[munferitbirvaka]

Düğüm elimde kaldı. İçim kaynadı ve soğudu. İçim kaynadı ve soğudu. Bi’ tuhaf, sorma. Anlatamam. Yelkovan akrebi kovalıyor, saat başı bulup yine kaybediyor. Yaklaşıp uzaklaşmak, hikayedeki akrep o. O akrepse, o zehrini salarsa ben âlâsını yapabilirim. Yaparım, gördü. Gözünden tanırsın. Gördüğün kendi ‘iç’indir. Gözümle gördüm içerde beni.

[munferitbirvaka]

Akrep kayboldu. Belki kendi zehrinde şifasını bulduğunu sanmıştır.

[munferitbirvaka]

Düğüm elimde kaldı. İçim kaynadı ve soğudu. İçim kaynadı ve soğudu. Bi’ tuhaf, sorma. Anlatamam. Yelkovan akrebi kovalıyor, saat başı bulup yine kaybediyor. Yaklaşıp uzaklaşmak, hikayedeki akrep o. O akrepse, o zehrini salarsa ben âlâsını yapabilirim. Yaparım, gördü. Gözünden tanırsın. Gördüğün kendi ‘iç’indir. Gözümle gördüm içerde beni.

[munferitbirvaka]

benim göğsümdeki peki ateş mi logos mu.

[hutame-deactivated20200816]

sanki dursan, yenileceksin gibi. kimse yok. gürültüye delirecekmişsin gibi. ses yok.

[munferitbirvaka]

Anlam veremediğim bir hissin peşindeyim. Elimde tutsam zarar veriyor, uzak dursam aklıma geliyor. Kopamıyorum kopartamıyorum da kendimden. Başıma gelende, seçtiklerimde, seçemediklerimde ve özellikle gelip beni bulanlarda anlam aramak âdetimdir. Bu, gelip beni bulandı. Korkularımı hatırlattı. Kendimle inatlaştım. Öyle bir ben taşıyormuşum ki içimde, uyuyanı uyandırdığımı hissettim. Bunları anlatmakta zorlanıyorum, bu konuyla alakalı bir şey yazmadım hiç. İçimde bir şeyleri yerlerine koymaya, anlamaya çalışıyorum çünkü. Gelip beni bulan beni bana yaklaştırdı. Belki bu yüzden uzak dursam aklıma geliyor, belki ben içimden çıkandan çekindim o yüzden yaklaşınca korkuyorum ve o kaygı bana zarar veriyor. Anlam veremediğim bu işte. Ne olsun istiyorum ben. Doğruları ve yanlışları bir kenara koyuyorum basitleştirmek için. Sadece bir köprüden mi geçiyorum yoksa yürüyeceğim yolu mu takip ediyorum? Bir düşünce işte hepsi. Yaklaşmak ve uzaklaşmak. İki uç. Seçmek ve seçmemek. Belki mesele hem seçmek hem seçmemek. İçimden bir ses tüm meselenin bana dair olduğunu söylüyor. Uyuyanı uyandırmak için, görmediğimi görmem için, kendi değerimi kendime göstermek için. Bir şey daha var içimde. Ilık ılık akan bir şey gibi, cezbediyor. Aklımı çeliyor. Direnmeli mi, direnmemeli mi? Yaptıklarımla yapmak istediklerim muhteşem bir tezatlıkta. Yazdıklarım ve düşündüklerim karmakarışık geliyor. Çünkü kafam karışık. Neyse, ben bu düğümü çözerim. Çözemezsem de bir düğümüm olmuş olur. Her düğüm çözülmek zorunda değil.

[munferitbirvaka]

Geçmişim bana hayran. Bu cümleyi içimden gelerek söyleyebildiğim için iyi hissediyorum. Yaşanan her şeyden sonra, girip çıktığım her hâlimden sonra; geçmişim bana hayran. Bu cümleyi eskiden bir yerde duymuş olsaydım birinin bana söylemiş olmasını dilerdim. Ama anladım. En güzel hissi ben söylersem hissedecekmişim. Bir başkasına gerek yokmuş. Koşup koşup mis kokulu bir yere varmışım gibi bir his. Biraz da buruk. Olsun. Geçmişim bana hayran.

[munferitbirvaka]

Kalbini acıtana yol aldırma. Hayat saklar hayalleri yakma, vazgeçerek yarını cezalandırma. Bir avuç ömrün kalmış gibi gül. Gün olur solar gider bu gölgeler, sonra bahar dolar gözlerine. Çok güzel bir şarkısın sen, başından sonuna.

[yasamasancisi]

[zeusinatorium-deactivated202512]

[lonceuponatimel-deactivated2025]

[veraibea]

radyoyu açtığımda ilk duyduğum şarkının işaret olduğuna, gün batımlarının bitmesi gereken her şeyi yanında götürerek battığına, ve hiç bilmediğim o hissin beni şimdi teğet geçse de bir gün mutlaka dönmek üzere gittiğine inanıyorum. konuşmayı bırakmanın her şeyden daha fazla şey anlattığına, tutunmanın değil inanmanın yaşattığına ve güzelliğin durup bir kedinin okşamakla geldiğine inanıyorum. olduramadığım her şeyi bir kenara bıraktığım yerde omzumu sıvazlayan tereddütsüz bir sevginin her şeyi değiştireceğine inanıyorum.

[munferitbirvaka]

İçten içe biliyorum, cevap benim. Soru benim. Yol da benim, yoldaki taş da benim.

[munferitbirvaka]

“Kalabalık kuytularda boğulur çığlıklarım, kuru bir teselli bulurum ben kendi hâline. Vazgeçilmez tutkularda kaybolur yaşadıklarım, dağılıp giden bir sis halinde.”

[munferitbirvaka]

Ara sıra kapılıp gidiyorum. Korkuyorum çok korkuyorum sallanıyorum. Sonra hafifletiyorum o hissi. Mutluluğun peşine takılıyorum, içine düşüyor gibi de oluyorum üstelik. Sonra hazzın kurbanı olmaktan çekiniyorum. Uykuya kapılıyorum, uykusuzluğa kapılıyorum günlerim benden hesap soruyor. Bir şey arıyorum. Bulamıyorum. Zaten herkes bir şey aramıyor mu bu hayatta diyorum, ne önemi var diyorum. Hem ne aradığımı da bildiğimden emin değilim. İnsanlar tanıyorum, insanlar unutuyorum. Kendimi yeniden tanıyor, sonra sanki kaybediyorum. Cenette gözüm yok, cehennem ayaklarını sürüyor bana doğru. Biraz huzur, tatlı uykular, güzel günler çekiyor canım. Hatırlat kendine, bi’ keresinde cehenneme kar yağdırmıştın. Hatırlıyorum.

[munferitbirvaka]

“Bir çift göz insan deli de edebilirdi, dile de getirebilirdi. Ama onlar, sustu.”

Yarım kalmış bir kitaptan, yarım bir yazarın; yani bendenizin sakladığı satırlardan.

[munferitbirvaka]

"Çok dinliyorsun, çok fazla kahve içiyorsun, yabancı odalarda çok uzun oturuyorsun, gereksiz şeylere çok fazla kafa yoruyorsun, çok fazla umutlanyor, kendini çok fazla avutuyorsun."

Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk, Wilhelm Genazino

[munferitbirvaka]

Ben anlatmak, yazmak istiyorum da ne anlatacağım bilmiyorum ki. Yılın bu zamanları karanlık bir his tebelleş oluyor. Ölüm demek soğuk demek, çok üşüyorum bu zamanlar. Kaçmıştım, çünkü kaybetmiştim. Farklı manalarda kaybolmak var. Kaybedişime kaybolmamla cevap verdim. Hiç bilmediğim bir şehrin ara sokaklarına sıkıştırdım kendimi. O zamanlar bilmiyordum, kendimi bulacaksam önce kaybolmam lazımmış. Farketmez bambaşka bir ülkede olayım kaybolmak niyetiyle, ben zaten kayıptım, o zamanlar bilmiyordum. Belki bir mana vermek istedim, acı somutlaşsın istedim. Belki kaybolup yolu bir şekilde bulursam, doğru sokağa, doğru yere yürümeyi başarırsam kendimi de bulurum sandım. Ne bileyim, hâlâ bilmiyorum. Bir süre sonra alıştım buna. Sokaklara, şehre, kendime. O hâlime. Daha katlanılabilir oldu bir şeyler. Neredeyse yedi ay sürdü, neredeyse yedi ay süründüm köşebucak. Sonra, kaybettim. Kaybedebilirmiş insan yine, kaybettim işte. Başka kayıplar da oldu o zaman aralıklarında. Halamın eşi, mahalledeki ali amcanın oğlu. Öyle yakınmış ölüm. Çok üşümüştüm o zaman da biliyor musun, sonra sonra farkettim. Tam bir ay geçti, ben yine kaybettim. Hadi, topla toplayabilirsen. Kimin yasını tuttuğumu bile bilmiyordum. Elektrik sistemlerinde çok fazla enerji veya uyaran birikirse sigorta devreye girer, her şey durur. Sinir sistemi de buna benziyor. Tehlike ve çok uyaran ile yüklenirse kapanıyor. Travma için konuşuyorum, beynin yüzde ellisi ile yüzde doksanı arası bir kısmı kayboluyormuş. Travma anında karar verilememesinin sebebi buymuş. Duygusal olarak hiçbir şey hissetmezmişiz. Manevi olarak bağlantı kopar, ruhani bir kriz gelir ve her şey anlamını yitirebilirmiş. Geçtiğimiz kış bir şey oldu bana, önce anlamadım. Anlayınca çok şaşırdım, yas tutuyormuşum. Neredeyse üç yıl gecikmiş bir yas. Duygulu, yorucu bir süreçten geçtim. Üzerinden zaman geçtiğinde, durup düşündüğümde bir şeyler daha ‘tam’ mış gibi hissettim. Daha hafif hissettim. Yine de, yılın bu zamanları çok üşüyorum ben. İçim ürperiyor. Özlüyorum. Kötü hissediyorum. Kekremsi tuhaf tatlar olur ya hani, kekremsi hissediyorum ben de.