പിപാസ

[midlajj]

അബദ്ധം

അബദ്ധം-

സ്ക്രിപ്റ്റ്:-

ആവശ്യമുള്ള സാധനം കുറച്ചു പഴയ കേരളം, കേരളം മൊത്തമായി വേണ്ട മാനന്തവാടി പേരിയ ചുരം മതിയാകും.

ആദ്യ സീനിന് മുന്നേ-

കറുത്ത കാലിയായ സ്ക്രീൻ

അശരീരി1-  ചില അബദ്ധങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തിരുത്തുന്നതാണ് മഹാ അബദ്ധമെന്നല്ലേ പണ്ടൊരു മഹാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?

അശരീരി2- അതേതു മഹാൻ?

അശരീരി 1- ങേ, അപ്പൊ ഒരുമഹാനും പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? പറഞ്ഞിട്ടില്ലേൽ മഹാന്മാരുടെ തെറ്റാണ് എന്റെയെല്ല. എന്നാലും ഇതും കൂടെ പറയായിരുന്നു അവർക്ക്.

സീൻ1-

കൊടുംകാടിനു നടിവിലൂടുള്ള ചുരം കണക്കെയുള്ള റോഡ്‌. ശക്തമായ മഴ, (ഇടിയും മിന്നലും ഇല്ല) ഒരു ഫോർ വീലെർ ജീപ്പ് വരുന്നു.

സീൻ1A-

ജീപ്പിന് അകത്തു നിന്ന് ജീപിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്ന വിധത്തിൽ റോഡിന് നടുവിൽ ഒരു അടഞ്ഞ കാലൻ കുടയും രണ്ടു ചെരുപ്പും. വണ്ടി സ്ലോ ചെയ്തു നിർത്തുന്നു.

സീൻ1B-

റിഷി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടേൽ തന്നെ വെച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കുടയും തുറന്ന് വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നു. (റിഷി ഒരു 35-40 പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന അത്യാവിശ്യം ശക്തനെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ആൾ, ഷർട്ടും പാന്റും പക്വത തോന്നിക്കുന്നു. എങ്കിലും ആകെ നനഞ്ഞാണ് ഇരിക്കുന്നത്) മുഖത്ത് ഭയം, നാലു ഭാഗത്തും നോക്കുന്നു.

സീൻ1C-

റിഷി ചെരുപ്പിന് അടുത്തേക്കു നടക്കുന്നു. അവിടുന്നു മാറി ചെരുപ്പിന്റെ വലതു ഭാഗത്തായുള്ള കുറ്റിക്കാട് പോലുള്ളന്  ചെറിയ താഴ്ച്ചയിലേക്ക് നോക്കി (വണ്ടി വന്ന ദിശയുടെ വലതു ഭാഗം), വെപ്രാളം ഉണ്ടെങ്കിലും കരുതലോടെയാണ്.

സീൻ1D-

റിഷിയുടെ തലയ്ക്ക് പിറകിൽ്നിന്നു അടിയേറ്റു വീഴുന്നു, വീഴുന്നതിനിടെ പിറകിൽ ഒരു ചവിട്ടു കൂടി. റിഷി കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് വീഴുന്നു. (കുട ആദ്യത്തെ അടിയിൽ കൈയ്യിൽ നിന്ന് പോകും)  റിഷി വീഴുമ്പോ പിറകിൽ വടി വീശി അടിച്ച കഥാപാത്രം സോനൻ. (സോനൻ മുപ്പതിൽ താഴെ മാത്രം പ്രായമുള്ള യുവാവാണ്, വേഷം മുഴുക്കെ ചളിയാണ്‌. ചോരയും ഉണ്ട്. ചോര ഫോക്കസ് ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല)

സീൻ1E-

സോനൻ കാട്ടിൽ വീണു കിടക്കുന്ന റിഷിയുടെ അടുത്ത്  ചെന്ന് റിഷിയുടെ പിറകിലെ കീശ തിരഞ്ഞു. ഒന്നും കിട്ടാത്ത്തിനാൽ റിഷിയെ തിരിച്ചു കിടത്തി രണ്ടു കീശയിലും തിരയുന്നു. കീശയിൽ നിന്നും നിറയെ പൈസ ഉള്ള പേഴ്സ് കിട്ടുന്നു. തുറന്നു നോക്കിയിട്ട് വെറുപ്പും തൃപ്തിയും ഉള്ള ചെറിയ ചിരി ചിരിക്കുന്നു. റിഷിയുടെ മുഖത്തു തുപ്പിയിട്ട് എഴുന്നേറ്റു പോകുന്നു.

സീൻ1F-

സ്റ്റാർട്ടേൽ ഉള്ള ജീപ്പിൽ കയറി റിഷി വന്ന ദിശയിലേക്കു സോനൻ  വണ്ടിയെടുത്തു തിരിച്ചു പോകുന്നു. നേരത്തെയുള്ള രണ്ടു ചെരുപ്പിനും ഒരു കുടയ്ക്കും പകരമായി നാലു ചെരുപ്പും രണ്ടുകുടയും മെയിൻ ഫോക്കസ് ആക്കി ജീപ്പിന്റെ വെളിച്ചം അകലുന്നു.

Title:-

സീൻ2-

ചുരങ്ങളുടെ ഒക്കെ തുടക്കത്തിൽ കാണുന്നത് പോലുള്ള ഒരു ചായക്കട. രാത്രി, നല്ലമഴ. കടയിൽ തിരക്കൊന്നുമില്ല. കടയുടെ മുന്നേൽ ജീപ്പ് നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. റിഷി ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നു. പുറത്ത് കുടയും ചൂടി ഡോറിനു അടുത്തായി ചായക്കടക്കാരൻ നിൽക്കുന്നു.(വൃദ്ധനാണ്, അയാൾക്ക്‌ പരിചയത്തിന്റെ വിനയം റിഷിയോട് ഉണ്ട്)

സീൻ2A-

ചായക്കടക്കാരൻ: (ചായക്കടയുടെ അകത്തേക്കു നോക്കി) ഒന്നു വേഗംവാടാ (ദേഷ്യത്തോടെ)

ചായക്കടയുടെ അകത്തുനിന്നും ഒരു പയ്യൻ സിഗരറ്റുമായി ഓടി വരുന്നു

സീൻ2B:

(പയ്യൻ വൃദ്ധനെ ഏൽപ്പിച്ച സിഗെരെറ്റ് കൈയ്യിൽ വാങ്ങി റിഷി പാന്റിന്റെ ഇടത്തേ കീശയിൽ എടുന്നു. ആ കീശയിൽ നിന്നു തന്നെ പേഴ്സും എടുക്കുന്നു. ഇതിനൊക്കെ ഇടയിലായി…)

റിഷി: എന്തൊരു മഴയാണ്, ചുരമൊക്കെ കുത്തിയൊലിച്ചു പോകുമോ ആവോ

ചായക്കടക്കാരൻ: (സിഗെരെറ്റ് കൊടുത്തു കൊണ്ട്) ഈ കോൾ നാളത്തെ വാവു കഴിയാതെ നില്ക്കില്ലാ സർ

റിഷി: (പൈസാ കൊടുത്തു കൊണ്ട്) ബാക്കി അവിടെ കണക്കിൽ വെച്ചേക്കൂ, ഞാൻ വിടട്ടേ.

സീൻ2C-

ജീപ്പ് കുറച്ചു ദൂരം പോകുന്നു, മഴ കുറയുന്നുണ്ട്. ജീപ്പിൽ മലയാളം പാട്ടുകൾ പാടുന്നു 80നു മുന്പുളളത്. (ഏഴാം മാളികമേലെ, തെളിഞ്ഞു പ്രേമയമുന വീണ്ടും അങ്ങനെ രണ്ടോ മൂന്നോ പാട്ടുകൾ ദൂരം). വഴിയിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ ഒരുമുറി പീടികയുടെ മുന്നിലായി സോനൻ കുടയും ചൂടി നിന്ന് വണ്ടിക്കു കൈകാണിച്ചു.(സോനൻ സീൻ1ൽ കാണിച്ച വേഷം വൃത്തിയായാൽ എങ്ങനെയുണ്ടാകുമോ അതുപോലെ)

കുറച്ചു മുന്നോട്ടായി വണ്ടിനിർത്തി. സോനൻ ഓടി വരുന്നു.

ജീപേൽ എപ്പോഴും പാട്ടുണ്ട്.

സീൻ2D-

സോനൻ: ചേട്ടാ കൂത്തുപറമ്പേക്കാണോ?

റിഷി: നിങ്ങക്ക് എവിടെയാണ് പോകേണ്ടത്?

സോനൻ: തലശ്ശേരി എത്തണം, കൂത്തുപറമ്പേൽ എത്തിയാൽ വല്ലവണ്ടിയും കിട്ടുമായിരിക്കും.

റിഷി: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) കയറൂ, കൂത്തുപറമ്പു വരെ ഞാനുണ്ട്.

സീൻ2E-

സോനൻ ജീപ്പിൽ കയറുന്നു. നനഞ്ഞ കുട മടക്കി രണ്ടുപേരും  ഇരിക്കുന്നതിനു നടുവിലായി വെക്കുന്നു.

റിഷി- എന്താ ഈ ഭാഗത്ത് ഈ സമയത്ത്?

സോനൻ- ഞാനൊരു സുഹൃത്തിന്റെ എസ്റ്റേറ്റിൽ വന്നതായിരുന്നു, ഇറങ്ങുമ്പോ താമസിച്ചു. അവൻ നാളെരാവിലെ പോകാന്നു കുറേ പറഞ്ഞതാണ്. നിന്നില്ല. ഇവിടെ എത്തിയപ്പോയേക്ക് ബസ്സും പോയി. മഴ ചോർന്നത്‌ കൊണ്ട് രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് കൂത്തുപറമ്പേക്ക് നടക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

റിഷി- പ്രതേകിച്ചു മറുപടി ഒന്നും പറയുന്നില്ല. മൂളൽ കണക്കെ ഒന്നുചിരിച്ച് സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. ഡ്രൈവിങ്ങിലേക്കും പാടുന്ന പാട്ടിലേക്കും ശ്രദ്ധകൊടുക്കുന്നു

സീൻ2E:

ജീപ്പ് കുറച്ചു ദൂരം പോകുന്നു. ഇതിനിടയിൽ കുട നനഞ്ഞതാണല്ലോ എന്നോർത്ത് സോനൻ സീറ്റിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന കുട എടുത്ത് താഴെ വെക്കുന്നു. പാട്ടുകൾ മാറുന്നു.

സീൻ3

ജീപ്പ് സഞ്ചരിക്കുന്നു. മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. നല്ല തണുപ്പായതു കൊണ്ട് റിഷി സിഗെരെറ്റ് കത്തിക്കാൻ വേണ്ടി ഇടത്തേ കീശയിൽ കൈയിട്ട് സിഗെരെറ്റ് എടുത്തു. ഡാഷ് തുറന്ന് തീപ്പെട്ടി എടുക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും ഇടത്തെ കീശയിൽ വെപ്രാളത്തോടെ തിരയുന്നു. വലത്തെ കീശയിലും പിറകിലെ കീശയിലും തിരയുന്നു. ഡാഷും തുറന്നു നോക്കുന്നു.

സ്പോട്ടേൽ പാട്ടു മാറുന്നു  “കള്ളനെ വഴിയിൽ മുട്ടും കണ്ടാലുടനെ തട്ടും അയ്യായിരവും കിട്ടും ഞങ്ങൾക്കയ്യായിരവും കിട്ടും…”

സോനനെ നോക്കുന്നു. സോനൻ ഇതൊന്നും അറിയാതെ വേറെ ഏതോ ലോകത്തെന്ന രീതിയിൽ. റിഷി സോനനെ അടിമുടി നോക്കുമ്പോൾ സോനൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു. പ്രതേക ഭാവങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല സോനന്റെ മുഖത്ത്. റിഷി ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ മുഖം എടുത്ത് വണ്ടി കുറച്ചൂടെ മുന്നേൽ ഇടതു ചേർന്നു നിർത്തുന്നു(സീൻ ഒന്നേൽ ഉള്ള കുറ്റിക്കാടിനു മുന്നേ)

സീൻ3A-

റിഷി ജീപ്പ് നിന്ന ഉടനെ സീറ്റിനു താഴേ നിന്ന് ജാക്കി ലിവർ എടുത്ത് സോനന്റെ നേരെ ഓങ്ങിക്കൊണ്ട്

റിഷി - അധികം കളിക്കാതെ ആ പേഴ്സ് ഇങ്ങുതരണം മിസ്റ്റർ

സോനന്റെ മുഖം ആകെ വിളർക്കുന്നു. എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ പേടിച്ചെന്തോ പറയാൻ ഒരുങ്ങുന്നു

റിഷി- അധികം വർത്തമാനം ഒന്നും പറയണ്ട നീ, ആ പേഴ്സ് ഇങ്ങ് എടുക്കിൻ(ആജ്ഞ)

സോനൻ പേടിച്ചുകൊണ്ട് കീശയിൽ നിന്ന് പേഴ്സ് എടുത്തുകൊടുത്തു

റിഷി അത് ഇടതുകൈകൊണ്ടു വാങ്ങി ഇടതുകീശയിൽ ഇട്ടുക്കൊണ്ട

റിഷി: ഇനി ആ ഡോർ ഒന്നു തുറക്കണം സർ(പുച്ഛം)

സോനൻ ഭയത്തോടെ ഡോർ തുറക്കുന്നു. റിഷി ആഞ്ഞൊരു ചവിട്ട്. സോനൻ പുറത്തു വീണു.

സീൻ3B-

റിഷിയും അതേഡോറിൽ കൂടെതന്നെ ഇറങ്ങി ലിവർവെച്ച് ഒന്നു കൂടെ കൊടുക്കുന്നു. സോനൻ കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് വീണു.

റിഷി “പട്ടി” എന്നു പറഞ്ഞ് കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് തുപ്പി വണ്ടിയിലേക്ക് പോകുന്നു

സീൻ3C-

വണ്ടിയെടുത്ത് പോകുമ്പോൾ സോനന്റെ കുട റിഷി വിൻഡോയിലൂടെ റോഡിലേക്ക് എറിയുന്നു. (പാട്ട് പ്ലേ ചെയ്യുന്നു)

ഒരു കുടയും രണ്ടു ചെരുപ്പും റോഡിൽ കിടക്കുന്ന ഷോട്ട്, backgroundൽ ജീപ്പും പാട്ടും അകലുന്നു.

സീൻ4-

ജീപ്പ് ചുരം ഇറങ്ങി ആദ്യം തുറന്നു കാണുന്ന കടയിൽ നിർത്തി. മഴയില്ല. ഒരു pack സിഗെരെറ്റിനും തീപ്പെട്ടിക്കും പറഞ്ഞ് റിഷി വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നു.

സീൻ4A-

നനഞ്ഞ തീപ്പെട്ടിയും സിഗെരെറ്റും താല്പര്യമില്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ റിഷി റോഡിൽ കളഞ്ഞു. കടക്കാരന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് സിഗെരെറ്റും തീപ്പെട്ടിയും വാങ്ങി ഇടത്തേ കീശയിൽ നിന്ന് പേഴ്സ് എടുത്ത് കാശ് കൊടുത്ത് , പേഴ്സ് തിരികെ കീശയിൽ ഇട്ടുക്കൊണ്ട് വണ്ടിയിലേക്ക് നടന്നു.

സീൻ4B-

ഡോർ തുറന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് നിന്ന് സംശയത്തോടെ റിഷി പേഴ്സ് എടുത്തു നോക്കി. പേഴ്സിൽ സോനന്റെ ഫോട്ടോ. തുറന്ന ഡോറിന് താഴേക്ക്‌ പതുക്കെ താണുകൊണ്ട് സീറ്റിനടിയിൽ നോക്കുന്നു. ജാക്കിലിവറിനപ്പുറം അതേപോലുള്ള വേറൊരു പേഴ്സ്.

സീൻ4C-

രണ്ടു പേഴ്സും റിഷി കൈയ്യിൽ എടുക്കുന്നു.

രണ്ടു  പേഴ്സിൽ നിന്നും, രണ്ടു ചെരുപ്പ് രണ്ടു ഒരു കുട സീനിൽ ജീപ്പ് അകലുന്ന ആദ്യത്തെ ഷോട്ട്(സീൻ3C). ആ ഷോട്ട് cut ചെയ്ത് നാലു ചെരുപ്പ് രണ്ടു കുട സീനിൽ ജീപ്പ് അകലുന്നു(സീൻ1F).

End

Adopted from Sanjayan’s അബദ്ധം.

[midlajj]

പാഠം ഒന്ന്, തൊഴിൽ എന്ന ജാതി

“നമ്മൾ ഒക്കെ എങ്ങനെ നടന്നിട്ടും കാര്യമില്ലെടോ, അവറ്റകൾക്ക് ഒക്കെ കണ്ട ബസ്സ്‌ കിളിയെയെ പിടിക്കൂ” എന്ന് രാവിലെ തന്നെയൊരുത്തൻ ബസ്സ്‌സ്റ്റോപ്പിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട്. അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലെടാ തെറ്റാണ് എന്നു പറഞ്ഞ് സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഇറങ്ങിയ ഒരു ചങ്ങായി മറുഭാഗത്ത്‌. അവരു തമ്മിൽ വാക്കായി അവസാനം സ്ത്രീസംരക്ഷണ ചങ്ങായി

“നീയൊക്കെ പോയി ചെരക്കെടോ, അതാണ്‌ നിനക്കൊക്കെ പറ്റിയ പണി”

എന്നു മറ്റവനോടു പറഞ്ഞ് ചർച്ച നിർത്തി പോയി.

രാജാറാം മോഹൻറോയിയെ മനസ്സിലുറപ്പിച്ച് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയൊക്കെ ഒരുകണക്കിന് ഇല്ലാതെയാക്കി എന്നു പറഞ്ഞാശ്വസിക്കുന്നവർ ഉണ്ടേൽ ഒന്നു നിക്കണേ. എന്താണ് ജാതി? എന്താണ് സാമൂഹ്യപരിഷ്കർത്താക്കളും പഠിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഞാനടക്കമുള്ള സമൂഹവും വർഷങ്ങളായി സമരം ചെയ്തില്ലാണ്ടാക്കി എന്നു പറയുന്ന ജാതി എന്ന സാധനം?

ജാതി, ഒരു വിധത്തിൽ എല്ലാ ജാതിയും ചെയ്യുന്ന തൊഴിലിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി രൂപപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഇന്ന ജാതിക്ക്‌ ഇന്ന തൊഴിലേ പറ്റൂ എന്ന അവസ്ഥ. നമ്മൾ പോരാടി എല്ലാ തൊഴിലും എല്ലാ ജാതിക്കാർക്കും ചെയ്യാം എന്നയൊരവസ്ഥയാക്കി. സന്തോഷം. നല്ലതു തന്നെ. പക്ഷെ എന്തായിരുന്നു ജാതി? തൊഴിൽ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വേർതിരിക്കൽ. അതില്ലാണ്ട് ആയോ? തൊഴിൽ ഉള്ള കാലത്തോളം ജാതി ഇല്ലാതെയാകുമോ?

ചെയ്യുന്ന ജോലി നോക്കി അന്തസ്സു കണക്കാക്കുമ്പോൾ അന്തസ്സു മരിക്കുകയല്ലേ എന്നാണു ചോദ്യം. ‘അവളുമാരൊക്കെ ബസ്സിലെ കിളിയുടെ കൂടെയേ പോകു’ എന്നത് ഏതാണ് രാഗം? 'നല്ലത് നായിക്കു പിടിക്കൂല’ രാഗം അല്ലേ?. അവനെ തഴഞ്ഞ പെണ്ണിനെ, നല്ലതൊന്നും അവർക്കു പിടിക്കില്ല എന്നു കാണിക്കാൻ കിളിയെ ഉപമയാക്കുകയാണ്.

സുഹൃത്തേ എങ്ങനെയാണ് ഒരു ബസ്സ്‌ കിളിയോ ബാർബറോ ഒക്കെ നിങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ മോശം ഉപമയാകുന്നത്? ആശയം വിറ്റു ചോറുണ്ണുന്നവനേയും പള്ള വിറ്റു ചോറുണ്ണുന്നവളെയും നിങ്ങൾ രണ്ടായി കാണുന്നത് നമ്മളെ തെറ്റായി പഠിപ്പിച്ചു വെച്ച സദാചാര ബോധത്തിന്റെ കുറവാണ് എന്നുവെച്ച് മാറ്റിനിർത്താം. പക്ഷെ ഇവിടെ ഒരു ബാർബറോ ബസ്സ്‌തൊഴിലാളിയോ ചെയ്ത തെറ്റെന്താണ്? ജനിച്ചയുടനെ അവരൊക്കെ പോയി വല്ലപാപവും ചെയ്തൂന്നു തോന്നുന്നില്ല. അല്ല ഉണ്ടാക്കുന്ന പണമാണോ ബഹുമാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം? പണത്തിന്റെ പേരിൽ ആളെ വേർതിരിക്കുന്നതിനെതിരെ ഘോരഘോരമായി ഗോരവം മുഴക്കുന്ന സമൂഹമല്ലേ നമ്മുടേത്‌.

നിസാമിന്റെ കേസും, സൽമാൻ ഖാന്റെ വിധിയിലും ഒക്കെ പണം നോക്കിയുള്ള പരിഗണനയെ ശക്തമായി എതിർത്ത സമൂഹം പണം നോക്കിയല്ല ആളെ ബഹുമാനിക്കുന്നത്‌ എന്ന് കരുതിയേക്കാം. പിന്നെ പേരിനായാലും പറയട്ടെ നിങ്ങളീ കളിയാക്കുന്ന തൊഴിലുകാരൊക്കെ വല്യസമ്പാദ്യം ഇല്ലേലും നിങ്ങൾ വൈറ്റ് കോളർ ഇട്ടുകൊണ്ടുണ്ടാക്കുന്ന കാശൊക്കെ അവരും ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ആഹ് വൈറ്റ് കോളർ അതായിരിക്കും ചിലപ്പോ പ്രശ്നം.

ടാക്സി ഡ്രൈവർ യാത്രക്കിടെ തന്നോടു സംസാരിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു ചങ്ങായി പരാതി കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ ഒരു പരാതിയാക്കേണ്ട സാധനമാണോ എന്നു ചോദിച്ചു കലിതുള്ളി നടന്നവരെ വിവരമുള്ളവർ വിളിച്ചു കൊണ്ടു പോയി കാര്യം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. എന്താണ്? ടാക്സി എന്നത് സർവീസ് ആണ്, അതിലെ തൃപ്തിയും അതൃപ്തിയും രേഖപെടുത്താൻ അത് വിലകൊടുത്തുപയോഗിക്കുന്നവന് സ്വാതന്ത്രമുണ്ട് എന്ന്. നമ്മളെന്തേലും സാധനമൊക്കെ വാങ്ങിയാൽ അതിന്റെ കുറ്റമേന്തേലും ഉണ്ടേൽ പറയില്ലേ അതുപോലെ. പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിൽ ഒക്കെ സർവസാധാരണമാണത്രേ ഇത്. അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ, എന്തുചെയ്യും മനുഷ്യനെ വിലകൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന വെറും സേവനം മാത്രമായി കണക്കാക്കുന്ന ഉന്നമനം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ സർ.

വേറെയൊരാളുടെ പ്രശ്നം ആ മനുഷ്യന്റെ വേലക്കാരി ആ വേലക്കാരിയുടെ കുട്ടിയുടെ ഉടുപ്പലക്കാൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തെ അലക്കു മെഷീൻ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതാണ്.

“How dare you”

എല്ലാരും ആ പാവത്തെ നോക്കിയലറി. വേലക്കാരിയെ പണിയിൽ നിന്നു വീട്ടുകാരൻ പുറത്താക്കി. വിശ്വാസ വഞ്ചനയല്ലേ. എല്ലാവരും പറഞ്ഞു നന്നായി, അല്ലേലും ഇവറ്റകളെയൊന്നും നമ്പാൻ കൊള്ളൂല.

എന്താണ് വേലക്കാരി ചെയ്ത തെറ്റ്? വീട്ടിലെ വല്ല പണിയും എടുക്കാതെയിരുന്നത്? അല്ല. തൊഴിലിനിടെ മോഷണം അങ്ങനെ വല്ലതും? അല്ല. പ്രശ്നം അവളുടെ ഒരു കാര്യംകൂടെ ആ സമയത്തിനിടെ ആ വീടിന്റെ സൗകര്യം ഉപയോഗിച്ച് ആ പാവം ചെയ്തു. തെറ്റാണ്. തൊഴിലാളി എന്നത് മനുഷ്യൻ അല്ലാലോ സേവനം ആണല്ലോ. അവളുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങൾക്കുള്ള സ്ഥലമല്ല എന്റെ വീട് എന്ന് മാന്യ മുതലാളി സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്കിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. എല്ലാവരും അതിന് ലൈക്കുമാട്ടി ചർച്ച അവസാനിപ്പിച്ചു. രസം ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുത്ത ഭൂരിഭാഗവും അവരു ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനി ആ കമ്പനിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നൽകുന്ന ഇന്റർനെറ്റ്‌ സൗകര്യമുപയോഗിച്ചാണ് ഈ ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുത്തത് എന്നാണ്.

ഇത് വെറും കൈയ്യിൽ കാശുള്ളവരുടെ മാത്രം സമീപനമാണ് എന്ന് തെറ്റിധരിക്കരുത്. ഇന്നാള് ഒരു തമിഴുപടം കണ്ടു. ഒരു കോമഡി സീനാണ്. പൈപ്പ് ശരിയാക്കുന്ന നായകനെ നായിക പ്ലംബറായി തെറ്റിധരിക്കുന്നു എന്നതാണ് തമാശ. തീയറ്റെർ മൊത്തം ചിരിയാണ്. എന്തായാലും തീയറ്റെർ മുഴുവൻ പണമുള്ള വർഗമാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. , ആരെയേലും വേദനിപ്പിക്കാതെ തമാശയില്ലാ എന്നതവിടെ നിക്കട്ടെ,

പക്ഷേ എനിക്കു മനസ്സിലാകാത്ത ഏതോ ഒരു കാരണം കൊണ്ട് ആൾക്കാർ ഒക്കെ മോശം തൊഴിൽ എന്നുപറഞ്ഞ് കുറേതൊഴിലുണ്ടാക്കി, ആ തൊഴിലെടുക്കുന്നവരെ ഒക്കെ സമൂഹത്തിലെ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത വിവരമില്ലാത്ത വിശ്വസിക്കാൻ പാടില്ലാത്തവരാക്കി മുൻവിധിയിട്ടു നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്.

നമ്മൾ തൊഴിലിന് താഴെ മുതൽ തട്ടുണ്ടാക്കി അന്തസ്സു കൊടുക്കുകയാണ്. ഹോട്ടലിൽ കാശു വാങ്ങുന്നവന് ഒരന്തസ്സ്, വേസ്റ്റ് വലിക്കുന്നവന് ഒരന്തസ്സ്, പുറത്ത് ഊണ്‍ തയ്യാർ എന്ന ബോഡ് വീശി നിൽക്കുന്നവന് ഒന്ന് എന്നു തുടങ്ങി ഒരേ തൊഴിൽ സ്ഥാപനത്തിൽ തന്നെ ഒരായിരം അന്തസ്സുകൾ. കൊള്ളാം. ഒരാൾ താൻ പ്ലംബറാണെന്നോ ഹൗസ് ഡ്രൈവർ ആണെന്നോ പറയാൻ മടിക്കുന്നു എങ്കിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നമ്മൾ എന്താണ് നേടിയത്? പാണനിൽ നിന്നും കുറുമനിൽ നിന്നും ഇറുമനിൽ നിന്നും അവരുടെ അപകർഷതാബോധം കടം കൊണ്ടതാണോ നേട്ടം? ജാതിയെ പേരിൽ നിന്നല്ലാതെ നമ്മൾ വേർതിരിച്ചു എന്നു പറയാൻ കഴിയുമോ?.

എല്ലാവരും കൈയ്യിൽ കരുതിവെക്കുന്ന കുറച്ചുത്തരങ്ങളുണ്ട്

“ഈ പണിയെടുക്കാനല്ല സർ ഞാൻ പഠിച്ചത്”

“ഗതികേടു കൊണ്ടെടുക്കുന്നതാണ്‌ ഈ ഊള പണിയൊക്കെ”

“എന്റെ പട്ടിയെടുക്കും ആ പണി”

അറിയാത്തതു കൊണ്ടു ചോദിക്കുകയാണ്. ഏതേലും ഒരു തൊഴിൽ എടുക്കാതിരിക്കാൻ മാത്രം എന്തു മഹത്വമാണ് നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും ഉള്ളത്? നമ്മൾ ആരെക്കാളെങ്കിലും മെച്ചമാണെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ? കഷ്ടമാണ് എന്നാലും നല്ലതു തന്നെ. പക്ഷെ മെച്ചപ്പെടുക എന്നത് തനിക്കു താഴെ ഉള്ളവന്റെ മുകളിൽ കയറിയിരിക്കുക എന്ന കർമ്മത്തിനാകരുത്.

സഞ്ജയൻ ചോദിച്ചതുപോലെ ചോദിക്കുകയാണ്, ഒരായിരം പേരെയെടുത്താൽ എത്ര പേരെകിട്ടും നിങ്ങൾക്ക് ആരുടെയേലും ഒരാജ്ഞയുടെയോ കല്പനയുടെയോ കീഴിലല്ലാതെ? മനുഷ്യര് സ്വയം ആരുടേയും മുകളിലല്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കുക.

നമ്മൾ ചെയ്യാത്ത ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്ന ഒരുതൊഴിൽ മറ്റുള്ളവർ ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്യുന്നു എങ്കിൽ തീർച്ചയായും അവർ ഈ വേർതിരിവ് അർഹിക്കുന്നില്ല. റോഡിൽ കണ്ടൊരു വേസ്റ്റ് എടുക്കാൻ നമ്മൾ മടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ വേറൊരാൾ വന്നെടുത്താൽ നമ്മൾ ബഹുമാനിക്കില്ലേ? അങ്ങനെയൊരു പരിഗണനയെങ്കിലും വെച്ച് നിങ്ങൾ നിറം പോരാ എന്നു മുദ്രകുത്തിയ ജോലിചെയ്യുന്നവരെ ബഹുമാനിച്ചുകൂടെ?

എല്ലാ തൊഴിലിനും ഒരു കൂലി വേണമെന്നല്ല പറയുന്നത്, എല്ലാ തൊഴിലിനും ഒരേ മൂല്യം സമൂഹം തരിക. തൊഴിൽ ആണ് ദൈവം, തൊഴിലാളികളെ പരസ്പരം കലഹിക്കുന്ന മതങ്ങൾ ആക്കാതിരിക്കാൻ പാഠം ഒന്ന് അടയ്ക്കുക. തൊഴിലിനെ ജാതിയാക്കുന്നത് നിർത്തുക. നല്ലതുവരട്ടെ. @ma_dhavan

[midlajj]

ശ്ശ് കളങ്കത

ശ്ശ് കളങ്കത:-

         “ഉമ്മാ ഈ നക്ഷത്രം വരാത്ത നാടിനെയാണോ നഗരമെന്ന് വിളിക്കുന്നെ?”

ആശുപത്രീടെ ജനലിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോ എനിക്കതേ ചോദിക്കാൻ തോന്നിയുള്ളൂ.          “മോനേ, ആദ്യം ഈ നക്ഷത്രം മാത്രമായിരുന്നു നഗരത്തിൽ. പിന്നെ മനുഷ്യർ എല്ലാം നഗരത്തിൽ വന്നപ്പോ നക്ഷത്രമൊക്കെ ഗ്രാമത്തിലേക്കു പോയി”          “അതെന്താ?”              “ഇരുട്ടത്ത് നിക്കുമ്പോ അല്ലേ നക്ഷത്രം തിളങ്ങൂ മോനെ”            “ഉമ്മാ ഞാനാണാ നക്ഷത്രമാണാ, ആരാ വലുത്?”                 “നക്ഷത്രം ആണ്, പക്ഷേ എത്ര വലുതായിട്ടും എന്താ കാര്യം നക്ഷത്രത്തിന് എഴുതാനും വായിക്കാനുമൊന്നും അറിയൂലാലോ മോനെപ്പോലെ”                ഉമ്മ സുഖിപ്പിച്ചതാണ്. എന്നാലും മാനത്ത് പോയി ഇരിക്കാണ്ട് ഇതിനൊക്കെ വല്ല സ്കൂളിലും പോയി ഇരിക്കായിരുന്നു. അതെന്തായിരിക്കും നക്ഷത്രം സ്കൂളിൽ പോകാഞ്ഞേ?                 “ഉമ്മാ ഈ നക്ഷത്രം എന്നെപോലെ സൂക്കേടുള്ള കുട്ടിയാണോ സ്കൂളിൽ പോകാണ്ടിരിക്കാൻ?”               ഉമ്മാക്ക് ആ തമാശ പിടിച്ചില്ല, ഉമ്മാക്ക് അങ്ങനെയുള്ള തമാശയൊന്നും പിടിക്കില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് ഈ സൂക്കേടുള്ള കുട്ടി വിളി ഇഷ്ടാണ്. അതൊരു തമാശയാണ്. എല്ലാവർക്കും അതോണ്ട് എന്നെ കുറച്ചു കൂടുതൽ ഇഷ്ടാണ്. ആരും കളിയാക്കില്ല, ആർക്കും അടിച്ചൂട, സൂക്കേടുള്ള കുട്ടി ആണല്ലോ.                 കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം സ്കൂൾ പൂട്ടുന്നതിന്റെ തലേന്ന് ആയിരുന്നു വാർഷികം. അന്നു സ്കൂളിൽ ആദ്യായിട്ട് ഒരു മാജിക്ക്ക്കാരൻ വന്നു. അന്നാണ് മാജിക്കുകാരനെ നേരിട്ട് കാണുന്നെ.മാജിക്ക്ക്കാരന്റെ തലേൽ ഒരു തൊപ്പിയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അതേ കണ്ടുള്ളൂ. മാജിക്‌ ഇങ്ങനെ നടന്നോണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോ അയാൾ തൊപ്പി ഊരി, നോക്കുമ്പോ അതിനടിയിൽ ഒരു പ്രാവ്. എല്ലാരും കൈയ്യടിച്ചു, എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. എത്ര കാലമായിരിക്കും ആ പ്രാവ് അതിന്റെ അകത്തു തന്നെ? അതിനു ശ്വാസം മുട്ടില്ലേ? എനിക്ക് ശ്വാസംമുട്ടി. പിന്നെ എനിക്കൊന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എല്ലാവരുടെയും ശബ്ദം കേൾക്കായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒന്നും പറയാൻ നാവിനാവുന്നില്ല.           പിന്നെ കണ്ണ്‍ കാണുന്നത് ഈ ആശുപത്രിയിൽ നിന്നാണ് ഒരു കൊല്ലം മുന്നേ. സൂക്കേട്‌ ആണ് എന്ന് കേട്ടപ്പോ വിഷമമായി. അത്രകാലം സ്കൂൾ ഉള്ളപ്പോ വന്നിട്ടില്ല. അടച്ചപ്പോ വന്നിരിക്കുന്നു.ആ കൊല്ലം സ്കൂൾ തുറക്കണ വരെ ആശുപത്രീൽ ആയിരുന്നു. ഉമ്മയും അനിയത്തിയുമായിരുന്നു ഒപ്പം. അവൾ ചോദിക്കും മുഖം എന്താ ഉമ്മന്നു ഇരിക്കുന്നേന്ന്. അവക്കറിയുമോ ലീവ് ഉള്ളപ്പോ സൂക്കേട് വന്നാലുള്ള വിഷമം.                ഇത്തവണ ഉമ്മയും ഞാനും മാത്രേ ഉള്ളൂ ആശുപത്രിയിൽ. ഇത്തവണയും ഇവിടെ വരുമ്പോ കണ്ണ്‍ കാണില്ലായിരുന്നു. ഈ അവധിയും ഇവിടെ തീരും. സാരമില്ല, വീട്ടിൽ പോയാൽ കളിക്കാൻ പോകേണ്ടി വരും മദ്രസേൽ പോകേണ്ടി വരും. എനിക്ക് ആ വഴി ഒന്നും ഇഷ്ട്ടമല്ല ഇപ്പോ.                       ഉമ്മ ആപ്പാനോടു പറഞ്ഞ് ഒരു ലോഡ് കളിപ്പാട്ടം കൊണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്. ശരിക്കും പറയുകയാണേൽ ഈ കളിപ്പാട്ടം തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പ്രശ്നം.          എനിക്ക് അസുഖം വന്നാൽ ഉമ്മാക്കാണ് അസുഖം വന്നേന്ന് തോന്നും. അതുകൊണ്ട് അസുഖം മാറിയപ്പോ സന്തോഷമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ സന്തോഷത്തിൽ പോകുമ്പോയാണ് ഈ കളിപ്പാട്ടം ആദ്യമായി കാണുന്നത്,          വട്ടത്തിൽ ചില്ലൊക്കെ ആയി വാച്ചൊക്കെ പോലെ ഉള്ള സാധനമാണ്. പട്ടയില്ല. ആ ചില്ലിനു അകത്ത് വെള്ളം നിറച്ച് ആ വെള്ളത്തിൽ രണ്ടു ചെറിയ പന്തും. മുകളിൽ ആയി ഒരു കൊട്ട, ബാസ്കെറ്റ് ബോൾ പോലെ, ചില്ലിനു പുറത്തായി ഒരു സ്വിച്ചുണ്ട്. അത് ഞെക്കിയാൽ പന്ത് മേലോട്ട് പോകും. പന്ത് കൊട്ടയിലിടൽ ആണു കളി,                       സ്കൂൾ പൂട്ടിയപ്പോ ആകെയുള്ള വിഷമം മദ്രസ ആയിരുന്നു. ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല. വല്ല ഹിന്ദു കുട്ടിയും ആയി ജനിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു മദ്രസേൽ പോകേണ്ടാലോ. പക്ഷെ അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ പാടില്ല എന്നാ ഉമ്മ പറഞ്ഞത്. നരകത്തിൽ പോകും. സ്വർഗത്തിൽ മുസ്ലിങ്ങൾ മാത്രേ ഉണ്ടാകൂ അത്രേ. അങ്ങനെ ആണേൽ മുസ്ലിങ്ങളെ മാത്രം പടച്ചാൽ പോരായിരുന്നില്ലേ പടച്ചോന്? ആ!                       ഉമ്മ എപ്പോഴും വല്യ അലാറം എന്റെ ചെവിയുടെ അടുത്ത് വെച്ചാണ് ഉറങ്ങുക. അലാറം പാവമാണ്. അതിനു ഒരു പണിയും ഇല്ലാ എന്നാലും എഴുന്നേക്കണം രാവിലെ. അലാറത്തിനു മുന്നേ എഴുന്നേക്കലാണ് പതിവ്. അലാറം എന്നേക്കാൾ മുന്നേ എഴുന്നേറ്റ ഒരു ദിവസം മദ്രസയിലേക്ക് ഉള്ള ഓട്ടത്തിൽ ആയിരുന്നു. വൈകിയോ എന്നു നോക്കാൻ കൈയ്യിൽ വാച്ചു പോലുമില്ല. അന്നേ ബാപ്പയോട് പറഞ്ഞതാണ് ഈ വല്യ അലാറം വാങ്ങുന്നതിന് പകരം ഒരു ചെറിയ വാച്ച് വാങ്ങിത്തരാൻ. ഇതിപ്പോ എല്ലാ വീട്ടിലും വെച്ചിരിക്കുന്ന ആകാശവാണി കേട്ട് വേണം സമയം കണക്ക് കൂട്ടാൻ.                       റേഡിയോയിൽ അപ്പുണ്ണിയുടെ ലിബർട്ടി ആട്ട മൈദ സൂചി കഴിഞ്ഞുള്ള ബെല്ലിനു മുന്നേ കണ്ടത്തിൽ എത്തണം അല്ലേൽ മദ്രസേൽ ഫാത്തിഹക്ക് മുന്നേ എത്തൂല. അപ്പൊയാണ് കണ്ടത്തിനു മുന്നേ ഒരു പുതിയ കട തുറന്നതു കണ്ടത്. അടുത്ത് പോയപ്പോൾ കടയിൽ ആരെയും കാണാൻ ഇല്ല. കുറേ സാധനങ്ങളൊക്കെ പുറത്ത് കിടക്കുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ ഒക്കെ ഇടയിലൂടെ വലിഞ്ഞകത്തു കയറിയപ്പോ ആണ് ഞെട്ടിയത്. എന്തോരം കളിപ്പാട്ടവും മുട്ടായിയുമാണ്. കളിപ്പാട്ടത്തിന്റെ ഇടയിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ ആ കളിപ്പാട്ടം കിട്ടിയത്. അത് കൈയ്യിൽ എടുത്തു ഞെക്കി, ഒരു പന്തു മേലെ ചെന്ന് കൊട്ടയിൽ ഇടിച്ച് താഴോട്ട് തന്നെ വീണു. രണ്ടാമത് ഞെക്കുന്നതിനു മുന്നേ ഒരു ഉപ്പാപ്പ വന്ന് എന്നെ ചുറ്റി നടന്നു. മെല്ലെ ആ സാധനം അവിടെ വെച്ചു.                         “ഇതിനെത്രെയാ പൈസാ?”                      “പത്ത് ഉറുപ്പിക”          ഉമ്മോ പത്തുറുപ്പിക!!          “ഞാൻ ഞാൻ വയ്യേ വാങ്ങിച്ചോളാം”          “ആഹ, കട തുറന്നിട്ട് ആദ്യം വരുന്ന ആളുതന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ?”          ഉപ്പാപ്പാന്റെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോ പേടിയായി. ഒറ്റയോട്ടം വെച്ചു കൊടുക്കാം എന്നു വിചാരിക്കുന്നേനു മുന്നേ കൈ മൂപ്പരുടെ കൈയ്യിലായി. ഞാൻ കരഞ്ഞേനെ, അപ്പൊ കൈയ്യിൽ രണ്ട് മുട്ടായി വെച്ചു തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു                  “മദ്രസ തുടങ്ങിയായിരിക്കും വേഗം വിട്ടോ”                       മദ്രസേൽ എത്തിയപ്പോ ഫാത്തിഹ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നെ അടിക്കില്ല, സൂക്കേട് ഇല്ലേലും സൂക്കേടുള്ള കുട്ടി ആണല്ലോ. മദ്രസേൽ ഉസ്താദ് തജ്വീദ് എടുക്കുമ്പോ എന്റെ ചിന്ത ഒക്കെ പീടികേലായിരുന്നു. എന്തോരം കളിക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ ആണ്. നാട്ടിൽ അതുവരെ ആകെ രണ്ട് കടയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.                       അതിൽ ഒന്ന് വല്യ വിചാരമുള്ള കടയാണ്. ഒരു ഉറുപ്പികേന്റെ മുട്ടായി വാങ്ങിയാൽ പോലും നമുക്കൊരു വിലയും ഉണ്ടാകില്ല. രണ്ടാമത്തെ കടയിൽ ആകെ നാലു ഭരണി ആണുള്ളത് മുട്ടായിയൊക്കെ ഇടാൻ ആയിട്ട്. അപ്പൊയാണ് ഇങ്ങനെയൊരു കട.                       മദ്രസ വിട്ടപ്പോ കടയിലേക്ക് ഓടി. രാവിലെ കണ്ടത് പോലെയല്ല, കടയിൽ മൊത്തം ആൾക്കാർ. വലിഞ്ഞ് അകത്ത് കയറി. ഈ സ്വിച്ച് ഞെക്കുമ്പോ എങ്ങനെയാണ് പന്ത് മേലോട്ടു പോണേ? ഒരു പിടിയുമില്ല. പിള്ളേരെയൊക്കെ പുറത്ത് ആക്കുന്നതിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ കുപ്പായത്തിലും പിടി വീണു. പക്ഷെ എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. രണ്ടു മുട്ടായി കൂടെ തന്നിട്ട് ഉമ്മയോട് പൈസയും വങ്ങിയിട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞു.                       ഉമ്മാ പൈസ തരുമോ? സംശയം ആണ്. ഇന്നാൾ ശിശുദിനത്തിന്റെ സ്റ്റാമ്പിനു പൈസ ചോദിച്ചതിനു കുറേ കേട്ടതാണ്. കത്ത് അയക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്റ്റാമ്പിനു എന്തിനാ പൈസാ എന്നാണ് ഉമ്മ ചോദിക്കുന്നത്. അതുമല്ല ഈ വയസ്സനായ നെഹ്രൂന്റെ പേരിൽ ശിശുദിനം ആഘോഷിക്കുന്നതിൽ ഉമ്മാക്ക് വല്യ താൽപര്യം ഇല്ലാന്ന് തോന്നി. ഉമ്മാ പത്തു രൂപ തരുമോ? ഇല്ല, എന്നാലും ചോദിക്കാം.                       ഉപ്പാപ്പയെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. എനിക്ക് ഈ ഉപ്പാപ്പയുടെ ചിരി കാണുമ്പോ എന്റെ ഉപ്പാപ്പയെ ഓർമ്മ വരും. എന്റെ ഉപ്പാപ്പ ചിരിക്കില്ല എന്നാലും, ഉപ്പാപ്പയെക്കാൾ നിറമുണ്ട് ഈ ഉപ്പാപ്പ. എന്റെ ഉപ്പാപ്പ ഇടുന്നതിനെക്കാൾ നല്ല കുപ്പായവും നല്ല മണവും ആണ്. എന്നിട്ടും എനിക്ക് എന്റെ ഉപ്പാപ്പയെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്.                       കിട്ടിയ മുട്ടായി ഒക്കെ എടുത്ത് അനിയത്തിക്കു കൊടുത്തു.കളിപ്പാട്ടം വാങ്ങിയാ എനിക്കു തന്നെ ആണ്. മുട്ടായി കൊടുക്കുന്നതിനു പ്രശ്നമില്ല. മുട്ടായി തിന്നാലെ പല്ല് കേടാകു. കേടായാലെ ഓൾടെ പല്ല് ആടു, എന്നാലെ പല്ല് പൊരിക്കു. എന്റെ പല്ല് പൊരിക്കുമ്പോ ഞാൻ കരഞ്ഞതിനു അവൾ ചിരിച്ചതാണ്. മുട്ടായി തിന്നട്ടെ.                       ഉമ്മ പക്ഷെ മുട്ടായി അല്ല വെറുതെ ആര് എന്തു തന്നാലും വാങ്ങരുത് എന്ന് പറഞ്ഞു. വാങ്ങിയത് വാങ്ങി ഇനി വാങ്ങരുത് എന്ന്.          “എന്നാൽ ഉമ്മ പൈസ തരുമോ വാങ്ങാൻ?”          ആ ചോദ്യം ഉമ്മാക്ക് പിടിച്ചില്ല, അതിന്റെ പിറകെ തന്നെയാണ് ഞാൻ പത്തു രൂപക്കും ചോദിച്ചത്. ഉമ്മ എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വേറെ ആരോടൊക്കെയോ ആയി എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. എനിക്കും പെങ്ങക്കും കളിപ്പാട്ടം വാങ്ങേണ്ട പൈസ ഒക്കെ ഞാൻ ഒരാൾക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങി തീർന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉമ്മ എന്നെയും അനിയത്തിയെയും കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. എന്തിനാ കരഞ്ഞേ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അതെന്തായാലും ഞാൻ പിന്നെ ഉമ്മയോട് കാശിനു ചോദിച്ചില്ല.         ദിവസോം ആ കടയുടെ മുന്നിൽ കൂടെ തന്നെ പോകും. കളിപ്പാട്ടം അകത്തു നിന്ന് എടുത്ത് ഉപ്പാപ്പ പുറത്ത് തൂക്കി ഇട്ടു. വിഷമം തോന്നി. അകത്ത് നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയില്ലേ ഇനി ആരേലും വാങ്ങി പോകും. മുട്ടായി തരും എന്ന് പേടിച്ച് ഞാൻ ഉപ്പാപ്പന്റെ പീടികേൽ കയറിയില്ല. വേണേൽ ഉമ്മ അറിയാതെ മുട്ടായി വാങ്ങി വീട്ടിൽ എത്തുന്നതിനു മുന്നേ തിന്നാം. പക്ഷേ ഉമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടില്ലേൽ പിന്നെ ആര് പറയുന്നത് ആണ് ഞാൻ കേൾക്കുക?                       ഉപ്പാപ്പ എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അതിനിടെ ആണ് ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക് ഉമ്മ എന്നെ കാക്കത്തിരണ്ടി വാങ്ങാൻ അയക്കുന്നത്, ബാക്കിക്ക് മുട്ടായിയും. നേരെ ഉപ്പാപ്പാന്റെ കടയിലേക്ക് ഓടി, ആ കളിപ്പാട്ടം കാണാം പിന്നെ മുട്ടായി വാങ്ങാൻ കൈയ്യിൽ പൈസയും ഉണ്ട്.                       ഉപ്പാപ്പ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങുക ആണ്.            “നൂറ് കാക്കത്തിരണ്ടി”             “ആഹാ ആരാ ഇത്” എന്നും പറഞ്ഞ് അങ്ങേര് തിരണ്ടി തൂക്കാൻ പോയി. ആ നേരം കൊണ്ട് ഞാൻ ആ കളിപ്പാട്ടം കൈയ്യിൽ എടുത്ത് നോക്കി. ഈ ചില്ലിന്റെ അടിയിൽ വെള്ളം കെട്ടി കിടന്നാൽ കൊതുക് വരില്ലേ?                               “നീ ഇനിയും ഇത് വാങ്ങിക്കാൻ ഉള്ള പൈസ ആക്കിയില്ലേ?”                           “ഉമ്മാന്റെ അടുത്ത് പൈസ ഇല്ലാ, ഉപ്പ നാട്ടിൽ വരട്ടെ എന്നേരം വാങ്ങാം”                          “നിനക്കിതു വേണോ?”               “എന്റേൽ പൈസ ഇല്ലാലോ”                  “ഇയ്യ്‌ ഇങ്ങു വാ” മൂപ്പർ വിളിച്ച് കൈയ്യിൽ ആ കളിപ്പാട്ടം വെച്ച് തന്നു.                          “പൈസ ഒന്നും വേണ്ട, നീ ഇതെടുത്തോ. നിന്നെ എനിക്കത്ര ഇഷ്ടാണ്”                              ഇതെന്റെ ഉപ്പാപ്പ ഒന്നുമല്ല, എന്റെ ഉപ്പാപ്പയെക്കാൾ നല്ല വല്യ ഉപ്പാപ്പ ആണ്. എന്റെ ഉപ്പാപ്പ ഇതുവരെ എനിക്കൊന്നും മേടിച്ചു തന്ന ഓർമ്മയില്ല. ഒരിക്കലെങ്ങാനും എന്നെ അയച്ചു ബീഡി വാങ്ങിപ്പിച്ചതല്ലാതെ എനിക്ക് ഒന്നും മേടിച്ചു തന്നിട്ടില്ല. എനിക്ക് ഈ ഉപ്പാപ്പ മതിയായിരുന്നു.                       ഉപ്പാപ്പയെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഉമ്മ കൊടുക്കണം എന്ന് തോന്നി. അതിനു മുന്നേ ഉപ്പാപ്പ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ച് ഉമ്മ വെച്ചു. എന്റെ ഉപ്പാപ്പയെക്കാൾ നല്ല ഉപ്പാപ്പ അല്ലേ? ഞാനും ഉമ്മ കൊടുത്തു. ഉപ്പാപ്പ എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉമ്മ വെച്ചു. എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടിച്ച്… എന്നോട് ഉമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഈ ലോകത്ത് അധികവും ചീത്ത ആൾക്കാർ ആണെന്ന്.          “ഉമ്മാ ഈ നല്ല ആൾക്കാരെ എങ്ങനെയാ തിരിച്ച് അറിയുക?”          ഉമ്മാക്ക് ഉത്തരം അറിയില്ലായിരുന്നു. എനിക്കും ഇപ്പൊ അറിയില്ല ആരാ നല്ലതെന്ന്. എന്റെ കണ്ണ്‍ നിറഞ്ഞു. ഉപ്പാപ്പയോടു എന്നെ വിടാൻ പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു. എന്റെ ഉപ്പാപ്പ തന്നെ ആണ് നല്ലത്. ഞാൻ കണ്ട എല്ലാ മോശം ചിത്രങ്ങളും ഉള്ളിൽ കയറി വരികയാണ്. എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു എന്നെ വിടുക എന്നെ വിടുക.                               ഉമ്മ വിളിച്ചു “മോനു പടച്ചോൻ ഉണ്ട്, നിന്റെ അസുഖം ഒക്കെ മാറും”                       ഉമ്മയോട് പറയാൻ പറ്റുമോ ആ കളിപ്പാട്ടം ആണ് തൊണ്ടയ്ക്ക് കുടുങ്ങി ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നെ എന്ന്? അസുഖം ഒക്കെ മാറും എന്ന്. എനിക്ക് അല്ല അസുഖം ഉമ്മാ. അസുഖം ഒക്കെ വേറെ ആർക്കോ ആണ്. അതിന്റെ വേദന മാത്രേ എനിക്ക് ഉള്ളൂ.                                                                                         @ma_dhavan    

[midlajj]

പെയ്തിറങ്ങട്ടെ മഴ

അന്ന് പുറത്ത് സന്ധ്യയാവാൻ കാത്തുനിൽക്കാതെ എത്തിയ വേനൽ മഴ. അകത്ത് സുധീഷ് സാറിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് കോമണ്‍ ക്ലാസ്സിൽ മഴയെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി ഞാൻ. നിന്നെ അടുത്ത ഖണ്ഡിക വായിക്കാൻ സാർ രംഗത്തേക്ക് വിളിക്കുന്നത് വരെ ആ മഴയിൽ വേനലിനെ തിരയുകയായിരുന്നു.

നിന്നെ അന്നാണ് ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്, ഞാൻ മാത്രം അല്ല ഒരുവിധം എല്ലാവരും അന്നാണ് നിന്നെ അറിയുന്നത്. നീ വിദേശത്ത് നിന്ന് പൊട്ടി വീണിട്ടു മൂന്നു നാലു ദിവസം ആകുന്നേയുള്ളൂ. നമ്മൾ ഒക്കെ ‘വ്യാസന്റെ ചിരി’ വായിക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെയാണ് നീ അന്ന് ബർണാർഡ് ഷായുടെ Arms and The Man അവതരിപ്പിച്ചത്. എല്ലാവരും നല്ലത് പറയുന്നത് തന്നെ വെറുക്കാൻ ഒരു കാരണമാണല്ലോ!, നിന്നോട് അന്ന് തോന്നിയതും അതുതന്നെ ആയിരുന്നു, നമ്മുടെ പൊതുവികാരമായ വെറുപ്പ് കലർന്ന അസൂയ.

ഇന്ന്, ഒരു ദശാബ്ദത്തിനിപ്പുറം മറ്റൊരു വേനൽ മഴ നിന്റെ ചിത അണയ്ക്കുമ്പോൾ, എന്റെ തോളത്തിരുന്ന് കരയുന്ന ഈ കുഞ്ഞിനും അതേ വെറുപ്പ് കലർന്ന അസൂയ ആണോ നിന്നോട്? ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷ അമ്മക്ക് മാത്രമാണോ എന്ന വികൽപം? 

മനുഷ്യന് തന്നേക്കാൾ നല്ലതിനോട് രണ്ടു സമീപനമേ പറ്റൂ. ഒന്ന് അതുമായി ചേരുക അല്ലേൽ അതിനെ വെറുക്കുക. അല്ലാതെ നല്ലതിനെ അവഗണിക്കാൻ ഉള്ള കഴിവ് മനുഷ്യന് ഇല്ലാ എന്ന് തോന്നുന്നു. അവഗണന ഉണ്ടായില്ല പൊറായ്മ് ആണുണ്ടായത്. ആ അദ്ധ്യയന വർഷമവസാനം പരസ്പരം നിറങ്ങൾ വാരിയെറിയും വരെ നമുക്കിടയിൽ രണ്ടുപേരുടെയും അഹങ്കാരതത്ത്വം തീർത്ത പുറമ്മതിലായിരുന്നു. അലക്ഷ്യമായാണ് നിറങ്ങൾ എറിഞ്ഞതെങ്കിലും അതൊരു ചിത്രം വരയ്ക്കുള്ള തുടക്കമായി.

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കപ്പുറം പെയ്ത മഴയിൽ ഒരു കുടക്കീഴിലാകാൻ മാത്രം വേഗത്തിൽ ആണ് നമ്മൾ അടുത്തത്. മഴതോർന്നിട്ടും തോരാൻ മടിച്ച മരം ആ കുടക്കീഴിൽ തന്നെ കുറച്ചധികകാലം നമ്മൾ നിൽക്കേണ്ടതിനെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞോ? നാലു കണ്ണുകൾക്കും അന്ന് ഒരു കാഴ്ച്ചയെ കിട്ടിയുള്ളൂ എന്ന് നീ പിന്നീട് പറഞ്ഞതോർക്കുന്നു, പെയ്യാൻ പോകുന്ന അഭിനിവേശ പ്രളയത്തിന്റെ കോൾ!

പ്രിൻസിപ്പൽ റൂമിന് താഴെയുള്ള കോണിപ്പടിയിലിരുന്നാണ് നീ ‘നമ്മൾ’ എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം മാറ്റിയാലോ എന്ന് ചോദിച്ചത്. അന്നോടി പങ്കുവെക്കപ്പെട്ട അന്തസ്സരങ്ങളിൽ നിന്നൊക്കെ എന്നെ പൊറുക്കിയെടുത്ത് നിന്റെ കാലിന്റെ ചെറുവിരലിൽ കൊണ്ടുവെച്ചു.

എല്ലാം അവസാനത്തിൽ ശുഭമാണെന്നു തോന്നുന്നത് സിനിമയിലും, ആദ്യത്തിൽ ശുഭമാണെന്നു തോന്നുന്നത് ജീവിതതിലുമാണല്ലോ. ഒക്കെ ശുഭാമായാണ് തുടങ്ങിയത്. നീ ഉള്ള ഒറ്റകാരണത്തിൽ ആണ് ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത ഒരുവിഷയമെടുത്ത് പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. വസന്തം പെയ്തിറങ്ങുക ആണെന്നൊക്കെ തോന്നി, നമ്മൾ നമ്മളെയേ കണ്ടുള്ളൂ. നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ടെന്റെ കരണത്തടിക്കുക എന്ന് തുടങ്ങിയാണ് എഴുതി തുടങ്ങിയത്. മഴ മാറിനിന്ന ഒരുദിവസം നിനക്ക് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ചുംബനം എറിഞ്ഞു തന്നതും പകരം നീ ഓഷ്ഠം അറുത്തെറിഞ്ഞു തന്നതും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഹ, ആദ്യ ചുംബനം.

കുറച്ചു താമസിച്ചാണെങ്കിലും നമ്മളിലും വേനലെത്തി. അന്ന് എന്റെ അഹംബോധം ആണെന്ന് തോന്നി, ഇപ്പൊ തോന്നുന്നു രണ്ടുപേർക്കും സ്വന്തമായി മൂല്യങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് അകലാൻ തുടങ്ങിയതെന്ന്. പൂവിനെ പോലെ ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി വാടാൻ വരെ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല ആരും.

നിനക്ക് നൃത്തം ചെയ്യണം, എനിക്ക് സംവദിക്കാത്ത, സ്ത്രീയുടെ ശരീരം മാത്രം വിഷയമാകുന്ന, നൃത്തത്തോട് വെറുപ്പും. നീ നൃത്തം ചെയ്തു, അരങ്ങെന്റെ നെഞ്ചായിരുന്നു.

അടുക്കാൻ കാണിച്ച വേഗതയോ താല്പര്യമോ അറിയാൻ ആരും കാണിക്കില്ല എന്നൊക്കെ പറയും. മതം സുഹൃത്തുക്കൾ, ചിന്തകൾ, കുടുംബം…. നമുക്കിടയിൽ നമ്മൾ മാത്രമാണ് പൊതുവായിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു സാധനമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.ഘോരഘോരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ.

ഇതിനിടെ ആണ് എല്ലാം പറഞ്ഞു തീർക്കാൻവേണ്ടി ഒരു ദിവസം ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മുറിയിൽ ഇരുന്നത്. നീ എന്നേയും ഞാൻ നിന്നേയും കരഞ്ഞു തീർത്തു. അന്നു ഞാൻ നിന്റെ കവിളിൽ നിന്ന് കടിച്ചെടുത്ത മാംസത്തിനാണെന്നു തോന്നുന്നു നിന്റെ മകൾ അന്ത്യചുംബനം നൽകാൻ തിരയുന്നതു കണ്ടു. അന്ന്, ഒക്കെ തീർന്നു എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഞാൻ നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു മാല അണിയിച്ചതോർക്കുന്നു. നീ പറഞ്ഞ “virtual താലി”.

പക്ഷെ ആ ഏറ്റുപറയൽ ഒന്നും ഒരു ദീർഘകാല നന്മ തന്നനുഗ്രഹിച്ചില്ല. പരാതി പറയലുകൾ നിന്നു. ബോധ്യമാകുന്ന കോടതികളിൽ അല്ലെ പരാതിയുമായി പോവുക. പറയാതെ തന്നെ രണ്ടുപേരുടെയും വഴികൾ മനസ്സിലായി. നിന്റെയത്ര വേഗത ആ വഴിയിൽ എനിക്കില്ലായിരുന്നു എന്നു മാത്രം.

ഒരു മഴതോർന്ന വൈകുന്നേരം എനിക്ക് പുഴ കൊണ്ടുതന്നത് ചേതനയറ്റ ആത്മസുഹൃത്തിന്റെ ശരീരം ആയിരുന്നു. അവനെ അവസാനം കാണാൻ വരെ കഴിയാത്ത രീതിയിൽ ബോധമില്ലാതെ എത്രെയോ ദിവസം കിടന്നു.

ബോധവും തിരിച്ചറിവും ഒക്കെ മെല്ലെ വന്നപ്പോഴാണ് നിന്റെ വഴിയിൽ നീ വളരെ ദൂരെയെത്തി എന്നറിഞ്ഞത്. വേറൊരു സുഹൃത്തിന്റെ “വർച്യുൽ” അല്ലാത്ത താലിയിൽ നീ എത്തിയിരുന്നു. വിളക്കുകളിൽ ഒക്കെ നയനജലം. സ്വയം നോക്കി ചിരിക്കാൻ പോലും തോന്നിയില്ല. തിരിഞ്ഞു നിന്ന് പുലഭ്യം പറയാൻ ഒന്നും നിൽക്കാതെ നടന്നു. പരാജയങ്ങളിൽ കാരണങ്ങൾ എടുത്ത് ഉത്തരവാദിത്തം വീതംവെക്കുന്നതൊക്കെ പഴയ ഏർപ്പാടല്ലേ. നീ സുമംഗലി എന്നതിൽ ഞാൻ തൃപ്തിക്കണ്ടു. ഇടക്ക് നിന്റെ വിയർപ്പുമായി ഓർമ്മകൾ വരും. ഞാൻ ചിരിച്ചോണ്ട് പറയും. എന്നിൽ നിന്നൊരു മോക്ഷം നിനക്ക് എന്നിൽ നിന്നൊരു മോക്ഷമില്ലല്ലോ എനിക്ക്.

ഇതൊക്കെ മഴയെടുത്ത ഒരു ചുമർചിത്രമായിരുന്നു കുറച്ചു ദിവസം മുന്നേ നിന്റെ അമ്മ വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറയുന്നതുവരെ. ആദ്യം പറഞ്ഞ വേനൽമഴ കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു ദശകം. പഴയ കഥയൊക്കെ ഒരു ചിരിക്കുള്ള സംഭവം പോലുമല്ലാതെ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. കാലം വികാരങ്ങൾക്ക് ഒക്കെ മൂല്യം കുറയ്ക്കുകയും ബാക്കി ഉള്ളതിനൊക്കെ മൂല്യം കൂട്ടുകയുമാണല്ലോ ചെയ്യാർ. 

കുഞ്ഞിനെ കൈയ്യിൽ തന്നപ്പോ നിന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞതു കണ്ടു. അത് മരണമെന്ന ആശ്വാസത്തിനായി കുരിശു വരച്ചു കിടക്കുന്ന നീയെന്ന ജീവനുള്ള ജഡത്തിനെ ഓർത്താണെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല. അന്ന് നിന്റെ മകൾക്ക് കൊടുത്ത ചുംബനം നീ സ്വീകരിക്കുക.

നിന്റെ കണ്ണിലെ വർഷവും എന്റെ നെഞ്ചിലെ വേനലും ഈശ്വരനു മാത്രം സ്വന്തമായ വസന്തത്തെ തേടുന്നു.

ചിത അണഞ്ഞിരിക്കുന്നു, നിന്നെ പുണർന്ന അർബുദവും കൂടെയെരിഞ്ഞു. കുഞ്ഞിനെ അച്ഛനെ ഏൽപ്പിച്ചു ഞാൻ മടങ്ങുന്നു.

നീ മഴ, ഞാൻ വേനൽ വരൂ നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു നടക്കാം ഒരു കുടക്കീഴിൽ.

                                                  @ma_dhavan

[midlajj]

ഘോഷണം

"സൂര്യൻ നക്ഷത്രം അല്ലേ, പിന്നെ എന്താ വെള്ള കളർ അമ്മേ?"   "സൂര്യൻ നക്ഷത്രങ്ങളിലെ ഉത്സുകൻ(activist) ആണ് മോനെ" "എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളെയും പോലെ ആകാശത്ത മലർന്ന് കിടന്ന് ഗ്രഹങ്ങൾ എണ്ണാതെ സൂര്യൻ തന്റെ ഗ്രഹങ്ങൾക്ക്‌ സ്വയം എരിഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഊർജ്ജം കൊടുക്കുക ആണ്." "അമ്മേ ഈ നല്ല സൂര്യന് രാത്രി എല്ലാ നക്ഷത്രവും കാണുന്ന സമയത്ത് വന്ന് ഈ ഊർജ്ജം ഉണ്ടാക്കികൂടെ? മറ്റുള്ള നക്ഷത്രത്തിന് പ്രചോദനം ആകില്ലേ?" "മോനെ പ്രചോദനം അല്ല ബോധം ആണ് എല്ലാർക്കും ഉണ്ടാകേണ്ടത് എന്ന് ആണ് സൂര്യൻ പറയുന്നത്" "നന്മ കടമയാണ്. നന്മ ചെയ്തു എന്ന് പറയുന്നത് തിന്മയും. തിന്മ ചെയ്തു എന്ന് പറയുന്നത് നന്മയുമാണ്"

[midlajj]

ദൈവത്തെ വിറ്റ കട

ദൈവത്തെ വിറ്റ കട

——————————————

ലോകം കുറേ മതങ്ങളും ഗോത്രങ്ങളും ഒക്കെ മാത്രമായി ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്ന കാലം. മതങ്ങൾക്ക് ഒന്നും അന്ന് ദൈവങ്ങൾ ഇല്ല. ദൈവം പോലെയുള്ള എന്തേലും സാധനം ഇല്ലാതെ ഇനി മുന്നോട്ടു പോകാൻ കഴിയില്ല എന്ന ആശങ്കയായിരുന്നു നാടാകെ. ഈ സമയത്താണ് പ്രകൃതി മനുഷ്യനെക്കാൾ വലുതായിരിക്കുന്നെടുത്തോളം കാലം ഭയം മനുഷ്യനിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു ചങ്ങായി ദൈവത്തെ വിൽക്കുന്ന ഒരു കട തുടങ്ങിയത്. നിറയെ ദൈവങ്ങൾ ഉള്ള കട.

വിവരം അറിഞ്ഞ് ആദ്യം വന്നത് ഒരു മുസൽമാനായിരുന്നു. വില ഒക്കെ പറഞ്ഞ് ഒരു ദൈവത്തെ വാങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. കടക്കാരാൻ പറഞ്ഞു:

"രണ്ടെണ്ണത്തെ വാങ്ങിയാൽ വിലക്കുറവ് ഉണ്ട് കെട്ടാ"

“രണ്ടും മൂന്നും നാലും ഒക്കെ വാങ്ങാൻ ഇതെന്താണ് ഭാര്യയാ. ഒന്ന് മതിക്കെട്ടാ, അതന്നെ ധാരാളമാണ്.” 

ഒന്നെങ്കിൽ ഒന്ന് എന്നും പറഞ്ഞ് നല്ല ഒന്നാന്തരം കവറിൽ പൊതിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ ദൈവത്തെ കടക്കാരൻ വിറ്റു. 

പിന്നെ വന്നത് ക്രിസ്ത്യാനി ആണ്. നല്ല സുന്ദരനായ ഒരു ദൈവത്തെ വാങ്ങി എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു:

“ചേട്ടായീ ഈ ദൈവങ്ങളെ ഒക്കെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുമോ”

“സർ, നമ്മൾ നല്ല ക്വാളിറ്റി ഉള്ള ദൈവത്തെയേ വിൽക്കാറുള്ളൂ, സാറിനു സംശയം ഉണ്ടേൽ ആ മുസ്ലിമിനോട്‌ ചോദിച്ചു നോക്കു, ഓൻ ഒന്ന് വാങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ട്.”

“ങേ, മുസ്ലിം വാങ്ങിയാ? എത്ര?”

“ഒന്ന്”

“ഓൻ വരെ ഒന്ന് വാങ്ങിയോ?, ആട്ടെ, ഓന്റെ ദൈവത്തിന് അമ്മയുണ്ടോ?”

“ഇല്ലാ”

“എന്നാൽ എന്റെ ദൈവത്തിന് ഒരമ്മയെ കൂടി എടുത്തേക്ക്. രണ്ടും കൂടി പാക്ക് ചെയ്തേക്ക്‌, എന്നിട്ട് എത്ര ആകും മൊത്തം എന്ന് പറ”

“സാർ, എന്നാൽ ഒരു അച്ഛനെ കൂടെ എടുത്താലോ? നമുക്ക് വില നോക്കാം”

“ഡേയ്, ഈ ദൈവം ഒറിജിനൽ അല്ലേ? കുന്നംകുളം അല്ലാലോ?”

“അയ്യോ ഒറിജിനൽ ആണ് സാർ”

“അപ്പൊ അച്ഛനെ ഒക്കെ ദൈവം തന്നെ ഉണ്ടാക്കിക്കോളും. താൻ പേടിക്കേണ്ട”

ക്രിസ്ത്യാനിയും മുസ്ലിമും ദൈവത്തെ വാങ്ങിയതറിഞ്ഞ് ഹിന്ദു ഉണർന്നു. നമുക്കും വേണ്ടേ ദൈവം എന്ന ബോധം വന്ന ഹിന്ദുക്കളാകെ കടയിലേക്ക് വന്നു. ദൈവത്തെ മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ അച്ഛനേയും അമ്മയേയും കുഞ്ഞമ്മയെയും വല്യമ്മയേയും ഒക്കെ വേണം. അതും ഓരോ ജാതിക്കും ഓരോ ഗോത്രത്തിനും ഓരോന്ന്. പാവം കടക്കാരാൻ കുടുങ്ങി. അങ്ങേരു ഉള്ള സംഗതി പറഞ്ഞു 

“എന്റേൽ ഇതിനു മാത്രം ദൈവം ഒന്നുമില്ല നിങ്ങൾ തൽക്കാലം ഉള്ളതുവെച്ച് ഒപ്പിക്കണം”

ആര് ഒപ്പിക്കാൻ, പിന്നെ അവിടെ നടന്നത് ഒരു യുദ്ധം ആയിരുന്നു. കിട്ടിയവർ കിട്ടിയ ദൈവത്തെ എടുത്ത് വിട്ടു. ദൈവങ്ങളായ ദൈവങ്ങൾ ഒക്കെ കൈയ്യൂക്ക് ഉള്ളവന്റെ കൈയ്യിലായി. കുറേപേർ കടയിലെ ത്രാസ്സ് കല്ലുൾപ്പടെ ദൈവമാണെന്നു വിചാരിച്ചു എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി. കൂട്ടത്തിൽ കടക്കരാൻ പുറത്ത് തൂണിൽ തീറ്റയുമിട്ട് കെട്ടിയിരുന്ന അങ്ങേരുടെ പാവം പശുവും പോയി.

കൈയ്യൂക്ക് കുറഞ്ഞവർക്ക് ദൈവത്തെ കിട്ടിയില്ല. അവർ ഇനി എങ്ങനെ ദൈവമില്ലാതെ തലയുമുയർത്തി നാട്ടിൽ പോകുമെന്ന് ചിന്തിച്ചു. അവസാനം കൂട്ടത്തിലെ യോഗ്യനെ പിടിച്ചു വേഷം മാറ്റി ദൈവമാക്കി കൊണ്ടുപോയി. “നീ തന്നെടാ നമ്മടെ ദൈവം!!”

ഫലത്തിൽ കടയിൽ എലി വരെ ബാക്കിയില്ല, കടക്കാരാൻ അങ്ങനെ ദൈവങ്ങൾ അന്നം മുട്ടിച്ച ആദ്യത്തെ മനുഷ്യനായി. അങ്ങേര് കടയും പൂട്ടി താക്കോലുമെടുത്ത് മേലോട്ട് നോക്കി ഒരു നാസ്തികനെ പോലെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

“ദൈവങ്ങളേ, നിങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കിയ നമ്മളെ നിങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയല്ലോ!!”

വൈകി വന്ന ഒരു യുവാവ് കട അടച്ചതു കണ്ട് മുന്നിലെ ബോധി മരത്തിന്റെ ചുവടെ കട തുറക്കുന്നതും കാത്തിരുന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയെന്നും, ഉണരുന്നേനു മുന്നേ അങ്ങേര് ദൈവം ആയെന്നും പിൻകുറിപ്പ്‌.

                                                 @ma_dhavan

[midlajj]

ഘൃണ ----------- എന്റെ കൈയ്യിൽ രണ്ട് മുഴുത്ത ബോംബ്‌ ആണ്. മുന്നിൽ ഒരു സ്കൂൾ നിറയെ കുട്ടികളും. ഇവരെ കൊല്ലാതെ ഇരുന്നാൽ എനിക്ക് സ്വർഗ്ഗം കിട്ടുമോ? സംശയം ആണ്. സാധ്യത വളരെ കുറവ് ആണ്. കൊന്നാൽ എന്തായാലും കിട്ടില്ല. ഇവരെ ഒക്കെ ഇപ്പൊ കൊന്നാൽ ഇവർക്ക് സ്വർഗ്ഗം കിട്ടുമോ? കിട്ടും അങ്ങനെ ആണ് വേദങ്ങൾ പറയുന്നത്. പ്രായപൂർത്തി ആകുന്നത് വരെ മഹ്ഷറയിൽ ചോദ്യം ഇല്ലത്രേ. നേരെ സ്വർഗ്ഗം ആണ്. അപ്പോ എത്ര കുട്ടികൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകും? നൂറു കണക്കിനു. നിനക്ക് ഒരാളെ എങ്കിലും ഈ ആയുസ്സ് മുഴുവൻ നല്ലവനായി ജീവിച്ചത് കൊണ്ട് നന്നാക്കാൻ പറ്റുമോ? സംശയം ആണ്. എന്തിന് നിനക്ക് നിന്നെ തന്നെ നന്നാക്കാൻ പറ്റുമോ? ഇല്ലാ, ഉറപ്പില്ല. അപ്പോ ഒറ്റയടിക്ക് നൂറു പേരെ നന്മ മാത്രം ഉള്ള സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് അയക്കാൻ ഉള്ള ചാൻസ് ആണ്. എന്താണ് ഇവിടെ നഷ്ടം?. ഞാൻ, എനിക്ക് മാത്രം ആണ് ഇവിടെ നഷ്ടം. എന്നെ കുറച്ചു പേർ തീവ്രവാദി എന്നോ ഭ്രാന്തൻ എന്നോ വിളിക്കും. എനിക്ക് നരകവും കിട്ടും. സാരമില്ല, നൂറു കണക്കിന് കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി അല്ലേ, സാരമില്ല. ആയിരങ്ങളോട് നന്മ പറഞ്ഞു നോക്കി. ആരേലും കേട്ടോ? എല്ലാവരും പറഞ്ഞു അവരുടെ കൈയ്യിൽ ഉള്ളത്ര നന്മ വേറെ ആരുടെ പക്കലും ഇല്ലാ എന്ന്.  ഒന്ന് നോക്കണം, ആരേലും സ്വയം താൻ നല്ലവനല്ല എന്ന് വിലയിരുത്തുന്നുണ്ടോ? എല്ലാവരും ശരികൾ തന്നെ. എന്നിട്ട് എന്തേ ഈ ശരികൾ ഒക്കെ കൂടുമ്പോൾ തെറ്റ് ആകുന്നു? എനിക്ക് അറിയാം ഈ കുട്ടികൾ ഒക്കെ മരിക്കുമ്പോ ലോകം മുഴുവൻ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച് ഓടും. സ്വന്തം മക്കളെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരയും. കുറേ പുലഭ്യം പറയും സിസ്റ്റ്ത്തെ, ആ സിസ്റ്റ്ത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ. സത്യത്തിൽ ലോകത്തിന്റെ സങ്കടം ആരേലും മരിച്ചത് കൊണ്ടല്ല, മരണം ഒരു സത്യം ആണ് എന്ന് ഓർമ്മിക്കേണ്ടി വരുന്നത് കൊണ്ട് ആണ്. എന്നിട്ട് ലോകം എന്ത്‌ ആകും? നമ്മുടെ ഒക്കെ മനസ്സ് ചെറുതാണ്. എന്തേലും ഒരു സംഗതി കിട്ടിയാൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാൻ മാത്രം ചെറുത്. സംഗതി എത്ര ചെറുതായാലും മനസ്സ് നിറയും തുളുമ്പും. തുളുമ്പുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ നല്ല എന്തോ ആണ് എന്ന് തോന്നും. നല്ല ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോ മനസ്സ് ഛർദ്ദിക്കും, തുപ്പും, ഓക്കാനിക്കും. നല്ലത് തന്നെ. ലോകം നന്നാകുന്നു എന്ന് കരുതി നമ്മൾ ആശ്വസിക്കും. പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ മനസ്സ് ചെറുത് ആണ്. പുതിയ വേറെ എന്തേലും സംഗതി വരും. നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടോ സ്ഥലം? ഇല്ല. നമ്മൾ പഴയ സംഗതിയും അതിലെ പ്രശ്നങ്ങളും ഒക്കെ എടുത്ത് ഉപബോധ മനസ്സിൽ വെക്കും. ആവശ്യത്തിനു പോലും ബോധം വരാത്ത മനസ്സ് ആണ് ഉപബോധ മനസ്സ്. പിന്നെ എന്താണ്? പിന്നെ എന്ത് എല്ലാം തദൈവ. വളർച്ച എന്നാൽ ഒരു രോഗം ആണ്. വൈറസ്‌, നമ്മുടെ എല്ലാ നന്മയും ഇല്ലാണ്ട് ആക്കാൻ കഴിയുന്ന വൈറസ്‌. നമ്മുടെ ഏദൻ തോട്ടം ആണ് കുട്ടിക്കാലം എന്ന് ഓഷോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സത്യമാണ്. നമ്മൾ അവിടുന്ന് എപ്പോഴോ സത്യത്തിന്റെ പഴം ഭക്ഷിക്കുന്നു. മരിക്കാൻ വേണ്ടി വളരുക എന്ന ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. ഈ ലോകത്തെ ഏറ്റവും നല്ല വസ്തുവും ഏറ്റവും മോശം ആകാൻ ഉള്ള സ്രാതസ്സ് ഉള്ള വസ്തുവും കുട്ടികൾ ആകുന്നു. വളരാത്ത കുട്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിവുള്ള ദൈവം വരട്ടെ. വളരാത്ത മനസ്സുകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ അല്ലാതെ. എന്ത് വൃത്തികെട്ട മനസ്സ് ആണ് എന്റേത് എന്നോ? എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഈ പിള്ളേരുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒന്നും ഞാൻ കാണാത്തത് എന്നോ? നിൽക്കൂ ഒന്ന്. ഞാനും ഒരിക്കൽ കുട്ടി ആയിരുന്നു. എനിക്കും സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, നിറം ഉള്ളവ. വളർന്നപ്പോ നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന നിറം കൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ ആയിപോകുന്നവരെ കണ്ടു. ഉണ്മയുടെ മരവിപ്പിലൂടെ എന്റെ മാത്രം സ്വപ്നത്തിലേക്ക് ഉള്ള നടത്തത്തിലെ അല്പത്തരം കണ്ടു. ആ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് ഉള്ള നടത്തത്തിനു ഇല്ല ഭവാ. പിള്ളേർ ഒക്കെ ചെയ്ത പാപം എന്താണ്? അറിയില്ലേ? ജന്മം ആണ് പാപം. അവർ ഒക്കെ ഇപ്പൊ ശിക്ഷിക്കപെട്ട് കൊണ്ട്  ഇരിക്കുക ആണ്. ഇവരെ ഒക്കെ ഏദൻ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് അടുത്ത് തന്നെ ദൈവം ഭൂമിയിലേക്ക് അയക്കും. യഥാതഥ്യത്തിന്റെ ഭൂമി, യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഭൂമി. തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങളുടെ ഭൂമി. ശിക്ഷയുടെ രണ്ടാം ഘട്ടം. ശരിക്കും ജീവപര്യന്തം ആണിത്. അവർക്ക് ഒരു മോചനം ആണ് എന്റെ കൈയ്യിൽ ഉള്ളത്. എല്ലാവർക്കും ചെങ്കണ്ണ്‍ ഉള്ള നാട്ടിൽ ചെങ്കണ്ണ്‍ ഇല്ലാത്തവനും കണ്ണട ഇടേണ്ടി വരും. ശരിക്കും താങ്കളുടേത് അല്ലെ ചെറിയ മനസ്സും ചെറിയ കാഴ്ച്ചപ്പാടും? നിങ്ങൾ ഒരാൾക്ക് സമൂഹം തന്നത് എന്താണ് എന്ന് വെച്ചാണ് നിങ്ങൾ സമൂഹത്തെ കാണുന്നത്. നിങ്ങൾ ഒരാൾ അല്ലല്ലോ സമൂഹം. അവിടെ ആവശ്യത്തിനു നന്മ ഒക്കെ ഉണ്ട്. അതിൽ തൃപ്തി അടയുന്ന മനുഷ്യരും ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ ഈ പിന്തിരിപ്പൻ കണ്ണട മാറ്റിൻ. ഹോ എന്റെ കണ്ണ്‍ തുറപ്പിച്ചതിനു നന്ദി. ഇതാ രണ്ട് ബോംബ്‌. നിങ്ങൾ ഈ ആവശ്യത്തിനു ഉള്ള നന്മ ഊട്ടി ഈ പിള്ളേരെ ഒക്കെ ഒരു സമൂഹം ആക്കി വളർത്തുക. ഒരു ദിവസം  ഈ ബോംബ്‌ പോര എന്ന് പറഞ്ഞു നിങ്ങൾ എന്റെ  അടുക്കൽ വരും. അപ്പോൾ കാണാം, ലാൽ സലാം. ഒന്നുകൂടി സുഹൃത്തേ, ഈ മരണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ഭയമായും വിപത്തായും ഒക്കെ തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു നല്ല ജീവിതം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് തന്നെ പറയട്ടെ? നിങ്ങൾ മാത്രം അല്ല സമൂഹം. ചുറ്റും നോക്കുക, മരണം ഈ പിള്ളേർക്ക്  ഒക്കെ വല്യ അനുഗ്രഹം ആയേനെ എന്ന് തോന്നും. എന്റെ നയം ലളിതം ആണ്, പരമാവധി തെറ്റുകൾ നമ്മൾ തന്നെ ചെയ്യുക, അപ്പൊ വേറെ ആർക്കും ചെയ്യാൻ തെറ്റ്‌ ഉണ്ടാവില്ല. ലോകം നന്നാകും. നിർത്തൂ ചങ്ങായി, ഈ ജീവിതം ഒക്കെ പൊതുകക്കൂസിൽ പോകുന്നത് പോലെ കാണു, നമ്മൾ മാത്രം വെള്ളം ഒഴിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല. ബോംബുകൾക്ക് ബന്ധപ്പെടാം.                                                 @MA_Dhavan

[midlajj]

ഉദരാർത്തി

ഉദരാർത്തി ----------------- എനിക്ക്  വേണ്ടി ആണ് ഈ കട ഒഴിച്ച് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്, അതും ഇതുപോലെ ഒരു ചെറിയ നഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ. നന്ദി പിന്നിലെ കബറിസ്താനു പറയണം, ചുറ്റും ഉള്ള കാടിന് പറയണം, മേലേന്ന് പൊളിഞ്ഞ ഞാലിക്ക് പറയണം. ആ പൊളിഞ്ഞ വരാന്തയിൽ ഈച്ചയേയും ആട്ടിക്കൊണ്ട് ഇരുപ്പ് ആണ്. ഇടക്കു തോന്നും ഈച്ച ഒക്കെ പ്രജയും നമ്മൾ ദൈവവും ആണു എന്നു. എത്ര ആട്ടിയിട്ടും, വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചു വരുന്ന പ്രജ. നമ്മളെ ദൈവം ആട്ടിപായ്ച്ചാലും,  നമ്മൾ വീണ്ടും പോയി   കുമ്പിടില്ലേ അതു പോലെ ഒന്ന്. അല്ല, ഈച്ച നമ്മുടെ ബാപ്പയെ പൊലെ ആണൊ? ഒരു സ്ഥലത്തും വെറുതെ ഇരിക്കാൻ വിടാൻ വിടാതെ സദാ ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കാൻ? ആഹ്‌ എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെ, എന്ത് ആയാലും ഈച്ചയെ കൊല്ലാൻ മലക്കുൽ മൗത്ത്   അസ്രായീൽ വല്ലാണ്ടു പാടു പെടുന്നുണ്ടാകും. ഈച്ചക്കു ഭയങ്കര വേഗത ആണു, ഈച്ചയുടെ ഒക്കെ പ്രതികരണ ശേഷിയായിരുന്നു നമ്മൾ മനുഷ്യർക്കു കിട്ടേണ്ടതു. നമ്മൾ മനുഷ്യർക്ക്‌ പൊതുവെ വേഗത കുറവാണു. ആയുസ്സൊക്കെ ജീവിച്ചു തീർക്കാൻ ഇതെന്തോരം സമയം ആണു വേണ്ടത്‌. ഡും! ഒരു പന്തു മോന്തയ്ക്കു വന്നു അടിച്ചു കാലിൽ വന്നു വീണു, കാലിൽ വീണാൽ അപ്പൊ തന്നെ മാപ്പ്‌ കൊടുക്കണം എന്ന് ആണല്ലൊ. മാപ്പു കൊടുത്തു. നോക്കുമ്പോ ഇച്ചിരി മാറി പന്തിന്റെ ഉടമസ്ഥർ എന്നു തോന്നിക്കുന്ന രണ്ടു കുരുന്നുകൾ നിക്കുന്നു. നമ്മൾ ഒക്കെ നടോടികൾ എന്നു വിളിക്കുന്ന എല്ലാ നാട്ടിൽ നിന്നും ഓടിക്കപ്പെടുന്ന തെണ്ടി വർഗ്ഗത്തിലെ രണ്ടു കുട്ടികൾ. മൂത്ത പെൺകുട്ടിയുടേതല്ല അനിയന്റേതാണു പന്ത്‌. അവൾ ആ പയ്യനെ കണക്കിനു വഴക്ക്‌ പറയുന്നുണ്ട്‌, ഞാൻ കേൾക്കാൻ വേണ്ടി പറയണതാണു എന്നു തോന്നി.അവക്കു ഒരു 8 വയസ്സ്‌ കാണും, അനിയൻ ചെക്കനു അത്ര ഒന്നും കാണില്ല. പെണ്ണു കറുത്തിട്ട്‌ ആണേലും, അവളുടെ മുഖത്ത്‌ മണ്ണുള്ളോണ്ടു ഇരുനിറം ആയിട്ടുണ്ട്‌. അല്ലേലും നാട്ടിലെ തെണ്ടികൾ ഒക്കെ പണ്ടേ കറുത്തിട്ടാണ് ദൈവത്തിനു വെളുത്തവരോട് ആയിരിക്കണം സ്നേഹം. അവൾക്ക് അനിയൻ ചെക്കനു ഒരിക്കൽ കൂടി അങ്ങനെ ഒരു പന്ത്‌ ഒപ്പിച്ച്‌ കൊടുക്കൻ ഉള്ള ആവതില്ല. അതോണ്ടു പേടിച്ചിട്ട്‌ ആണേലും അടുത്ത്‌ വന്നു.   "മന്നിച്ചിടിങ്കെ സർ"  ഞാൻ പന്തെടുത്ത് ആ ചെക്കനു കൊടുത്തു. അനിയൻ പയ്യനു ഒരു കൂസലും ഇല്ല, അവനു താൻ തെണ്ടി  ആണ്, തെണ്ടാത്ത ബാക്കി എല്ലവരേയും പേടിക്കണം എന്ന വിവരം ഇല്ല. അവക്കു പേടി ആയിരുന്നു, ഞാൻ ചിരിച്ചു അവളെ നോക്കി. ഒരു ചിരിക്ക് എന്താണു തിരിച്ച് കൊടുക്കാൻ കഴിയുക? അവളും ചിരിച്ചു.., പക്ഷേ ആ ചിരി പകുതിക്ക് നിർത്തിയിട്ട് വലിഞ്ഞ ചുണ്ടുകളെ നേരെ ആക്കി, ഹേയ് ഈ ചിരി ഒന്നും നമുക്ക് ഉള്ളത് അല്ല, മനുഷ്യൻ നമ്മളോട് ഒന്നും ചിരിക്കില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ അനിയനെയും എടുത്തോണ്ട് പോയി. പാതിയിൽ നിർത്തിയ ചിരി എന്റെ ഏതോ വൃണത്തിൽ തോണ്ടി ആണ് പോയത്. ആരാണ് ചിരിക്കാൻ വരെ രണ്ടാമത് ചിന്തിക്കേണ്ട ലോകത്തെ ഉണ്ടാക്കുന്നത്? തകഴി പറഞ്ഞത് പോലെ ഈ തെണ്ടികളെ ഉണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രം ഏതാണ്? നീ ഒക്കെ തന്നെ ആണ് ആ യന്ത്രം എന്ന്. അതെ നമ്മുടെ ഒക്കെ ധൂർത്തിന്റെ, തഴയുടെ, മുഴ ആണ് പിച്ചക്കാർ. ട്യുമർ.  നീ ഒക്കെ നിന്റെ അഞ്ചും ആറും വയസ്സിൽ , സ്കൂളിൽ കൊണ്ടുപോയ ഭക്ഷണം തിന്നാണ്ട്, ഉമമ കാണാതെ എവിടെ കളയും എന്ന് ചിന്തിക്കുക ആയിരുന്നു. അതെ സത്യമാണ്. ആദ്യം ഇവിടെ തൊഴിലാളികൾ ഒക്കെ തെണ്ടികൾ ആയിരുന്നു. മുതലാളി തരുന്ന ഭിക്ഷയിൽ അന്നം കണ്ടവർ. പിന്നെ കമ്മ്യൂണിസം വന്നു. മുതലാളിയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാർട്ടിയിൽ മെംബർഷിപ്‌ എടുത്തു. തൊഴിലാളികൾക്ക് അന്തസ്സ് വന്നു, നല്ലത് തന്നെ. പക്ഷെ എവിടെയോ തൊഴിലിന്റെയും ഭക്ഷണത്തിന്റെയും നടുക്ക് കുറേ പാവങ്ങൾ തെണ്ടികളായി തന്നെ തുടർന്നു. നമ്മൾ നമ്മളെ ന്യായീകരിക്കാൻ വേണ്ടി കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തും. ഭിക്ഷയും വേശ്യാവൃത്തിയും അന്തസ്സ് ഉളള തൊഴിൽ അല്ലത്രേ? ഒന്ന് ചോദിക്കട്ടെ, പണക്കാരന്റെ മകൻ ആയോണ്ട് മാത്രം പണിക്കേ പോകാത്തവരും, ഇന്ന് പണിക്ക് പോയില്ലേൽ കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ കഴിയും എങ്കിൽ നാളെ കൂടി പണിക്ക് പോകാത്ത ഞാനും, പെണ്ണ്‍ ആണേൽ പണിക്കേ പോകാൻ നിർബന്ധിക്കാത്ത സമൂഹവും ഒക്കെ കൂടിയാണോ ഒരു ഉപാധിയും ഇല്ലാത്തോണ്ട് ഇരക്കാൻ ഇറങ്ങിയവരുടെ അന്തസ്സ് അളക്കുന്നത്? ശരിക്കും ഈ പിള്ളേരുടെ ഒക്കെ ഭിക്ഷ ആണ് നമ്മുടെ ഒക്കെ ബാല്യം. ദൈവത്തിനു വേണേൽ എല്ലാവരെയും ഒരേ പോലെ സൃഷ്ട്ടിക്കായിരുന്നു. ഒരേ നിറത്തിൽ ഒരേ നിലവാരത്തിൽ. പക്ഷേ ചെയ്തില്ല. അങ്ങേർ ആഗ്രഹിക്കാത്ത സമത്വം നമ്മൾ മനുഷ്യർ ആണോ ആഗ്രഹിക്കുക? മതി തിളച്ചത്, കുമിള ഉണ്ടാക്കിയത് കൊണ്ട് ആരും ചായ കുടിച്ചിട്ടില്ല. ചായ കുടിക്കിൻ. മുന്പും അവളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും, പക്ഷെ, അന്നു മുതൽ ആണ് ഞാൻ അവളെ കാണാൻ തുടങ്ങിയത്. അവക്ക് എപ്പോഴും 'അയ്യോ എന്നെ നോക്കല്ലേ' എന്ന ഭാവം ആണ്. ആ പകുതിക്ക് പിൻവലിച്ച ചിരി മുഴുവിപ്പിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം അതിന്റെ മുകത്ത്  എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ച് കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അവളുടെ കൂട്ടുകാർക്ക് ഒന്നും അധികം കിട്ടാത്ത സാധനം ആയിരുന്നു മനുഷ്യന്റെ ചിരി. ചിരി എന്നാൽ ജനാധിപത്യ വൽക്കരിക്കപെട്ട പാപം ആണ്. ചിരിക്കുന്നതും അതെ, ചിരിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നതും അതെ. അവൾ എന്റെ ഓരോ ചിരിയേയും കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഭയത്തോടെ നോക്കി. ഒരു ദിവസം അന്നം തേടിക്കൊണ്ട് കുറെ കൈകൾ മുന്നിൽ വന്നു. അന്നം ഉള്ളവൻ ഒക്കെ സമ്പന്നൻ ആണ്. നമ്മൾ ഒക്കെ ഇന്നതൊക്കയെ തിന്നാൻ ഉള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞ് ദാരിദ്ര്യം പറയുന്നവർ. നമുക്ക് വിശപ്പ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ രുചി ആണ്,വിശപ്പ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വിശപ്പ് മാത്രം ആയ കുറെ കൈകൾ ആണ് മുന്നിൽ ഉള്ളത്. അതിൽ ഒരു കൈ മാത്രം പിറകോട്ട് വലിഞ്ഞു. ആ കൈ ഞാൻ പിടിച്ചു. "നിനക്ക് എന്തിന് ആണ് എന്നെ പേടി?" "ഭയം" "നാൻ പിച്ചക്കാരി അല്ലെയാ സാർ" "കുട്ടി, നാൻകൂടെ പിച്ചക്കാരൻ താ, നീ ഊരുക്കിട്ടെ പിച്ചൈ എടുക്കിറെൻ നാൻ വീട്ടിക്കു ഉള്ളയെ എടുക്കിറെൻ, അവ്ലോ താ" "നിന്റെ പേര് എന്താണ്?" "മൊഴി" മൊഴി, നല്ല പേര്. സമൂഹത്തിൽ ശബ്ദം ഇല്ലാത്തവർക്ക് ഇടാൻ പറ്റിയ പേര്. അവൾ അപ്പന്റെ കൂടെയാണ് അനിയനെയും കൂട്ടി ഈ സംഘത്തിൽ വന്നത്. അമ്മ ജീവനോടെ ഉണ്ട്,പക്ഷെ വേറെ ആരുടെയൊക്കെയോ അമ്മ ആണത്രേ. അമ്മ വേറെ ഏതോ സംഘത്തിൽ അന്നം കൂടുതൽ വിളമ്പുന്നത് കണ്ട് പായും എടുത്ത് പോയി. എല്ലാ സുഖങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടും തെറ്റ് ചെയ്യുന്ന നമ്മൾ, സുഖങ്ങൾ എന്താണ് എന്നറിയാൻ വേണ്ടി തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവരെ എന്തു പറയാൻ?. അവളെ ദിവസവും ഞാൻ കണ്ടു,അവക്ക് ഒരിക്കലും കഥ പറയാനോ നിൽക്കാനോ സമയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "അണ്ണാ ഉങ്കക്കിട്ടെ നൂറു റൂപാ ഇറിക്കാ, അപ്പടീണാ പേസലാം, പളകളാം" "ബെസ്റ്റ്, എങ്കിട്ടെ അവളോ കാ ഇരുന്താ നാ ഇങ്കെ ഇരിക്കുമാ? ഉങ്കിട്ടെ പേസുമാ? അമ്മാ താഴേ, നാമെല്ലാം തൊഴിൽ കിടക്കലെ എന്ട്ർ സൊള്ളി പുളൈക്കിര ഇനം താ" "ഉങ്കളെയെല്ലാം യാരും തിട്ടമാട്ടീങ്ക്ലാ? നമ്മെയെല്ലാം ഇന്ത തൊഴിൽ സെയ്യറതുക്കേ തിട്ടറ ജനം, തൊഴിലേ സെയ്യാത്ത ഉങ്കലെ ഒന്നും തിട്ടമാട്ടെങ്കളാ?" "നിന്റെ ആ പുനിതമാന തൊഴിൽ ചെയ്യാണ്ട് ഇരിക്കാൻ ഉനക്ക് എവ്ലോ പണം വേണം?" "നൂറു രൂപാ ഒരു നാളുക്ക്" "അമ്മേ! പാക്കലാം" "അണ്ണാ എനക്ക് സുമ്മാ ഇരിക്കറുതുകക്ക് നൂറു രൂപാ വേണം. അപ്പോ ഉങ്കളെ മാതിരി പെരിയവർക്ക് എവ്ലോ വേണം?" "എനിക്ക് ഒരു രൂപാ വരെ വേണ്ട മോളേ" "അപ്പോ നാനാ നീങ്കളാ, യാരിതിൽ നിജമാന ഏളയ്‌?" അതൊരു ചോദ്യം ആണ്. വെറുതെ ഇരിക്കാൻ വരെ പണം വേണ്ട അവളോ, പണമേ വേണ്ടാത്ത ഞാനോ? ആരാണ് ദരിദ്രൻ? അവൾക്കു ദിവസവും ഇരന്ന് നൂറു രൂപാ എങ്കിലും പെരിയമ്മക്കു കൊടുക്കണം, അവളുടെ സംഘത്തിലെ പെരിയമ്മക്ക്. അതിൽ കൂടുതൽ മിച്ചം വെക്കുന്നത് എപ്പോഴേലും വരുന്ന അപ്പനും. മൂന്നു കൈകൾ ദൈവത്തിനു അല്ല പിച്ചക്കാർക്ക് ആണ് വേണ്ടത് എന്ന അവൾ പറഞ്ഞു. പിച്ചക്കാർക്ക് ആകെ ഉള്ള രണ്ടു കൈയിൽ ഒന്നിൽ സിമ്പതി എടുത്തു വെക്കണം, മറ്റേതിൽ എമ്പതി  വീഴാൻ ഉള്ള പാത്രം വേണം. അതായിരിക്കും അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. ആകെ അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റ് ആണ് എനിക്ക് അവളെ കിട്ടുക. അവൾക്ക് എട്ടു വയസ്സിന്റെ ചിന്തയോ നാവോ അല്ല. താനേ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ അവൾ അവളോട്‌ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിക്കാണും. ഉത്തരങ്ങൾ തിരഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ ആരും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് കുറെ ഉത്തരങ്ങളിൽ അവൾ തന്നെ എത്തി. സമൂഹത്തിനു ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആകരുത് എന്ന് കരുതി ജീവിച്ച ഏതോ ഒരു പാവം ആണ് ഇന്നാട്ടിലെ ആദ്യത്തെ പിച്ചക്കാരാൻ എന്ന് ഞാനും അവളും കണ്ടെത്തി. "സമൂഹം നമുക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആകരുത് എന്ന് കരുതി ജീവിക്കണം" ഞാൻ പറഞ്ഞു. അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായി കാണില്ല. ഒരു ദിവസം രണ്ട് മുട്ടായി വാങ്ങി അവൾ എനിക്ക് കൊണ്ടുതന്നു.  "ചിന്നനെ കൂട്ടി വരാം, ഇന്ത ചോക്ലൈറ്റ് രണ്ടും അവനു കൊടുക്കണം" "ങേ, അത് നിനക്ക് തന്നെ അങ്ങ് കൊടുത്താൽ പോരെ?"  "അല്ലാ, അവനിക്കാകെ സിലപേർ ഇരിക്കാങ്കെ എന്ന് അവനു പുരിയണം" ഞാൻ ചെറുത് ആണു കുട്ടി, എന്നെ ഇനിയും ചെറുതാക്കരുത്. പിറ്റേന്ന് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒക്കെ ഉക്കത്ത് വെച്ച് ഞാൻ കല്ല്‌ കടത്താൻ പോയി. അറുന്നൂറു രൂപാ കിട്ടി. അഞ്ഞൂറു രൂപാ അവൾക്കു കൊടുത്തു. ഞാനും അവളും ആ പൊളിഞ്ഞ കടയുടെ പിറകെ ബാക്കി നൂറു രൂപയും വെച്ച് അഞ്ച് ദിവസം വെറുതെ ഇരുന്നു. അവൾക്ക് മൂന്നു നേരം ആണ് ഭക്ഷണം എന്ന് അറിയത്തില്ല. എനിക്ക് അറിയാം, പക്ഷെ, എന്റെ ഭക്ഷണം വേറെ ആരുടെയോ വിശപ്പ് ആണ് എന്നും ഇപ്പോ അറിയാം. "എന്ത് കൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ ഒക്കെ വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തത്? അടുത്ത നേരവും ഭക്ഷണം കിട്ടും എന്ന ഉറപ്പ് ഉള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ?" എനിക്ക് പിന്നെ വിശന്നില്ല. ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് പണിക്ക് പോകും.പിന്നെ ആ പണവും വെച്ച് നമ്മുടേത്‌ മാത്രമായ ആ ചെറിയ വലിയ ലോകത്തേക്ക് പോകും. അവൾക്ക് ഞാൻ ഒരു പുതിയ ലോകം ആണ്, എനിക്കും. എങ്കിലും എനിക്ക് അവളുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകാൻ ആണ് തോന്നിയത്.  ഇടയ്ക്ക് അവൾ പറഞ്ഞു "അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ഉൻ പൊണ്ണായി പിറക്കണം...,വേണ തംഗയാവേ പുറക്കട്ടും" അവൾക്ക് മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹത്തിൽ ഉള്ള സംശയം ജന്മങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം എത്തിയത് ആ വാക്കിന് ഇടയിലെ ചെറിയ നിർത്തലിൽ കണ്ടു. അവളുടെ തമിഴും എന്റെ മലയാളവും ഈ ലോകത്തെ പോലെ ഒരു അർത്ഥവും ഇല്ലാ എങ്കിലും തുടർന്നു. "അടുത്തവാട്ടിയും പിച്ചക്കാരി ആയി പിറക്കണോ? അതോ പണക്കാരി ആകണോ?" "പിച്ചക്കാരിയെ ആകട്ടും, അല്ലാന്നാൽ എനിക്ക് ബധിലാ വേറെയാരാവത് പിച്ച എടുക്കും." നമ്മൾ ഒക്കെ എത്ര ചെറുതാണ്. പ്രായം ആണ് അറിവ് എന്ന് പറഞ്ഞവനൊക്കെ ഇവളെ ചൂണ്ടി കാണിച്ച് കൊടുക്കണം. അനുഭവം ആണ് അറിവ്, പ്രായം അനുഭവം നൽകിക്കൊളളണം എന്നില്ല. എന്റെ കൈയിലെ കാ വീണ്ടും തീർന്നു. വീണ്ടും ജോലിക്ക് പോയി. ഇപ്പൊ തൊഴിലിനൊക്കെ ഒരു ലക്ഷ്യം ഉണ്ട്. തൊഴിലിന്റെ ലക്ഷ്യം തൊഴിൽ ചെയ്യാതിരിക്കുക ആണ് എന്ന് പറയുന്നവർക്ക് അത് മനസ്സിലാവില്ല. അവളെ ആദ്യം കാണുന്ന നേരത്ത് അവളുടെ നുണക്കുഴി നിറയെ ചളി നിറഞ്ഞ് ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ ആ നുണക്കുഴിക്ക് കുറെ നുണകൾ കുത്തിനിറക്കാൻ ഉള്ള ആഴം ഉണ്ട്. അത് തന്നെയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഈ കുട്ടികളെ ഒക്കെ സത്യത്തിനു ഇങ്ങനെ വിട്ട് കൊടുക്കാതെ, അവരുടെ പ്രായത്തിന്റെ നുണകൾക്ക് വിടുക. വീണ്ടും കണ്ട പണി ഒക്കെ എടുത്തു. കുറച്ച് അധികം കാലം വെറുതെ ഇരിക്കാൻ ഉള്ള പണം ആയപ്പോൾ നമ്മുടെ ചെറിയ ലോകത്തേക്ക് വിട്ടു. അവളെ അഴുക്കിൽ നിന്നും പുറത്ത് കൊണ്ടുവരണം എന്ന് തോന്നി. ഉടുപ്പ് വാങ്ങി, വള വാങ്ങി, പൊട്ട് വാങ്ങി..., ഇതൊക്കെ നീ നിന്റെ പെങ്ങൾക്ക് വാങ്ങി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല, എന്റെ പെങ്ങൾക്ക് ഇതൊക്കെ ഞാൻ വാങ്ങി കൊടുത്തില്ലേലും കിട്ടും. അതിനു ഗതി ഉള്ള ഏട്ടന്മാർ ഉണ്ട് അവൾക്ക്, ഞാൻ അല്ല. സമയം ആയിട്ടും അവളെ അവിടെ കാണാതെ ആയപ്പോ ഞാൻ ഉടുപ്പും കാശും സാധനവും ഒക്കെ അവിടെ വെച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോയി. നാളെ ആകാം. പിറ്റേന്ന് വൈകിട്ട് അവിടെ പോയപ്പോൾ കടയുടെ പിറകിൽ ആകെ ഒരു കൂട്ടം. എല്ലാവരും എന്നെ ചൂണ്ടി. എന്റെ നന്മ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കാണും, വാഴ്ത്തുന്നത് ആയിരിക്കും. അവൾ പുതിയ ഉടുപ്പ്‌ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്, ഭംഗി ആയില്ല എങ്കിലും കുറെ വൃത്തികേട്‌ ഒക്കെ പോയി. ഉടുപ്പ് പുതിയത് ആയിട്ടും എന്തേ അവൾക്കു ചുറ്റും പണ്ടാരം പിടിച്ച ഈച്ചകൾ? പൊട്ട് തൊട്ടിട്ടുണ്ട്, മായ്ച്ചിട്ടും ഉണ്ട്. നുണക്കുഴിയിൽ ആരോ ചോര നിറച്ചിരിക്കുന്നു. അവളെ തെണ്ടാതെ നടത്താൻ നോക്കിയതിനു ആകാം ആരൊക്കെയോ എന്നെ അടിച്ചു, എറിഞ്ഞു. ഒരു തെണ്ടി ഇല്ലാണ്ട് ആയാൽ വേറെ തെണ്ടി ജനിക്കില്ലേ? അതു ഇവരുടെ ആരുടെയേലും മക്കൾ ആയാലോ എന്ന ഭയം ആയിരിക്കും. ഹാ പോലീസും ഉണ്ടല്ലോ, ഇവളെ തെണ്ടിച്ചേ വിടു എന്നായിരിക്കും. "സർ ഇവനാണ് ആ ചെറിയ കുട്ടിയെ മുട്ടായിയും ഉടുപ്പും ഒക്കെ കൊടുത്ത്...." ഞാൻ അവളെ ചുംബിക്കുന്നത് ഒക്കെ ആരോ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന്. "സാർ, ആ പെണ്ണ്‍ എപ്പോഴും ഇവന്റെ മടിയിൽ ആണു സാർ" മക്കളെ ഒക്കെ മുല കൊടുത്ത് മാത്രം വളർത്തിയവർ ആയിരിക്കും, ചുംബിച്ചും മടിയിൽ ഇരുത്തിയും ഒന്നും പരിചയം കാണില്ല. അവരെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല സാർ. പോലീസ് സർ വിലങ്ങ് ഇട്ടു. എനിക്ക് ചെരുപ്പ് കൊണ്ട് ആരവങ്ങൾ. "എന്തിനാണ് സാർ ഈ വിലങ്ങ്? തെണ്ടാതെ ഇരിക്കാൻ ആണോ? എങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും കൊടുക്കു സാർ. അതിലും വല്യ നന്മയില്ല." അവളെ ആരൊക്കെയോ എടുത്ത് പായയിൽ കിടത്തി. കറുത്ത ഉടുപ്പ്‌ ആയിരുന്നു ഞാൻ വാങ്ങിയത്. എന്നിട്ടും അണിഞ്ഞപ്പോ ഉടുപ്പിനെക്കാൾ കറുപ്പ് അവൾക്കു തന്നെ. ഇഷ്ട്ടപെട്ടു കാണില്ല അതാണ്‌ പിച്ചിച്ചീന്തി ഇരിക്കുന്നത്. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കണ്ടു. അവനെ വിളിച്ചു. അടുത്ത് വന്ന അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു മുഴുത്ത കല്ല് ഉണ്ട്. "ഡോ, എന്തിനു ആണ് അവളെ പായേൽ കിടത്തുന്നത്?" "നായിന്റെമോനെ, എട്ട് വയസ്സുള്ള പെണ്ണ്‍ അല്ലേടാ അതു..." പറഞ്ഞ തെണ്ടിത്തരം കേൾക്കാൻ വിടാതെ അവൻ തന്നെ എന്റെ ചെവി തല്ലിപ്പൊളിച്ചു. അവളെ പുണർന്ന ഈച്ചകൾ പാറി. അവളെ പായ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു. ഈച്ച എന്നാൽ ബാപ്പയോ ഭക്തനോ ദൈവമോ ഒന്നും അല്ല, സമൂഹം ആണ്. നമ്മൾ വൃത്തിയായി നിൽക്കുമ്പോൾ നമ്മെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത സമൂഹം. എന്തേലും വൃത്തികേട്‌ എവിടെയേലും ഇരുന്ന് തിന്നിട്ട് അതു നമ്മുടെ മേത്ത് ഛർദിച്ചു "ദോ, ഇവിടെ വൃത്തികേട് ഉണ്ട്",എന്നു പറഞ്ഞ് ആളെ കൂട്ടുന്ന സമൂഹം. സ്തുതിക്കണം. "അണ്ണാ, ആരാണ് ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒക്കെ ആകാശത്തേക്ക് ഇങ്ങനെ വലിച്ചെറിഞ്ഞത്?" "മൊഴി, അത് നിന്റെയും എന്റെയും ഒക്കെ പ്രതീക്ഷകൾ ആണ്. അവസാനം ഒന്നും നടക്കില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോ വലിച്ചു എറിഞ്ഞവ!"                                                  @ma_dhavan