelcomplex op de Acropolis het stadsbeeld in Athene. Vanuit het omliggende land is de heuvel met de Nikètempel, de Propyleeën en het Erechtheion met de Kariatidenhal op vele kilometers afstand te zien.

modulen 

Men ging bij het tempelontwerp uit van een vaste maateenheid, waarmee de onderdelen van het gebouw op elkaar, en op het totaal werden afgestemd. Met modulen werden de proporties bepaald; een systeem om evenwichtige verhoudingen te creëren. Ook symmetrie lag in het verlengde van de proportie, die in het Grieks analogia wordt genoemd. Zonder proportie en symmetrie kon geen enkele tempel een doordacht ontwerp hebben. Alle onderdelen moesten in een nauwkeurig afgewogen verhouding worden gebracht, net als bij een goedgebouwd mensenlichaam. De menselijke maat was dan ook uitgangspunt voor de modules.

optische correcties

De hoekzuilen werden iets dikker gemaakt om het effect van tegenlicht (dat de zuil smaller doet lijken) tegen te gaan. Om diezelfde reden stonden de hoekzuilen ook iets dichter bij elkaar en werden de zuilen een beetje ‘uit het lood’ geplaatst. Het stylobaat was iets bol, want “De architect moet het bouwwerk beschermen tegen optisch bedrog. Zijn doel moet niet de feitelijke, maar de schijnbare gelijkheid van maten en verhoudingen zijn”. De zuilen zijn daarom op eenderde van hun hoogte een fractie dikker en staan uit het lood voor een optisch effect. Door deze visuele trucs ziet de bezoeker gebogen lijnen als recht.

bron: http://griekse-kunst.blogspot.nl/p/griekse-bouwkunst_29.html

[merelblompraktijkresearch-blog]

Greek Architecture: Doric, Ionic, or Corinthian?

By Deborah K. Dietsch from Architecture For Dummies

For the Greeks, temples were not only places to worship the gods but also impressive symbols of their society and culture. They were built as focal points on the highest ground of every city in Greece and the conquered territories around the Mediterranean. Beneath the temples spread public meeting places, civic buildings, gymnasiums, stadiums, theaters, and housing.

Today, the remains of Greek cities can be found in Italy, Sicily, and Turkey. One of the reasons that they have lasted so long is that the Greeks built their temples, amphitheaters, and other major public buildings with limestone and marble. Blocks of stone were held in place by bronze or iron pins set into molten lead — a flexible system that could withstand earthquakes.

Greek architecture followed a highly structured system of proportions that relates individual architectural components to the whole building. This system was developed according to three styles, or orders. Each order consists of an upright support called acolumn that extends from a base at the bottom to a shaft in the middle and a capital at the top — much like the feet, body, and head of the human figure. The capital was often a stylized representation of natural forms, such as animal horns or plant leaves. It, in turn, supports a horizontal element called the entablature, which is divided further into three different parts:

The architrave (lowest part)

The frieze (middle)

The cornice (top)

These elements, in turn, were further elaborated with decorative moldings and ornamentation (see Figure 1). Each component of a classical order was sized and arranged according to an overall proportioning system based on the height and diameter of the columns.

Figure 1: Parts of a column.

The Greeks first constructed their orders with wood, and then switched to stone using the same forms. The ends of the wooden beams holding up the roof, for example, were translated into stone as a decorative element, called a triglyph ("three grooves"), in the entablature above the column capital.

The Greeks started out using only one order per building. But after a few hundred years, they got more creative and sometimes used one order for the exterior and another for the interior. The proportions of the orders were developed over a long period of time — they became lighter and more refined.

Some folks think that the orders are primarily a question of details, moldings, and characteristic capitals. However, in fact, the very concept of order and an overall relationship is really the most important thing here. Each of the orders is a proportional system or a range of proportions for the entire structure.

Doric: Heavy simplicity

The oldest, simplest, and most massive of the three Greek orders is the Doric, which was applied to temples beginning in the 7th century B.C. As shown in Figure 2, columns are placed close together and are often without bases. Their shafts are sculpted with concave curves called flutes. The capitals are plain with a rounded section at the bottom, known as the echinus, and a square at the top, called the abacus. The entablature has a distinctive frieze decorated with vertical channels, or triglyphs. In between the triglyphs are spaces, called metopes, which were commonly sculpted with figures and ornamentation. The frieze is separated from the architrave by a narrow band called the regula.Together, these elements formed a rectangular structure surrounded by a double row of columns that conveyed a bold unity. The Doric order reached its pinnacle of perfection in the Parthenon.

Figure 2: Doric order.

Ionic: The Ionic Sea Scrolls?

The next order to be developed by the Greeks was the Ionic (see Figure 3). It is called Ionic because it developed in the Ionian islands in the 6th century B.C. Roman historian Vitruvius compared this delicate order to a female form, in contrast to the stockier "male" Doric order.

The Ionic was used for smaller buildings and interiors. It's easy to recognize because of the two scrolls, called volutes, on its capital. The volutes may have been based on nautilus shells or animal horns.

Between the volutes is a curved section that is often carved with oval decorations known as egg and dart. Above the capital, the entablature is narrower than the Doric, with a frieze containing a continuous band of sculpture. One of the earliest and most striking examples of the Ionic order is the tiny Temple to Athena Nike at the entrance to the Athens Acropolis. It was designed and built by Callicrates from about 448-421 B.C.

Figure 3: Ionic order.

Corinthian: Leafy but not as popular

The third order is the Corinthian, which wasn't used much by the Greeks. It is named after the city of Corinth, where sculptor Callimachus supposedly invented it by at the end of the 5th century B.C. after he spotted a goblet surrounded by leaves. As shown in Figure 4, the Corinthian is similar to the Ionic order in its base, column, and entablature, but its capital is far more ornate, carved with two tiers of curly acanthus leaves. The oldest known Corinthian column stands inside the 5th-century temple of Apollo Epicurius at Bassae.

Figure 4: Corinthian order.

Compensating for illusions: Straight or curved, who knew?

The Greeks continued to strive for perfection in the appearance of their buildings. To make their columns look straight, they bowed them slightly outward to compensate for the optical illusion that makes vertical lines look curved from a distance. They named this effect entasis, which means "to strain" in Greek.

Relationships between columns, windows, doorways, and other elements were constantly analyzed to find pleasing dimensions that were in harmony with nature and the human body. Symmetry and the unity of parts to the whole were important to Greek architecture, as these elements reflected the democratic city-state pioneered by the Greek civilization.

bron: http://www.dummies.com/how-to/content/greek-architecture-doric-ionic-or-corinthian.html

[merelblompraktijkresearch-blog]

Griekse oudheid

De geschiedenis van onze beschaving en cultuur is begonnen in Griekenland. Doordat allerlei mensen naar griekenland trokken en zich mengden met de oorspronkelijke bewoners ontstond de Giekse beschaving in Mycene. Ongeveer 1200 vóór Christus vielen allerlei stammen Griekenland binnen en toen bloeide de architectuur op. Er bestond nooit één centrale besturing; het land bestond uit allerlei stadstaten. Ook de Grieken hadden een meergodsdom en elke god had zijn eigen tempels. De bouwkunst Doordat er veel met hout is gebouwd, is er weinig teruggevonden van de antieke Griekse bouwkunst. Later is met gebruik gaan maken van steen, waardoor deze tempels onze enige bronnen zijn. De tempel was het huis van de god en kon in 3 verschillende stijlen worden gebouwd, nl: 1. De Dorische orde ( vanaf ongeveer 600 v. Chr. ) Hiervan zijn de verhoudingen zwaar, het materiaal is ietwat plomp en dik en het is weinig versiert. De zuil werd voorzien cannelures en bestond uit verschillende schijven. 2. De Ionisch orde ( vanaf ongeveer 570 v. Chr. ) Deze is al lichter met meer versiering, de zuilschacht wordt dunner en er wordt meer gekeken naar afwerking. Ook wordt de zuil op een voetstuk geplaatst en bestond het architraaf uit 3 delen om het geheel lichter te maken. 3. De Korintische orde ( vanaf ongeveer 420 v. Chr. )  Deze werd gemengd met de Romeinse stijl. De cannelures verdwijnen, de fries bestaat alleenmaar uit reliëf  en de zuilen zijn nóg slanker geworden. Het werd heel organisch uitgewerk => met veel bladen en versiering.

bron: http://kunstgeschiedenis.jouwweb.nl/architectuur/de-grieken1

[merelblompraktijkresearch-blog]

Lijnen in interieur

Introduction to Line in Interior Design

• Horizontal Lines: Weighty, secure, restful, stabilizing.  Horizontal lines suggest a solid, harmonious relationship with the Earth; this gives a stabilizing, peaceful harmonious effect to window treatments for example. When found in a connecting architectural detail such as mouldings, horizontal lines provide a smooth transition between rooms or areas. If they lead to a focal point, they help to emphasize it.  Too many horizontal lines in an interior may become boring and lack visual interest. Horizontal lines make a room appear wider or longer.

• Vertical Lines: Lofty, solid, formal, imposing, restrained.  Vertical lines lift the eye upward and make windows, and sometimes, entire interiors, appear taller or higher. They have the ability to lift the mind and the spirit as well. As such, vertical lines are purposeful tools for architects and designers of churches and public buildings because they inspire awe and tend to diminish the significance of human scale.  Vertical lines convey a feeling of strength and dignity and are quite appropriate in formal dining rooms, entryways and formal living areas, as well as offices and public meeting and performing spaces.  However, this formality can bring stiffness or a commanding feeling to the interior. Too many vertical lines can cause a feeling of uneasiness and too much confinement. 

ANGULAR LINES  • Diagonal Lines: Action, movement, interest, angular stability.  Diagonal lines are flexible because their exact direction may vary from shallow to steep angles. Diagonal lines generally suggest movement, action or dynamism, perhaps because diagonal lines are associated with going places—up or down a staircase or escalator, the taking off or landing of an airplane, for example. Interest is usually sustained longer with diagonal lines than with horizontal or vertical lines, possibly because the angles seem to defy gravity and the eye and mind are stimulated. Yet diagonal lines also can be secure, such as the reinforcing diagonals of a roof truss system. Too many diagonal lines can be over stimulating and compete with horizontal or vertical lines.  • Zigzag Lines: Exciting, lively, rhythmic movement.  Zigzag lines are short diagonal lines that reverse upon themselves and form a regular or irregular pattern. A zigzag line can be one single line or several in a set. A set of regular zigzag lines is called a chevron or herringbone pattern, and irregular zigzag lines are typically called a flamestitch pattern. Angular zigzag lines can add energy and life to an interior. If too many zigzag lines are incorporated, however, the effect can be frenzied and agitating. 

CURVED LINES  • Curved or Circular Lines: Soft, humanizing, repetitive tempo, gracefulness.  Curved or circular lines provide relief and softness to straight and angular lines and balance the harshness of too many straight lines. Curved lines give a human quality to interiors; they can be easy on the eyes and pleasing to view.  A series of curved lines, such as an arcade (a procession of arches), gives a rhythmic cadence to an interior, suggesting graceful movement. In architectural components, round or elliptical segments (sections of circles or ovals), such as archways and arched transoms or fanlights, provide graceful dignity to interiors. Generously curved lines are viewed as feminine. An excess of curved lines may become too decorative and consequently, a little overpowering.  • Flowing Lines: Gentle movement, growth, linear development.  Flowing lines are irregularly curved lines that move gently in a random or spiralling manner. Flowing lines may be seen in large interior trees or climbing vines, in spiral or curved staircases, or in the lines of fine Oriental rugs, for example. Inspiration may be taken from the graceful and curved forms of growing and changing live plant forms. As we are never certain where the line will end, flowing lines can provide a great deal of interest.

 • Tightly Curved or Busy Lines: Playful activity, zest, lively visual stimulation.  Tightly curved or busy lines are most often seen in textiles and in wall and floor coverings as complicated patterns that are lively, busy or active. Tightly curved lines can add frivolity and fun to interiors. Complicated tightly curved compositions, such as those in vivid floral fabric, in area rugs or wall coverings, add life and may be visually stimulating and aesthetically satisfying.  As such, busy lines may save interiors from becoming dull or boring, yet control over the quality of the design is imperative. Colours and contrasts that are bold or feature too much obvious pattern might prove displeasing and detract from the harmony of the interior. 

COMBINING AND BALANCING LINES  Every interior uses lines in combination, yet often one line will be planned to dominate in order to accomplish a desired effect. Vertical and horizontal lines form the structural or architectural foundation for a building. Angular and curved lines are used for interest, movement, relief and to humanize an interior space. 

bron: http://aceinteriordesign.weebly.com/line.html

[merelblom-blog]

Het meest volmaakte bestaat uit de geest, die is verticaal, mannelijk, en de materie: horizontaal en vrouwelijk.

 Horizontaal en verticaal, ofwel de sociale, aardse lijn en het geestelijke, de verticale lijn, gingen in de tijd van De Stijl een dialoog met elkaar aan. door PIET MONDRIAAN 

 Horizontaal en verticaal, ofwel de sociale, aardse lijn en het geestelijke, de verticale lijn, gingen in de tijd van De Stijl een dialoog met elkaar aan. door PIET MONDRIAAN 

bron: http://kunst-modernisme.blogspot.nl/p/de-stijl.html

[merelblompraktijkresearch-blog]

Lines in general

Line also communicates emotion and states of mind through its character and direction Horizontal lines suggests a feeling of rest or repose. Objects parallel to the earth are at  rest in relation to gravity. Therefore compositions in which horizontal lines dominate tend  to be quiet and restful in feeling. One of the hallmarks of Frank Lloyd Wright's architectural  style is its use of strong horizontal elements which stress the relationship of the structure  to the land. Vertical lines communicate a feeling of loftiness and spirituality. Erect lines seem to  extend upwards beyond human reach, toward the sky. They often dominate public  architecture, from cathedrals to corporate headquarters. Extended perpendicular lines  suggest an overpowering grandeur, beyond ordinary human measure. Diagonal lines suggest a feeling of movement or direction. Since objects in a diagonal  position are unstable in relation to gravity, being neither vertical nor horizontal, they are  either about to fall, or are already in motion, as is certainly the case for this group of  dancers. In a two dimensional composition diagonal lines are also used to indicate depth,  an illusion of perspective that pulls the viewer into the picture-creating an illusion of a  space that one could move about within. Thus if a feeling of movement or speed is  desired, or a feeling of activity, diagonal lines can be used. Horizontal and vertical lines in combination communicate stability and solidity.  Rectilinear forms stay put in relation to gravity, and are not likely to tip over. This stability  suggests permanence, reliability and safety. (see below - 'MONDRIAN') Deep, acute curves, on the other hand, suggest confusion, turbulence, even frenzy, as in  the violence of waves in a storm, the chaos of a tangled thread, or the turmoil of lines  suggested by the forms of a crowd. Curved lines do vary in meaning, however. Soft,  shallow curves suggest comfort, safety, familiarity, relaxation. They recall the curves of  the human body, and therefore have a pleasing, sensual quality. The quality of the line is in itself a fundamental visual language, to an extent that cannot  be claimed for any other single element. Its use is so universal that we are all profoundly  sensitive to it. Even without an artist's training, we can extract considerable meaning from  the kind of line used in a drawing.         MONDRIAN         Like many pioneers of abstraction, Mondrian’s         impetus was largely spiritual. He aimed to distill         the real world to its pure essence, to represent the         dichotomies of the universe in eternal tension.         To achieve this, he privileged certain principles         - stability, universality, and spirituality - through         the yin/yang balancing of horizontal and vertical         strokes.   Lines take many forms and may convey emotional qualities A line is the result of a dot or point moving in space or over a surface. Line has only one  dimension and its most important property is direction. A line is one of the most important tools that an artist has to use and one of the most  important elements to study when looking at a piece of art. Lines organize an artwork the  way the backbone organizes the body. The direction of the lines pulls our eyes up a tree  or jiggles along a picket fence. Arts use line to move the eye through and along the work.  In almost every picture there is a dominant line that hold interest and stabilizes the  composition. Repetition of line can give a work unity. Variation in line can make it  interesting. Lines have character and personality and can communicate emotion.         * Horizontal lines are calm, quiet, restful         * Vertical lines are bold, strong, stable         * Thin lines can be delicate, timid, weak         * Diagonal lines show action, falling, leaning, or            growing         * Pointed or jagged lines can express uncertainty or            anger         * Meandering lines are whimsical and happy         * Flowing lines are graceful and mystical

bron: http://www.gr8lessons.com/EP/line.html

[merelblompraktijkresearch-blog]

zowel horizontaal als verticaal (lijnen) focus

[merelblompraktijkresearch-blog]

gebouwen met een verticale (lijnen) focus

[merelblom-blog]

[merelblompraktijkresearch-blog]

gebouwen met een horizontale (lijnen) focus

[merelblompraktijkresearch-blog]

Greek lines and their influence on modern architecture.--The growth of conscience in modern decorative art.--Historical architecture, and the influence of the...

[merelblompraktijkresearch-blog]

curved line in architecture

The arch is the first curved element that appears in the history of architecture, invented by the Etruscans and then taken over by the Romans. It will become the key figure in the Gothic style (as pointed arch). In art and architecture in the curved line appears in moments of crisis and rupture, in contrast to the polished mastery of the straight line: in the baroque wants to express rebellion against the traditional rules of Renaissance straight perspective; in  the expressionism appears as a protest against the order geometry of rationalism, as well as Wright's organic architecture. At the same Aalto and Saarinen use enveloping curves in critical opposition to the International Style of Le Corbusier.

In architecture, it is worth mentioning the use of curved lines by the Danish architect Jorn Utzon, who in the wake of organic architecture of Asplund and Aalto designed the Sydney Opera House, a project of great complexity. Watch the technique and the clean lines of design, Utzon finds its most effective means of communication in the curved line.

Finally, may be sued Oscar Niemeyer, one of the greatest living architects who chose the curved line and organic as a key element of its architectural language.

bron: http://scm-straight-curved.blogspot.nl/2010/11/curved-line-in-architecture.html

[merelblompraktijkresearch-blog]

A line is a continuous mark made by a pencil, brush, pen or other tool. Lines can be thick or thin, straight or curved, jagged or smooth, light or heavy. In architecture, lines are often suggested by the structural materials designers choose for their buildings such as the random lines of natural stone or the sleek lines created by beams of steel or walls of glass. Modern buildings often use bold lines created by structural steel cross bracing. Lines can also be suggested by the shape and massing of a building. For instance, a building can look horizontal or vertical.

bron:http://www.architeacher.org/aesthetics/archi-elements1b.html

[merelblompraktijkresearch-blog]

voorbeeld van de verticale accenten en voorbeeld van "de horizontale lijn", golvende gevels en torens (spaardammerbuurt):