metro hikayeleri

[metrohikayeleri]

Elbette! Amalia Rodrigues! Lisbon'da seneler önce gittiğim Mariposa sokağındaki ince uzun, loş ve dar sahnedeki zarif, hüzünlü ve güçlü ses. O ses! Zihnimde Gaivota'nın yankıları, her tınısı nasıl da içime işlemişti, "eğer bir martı gelirse bana Lisbon'un gökyüzünü getirsin"... Kaybedilmiş ilk aşkın tüm gerçekliği ile paramparça ettiği kalbinin sıcaklığı sesinin heryerine sinmiş, şarkı adeta haykırışa dönüşmüş, kelime kelime yüzüme çarpmıştı. Zaman içinden akıyor gibiydi, gözlerini salonun arkasındaki çıkışa sabitlemiş, tüm gücüyle hala taze kalmayı başaran acısına isyan ediyor, her hareketiyle kendine kızıyor, tüm gerçekliği ile seyirciyi adeta tutsak alıyordu. Bu kadar etkileyici bir kadının, onlarca insanın önünde can çekişmesini izleyip sessiz kalmak bende derin bir iz bırakmıştı... Şimdi hatırlıyorum! Her duyduğumda neden beni en derinden etkilediğini anlıyorum...

[metrohikayeleri]

M: vapurun boğucu kalabalığının icinden hızlıca sıyrıldı adam, aslında her zaman kalabalığın içinde farklı bir huzur bulur, sokakların, vapur yolculuklarının, kalabalığın, müzisyenlerin seslerini rastgele kaydederdi, gözlerini kapatıp varoluşun seslerini dinlerdi, kendinden bir şeyler bulurdu her sıradan sahnede… Farklı bir his vardı içinde bugün, vapurdan hızlıca indi ve köşedeki sokak lambasinin altında durdu, büyük cepli salaş paltosunun cebinden çıkardığı tütün poşetinden bir miktar aldı, ince kağıtlarından birine büyük bir ustalıkla sardı. Sigarasını yakmak için hafifçe boynunu aşağıya eğdiğinde sol tarafında kıyıda oturan beyaz sakallı adamı gördü, adamı uzaktan izledi, onu hissetti, hayatına dair tahminler geçti aklından, sessizce yanına yürüdü, yaşlı adamın onu görmesini bekledi, adam onu farkettiğinde ürkmüştü, sokak lambasının ışığı vuruyordu üzerlerine, gölgeleri denize yansıyordu. iki adam denizde gölgelerine bakarak derin düşüncelere dalmışlardı, konuşmuyorlardı…

A: 10 dakika olmuştu. Sahildeki sessizlik giderek derinleşti. İçilen sigara sönmüş, uzaklaşan vapurun motor sesi yerini dalgaların iskeleye vuran şarıltısına bırakmıştı. İki yabancı birbirlerinin varlığını unutmuş, öylece bekliyorlardı. Beyaz sakallı adam hayattan varlığını silmek istercesine etrafıyla ilgilenmiyordu. Sessizlik arkalarından yaklaşan bir yabancının gür sesi ile bozuldu. Yabancı Ahmet Abi diye seslenerek yaklaşıyordu. Her ikisi de merak içerisinde, kafalarını senkron bir şekilde sağ tarafa doğru çevirdiler. Gelen 23 yaşlarında, üzerinde beyaz gömlek, siyah pantolon ve Adidas ayakkabı olan bir gençti. Hava gömlekle dışarı çıkmak için çok soğuk diye düşündü adam. Belli ki arkadaki restoranların birinde çalışan garson diye çıkarım yaptı. Peki beyaz sakallı kimdi? Saçı, sakalı birbirine karışmış bu beyaz sakallı adanın delisi olabilir miydi? Bir garson ile adanın delisinin ne bağlantısı olabilirdi?

Adam beyaz sakallının genç delikanlıya selam verdiğini görünce orada işinin olmadığını düşündü. Ani bir karar ile sola doğru yürümeye başladı. Sokak lambasının sarı ışığı altında, gittikçe büyüyen gölgesi ile beyaz sakallının yanından sessizce uzaklaştı.

M: Adam arkasına bakmadan yürüdü. Göğüs boşluğunda sallanan o garip his daha da belirginleşmişti. Geçmişinden sahneler miyidi aklına gelen? Yoksa geleceğin habercisi mi? Karanlık ve yorgunluk kafasını bulandırıyordu. Gökyüzü en kara çarşaflarına sarılmıştı, yıldızlar ampüller misali gecenin karanlığına savaş açmışlardı…

İleride boş bir bank kestirdi gözüne, oturdu. Derin bir nefes çekti, ciğerleri acıyla uyandı, hafif bir ürpertiyle sarsıldı bedeni. Son zamanlarda yoğunlaşan bir histi - uzaklaşmak. Bu şehri, kalabalık sokaklarını, karmaşık geçmişini geride bırakmak istiyordu. Gitmek, bilinmezliklere karışmak, aciz benliğinin zincirlerini kırmak, uzaklaşmak…

Varoluş ne büyük bir maceraydı. Özgür ruhların serenadı, hislerin yoğunluğunda sarhoş olmaktı adeta. Yeniden doğmalıyım diye düşündü genç adam, başka bir evrende, içimdeki çocuğu yeniden doğurmalıyım!

Hava ağarmaya başlamıştı, martıların aç çığlıkları dalgalara çarpıyor, günü ayıltıyordu.

Yaşlı adam genç adamın ayrıldığını farketmişti ancak onula sessizlik içinde kurduğu kuvvetli bağ adeta ses tellerini düğümlemişti…

[metrohikayeleri]

Yine metronun gri merdivenlerinde topuk seslerim, kemanların ağlayan telleri dolanıyor sabahı uyandıran dakikalara. Sarmaş dolaş yürüyoruz. Sabah, ben, kemanın telleri...

[metrohikayeleri]

İçi karanlıkla boyanmış şeffaf topları seçtim. İçi görünen şeyler beni hep rahatsız etmiştir. Anlamsız şeffaf bir objeyi elime alıp bir tarafından diğer tarafı görmeyi çalıştığımda, ışık dağılır, renkler birbirine bulaşır. Şeffaflık algıyı değiştirmeyi haketmez. Şeffaflık objeyi değil etrafındaki herşeyi öne çıkartmak için yaratılmıştır. Ancak ne zaman şeffaf bir objeyi gözlerime yaklaştırsam, diğer tarafın gerçekliğinden uzaklaştığımı hissederim. Karanlık toplardan farkı yoktur aslında şeffaf topların, ama şeffaf toplar yanıltıcı bir sinsilikle varlıklarını farklılaştırma çabası içindedirler. Ben bu yüzden içi karanlıkla boyanmış topları seçtim. Farklılaşma çabasında olmayan bu toplar, bir tarafından diğer tarafa baktığımda öteki tarafı hayal etmemi isterler, hayal etmek beni rahatlatır. Gerçekliğin bozuk yansımasında boğulmaktansa, karanlıkta hayallerimin gerçekliğinde sarhoş olmayı seçerim...

[metrohikayeleri]

ne nokta ne virgül, ama her ikisi de... en kara çarşafları ile bedenlerimizi saran kasvete cılız da olsa ışık tutmak, vücudumuzu nefes almamızı engelleyecek kadar saran, yüreklerimizin içindeki ünlem işaretlerini tek tek acımasızca kıran katran karası kasvet bulutlarını biraz olsun aralamak için noktalı virgül hakkımı kullanıyorum; karanlığın ağırlığının altında ezilen aciz ruhlarımızın feryadını devam ettirmek için tüm benliğiyle tehditkar çığlıklar savuran virgüle savaş açmak, son "nokta"nın, tüm gerçekliğiyle, gelecekten yaşadığımız şu ana bakan donuk bakışlarını biraz olsun yumuşatmak, varoluşun tüm renkleriyle bütünleştiğimiz anlık zaman dilimlerinde yaşamak içgüdüsünün eşşiz sarhoşluğunu tatmak, zamanın sürekliliğinde bile içsel yolculuklar için duraksamak, nefes almak, hislerin yoğunluğunda ürperecek kadar vakit ayırmak, kendimi ve başkalarını sevme kapasitemi sonuna kadar kullanmak için bugünü noktalı virgül ile sonlandırıyorum;

[metrohikayeleri]

M: Tanıdık bir histi aslında, ama daha derinden hissettirdi kendini o sabah. Rüyanın etkisindeydi adam. Aniden kalktı ve yorganı köşesinden kavrayarak tek hareketle yatağın üzerini özensizce örttü. Dağılan saçlarını sağ eliyle yavaşça düzeltti, derin bir nefes aldı ve odasından salona doğru yavaşça salınmaya başladı. Bacaklarına dolanan kedisini bile umursamıyordu. Hafif soğuk bir Pazar sabahıydı, pencereyi açtığında içeri giren. Derin bir nefes aldı adam, rüyasından sahneler tekrar zihninde sahneleniyordu. Yorulmuştu hatırlayamamaktan. Hatırlanmayacak kadar önemsiz bir rüya, nasıl bu kadar yoğun hislere sebep olabilirdi? Sol eliyle alnına düşen saçlarını bir kez daha düzeltti ve kendini yavaşça koltuğa bıraktı. Uzak bir evrenden gelen düşünce parçacıkları zihninin köşelerinden sıyrılıyor, özgürleşiyordu sanki; ancak yetersizdi. Minik kedisinin miyavlama sesiyle irkildi, koltuktan kalktı, eski meşe sandığının üzerindeki tozu eliyle sıyırdı, ve kapağını açtı. Rastgele bir plak seçti ve gramofonun iğnesini yavaşça bıraktı, müzik başlamadan önce iğnenin plak üzerinde gezinirken çıkarttığı o cızırtı ile gözlerinin dolması bir oldu. Duygusallaşmayı sevmezdi, gerçekçiydi; ancak rüyasında her ne gördüyse onu derinden etkilemişti. Hatırlamamaktan yorgundu. Camdan içeri giren hafif esinti ve müziğin gizemi zihnini adeta ele geçirmişti. Uyumalıydı, uykuya dalıp hatırlamalıydı... B: Baska bir evin baska bir sabahında kadın kıpırtısız yatıyordu yorganın altında yüz gök; göğü kireç rengiydi. Nefes alıyor mu diye dinledi kendini. Alıyordu. Veriyor mu diye tekrar dinledi. Kalkmalıydı artık. Gordugu ruyayı bir terkedebilse kalkacaktı hatta. Ama nefessiz gözleri açık devam etmek istiyordu ruyasına. Bir adam vardı. Bir kedi. Arkada cızırtılı bir plaktan kırık bir melodi. Sanki yataktan kalkıp salona kossa karsısında görecekti. Bölük pörçük bir tanıdık yüz bulacaktı. M: Gözlerini kapattı, hatırlamalıydı. Adamın yüzünü seçmek isterken çocuksu bir hummayla zihnini eşeliyordu. Kimdi o adam? Bilinçaltı nasıl bir oyun oynuyordu? Zihnindeki bölük pörçük o yüz suyun üzerinde dans eden bir yansıma gibi ışıldıyor, belli belirsiz ruhunu aydınlatıyordu. İçinde bir tedirginlik dansı başladı. Kalbinde kanatlılar korku ve heyecan içinde çırpınıyorlardı. Sert bir hamleyle yatakta doğruldu. O anda zihninin duvarlarında bir melodi yankılanmaya başladı. Çıplak ayaklarıyla koridor boyu koştu. Bir çığlık gibi ayıktı zihni. Hafifçe duvara yasladı vücudunu, hatıralarını parça parça doğuran zihni rahatlıyordu... Yüzlerce çift ayak sert ve eskimiş zeminin üzerinde sürtünüyor, kendilerine has hareketleri ile karanlığı yırtıyorlardı. Parlak, desenli, düz, eski, yeni ayakkabıların içinde hünerlerini sergileyen yorgun ayakların arasında bir çift kendine özgün ritmi ile müzikle birlikte savrulan bedenlerin tekdüzeliğine meydan okuyordu...

[metrohikayeleri]

Sabah 5:30'du. Chian Xi balıkçı köyünde telaş başlamıştı. Nefes kesen soğuk ve puslu hava balıkçıların ağlarını dondurmuş, gece boyu kayıklarda yeni çatlaklar oluşturmuştu. Balıkçılar ordan oraya koşuşturuyor, bağırıp çağırışmaların arasında, herkes üzerine düşeni yapmaya çalışıyordu. Mücadelenin ortasındaki uyum dikkat çekiyordu, kimse kimseye karşı gelmiyor, yüzlerce balıkçı tek vücut olmuş günü azimle karşılıyorlardı... "Xien, ağı bu tarafa at" diye bağırdı kalın ve tok bir ses. Xien sessizdi. Omuzlarında taşıdığı ağın ağırlığına yenilerek, dizlerinin üzerine çöktü aniden. Soğuktan hırpalanmış ellerindeki yarıklar kan içindeydi, gün geçtikçe daha fazla acı veriyor, çalışmasını engelliyordu. Eldivenleri suya düştüğü günden beri, yenisini bulamamıştı. Köyün 32 kilometre ötesindeki kasaba tek şansıydı. Chian Xi yoklukla sınanan, şartların zorlayıcı olduğu bir bölge olarak bilinirdi. Birkaç ayda bir erzak almak için gittikleri kasabada eldiven bulmak denizde hazine bulmak kadar düşük bir ihtimaldi. Adam koşar adımlarla yaklaştı. "Xien, Xien neyin var dostum?" Sesinde telaşlı bir şevkat gizliydi...