Mój Dietetyk

🌿 mojdietetyk.pl – Twój przewodnik po zdrowym stylu życia! 🍏 Inspiracje dietetyczne, przepisy i porady żywieniowe. 📌 Znajdź pomysły na zdrowe posiłki, zbilansowane plany i motywację każdego dnia! 👩‍⚕️ Jesteś dietetykiem? Dołącz do nas! Razem pomagamy innym jeść zdrowo. 👇 Odwiedź naszą stronę i zacznij swoją zdrową przemianę! Zapraszamy na nasze Social Media: Pinterest | Instagram | FaceBook | LinkedIn

[mojdietetyk]

Łuszczyca a dieta: to nie „cudowna kuracja”, ale realne wsparcie leczenia

Łuszczyca to przewlekła choroba zapalna, nie „problemy skórne z nerwów”. Z leczenia farmakologicznego nie da się zrezygnować, ale dieta może wyraźnie wpłynąć na nasilenie objawów – szczególnie u osób z otyłością, insulinoopornością czy stanem zapalnym w tle.

Na podstawie pracy z pacjentami w sieci poradni mojdietetyk.pl (tysiące konsultacji) widzimy, że dobrze zaplanowany jadłospis często zmniejsza częstotliwość i „siłę” zaostrzeń, poprawia komfort funkcjonowania na co dzień.

1. Mniej ognia – dieta przeciwzapalna Przy łuszczycy układ odpornościowy jest nadaktywny, komórki skóry dzielą się zbyt szybko. Dieta bogata w warzywa, pełne ziarna, rośliny strączkowe, ryby morskie (omega-3) oraz oliwę i orzechy pomaga obniżać poziom cytokin prozapalnych. Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że regularne włączenie tłustych ryb 2–3 razy w tygodniu i ograniczenie czerwonego mięsa często przekłada się na łagodniejsze nawroty.

2. Masa ciała i insulina – cichy „wzmacniacz” objawów Tkanka tłuszczowa (zwłaszcza brzuszna) działa jak narząd hormonalny – produkuje substancje nasilające stan zapalny. Pacjenci z nadmierną masą ciała, którzy redukują 5–10% wagi w sposób kontrolowany, często zgłaszają mniejszy świąd i rzadsze zaostrzenia. Kluczowe jest ustabilizowanie glikemii: regularne posiłki, mniej cukrów prostych, więcej błonnika.

3. Wykluczenia? Tylko po analizie Nie ma jednej „diety na łuszczycę”. Eliminacja glutenu, nabiału czy nightshades (pomidory, papryka) bywa pomocna, ale wyłącznie u wybranych pacjentów. Widzimy też przypadki, w których agresywne, samodzielne wykluczenia prowadzą do niedoborów i w efekcie – gorszej kondycji skóry.

Wnioski: – Dieta nie zastępuje leczenia, ale może realnie zmniejszać stan zapalny. – Redukcja masy ciała i stabilizacja glikemii często łagodzą objawy. – Strategia żywieniowa musi wynikać z indywidualnej diagnostyki i obserwacji organizmu.

Więcej o roli diety w łuszczycy opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/luszczyca-dieta-wspomagajaca-leczenie-i-lagodzaca-objawy/

Jeśli zmagasz się z łuszczycą, warto omówić swój przypadek z dietetykiem klinicznym. W poradniach mojdietetyk.pl pracujemy na podstawie aktualnych wytycznych i wyników badań, układając plany żywieniowe dopasowane do leczenia dermatologicznego i współistniejących chorób.

[mojdietetyk]

„Wystarczy mniej soli” to za mało. Dieta naprawdę leczy nerki

Coraz częściej trafiają do nas osoby z pogarszającą się kreatyniną, białkomoczem, nadciśnieniem. Często słyszały tylko: „proszę pić więcej wody i ograniczyć sól”. To nie wystarcza – dieta nerkowa wymaga precyzji i indywidualnego planu.

1. Białko – nie za dużo, nie za mało Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że zarówno nadmiar, jak i zbyt duże ograniczenie białka przyspiesza problemy z nerkami. Nerki filtrują produkty rozpadu białka – gdy jest go za dużo, rośnie obciążenie filtracji kłębuszkowej. Dlatego u części osób konieczna jest kontrola porcji mięsa, nabiału, odżywek białkowych – ale zawsze po analizie badań.

2. Sód, potas, fosfor – ukryte „pułapki” Najwięcej sodu pacjenci dostarczają nie z solniczki, ale z pieczywa, wędlin, dań gotowych. Przy przewlekłej chorobie nerek problemem bywa też potas (np. duże ilości soków warzywnych) i fosfor z produktów wysoko przetworzonych. Odpowiednia obróbka (moczenie, gotowanie w dużej ilości wody) i dobór produktów realnie obniża stężenie tych pierwiastków we krwi.

3. Indywidualny plan zamiast „uniwersalnej listy zakazów” W mojdietetyk.pl, w oparciu o tysiące konsultacji w sieci naszych placówek, widzimy ogromne różnice między pacjentami o „tej samej” diagnozie. Inne zalecenia dostanie osoba z nadciśnieniem i prawidłowym potasem, inne pacjent w dializoterapii. Dlatego punkt wyjścia to wyniki badań i wywiad, nie szablon.

Wnioski: – dieta nerkowa wymaga indywidualnej diagnostyki, – drobne korekty (białko, sód, potas, fosfor) mogą spowolnić postęp choroby, – gotowe „diety z internetu” często robią więcej szkody niż pożytku.

Więcej praktycznych zasad opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/dieta-na-zdrowe-nerki-co-jesc-czego-unikac/

Jeśli masz nieprawidłowe wyniki nerkowe lub choroby współistniejące, rozważ konsultację dietetyczną w jednej z placówek mojdietetyk.pl – dopasujemy plan do Twoich badań, leczenia i stylu życia.

[mojdietetyk]

Dieta przy dnie moczanowej: to nie tylko „nie jeść mięsa”

Dna moczanowa to nie jest „choroba królów”, ale realny problem osób w każdym wieku. Napady bólu, obrzęk, ograniczenie ruchu – to efekt przewlekle podwyższonego kwasu moczowego. Dobrze zaplanowana dieta może realnie obniżyć ryzyko kolejnych rzutów choroby.

1. Ogranicz puryny, ale z głową Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że największe znaczenie ma redukcja: podrobów, czerwonego mięsa, wywarów mięsnych, anchois, sardynki, piwa. Te produkty dostarczają dużo puryn, z których powstaje kwas moczowy. U większości osób korzystna jest też częściowa rezygnacja z mięsa na rzecz ryb o niższej zawartości puryn i źródeł roślinnych.

2. Cukier i alkohol – cisi sprzymierzeńcy dny Nadmiar fruktozy (słodkie napoje, soki, „fit” batoniki) i alkoholu utrudnia wydalanie kwasu moczowego przez nerki. W praktyce klinicznej często widzimy poprawę wyników już po 4–6 tygodniach ograniczenia słodkich napojów i piwa, przy zachowaniu tej samej ilości kalorii.

3. Nawodnienie i masa ciała – podstawa Odpowiednia ilość płynów (zwykle 1,5–2 l dziennie, o ile lekarz nie zaleci inaczej) wspiera nerki w usuwaniu kwasu moczowego. Stopniowa redukcja masy ciała zmniejsza stan zapalny i poprawia metabolizm puryn, ale zbyt szybkie chudnięcie może prowokować napady choroby – tempo musi być kontrolowane.

Wnioski: – dieta przy dnie moczanowej wymaga precyzyjnego ograniczenia puryn, cukru i alkoholu, – strategia powinna uwzględniać leki, wyniki badań i inne choroby, – kluczowe są regularne, niewielkie zmiany, a nie restrykcyjne „detoksy”.

Jako sieć poradni mojdietetyk.pl, po tysiącach konsultacji wiemy, że ten problem wymaga indywidualnej diagnostyki i współpracy z lekarzem. Więcej szczegółów oraz listy produktów znajdziesz tutaj: https://mojdietetyk.pl/dieta-przy-dnie-moczanowej-co-jesc-czego-unikac-by-wspomoc-leczenie/

Jeśli zmagasz się z dną moczanową, rozważ konsultację dietetyczną w naszej klinice – plan dopasujemy do Twoich wyników, leków i stylu życia.

[mojdietetyk]

Mit: po chorobie „wystarczy jeść więcej, żeby szybko stanąć na nogi”

Po infekcji lub zabiegu organizm nie potrzebuje przypadkowych kalorii, tylko precyzyjnie dobranych składników. W gabinetach widzimy, że zła dieta potrafi przedłużyć osłabienie na tygodnie – ale dobrze zaplanowana realnie przyspiesza regenerację.

1. Białko – „materiał naprawczy” Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że osoby zwiększające podaż pełnowartościowego białka (jaja, ryby, nabiał fermentowany, rośliny strączkowe) szybciej odzyskują siłę mięśniową. Białko dostarcza aminokwasów potrzebnych do odbudowy tkanek, wspiera układ odpornościowy i stabilizuje glikemię, co zmniejsza powysiłkowe „zjazdy energii”.

2. Energia z węglowodanów o niskim stopniu przetworzenia Po chorobie wątroba i mięśnie odbudowują zapasy glikogenu. Gdy dominują słodycze i białe pieczywo, skoki cukru nasilają zmęczenie. Lepszym wyborem są: kasze, pełnoziarniste pieczywo, warzywa, owoce w kontrolowanej ilości – dostarczają zarówno energii, jak i witamin z grupy B potrzebnych w procesach metabolicznych.

3. Mikroskładniki i nawodnienie – „drobiazgi”, które decydują Przy długotrwałej gorączce lub biegunce często obserwujemy niedobory elektrolitów, żelaza, cynku. Zaburzają one pracę układu nerwowego, serca i odporności. Świadome nawodnienie (woda, elektrolity, lekkie zupy), produkty bogate w żelazo i cynk oraz antyoksydanty (warzywa, owoce, dobre tłuszcze) wspierają wygaszanie stanu zapalnego.

Wnioski – regeneracja po chorobie wymaga przemyślanej diety, nie „podjadania czegokolwiek”; – kluczowe są: odpowiednia ilość białka, jakościowe węglowodany, mikroskładniki i płyny; – zakres zmian zawsze powinien wynikać z indywidualnej diagnostyki (wyniki badań, rodzaj choroby, leki).

W sieci placówek mojdietetyk.pl, na podstawie tysięcy konsultacji, planujemy żywienie pod konkretny stan zdrowia, etap rekonwalescencji i wyniki badań. Więcej o diecie w regeneracji po chorobie: https://mojdietetyk.pl/powrot-do-zdrowia-po-chorobie-jak-dieta-wspiera-regeneracje-organizmu/ Jeśli potrzebujesz indywidualnego schematu powrotu do formy, rozważ konsultację dietetyczną w naszej klinice.

[mojdietetyk]

Ozempic a alkohol – czy naprawdę „nic się nie stanie”?

Coraz więcej pacjentów pyta, czy podczas terapii Ozempikiem można „normalnie” pić alkohol. Odpowiedź nie jest zero-jedynkowa – wymaga zrozumienia, jak lek działa na organizm i jak reaguje na niego Twój metabolizm.

Poniżej najważniejsze wnioski z tysięcy konsultacji w sieci mojdietetyk.pl.

1. Ozempic, żołądek i ryzyko nudności Ozempic spowalnia opróżnianie żołądka i wpływa na hormony sytości. Alkohol podrażnia przewód pokarmowy i dodatkowo obciąża wątrobę. Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że połączenie alkoholu z Ozempikiem częściej nasila nudności, wymioty, biegunkę i zgagę, nawet przy „niewielkich ilościach”.

2. Cukier, wątroba i wahania glikemii Ozempic stabilizuje poziom glukozy, a alkohol może go gwałtownie obniżać lub podnosić (szczególnie drinki słodzone). U części osób obserwujemy niebezpieczne „zjazdy” cukru kilka godzin po alkoholu – zwłaszcza przy mniejszych porcjach jedzenia i intensywnej redukcji masy ciała.

3. Indywidualna tolerancja to nie mit Dwie osoby w tej samej dawce Ozempicu mogą zupełnie inaczej reagować na to samo piwo czy kieliszek wina. Znaczenie ma: masa ciała, choroby współistniejące, leki, praca wątroby i trzustki. Dlatego schemat „jedno piwo nikomu nie zaszkodzi” w tej terapii po prostu nie działa.

Wnioski praktyczne: - jeśli pijesz – rób to rzadko, w małych ilościach i zawsze z jedzeniem, - obserwuj reakcję organizmu po każdym spożyciu, - przy cukrzycy, chorobach wątroby lub trzustki – decyzję o alkoholu ustal z lekarzem i dietetykiem klinicznym.

Rozszerzone omówienie tematu znajdziesz tutaj: https://mojdietetyk.pl/ozempik-a-alkohol-czy-mozna-pic-podczas-kuracji-odchudzajacej/

Jeśli stosujesz Ozempic lub rozważasz terapię i masz wątpliwości dotyczące alkoholu, zapraszamy na indywidualną konsultację dietetyczną w mojdietetyk.pl. W naszych placówkach pracujemy w oparciu o diagnostykę, historię chorób i realne nawyki – tak, aby plan żywienia był bezpieczny i dopasowany do Twojej sytuacji klinicznej.

[mojdietetyk]

Leki na odchudzanie – wsparcie, nie magiczne rozwiązanie

Coraz więcej osób z otyłością pyta nas o leki „przyspieszające” odchudzanie. W tle jest zmęczenie kolejnymi dietami i lęk, że bez farmakologii „się nie uda”. W klinicznej pracy widzimy jednak, że skuteczne leczenie otyłości wymaga czegoś więcej niż recepty.

1. Czym REALNIE robi lek? Nowoczesne leki wpływają m.in. na ośrodki głodu i sytości, spowalniają opróżnianie żołądka, zmniejszają apetyt. To ułatwia utrzymanie deficytu kalorycznego, ale nie „resetuje” metabolizmu ani nie zastąpi zmiany nawyków. Po odstawieniu leku wraca dokładnie ten sam styl jedzenia, który wcześniej prowadził do tycia – jeśli nie został przepracowany.

2. Co widzimy w praktyce w mojdietetyk.pl? Na podstawie pracy z pacjentami w naszych placówkach (tysiące konsultacji rocznie) widzimy dwa scenariusze: – osoby stosujące lek bez zmiany stylu życia zwykle po czasie odzyskują część masy ciała, – osoby łączące farmakoterapię z dietoterapią, edukacją żywieniową i ruchem utrwalają efekt znacznie lepiej.

3. Dlaczego potrzebna jest indywidualna diagnostyka? Otyłość to choroba przewlekła, powiązana z hormonami, gospodarką glukozową, stanem zapalnym. Te czynniki różnią się u każdego pacjenta, dlatego decyzja o leku powinna wynikać z diagnostyki i konsultacji specjalistycznej, a nie z mody.

Wnioski: – lek może być wartościowym WSPARCIEM, ale nie zastąpi pracy nad nawykami, – najlepsze efekty daje połączenie farmakologii z dietoterapią i ruchem, – strategia leczenia otyłości powinna być szyta na miarę.

Więcej o roli leków w leczeniu otyłości opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/leki-na-odchudzanie-droga-na-skroty-czy-wsparcie-w-leczeniu-otylosci/

Jeśli rozważasz leczenie farmakologiczne, zaplanuj je razem ze specjalistą. Konsultacja dietetyczna w sieci naszych placówek mojdietetyk.pl pomaga ocenić, czy i kiedy lek ma sens oraz jak zbudować wokół niego bezpieczny, długofalowy plan żywieniowy.

[mojdietetyk]

Dieta po chemioterapii – dlaczego „jedz cokolwiek, byle dużo” to zła rada

Po chemioterapii wielu pacjentów słyszy: „ważne, żebyś w ogóle coś jadł”. W praktyce widzimy, że to za mało. Organizm po leczeniu wymaga precyzyjnie dobranego wsparcia żywieniowego, żeby odbudować siły, masę mięśniową i odporność – bez dodatkowego obciążania wątroby, jelit i trzustki.

1. Białko i energia – paliwo do regeneracji Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że zbyt mała podaż białka wydłuża okres osłabienia. Białko to „materiał naprawczy” dla mięśni, krwi i układu odpornościowego. Dlatego często rekomendujemy 4–6 mniejszych posiłków dziennie z dodatkiem łatwostrawnego białka (jajka, ryby, fermentowane nabiały, tofu) oraz węglowodanów złożonych, które stabilizują poziom glukozy i zmniejszają uczucie wyczerpania.

2. Jelita po chemii – odbudowa zamiast przypadkowej suplementacji Chemioterapia uszkadza szybko dzielące się komórki, także w jelitach. To wpływa na wchłanianie składników i tolerancję pokarmów. W praktyce klinicznej lepiej sprawdza się stopniowe wprowadzanie gotowanych warzyw, produktów fermentowanych i indywidualnie dobranych probiotyków niż „uniwersalne” diety z internetu.

Więcej przykładów i zaleceń opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/odzywianie-po-chemioterapii-co-jesc-aby-odzyskac-sily-i-zdrowie/

Wnioski: – dieta po chemioterapii musi być indywidualnie dostosowana do wyników badań, masy ciała, objawów ze strony przewodu pokarmowego i planu leczenia, – kluczowe jest odpowiednie białko, energia i ochrona jelit, – lepiej wprowadzać małe, dobrze zaplanowane zmiany niż „ostrą” dietę.

Jako sieć poradni mojdietetyk.pl, po tysiącach konsultacji z pacjentami onkologicznymi widzimy, że spersonalizowane wsparcie żywieniowe realnie przyspiesza powrót do sprawności. Jeśli potrzebujesz planu dopasowanego do Twojego leczenia i wyników, rozważ konsultację dietetyczną w modelu klinicznym, opartym na diagnostyce, a nie ogólnych schematach.

[mojdietetyk]

Dieta fleksitariańska nie jest „pójściem na łatwiznę”. To rozsądna strategia żywieniowa

Coraz więcej pacjentów mówi: „Nie chcę całkowicie rezygnować z mięsa, ale czuję, że jem go za dużo”. W takich sytuacjach dieta fleksitariańska bywa najbardziej racjonalnym rozwiązaniem – klinicznie skutecznym i możliwym do utrzymania w dłuższej perspektywie.

Czym jest fleksitarianizm w praktyce? Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że najlepiej sprawdza się model: – warzywa i produkty roślinne jako baza każdego posiłku, – mięso 1–3 razy w tygodniu, w kontrolowanych porcjach, – nacisk na jakość: ryby, jaja, rośliny strączkowe, pełne ziarna.

Takie podejście stabilizuje poziom glukozy we krwi, sprzyja lepszej kontroli apetytu i zmniejsza epizody napadów głodu.

Dlaczego organizm „lubi” ten kompromis? U części pacjentów całkowita rezygnacja z mięsa początkowo pogarsza samopoczucie: spada poziom żelaza, B12, pojawia się zmęczenie. Elastyczne ograniczanie mięsa pozwala stopniowo przebudować talerz, nie zaburzając metabolizmu i pracy hormonów regulujących głód (m.in. leptyny i greliny).

Co wynika z doświadczenia tysięcy konsultacji w sieci mojdietetyk.pl? – Zbyt gwałtowne zmiany diety rzadko są trwałe. – Fleksitarianizm u wielu osób poprawia wyniki krwi, sen i kontrolę masy ciała. – Schemat musi być dostosowany do zdrowia, trybu pracy i wyników badań – nie ma jednego „szablonu”.

Więcej o założeniach tej diety opisujemy tu: https://mojdietetyk.pl/dieta-fleksitarianska-zdrowy-kompromis-miedzy-miesem-a-weganizmem/

Jeśli rozważasz ograniczenie mięsa, ale masz choroby przewlekłe, przyjmujesz leki lub często odczuwasz zmęczenie, warto zacząć od indywidualnej konsultacji dietetycznej i diagnostyki laboratoryjnej. W naszych placówkach plan fleksitariański układamy zawsze na podstawie wywiadu zdrowotnego, badań i realnych możliwości pacjenta.

[mojdietetyk]

Nowe superfoods – czy naprawdę zmienią Twoją dietę?

Coraz więcej osób pyta w gabinecie: „Co teraz jest superfoodsem i czy warto to jeść?”. W sieci widzimy głównie hasła marketingowe, a nie realny wpływ na zdrowie. Poniżej trzy grupy produktów, które faktycznie mają sens w dobrze ułożonej diecie.

1. Fermentowane produkty sojowe (tempeh, natto) Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że dobrze tolerowane fermentowane soje pomagają uregulować apetyt i poziom energii. Białko roślinne stabilizuje glikemię, a izoflawony mogą wspierać gospodarkę hormonalną (m.in. w okresie okołomenopauzalnym). Kluczowa jest ilość i forma – szczególnie przy problemach z tarczycą wymaga to indywidualnej oceny.

2. Zielone „prosze” – chlorella, spirulina Sprawdzają się zwłaszcza u osób z niskim spożyciem warzyw i przewlekłym zmęczeniem. Chlorofil i antyoksydanty wspierają pracę wątroby i redukcję stresu oksydacyjnego, co pośrednio wpływa na odporność. Widzimy jednak, że u części pacjentów z wrażliwym przewodem pokarmowym konieczne jest bardzo ostrożne wprowadzanie.

3. Produkty z inuliną i oporną skrobią Jogurty z dodatkiem błonnika, zielone banany, schłodzone ziemniaki – to superfoods dla jelit. Prebiotyki karmią „dobre” bakterie, poprawiają perystaltykę i wpływają na hormony sytości (m.in. GLP-1), co pomaga ograniczyć podjadanie.

Wnioski: – superfoods to uzupełnienie, nie fundament diety, – ten sam produkt może pomagać jednej osobie, a nasilać dolegliwości u innej, – dobór powinien wynikać z diagnostyki, stanu zdrowia i stylu życia.

Jako sieć placówek mojdietetyk.pl, po tysiącach konsultacji widzimy, że najlepsze efekty dają proste produkty + precyzyjne dopasowanie „superżywności” do wyników badań.

Więcej przykładów i analiz znajdziesz tutaj: https://mojdietetyk.pl/nowe-superfoods-podbijaja-rynek-odkryj-superzywnosc-na-czasie/

Jeśli chcesz sprawdzić, które superfoods mają sens przy Twoich wynikach i lekach, umów konsultację dietetyczną w jednej z naszych placówek – pomożemy ułożyć plan oparty na faktach, nie na trendach.

[mojdietetyk]

Sałatka to nie wszystko. Jak naprawdę jeść w upał, żeby czuć się lekko?

W czasie fali upałów wielu pacjentów zgłasza się do nas z tym samym problemem: „jem mniej, mam sałatki, a i tak czuję się ciężko i bez energii”. To nie kwestia ilości jedzenia, lecz jego składu, objętości wody i… soli.

1. Woda na talerzu, nie tylko w szklance Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że ci, którzy stawiają na warzywa i owoce o wysokiej zawartości wody (ogórek, pomidor, arbuz, truskawki), znacznie lepiej znoszą upały. Woda „z jedzenia” wolniej się wchłania, stabilizuje temperaturę ciała i obciążenie serca. Dlatego do każdego posiłku dodaj przynajmniej 1–2 szklanki warzyw lub owoców.

2. Białko – mało, ale regularnie Przy wysokich temperaturach ciężkie, tłuste białko (karkówka, smażone mięso) nasila uczucie gorąca – organizm wydatkuje więcej energii na trawienie. Lepiej sprawdza się lekkie białko: jogurt naturalny, maślanka, jajka, ciecierzyca, ryby. Mniejsze porcje co 3–4 godziny stabilizują poziom glukozy i ograniczają „zjazdy” energii.

3. Sód, potas i realne nawodnienie Przy dużym poceniu tracisz nie tylko wodę, ale i elektrolity. Samo picie „gołej” wody często kończy się bólem głowy i ospałością. Sprawdza się dodanie szczypty soli, cytryny i owocu do wody oraz produkty bogate w potas (pomidory, morele, banany, ziemniaki w sałatkach).

Szczegółowe wskazówki opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/odzywianie-podczas-upalow-co-jesc-aby-czuc-sie-lekko-w-gorace-dni-1/

Wnioski: – Stawiaj na produkty o wysokiej zawartości wody i lekkie źródła białka. – Dbaj o elektrolity, nie tylko o ilość wypitych płynów. – Obserwuj reakcje organizmu – przy chorobach serca, nerek, tarczycy schemat musi być indywidualnie dostosowany.

W sieci placówek mojdietetyk.pl wykonaliśmy już tysiące konsultacji dotyczących żywienia w upały i wiemy, że dobrze dobrana dieta znacząco poprawia samopoczucie. Jeśli masz choroby przewlekłe lub przyjmujesz leki, rozważ konsultację dietetyczną, aby bezpiecznie dopasować letni jadłospis do swojego stanu zdrowia.

[mojdietetyk]

Sałatka to nie wszystko. Co naprawdę jeść w upały, żeby czuć się lekko?

W gabinetach mojdietetyk.pl pacjenci często mówią: „W upały prawie nic nie jem, a i tak czuję się ciężko”. Najczęściej problemem nie jest ilość, tylko rodzaj jedzenia i sposób jego rozłożenia w ciągu dnia. Poniżej rozwiązania, które realnie działają w praktyce klinicznej.

1. Woda to za mało – liczy się też, co na talerzu Na podstawie tysięcy konsultacji widzimy, że osoby ociężałe w upały jedzą dużo pieczywa, mięsa i słodyczy, popijając to wodą. Organizm, żeby strawić ciężki posiłek, podnosi „wewnętrzną temperaturę”, co nasila senność i spadek energii. Lepszy wybór: lekkie białko (jogurt naturalny, kefir, jaja, chude ryby) + warzywa o wysokiej zawartości wody (ogórek, pomidor, sałaty, cukinia).

2. Obj volume, nie głodówki Z doświadczenia wiemy, że omijanie posiłków kończy się wieczornym przejadaniem. Duże, tłuste kolacje obciążają układ trawienny, utrudniają sen i regenerację w nocy. Sprawdza się schemat: 4–5 mniejszych posiłków co 3–4 godziny, z większym udziałem warzyw, owoców jagodowych, kasz i fermentowanych produktów mlecznych.

3. Sól, elektrolity i „puchnięcie” W upały pacjenci często zgłaszają obrzęki. Zwykle winne jest połączenie: słone przekąski + mało płynów + słodkie napoje. Umiarkowana ilość soli jest potrzebna, ale bazą powinny być: woda, woda z cytryną, napary ziołowe, ewentualnie napoje izotoniczne bez nadmiaru cukru.

Więcej przykładów i zaleceń znajdziesz tutaj: https://mojdietetyk.pl/odzywianie-podczas-upalow-co-jesc-aby-czuc-sie-lekko-w-gorace-dni/

Najważniejsze wnioski: – stawiaj na lekkie białko + warzywa bogate w wodę, – jedz częściej, mniejsze porcje, – kontroluj sól i słodkie napoje, dbaj o elektrolity.

Reakcja organizmu na upał jest indywidualna i u części osób wymaga diagnostyki (m.in. tarczyca, ciśnienie, insulinooporność). Jeśli chcesz przeanalizować swoją dietę pod kątem wysokich temperatur, umów konsultację w jednej z placówek mojdietetyk.pl – pracujemy w oparciu o doświadczenie z tysiącami pacjentów w całej Polsce.

[mojdietetyk]

Candida pod kontrolą – sama „dieta bez cukru” nie wystarczy

Nawracające grzybice, wzdęcia, mgła mózgowa, nagłe napady głodu na słodkie – wielu pacjentów słyszy: „taka pani/pana uroda”. W praktyce klinicznej widzimy, że często stoi za tym przerost drożdżaków Candida. Dobrze ułożona dieta potrafi realnie ograniczyć objawy, ale musi być precyzyjna, a nie przypadkowa.

1. Ogranicz paliwo dla drożdżaków, nie tylko cukier „z oczywistej słodkiej półki” Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że sama rezygnacja ze słodyczy to za mało. Candida „karmi się” także szybko wchłanialnymi węglowodanami z białego pieczywa, słodzonych napojów, słodkich jogurtów. Gwałtowne skoki glukozy sprzyjają jej wzrostowi i nasilają wahania energii.

2. Wzmacnianie bariery jelitowej zamiast przypadkowej „suplementacji na grzyba” U wielu osób z przerostem Candida obserwujemy osłabioną mikroflorę jelitową po antybiotykoterapii, stresie czy restrykcyjnych dietach. Odpowiednio dobrane produkty fermentowane, błonnik rozpuszczalny i właściwa podaż białka wspierają odbudowę bariery jelitowej, co utrudnia drożdżakom nadmierne namnażanie.

3. Indywidualizacja – ten sam protokół nie działa u wszystkich W sieci placówek mojdietetyk.pl, na podstawie tysięcy konsultacji, widzimy duże różnice w tolerancji węglowodanów, nabiału czy owoców. Dlatego kluczowa jest indywidualna diagnostyka (wywiad, wyniki badań) i dopasowanie strategii żywieniowej do gospodarki hormonalnej, poziomu stresu i współistniejących chorób.

Wnioski: – sama eliminacja cukru to za mało – ważna jest cała struktura jadłospisu, – odbudowa mikroflory jelitowej jest tak samo istotna jak „ograniczanie grzyba”, – plan diety powinien wynikać z diagnostyki, a nie z uniwersalnych list „produktów zakazanych”.

Więcej o diecie przeciw przerostowi Candida opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/pokonaj-candide-dieta-jak-odzywianie-pomaga-zwalczyc-przerost-drozdzakow/

Jeśli podejrzewasz u siebie problem z drożdżakami, warto skonsultować się z dietetykiem klinicznym. W mojdietetyk.pl pomagamy ułożyć plan żywieniowy oparty na diagnostyce, a nie na domysłach – z uwzględnieniem Twojego stanu zdrowia, leków i stylu życia.

[mojdietetyk]

Leki na odchudzanie to nie skrót do trwałych efektów

Coraz więcej osób sięga po leki na odchudzanie z nadzieją na szybki wynik. W gabinecie widzimy jednak, że sama tabletka rzadko rozwiązuje problem. Bez zmiany stylu życia organizm „wraca do starych ustawień” – a z nim masa ciała.

1. Leki działają, ale tylko na fragment problemu Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że leki często zmniejszają apetyt lub poprawiają kontrolę nad jedzeniem. Nie naprawiają jednak przyczyn: nieregularnych posiłków, nadmiaru kalorii w płynach, zajadania stresu. Po odstawieniu preparatu mózg i hormony głodu działają jak wcześniej – jeśli nawyki się nie zmieniły, waga rośnie.

2. Metabolizm „pamięta” stare nawyki Organizm dąży do równowagi. Gdy chudniemy tylko dzięki lekom, bez pracy nad aktywnością i składem diety, obniża się wydatek energetyczny, pojawia się silniejszy apetyt. W naszych placówkach często obserwujemy: tam, gdzie równolegle wprowadzono małe, systematyczne zmiany (sen, ruch, planowanie posiłków), efekt po lekach utrzymuje się dłużej.

3. Indywidualna diagnostyka jest kluczowa Insulinooporność, choroby tarczycy, zaburzenia hormonalne czy przyjmowane leki mogą modyfikować reakcję organizmu. Dlatego schemat „jedna tabletka dla wszystkich” się nie sprawdza. W sieci mojdietetyk.pl, po tysiącach konsultacji, widzimy, że najlepsze efekty daje połączenie: diagnostyka, dobrana farmakoterapia (jeśli potrzebna) i praca nad nawykami.

Wnioski: – Leki mogą być wsparciem, ale nie zastępują zmiany stylu życia. – Bez pracy nad nawykami ryzyko efektu jo-jo jest wysokie. – Plan redukcji powinien być dostosowany do zdrowia, wyników badań i trybu życia.

Więcej o różnicach między „tabletką” a nawykami opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/leki-na-odchudzanie-kontra-nawyki-zywieniowe-dlaczego-tabletka-nie-wystarczy/

Jeśli chcesz omówić swoją sytuację z dietetykiem klinicznym, zapraszamy na konsultację w jednej z placówek mojdietetyk.pl lub online – dobierzemy rozwiązanie do Twoich wyników i realnych możliwości.

[mojdietetyk]

Dieta wegańska bez niedoborów? To możliwe – ale nie „z automatu”

Coraz więcej pacjentów przechodzi na dietę roślinną i dopiero po kilku miesiącach badań widzimy anemię, spadek energii czy problemy z koncentracją. Sama eliminacja produktów odzwierzęcych nie jest problemem – problemem jest brak planu. Poniżej najważniejsze elementy, które w praktyce klinicznej robią różnicę.

1. Białko i żelazo – nie tylko soczewica Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że większość niedoborów wynika z monotonnego jadłospisu: tylko hummus, tylko tofu. Dieta powinna łączyć strączki, zboża, orzechy i nasiona – mieszanie źródeł poprawia profil aminokwasowy. Żelazo roślinne wchłania się słabiej, dlatego ważne jest łączenie go z witaminą C (np. ciecierzyca + papryka) i regularna kontrola morfologii.

2. Krytyczne składniki: B12, D, kwasy omega-3 B12 praktycznie nie występuje w produktach roślinnych – konieczna jest suplementacja, dobrana na podstawie badań. Witamina D, niezależnie od modelu żywienia, w naszym klimacie też zwykle wymaga suplementacji. Kwasy omega-3 (EPA, DHA) u wegan najlepiej wspierać algami – samo siemię lniane czy chia nie zawsze wystarcza metabolicznie.

3. Praktyka tysięcy konsultacji W sieci placówek mojdietetyk.pl widzimy, że najlepiej funkcjonują pacjenci, u których dieta roślinna jest: – zaplanowana pod wyniki badań, – dostosowana do pracy, wysiłku i chorób współistniejących, – regularnie monitorowana (korekta jadłospisu i suplementów).

Więcej o tym, jak krok po kroku zbilansować wegański jadłospis, opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/dieta-weganska-bez-niedoborow-jak-zbilansowac-roslinny-jadlospis/

Wnioski: dieta wegańska może być pełnowartościowa, ale wymaga: – świadomego planowania posiłków, – kontroli kluczowych parametrów w badaniach, – indywidualnego podejścia, zwłaszcza przy chorobach przewlekłych.

Jeśli rozważasz dietę wegańską lub już na niej jesteś i chcesz mieć pewność, że nie rozwijasz niedoborów, rekomendujemy konsultację dietetyczną opartą na diagnostyce i doświadczeniu klinicznym, a nie na gotowych szablonach jadłospisów.

[mojdietetyk]

„Dieta w autyzmie nic nie zmienia”? Mit, który obalamy w gabinecie każdego tygodnia

Coraz więcej badań pokazuje, że oś jelita–mózg ma znaczenie u osób ze spektrum autyzmu (ASD). W naszej sieci poradni mojdietetyk.pl, po tysiącach konsultacji, widzimy, że dobrze zaplanowana dieta nie „leczy autyzmu”, ale może realnie wpływać na komfort jelitowy, koncentrację i poziom pobudzenia.

1. Mikrobiota jelitowa – „laboratorium chemiczne” dla mózgu Bakterie jelitowe produkują m.in. krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, które regulują stan zapalny i szczelność bariery jelitowej. Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że zwiększenie błonnika (warzywa, owoce, pełne ziarna – w indywidualnie tolerowanej formie) często zmniejsza wzdęcia, ból brzucha i poprawia regularność wypróżnień, co przekłada się na lepszą tolerancję bodźców.

2. Cukier, wahania glukozy i zachowanie Nagłe skoki glukozy mogą nasilać rozdrażnienie i „zjazdy energii”. Stopniowa zamiana słodzonych przekąsek na posiłki z białkiem, zdrowym tłuszczem i węglowodanami złożonymi u wielu naszych pacjentów z ASD wiąże się z mniejszą impulsywnością i lepszą zdolnością skupienia.

3. Nietolerancje, ból i „trudne zachowania” Niewykryte nadwrażliwości pokarmowe czy przewlekłe zaparcia często objawiają się jako „problemy behawioralne”. Po indywidualnej diagnostyce i modyfikacji diety (czasem eliminacyjnej, zawsze kontrolowanej) dzieci i dorośli częściej zgłaszają mniejszy ból brzucha i niższy poziom napięcia.

Wnioski: – dieta nie zastępuje terapii, ale może być ważnym elementem wsparcia w ASD, – kluczowe jest podejście indywidualne i monitorowanie reakcji organizmu, – zmiany powinny być wprowadzane stopniowo, z poszanowaniem preferencji sensorycznych.

Rozszerzone omówienie tematu, z przykładami produktów i jadłospisów, znajdziesz tutaj: https://mojdietetyk.pl/mikrobiota-jelitowa-a-autyzm-asd-co-jesc-aby-zadbac-o-zdrowie-jelit-i-mozgu/

Jeśli chcesz bezpiecznie uporządkować dietę w kontekście ASD, zapraszamy do konsultacji w sieci poradni mojdietetyk.pl. Pracujemy w oparciu o aktualne wytyczne, doświadczenie z tysięcy wizyt i zawsze zaczynamy od indywidualnej diagnostyki.

[mojdietetyk]

Sól himalajska – zdrowa alternatywa czy marketingowy mit?

Coraz więcej pacjentów pyta nas w gabinecie, czy przejście na sól himalajską „rozwiąże problem” nadciśnienia, obrzęków czy zatrzymywania wody. Sam kolor i cena sugerują, że to wybór zdrowszy – ale fizjologia jest bezlitosna.

1. Sód to sód – niezależnie od koloru soli Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że po zmianie soli… ciśnienie zwykle pozostaje bez większych zmian. Dla organizmu kluczowa jest ilość sodu, bo to on reguluje gospodarkę wodno-elektrolitową i wpływa na ciśnienie krwi. Różnice w zawartości minerałów między solą himalajską a kuchenną są realne, ale zbyt małe, by miały istotne znaczenie kliniczne przy typowych ilościach spożycia.

2. „Naturalność” nie leczy nadciśnienia Pacjenci często liczą, że „lepsza sól” zneutralizuje wysokie spożycie produktów przetworzonych. W praktyce – przy nadciśnieniu, insulinooporności czy obrzękach – najważniejsze jest ograniczenie całkowitej podaży sodu, a nie zamiana jednej soli na drugą. Hormony regulujące ciśnienie (m.in. renina–angiotensyna–aldosteron) reagują przede wszystkim na ilość sodu i objętość płynów, nie na ich „pochodzenie marketingowe”.

3. Co realnie warto zrobić? Na podstawie tysięcy konsultacji w sieci mojdietetyk.pl widzimy, że lepsze efekty daje: – kontrola całkowitej ilości soli (również „ukrytej”) w diecie, – zwiększenie spożycia warzyw i produktów bogatych w potas, – indywidualne dopasowanie zaleceń przy chorobach nerek, serca i nadciśnieniu.

Więcej o faktach i mitach: https://mojdietetyk.pl/sol-himalajska-zdrowa-alternatywa-czy-marketingowy-mit/

Wnioski: sól himalajska nie jest „lekiem” na problemy z ciśnieniem, nie zastępuje leczenia i nie zwalnia z kontroli ilości sodu. W wielu przypadkach problem wymaga indywidualnej diagnostyki (badania, wywiad, analiza leków).

Jeśli chcesz sprawdzić, ile soli realnie pojawia się w Twojej diecie i jak bezpiecznie ją ograniczyć przy Twoich chorobach i lekach – umów konsultację dietetyczną w jednej z placówek mojdietetyk.pl.

[mojdietetyk]

Dlaczego głodówki nie działają? Prawda o restrykcyjnych dietach

W mojdietetyk.pl regularnie trafiają do nas osoby po wielu „cudownych” dietach. Schudły szybko, ale równie szybko wróciły do wyjściowej masy ciała – często z nadwyżką. Problem nie leży w braku silnej woli, tylko w mechanizmach fizjologicznych, których nie da się „przeskoczyć”.

1. Metabolizm nie lubi drastycznych cięć Na podstawie pracy z pacjentami widzimy, że bardzo niskokaloryczne diety początkowo dają spadek masy ciała, ale organizm szybko przechodzi w tryb oszczędzania energii. Spowalnia metabolizm spoczynkowy, rośnie zmęczenie, spada spontaniczna aktywność. W efekcie coraz trudniej chudnąć, a każdy „powrót do normalności” kończy się efektem jo-jo.

2. Hormony głodu i sytości „walczą” z dietą Restrukcyjne głodówki zaburzają działanie leptyny i greliny – hormonów odpowiedzialnych za kontrolę apetytu. Pacjenci po takich dietach zgłaszają napady głodu, silną chęć na słodycze, trudność w przerwaniu jedzenia. To nie „brak charakteru”, ale naturalna odpowiedź organizmu na zbyt duży deficyt.

3. Mniej tkanki mięśniowej, więcej tłuszczowej Przy zbyt małej podaży energii organizm zaczyna wykorzystywać białko z mięśni. Tracimy tkankę mięśniową, która odpowiada za wyższy wydatek energetyczny w spoczynku. Po zakończeniu diety łatwiej odkładamy tłuszcz, trudniej go spalamy.

Na podstawie tysięcy konsultacji w sieci placówek mojdietetyk.pl widzimy, że trwała redukcja masy ciała wymaga: – racjonalnego, a nie skrajnego deficytu kalorycznego, – ochrony masy mięśniowej, – indywidualnego dopasowania planu do zdrowia, badań i trybu życia.

Więcej o szkodliwości głodówek opisujemy tutaj: https://mojdietetyk.pl/nie-glodz-sie-na-diecie-dlaczego-glodowki-przynosza-wiecej-szkody-niz-pozytku/

Jeśli masz za sobą wiele nieudanych prób odchudzania lub podejrzewasz, że problem wymaga indywidualnej diagnostyki, zapraszamy na konsultację dietetyczną w mojdietetyk.pl. Pracujemy w oparciu o aktualną wiedzę kliniczną i doświadczenie z różnymi przypadkami, szukając rozwiązań dopasowanych do konkretnej osoby, a nie do „uniwersalnej diety”.