benimbilesöyleyeceklerimvar @msahin - Tumblr Blog

“bence”

Birine bir şey anlatırken neden “bence” diyerek altını çizme gereği hissediyoruz ki? Ağzımızdan çıkan her cümle zaten “bizce” değil mi? Acaba herhangi bir savaşa mahal vermek istemediğimizden mi kullanıyoruz bu sözcüğü? Kurduğumuz yargının öznelliğini ve değiştirilemezliğini vurgulayıp karşımızdakinin olası bir hamlesini engellemeye mi çalışıyoruz? İnandığımız şeylerin nedenselliğini tartışmaktan mı korkuyoruz? Bu “yargılar” neden bu kadar önemli bizim için ve neden bize sürekli beyaz bayrak açtırıyor?

Bu sözcüğü kullandığımda hep bunlar geçiyor aklımdan :l

Küçüldük işte. Önce kocamanlaştık. Dünyanın bir yerinden görülebileceğimizi düşündük belki de. Oradaydık. Şüphesiz. Orada olan başka şeyler de vardı. Derme çatma bir binanın balkonunda atletiyle çamaşır asan göbekli bi amca geçti gözümüzden mesela. O da kocamanlaştı bizimle. Birbirimize çarptık. Sonra şaşırdık. Çok şaşılası şeyler olmuyordu son zamanlarda. Şaşırmamıza da şaşırdık. Bir sokak kedisi oltaya geldi o anda. İnanır mısınız o da kocamanlaştı. Gözlerimizi birbirine değdirip tetikte bekledik. En son neyi unutmuştuk hatırlamaya çalıştık. Bir şeyleri kaçırıyor olmalıydık. Ne söylenebilir ki buna dedi sokak kedisi. Güldü. Sana bir isim vermek gerek dedi balkondaki adam. Onun bir ismi var mıydı? Ağlamaya başladım. Herkes bir panikle ağlaman da kocamanlaşıyor dikkat et dedi. Ağladım. Durduramadım evet ağladım. Mahallede her şeyi bilen bir ağabey vardı. Onu andık. Bir bir devrildi sonra kaldırımlar. Domino taşı gibi. Ben ağlıyordum işte. Ben ağladıkça mahallenin güdük ağaçları da kocamanlaştı. Sonra yollar, binalar, lunaparklar ve otoparklar... Dünya bu kadar küçücük müydü? Bir çocuğun ağzındaki şeker kocamanlaşmaya başlayıp düşünce işler değişti. Her şey durdu. Çocuk ağladı. Ben sustum. Bu kadar ağlama bak her şeyi kocamanlaştıracaksın dedim. Çocuk güldü. Sonra ben niyeyse yine ağladım. Koşmak istiyorum dedim. Bu dünyayı yerinden oynatacak kadar, kocaman, sert adımlarla... Ama korkuyorum. O an hepimiz küçüldük. Küçüldük işte.

ben bu şaşaalı yıkıntılar arasında

heybetli ve soğuk

sararmış, solmuş ve dökülmüş bir

yapraktan ibarettim

söyle nasıl yapılır tanrım

bir insan, ve dahi yalnızlık

bir birlik içinde el ele ve koyun koyuna

amasız, acabasız, keşkesiz ve kedersiz

hakkını nasıl arar çaresiz

yitik bir umudun bekçisi gözlerinde dururken

donuk bedeni yeter mi tekrar aramaya

sormaya tanrım. hesap sormaya değil

bir izi ve patikaları sormaya, söylemeye

yarına merakı, ve azlini haykırmaya

özgürleşebilir mi yeryüzünde veyahut altında

vazgeçeli çok olmuşken gökyüzünden

zaten koyu ve karanlık, hatta bir okyanus kadar ıslak

gürültüsü içine hapsetmişken

bu senin sesin mi tanrım, şefkatin?

nerede beni bırakışın ve çarpışın

hiddetle terk edişin bu kadar mı

Ne çok şey değişti... Bakıyorum da bir adım öncesine, bunun yeterli olabileceğinden ayaklarıma hükmeden aklım dahi emin değildi. Ben de aklımdan emin değildim o sıralar. Bana hükmeden başka bir olgu vardı. Beni yitiren ve acizce kendime getiren keder, büyük bir kibirle ellerini üzerime kondurmuş bekliyordu. Bu kederin beslediği bir öfke sarsılıyordu içimde. Bekleyen başka şeyler de vardı ne yazık ki. Benim gibi ayak direten sevincim vardı, güneşe nezaketim, sabaha umudum, yarına heyecanım...

Her şeyi kaçırdığımın farkındayım. Beni uzaklara taşıyan rüzgara bakıyorum, gökyüzüne. Beni bir yerlere götüren bulutlara; artık yoklar. Yıldızları seçebiliyorum; keşkelerimi, acabalarımı gözlerimin içinde büyütüp büyütüp indiriyorum yeryüzüne.

Ne az şey yaşadım... Bakıyorum da bir ifadesi var mıydı gördüklerimin? Boş bir yön tabelasının işaretine aldanıyorum. Bu sefer yeter mi bir yerlere varmaya bilmiyorum. Korkuyorum, yalnızca uzaklaşmaktan korkuyorum. Daha fazla beklentiyle coşuyorum her sapakta. Lüzumsuz olduğunu gördüm halbuki kaç defa.

İradem tesir etmiyorken nasıl değişir onca şey, içinde ben varım?

ne biliyim ya... biraz garip işte her şey

sarki onerebilir misin? ne dinliyorsun bu aralar merak ettim

ben değiştim o kadar kavga ettim, gördüm ben demiştim dediklerim bir bir gerçekleşti hala aynı ezgiler hüzünlendiriyor aynı duvarlar örülüyorken ben nasıl değiştim? uslandım sanıyorum da kendimi huzursuz bir dalga gibi sağa sola vurmam, rahatsızlığımın kaynağı mı sonucu mu bilmem. oturuyorum dolunay gibi yüksek binaların tepesine bakıyorum akıp giden insanlığa nereye dökülüyor bilmem ben neye yön veriyorum yelkenlerimi açıp da hayatımda, hayatımın dışında binbir pişmanlığa dur demiş ben, artık neden konduramıyorum geçmişimi bir yere? uzaktalar şimdi hep olduğu gibi uzaklar hep olduğu gibi uzak geçimsizlik ve uğursuzluk iz bırakmış benliğimde bu temelin üzerine ne inşa edilir bilmem ama taşıyorum umut tuğlalarını bir bir belki de bir saray inşa edeceğim bunu da bilmem. en son bir vapurda unutmuştum her şeyi şimdi bulutlarda yüzerken ne diye o denize atlamak gelir içimden bu yükseklikte beni anıyorsa bir martı bile, sebebim olur belki de hem yükseklikte hem alçaklıkta arkamdan esiyorsa rüzgar hiç aldırmam kadere çakılacağını bile bile, çakıl taşları toplanır mı bir hiçlikte ben değiştim, değiştim de değiştiremediğim şeyler oldu bahanem onlar neredeler şimdi görmem, ne yapıyorlar duymam yine de sızısını içimde taşırım bir gök gibi, derdine tasasına sarılır kaybederim aklına düştüğümde bir kuşun yine de oradayımdır, belki de kanadıyımdır olmuşun ve bitmişin

kovdular bizi bu şehirden, geride bir şey bırakmadılar akıyor güneş şehrin duvarlarından ve yollardan kimsesiz kaldık işte, kimsesiz ve sessiz kırdılar yüreğini cesaretin ve umudun şehri bu kadar abartısız bırakan, acabaları keşkelere yeğleyen kim ki kaideleri göğe batıran, beni unutup kendini hatırlatan? bizden uzağa kaçtılar bilemeyiz artık olup biteni gözlerimi kapattığımda unuttum gibi her şeyi sadece, yakıp yıkmak istiyorum incitmeden gözlerimin içine dolsun alevi dünyanın bir mum ışığını gözler gibi gözlemek ne iyi... ne kötü? onlar bizi talan ettiler. yanlarındaydım, bu kötü... kendimden sakındığım beni, bana anlattılar peki kim anlayacak? anlatılanları kim duyacak ben- susturdum çok kez, çok kez de konuştum beni ben onca kulak arasında kime isabet edecek sözlerim gözlerimiz birbirine değince ilk kim ağlayacak? ben kendimi tekrar ederim yine aldırmadan. bizi diyorum karşı karşıya getirenler hangi savaştalar şimdi? biz hangi savaşın mağlubuyuz bilmiyorum yerimde duramıyorum, beni uçuran bir şey var dağ kuşu gibi bunları boşa yaşamadık diye, bir kapının önünde dolanıyordum kim içeri alacak

beni hatırlamışsın... durduramadığım bir şeylerin yatışması ne iyi bir yürüyüş an'ında gerçekleşenler sadece zihnimde mi? yürüyüşün beni önüne katıp ayaklarının altına alması, üstelik yanımda sen varken mümkün mü asfaltın kıvrılıp sana yükselmesi, omuzlarımdan güç alıp açan rüyalar nereye varır bana mutluluğu dilemesi benim için mutluluğu çok bilmese de ne ima eder bilmiyorum, bu rüyanın tabiri nedir

beni hatırlayıp önüne katmışsın, durduramadığın pek yardımcı olmasam da hatırlamışsın işte bir akşam, gerçekleşir mi yoksa sadece zihninde mi öpüşmek seninle mi izah olur bir dünyayla mı işi yokuşa koymalı bir hayli uslanmadan bir dost meclisine düşer gibi düşmeli hayattan neyi beklediğini bilmeden neyle karşılaşacağından emin varışa koşmak hayati, varamamak ucuz ve kati

#SoundCloud

Bizden başka kimse yok değil mi? Dedim. Gözleri parlıyordu. Bu durum ona nasıl umut ve heyecan veriyordu anlamamıştım. Ellerini tuttum. Başını omzuma yasladı. Buraya geleli sanki birkaç asır olmuştu. O kadar uzaklaşmıştık ki şehirden, ıslık gibi çalan rüzgardan başka bir şey yoktu sanki yeryüzünde. Anılar, sevdiğimiz insanlar bırakmıştık yürüyerek. Şimdi yalnızca bakışlarımızla, bir gezegenden kaçıyorduk sessizce. Ceplerim boştu. Ayaklarım çıplak. Tırnaklarım kör... Başka neyi yük edinebilir ki insan diye düşündüm. Başka nelerden kurtulabilir? Sanki beni duyuyormuş gibi aynı derde içlenerek derin bir nefes aldı. "bulutlar ve yıldızlar, dairesel..." dedi. Sonra devam etti:

ne kadar da yuvarlak bi kalbin var!

ne kadar da toparlak...

bu küresellik ne kadar fazla

benim bir yere ulaşmam ne kadar büyük

sana kucak açmam, asılsız...

tüm suçlar asılsız, suçlamalar

cinayetler karşılıksız, sorgulamalar

ve büyük........... büyük adamlar varlar, anlamsız!

anlamsız büyür, büyür bu yağmurlar

VE KOCA ADAM YÜRÜR,

YÜRÜR BU YAĞMURDA-

TAMAM! Dedim tamam.

Buraya kadar.

doğru sorular sorarsan doğru yanıtlar alırsın

Her şeyle tek başıma mücadele ediyorum. Kimse yardım etmek istemediğinden değil, kimseden yardım istemediğimden. Gün olup işler ters gittiğinde öfkem size değil kendime. Çünkü başıma ne geldiyse ben böyle istedim diye. Korkum belki de işlerin kontrolümden çıkması, belki vefa takıntısı... Kimseye borçlu hissetmek istemiyorum, iyisiyle kötüsüyle sırtlanıyorum hayatı. Ağır geliyor. Bazen müsaade etmeli birinin el uzatmasına. Bazen bazı şeylerle tek başına baş edemeyeceğini anlamalı. Küçücük bir mücadele olsa bile, yenilebileceğine ihtimal vermeli. Önlem almalı, dinlemeli, anlamalı, burnunun dikine gitmemeli. Ne bu gurur? Ne bu kibir? Saldırmamalı, hayata savaş açmamalı. Haddini hududunu bilmeli. Kimseye meydan okumamalı.

Dersimi alıyorum. Yine kendime kızıyorum.

kendi dünyanın toprağında büyüyorsun

yine birinin yüzüne söylemem gereken şeyleri gece gece kafamda senaryolaştırırken kendi kendimin gazını aldım.

söylemiş kadar oldum. cevabımı bile aldım. öfkem soğudu. mevzu önemini yitirdi.

bu bir uçurum, göğe bakalım.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

benimbilesöyleyeceklerimvar