Θέλω τόσα να σου πω αλλά ειλικρινά δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Είναι τόσα τα ανείπωτα λόγια. Φταίω αρκετά η αλήθεια είναι. Διαιώνισα την κατάσταση και κατά κάποιο τρόπο δημιούργησα μια σχέση ανάμεσα μας όχι και τόσο αληθινή.
Τα τραύματα μου φταίνε; Τα δικά σου; Ο Κάκος συνδυασμός τους; Δεν ξέρω.
Κουράστηκα να δίνω εννιά και να δίνεις ένα για να φτάσουμε στο δέκα. Αυτός ο αγώνας δρόμου είναι άνισος από στην αρχή. Εσύ φτάνεις στο τέρμα χωρίς να έχεις κοπιάσει ιδιαίτερα ενώ εγώ δυσκολεύομαι να μιλήσω από τις απανωτές ανάσες. Καταλαβαίνεις;
Κουράστηκα να προσπαθώ να καταλάβω τι εννοείς χωρίς να το κάνω θέμα. Να ερμηνεύσω συμπεριφορές, να ερμηνεύσω πράξεις, να σε δικαιολογήσω. Μια φορά δικαιολόγησε και εσύ τον εαυτό σου.
Τώρα συνειδητοποιώ τι σημαίνει να βάζεις προτεραιότητα τον εαυτό σου. Βλέπω παντού την εγωκεντρικότητα σου. Σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Δικιά μου προτεραιότητα; Το μαζί. Πάλι παίζουμε σε διαφορετικά ταμπλό. Η επιτυχία του καθενός μας έχει άλλη έκφανση. Όταν δεν ταυτίζεται η έννοια του "χαρούμενου τέλους" δημιουργείται πρόβλημα. Εσύ είσαι ευχαριστημένος με ένα καλό αποτέλεσμα για σένα. Μέχρι εκεί φτάνεις. Εγώ θέλω καλό αποτέλεσμα για "μας".
Ίσως είναι δικό μου λάθος ότι πολλές φορές έβαλα πίσω το δικό μου "εγώ" για το "μαζί" ενώ εσύ δεν έκανες ποτέ το αντίστροφο.
Ξέρεις κάτι; Κάποιες φορές φτάνεις σε ένα σημείο που οι πράξεις μιλούν από μόνες τους και δεν έχεις να πεις πολλά περαιτέρω. Η απογοήτευση πια είναι έκδηλη και η κούραση από την τόση προσπάθεια επίσης είναι φανερή. Απλά λες ένα ακόμα παθητικό "ναι" από όλα αυτά που έχεις συνηθίσει.
Για πόσο ακόμα θα είμαι ο μαλακας;
Ξέρω ότι ο έρωτας είναι ανιδιοτελής και όντως αυτό νιώθω για σένα. Αλλά μου το σκοτώνεις κάθε μέρα. Κάθε μέρα που σου δίνω τον εαυτό μου, μου τον επιστρέφεις άδειο. Έχω χάσει εμένα.
Ξέρω. Πάλι φταίω. Φταίω που σου έδωσα το δικαίωμα να έχεις τόσο δύναμη πάνω μου. Αλλά εγώ έτσι ζω τον έρωτα, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Έστω στην αρχή.
Δεν μετανιώνω για όσα έζησα απλά λυπάμαι που για άλλη μια φορά τελικά υπήρχε ταβάνι.
Μπορεί να είμαι άδικη, μπορεί να είναι αχάριστη, μπορεί να είμαι λίγη για σένα, μπορεί μπορεί μπορεί...
Άλλωστε αυτά τα πιστεύεις ήδη για μένα.
Αχ... Πόσο δεν με ξέρεις καθόλου.
Αν και αυτή η σκέψη είναι τελικά κάπως ανακουφιστική. Όταν δεν με ξέρεις πραγματικά, μπορώ πιο εύκολα να αποδεχτώ την απόρριψή σου.
Το περίεργο είναι πως αυτό δεν στο γράφω για να σου πω ότι χωρίζουμε.
Δεν ξέρω καν τι περιμένω ακόμα.
