☁ @mevsimsizani - Tumblr Blog

bir şarkıyı yormadan söylemek, bir şiiri yormadan okumak, bir hikayeyi yormadan anlatmak ve bir yolu yormadan almak diye bir şey var. neden yormadan? şarkılar, şiirler, hikayeler ve yollar yorulur mu? duygular yorulur mu? bence hiçbiri yorulmaz. duygulananlar yorulur.. şarkıyı söyleyenin de dinleyenin de duygulanışları yorulur, yolu alan ayaklar değil yolculuktan duygulanışlar yorulur. biraz sık yoruldum son zamanlarda. ben de oturdum yormak, yorulmak, yorgunluk kelimelerini yordum..

anlatmak mı istiyorsun, Anı? anlaşılmak mı istiyorsun yoksa? kime ne anlattığının büyük bir önemi yoksa hep mi kendine anlatıyorsun her şeyi? kimsenin doğru cevabı veremeyeceğini öğrendiysem zor sınavdan, tamamen mi ümidi kestim cevaplardan yoksa kaçıyor muyum doğru cevaplardan. ben biliyorum, Anı'yı. onlar da bilsinler diye çırpındığım oluyor, bir taraftan pes edişlerim koluma giriyor. nereden başladık biz bu paragrafa diye kayboluyorum cümlelerde. kuyuya düştüğümü hissettiğim günlerimden bir gökkuşağına tutunup çıkmıştım. hala arada kuyunun neresinde olduğunu unuttuğun oluyorsa olsun, bu sefer içinin hangi rengini öğreneceksin, Anı?

şimdiye dek vazgeçtiğim hiçbir şeyden gerçekten vazgeçmemiş olsam gerek ya da sadece yaşlandım..

merhaba, ben Anı.. beni hiç görmedin, tanımazsın. benimle konuşsan ne dediğimi de anlamazdın zaten. bir maruzatım var sana ve yeşil gözlerine. ben çok güzel severim. senden korkuyor olsam ne kadar da edebi olurdu bu hikaye ama korkularımın seninle hiç ilgisi yok. umarım kırmam kalbini. sen beni tanımazsın, tanısan belki de söylemek daha kolay olurdu sana seni sevdiğimi..

sevilirken sevildiğimize inanamayacak kadar kırmışlar kalbimizi.. sevemeyeceğimizi söyleyen yok ama alacağımız karşılığı mıh gibi belletmişler..

ne yapayım yani, durmuyorsa hayat dur dediğim yerde..

mektup yazsam ucunu yakardım şimdi, saçlarımı keserdim belki masalın sonunda. iyice hor kullanırdım, zaten pek de bir kimsenin pek de bir kıymet vermediği duygularımı. bir şey daha eklemek isterim bu hususta. ya iyilik var herkesin sözlüğünde ya da malum kötülükler. birisi bir yalan söyledi sanırım, duygular saf ve temizdir diye. vallahi hiç yok kalbini kırmaya niyetim ama tutup da seni öpebilirim.

ben burada kendimle kavgama ara vermişim, durmuş sanki dünya da yeşil gözlerine arz etmişim. hani suyum sanki ben, yatağında bazen uslu bazen hoyrat akan; durmuşum. hep de ben masum olamam bir şey yapmış batırmışımdır bir zaman, bir yerde. hadi diyelim, ya bunların hepsidir ya da hiçbiri veya mutlaka doğrudur birinden biri. zaten az bir zamanım var bu kıyıda.. gülerdik belki beraber? ağlasak da neden ağlattın demezdim ya.. ben biraz yoruldum, zamanlar geçti üstümden. e bir de hep hoşluklu şeyler olmuyor hayatta. bir ben miyim, kalbimiz kırılır en kötü diyen? kalbinizin kırılmasından korkarak nasıl seviyorsunuz? feda ettiğiniz başka bir organınız var da ben mi duymadım nedir? ben biraz yoruldum. ben gerçekten yoruldum.

iki yabancı oturmuşuz masaya. göz göze bakıyoruz, ikimizin de aklında diğerinin ihtiyaçları. bu masal ne kadar kötü bir sonla bitebilir ki? anlıyorum ve görüyorum aklından geçenleri. sanki evren bu masayı bana beni göstermek için kurmuş. bak ve gör artık neden oluyor olanlar, demek için..

aynı olan sevda mıydı? sevdalı sözler miydi, sevdalanan miyim? yolda yürüyen miydi, yolcu? yol muydu tanımlayan yolcusunu? ben miyim beni tanımayan, ben miyim benden korkan? bir kuyu kazdım o geçit vermez çölde. kolay olmadı, biliyoruz ikimiz de. önemli olan, mutlu ya da mutsuz olacak sonlar değildi zaten. önemli olan anlatılan masaldı.

sen bana farklı bir hikaye anlat. Berlin kışından ve Antalya yazından daha uzun bir hikaye. ilgimi dağıt, unuttur bana eski beni ve yeni beni. al beni ve kendimi bilmediğim bir yere götür. kendimi merak etmediğim bir yere götür. kendimi sevebileceğim bir yere götür.. hiçbir yerde bulunmayan o adaya. mevsimi tam yaşamalık, insanoğluna yasaklanmış bir meyve gibi tatlı..

göl kıyısından topladığım çiçekler el ele tutuşmuş gibi kurumuş. gel de bunu sevdaya yorma kolaysa..

dünyanın en uzun konusunu konuşmak için oturmadım ben bu masaya. gülen bir ağzı öpmek istemek, üç günlük uykuma mâl oluyor. çok kırılmışım ve artık daha darbe gelmeden ölüyorum. oysa sadece sevebilirdim, mevsim de hazır baharken. üç gün uykumu kaçıran korku değil de sabahlara bağlanan sohbetler olabilirdi. hiç yeri değilken ya da zamanı bile değilken o ağzı öpebilirdim belki ve heyecandan da uykum kaçabilirdi. biraz yaşlıyım, o kadar masum değil sevmelerim ama gece uykular masum olmayan şeyler yaparken de kaçabilirdi. ben kaygı bozukluğunun avcuna düşmek için oturmamıştım bu masaya.

guzyazi

Dünya kötü diye mutluluğundan utanma.

İnsanlar kötü diye mutsuzluğunu saklama.

artık dizeler kursağıma dizilmiyor ya da üzerime devrilmiyor cümleler. konular hâlâ narin, evet.. ama ben artık o narinliği kıracak kadar hoyrat değilim. bir virgül koymuştum ya hani, önümüz yaz diye.. o yaz hiç gelmedi aslında ve hiç bitmedi. ben o yazı bir mevsim sanıyordum. değildi.. artık yalın ayak ya da sevdiğim pabuçlarla dans ediyorum ılık rüzgara karşı. kuyu hâlâ derin ama suyun rengi benim. korkmuyorum. kaygılanıyorum bazı bazı, yara izlerim sızıyor. eski sesler yankılanıyor kulaklarımda. sonra yine kuyuya uzatıyorum başımı. kuyu hâlâ derin ama suyun rengi benim..

cennet de cehennem de ihtilaldir yaşamaya. hissettiğim her gerçek duygu, kurulu düzeni yıkan bir devrimdir. bir konsensüs kurmaya çalıştım yıllarca, aklımla ruhum arasında. duygudan fikre bir yol döşediğimi, o yolun benim olacağını sandım. sonra Rubai fısıldadı: "ellerime iyi bak, ben bu yolları dizlerimin üstünde geçmedim.." benim kırılmış ve dökülmüş parçalarım el uzatıyorlar sanki bana, hiç şüphe yok, bu bir itibar iadesidir..

ben böyle ölmedim. böyle gömülmedim. burada, bugün ölmedim. ellerim ölmedi. ben ölmedim. ağlamayın adıma, yürümeyin meydanlarda. ben böyle ölmedim.. böyle gömülmedim.. doldurmayın göğsüme, yanlış iklimlerde ağlayan tüm kuşları. çizmeyin gözlerimi duvarlara. ben böyle ölmedim.. böyle gömülmedim.. uçmasın güvercinler semalarda. ben böyle ölmedim.. böyle gömülmedim.. barışımın topraklarında büyük binalar var! söndürmeyin ışıklarınızı, alkışlamayın! ben böyle ölmedim! böyle gömülmedim! ellerim zeytin dalı değil.. ben böyle ölmedim ve böyle gömülmedim! burada, bugün ölmedim ve katilim onlar değil! kurşunla ölmedim, dövülmedim.. ben ölü doğmuştum..

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

☁