Of toch, misschien een beetje
Ik lig in mijn bed, te staren naar mijn klokt die langzaam tikt. 23uur09. Ik heb Het Lief om 22uur30 gesmst om te zeggen dat ik ging slapen, omdat ik morgen vroeg op moet. Maar het lukt niet om in slaap te vallen.
Ik heb een fantastisch weekend achter de rug, een gelukkig weekend. Het Lief en ik zijn twee dagen en twee nachten nonstop bij elkaar geweest. En nu mis ik hem alweer.
Het is ontzettend lang geleden dat ik nog geschreven heb. Bijna een jaar, om een beetje precies te zijn. Vroeger schreef ik over dingen die me ongelukkig maakten, dan kon ik me zo kwaad maken op papier. Maar het laatste jaar is er niet één ding meer geweest dat me ongelukkig maakte. Dus het is misschien wel een goed teken, dat ik niet vaak meer schrijf.
Of toch, één ding maakt me ongelukkig. Het feit dat Het Lief en ik niet elke dag nonstop bij elkaar kunnen zijn. Ik maak het mezelf wel elke keer wijs, als mensen ons vragen of we het niet jammer vinden dat we nog niet samenwonen, dat het toch beter is zo. Ik als student en hij als werkende mens.
Ik ben dus toch weer beginnen schrijven nu, maar niet omdat ik ongelukkig ben. Of toch, misschien een beetje. Omdat ik Het Lief niet graag mis, en ik gewoon zou willen dat hij nu plots naast me ligt.
