Morris’ Ink @morrisink - Tumblr Blog

SENİ SEVMEK

Seni sevmek… Yıldızlarda bulmak seni. Salıncak indirmek Ay`dan yeryüzüne. Bulutları getirmek sana. Mavide yeşili bulup elaya dalmak. Güneşi kalbine hapsetmek, Isıtmak içini. Her damla yağmuru gözlerinden silmek. Teninde bulmak kar beyazını. Çiceklerden gökkuşağı takmak boynuna. Karanlık da olsa aydınlanmak ay gibi.

Seni sevmek yerden göğe. Ve seni sevmek, Gecesiyle gündüzüyle gökyüzü Uçsuz bucaksız…

Mehmet Kemal Sarıkaya

Aslında gündelik hayatımda mutluyum; ama yazmaya başlayınca bazı şeyler dökülmek için sıraya giriyor. Yazarken ya da insanların içinde dolaşırken rol yapıyorum ama hangisi gerçek kestiremiyorum. Hadi bakalım.

Bi insanın küçük hayallerini gerçekleştirmek kadar güzel bişey var mı acaba

Şimdi bu ne söyliyim. Hayatımın geri kalanından spoiler gibi. Sanki bu gece birileri çıkıp demiş ki sen böyle devam birader. Üzücü ama keyifli de. İkili ikilemlerde bu gece.

#wine #şarap

Dışarıda rüzgar esiyor, kapıma kadar geliyor, çarpıyor sonra pencereme. İçeri davet etmek istiyorum ama yapamıyorum, ürperiyor içim; çünkü işi hiç belli olmuyor rüzgarların. Bir bakıyorsun yıllar öncesinden geliyor, bir bakıyorsun günler öncesinden. Bir keresinde annemin saçlarına değip gelmişti hatta. Nerden mi biliyorum? Çünkü rüzgar öyle serseridir, eser durur ama hep içinde kokular saklar. Ben de böyleyim işte unutmuyorum kokuları. Korkuyorum. Olur olmadık zamanlarda, olur olmadık hatıralar taşıyor çünkü rüzgarlar.

Ben şair olabilmeyi değil Seni besledim düşlerimde

Sonra düşlerim bir musalla taşında ölüm Bir rakı masasında meze Bir kağıt parçasında mürekkep oldu Ben ağlarken düşlerim döküldü kağıtlara Kapkara lekeler halinde haykırışlar oldu.

Şair de büyümedi sen de Bir değil iki bebek ağlaması doğurdu sancılarım Bir otobüs yolculuğunda Ankara'dan İstanbul'a

Boğaz'a nazır bir rakı şişesine sığardı hayallerim Bir büyük açtık mı içine dökeceğimiz içimiz kalmazdı Yine de seni koyup da sığdıramadım hiçbir köşeye Kar tanesi gibi erirdin diye kıyamadım

-18.01.2014

#şiir

Yazdıklarım hiçkimseye birşeyler ifade etmeyecek şeyler aslında. Neden yazdığım hakkında bi fikrim yok, diyorum ya ne çok yazarım, ne de çok okur. Bahsettiklerim de kendi hayatım aslında, hissettiklerim, sevdiklerim, güldüklerim, heyecanlanıp, ağladıklarım. Şimdi okunması umrumda bile olmayan bu şeyleri yazmaya devam edeceğim ve hiçbir şey değişmeyecek; evet, çünkü this is what i do.

Hayatımı hiçbir zaman tek bir şey üstüne kurmadım ve kuramam; belki de bunun sebebi yıkmayı sevmem. Çocukken de böyleydim birşeyler yapmayı, birşeyler başarmayı hep sevdim ama bi yerde yıkmak istedim şimdiye kadar. İlk kez yoluna koyduklarıma ekliyorum yenilerini, ekledikçe büyüyor, büyütüyorum. Büyütmek güzel ama bazen yıkmaktan korktuğum gözlerimden anlaşılacak diye ödüm kopuyor. İyi geceler..

Bir bir yaşamaktı hayat, tane tane. Kimse bilemedi bense bildiğimi sandım. Herşey birbirine karışmaya başladığında 19 yaşıma yeni basmıştım. Gittikçe karardı sayfalar, gözlerimden düşenler yaşlar değildi artık. Zaman hiçbirşeye ilaç olmadı, hep alıştırdı. Alıştıkça bu teraneyi kabul ettim. Şimdilerde bir bir yaşadıklarım bin bin götürüyor benden birşeyleri. 22 yaşımda orta yerinde hayatın, bin bin kaybederken bir bir kazanmak için varımı yoğumu döküyorum ve dökülen yaşlar değil. Adaletim.

Dışarıda kar yağarken, içime bahar kokuları getiren kadınlar oldu. Penceremden dışarısı karanlıkken, odayı aydınlatan renkleri vardı. Ama en çok güneş doğmadan uyananları sevdim; sessizce kahve kokularına karışıp, başucuma not bırakmadan çıkmayanları.

Kadın açtı telefonu, sesi oldukça iyiydi. Bazen mutluluk canını yakıyordu adamın. Canı yanınca sustu adam.

Kadın, hoşçakal demekte hiçbir sakınca görmedi, gelirken kalacak gibiydi ve üstünü de henüz giyinmemişti oysa ki. Giderken elveda demek mi yoksa hoşçakal demek mi daha anlamlı bilmem o yüzden sustum; ama giden kadınların ardı hep güzel kokar bunu bilirim.

İnsan ne yaşarsa yaşasın tertemiz bir sayfa açıp tekrardan başlayabiliyor. Deneyin. Eminim işe yarayacaktır.

Yeterince yalnız olmadan özgür olamazsınız

Her şey o gittiğinde başladı. Aslında umursamaz bi adam olmayı o gittiğinde ağlaya sızlaya öğrendim. Ben hiç ben gibi kalamadım her terk ediş beni hırpaladı, her terk ediş beni değişimin içine sürükledi.

Hiç olmamış birinin, hiç gitmediğim yerlerin, hiç duymadığım seslerin, hiç öpmediğim dudakların eksikliğini hissettiğim zamanlar var..

Kadınlar önce mesafelerden şikayet edip, sonra mesafeler yarattılar aynı yatağın içinde. Gitmemek elde değildi.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Morris’ Ink