Don't sweat the small stuff @myworldofpink - Tumblr Blog

Posts

Ég hef kosið mér ákveðið norm, mitt lífsform eins og ég kýs að kalla það. Ég vel hugarfar Pollýönnu í flestu því sem ég tek mér fyrir hendur! Það farnast mér langbest að vera jákvæð og kát og brosa mikið. Þannig finnst mér tilveran einfaldlega verða skemmtilegri og þá finnst mér gaman. Ég tek það þó skýrt og greinilega fram að ég er líka mannleg. Ég er Pollyanna í nútímalegum skilningi. Það koma dagar þar sem smá ský getur skyggt á mína sól. Svo læðast inná milli dagar þar sem ég þarf að hafa aðeins meira fyrir mínu gleðifasi. Þá minni ég mig á að erfiður dagur í dag er ekki ávísun á erfiðan dag á morgun. Það skiptast á skin og skúrir eins og segir einhvers staðar, regnbogi og rigning. Þegar ég er ekki uppá mitt besta, jafnvel á einu örskots-augnabliki þar sem ég læt í ljós tilfinningu sem er ekki broshlaðin gleðiruna, þá hef ég mætt einkar spes viðhorfi. Sumpart áhugaverðu. Þá spyrja forvitnar raddir mig gjarnan: ,,Hvahh, þú pirruð? Ég sem hélt að þú værir alltaf svo jákvæð!‘‘. Það virðist nefnilega vera algengur misskilningur á ferðinni og hann er þessi: Sá sem er jákvæður að upplagi, svo ég tali nú ekki um þann sem er einnig búinn að *stúdera* jákvæða sálfræði – það passar ekkert að hann sé fúll, pirraður, ekki í stuði, ekki brosandi, flatur, neutral, o.sfrv. o.sfrv. Hann hlýtur að vera upp á 10, alltaf. Nei, félagi. Svarið er NEI! Ég segist vera Pollýanna. En jákvæð sálfræði er ekki Pollýönnu-fræði - ekki í þeim skilningi sem fólk heldur. Jákvæð sálfræði snýst ekki um að þín fyrstu viðbrögð séu að brosa út að eyrum, þegar þér er sagt upp í vinnunni þinni. Jákvæð sálfræði er heldur ekki að finnast allt alveg ‘ógisslega‘ gaman, alltaf. Ég kýs að vera regnbogabirtan í mínu eigin lífi. Og mér líður vel af því. Á bestu dögunum mínum valhoppa ég og skoppa, skelli jafnvel slaufu í hárið, tala mikið og er mikið kát. Þar kemur annar póll til sögunnar. Ég hef nefnilega umgengist einstaklinga í mínu nærumhverfi, sem hafa í raun og veru velt upp þeim möguleika að ég sé í geðHÆÐ. Það hefur semsé ekki verið normalt af mér að vera stútfull af vellíðan og finnast virkilega gaman að vera til - það hljóti að vera eitthvað sem útskýri “ástandið”. Hversu galið er það? Svo ég tali ekki um særandi og til þess gert að henda í mann ljótu neikvæðniskýi. Hvenær myndi einhver segja við manneskju sem líður illa, grætur og augljóst er að líður hræðilega: ,,Hefur þú spöglerað í því hvort þú sért hreinlega í geðLÆGÐ?” Ég elska þegar mér líður vel. En ég skil að það er ekki gefið að allir dagar séu orkumiklir kátínudagar. Stundum fer orkan mín einfaldlega í smá pásu. Og hún má það alveg. Raunin er sú að það skiptast á góðir dagar og slæmir dagar. Flest viljum við auðvitað eiga sem mest af betri dögunum heldur en þeim slæmu. En eins mikið og við viðurkennum jákvæðar tilfinningar og tökum þeim opnum örmum, þá er mikilvægt að taka fallega á móti þeim neikvæðu líka. Umvefja sig og mæta sér þar sem maður er staddur hverju sinni. Minna sig á að dagsformið getur verið misjafnt. Og eitt annað mjög mikilvægt: Vertu vinur þinn. Já, ég sagði vinur þinn. Vert ÞÚ góð/góður við þig. Hlúðu að þér og sýndu þér vinsemd og kærleika, skilning og hlýju. Þú sýnir fólkinu í kringum þig allt þetta og örugglega fullt fleira gott til. Mundu eftir þér líka 💛🌈💛

#hugarfar #jákvæðsálfræði

The Conflict Resolution Model

Jeyyyy! Loksins gefst mér almennilegur tími (án samviskubits) til þess að blogga um málefni sem ég varð stórkostlega skotin í, í líðandi viku. Áður en ég helli mér í málið, þá tek ég fram að um er að ræða mína þýðingu og aðlögun á texta úr bók sem heitir The Decision Book og er í einu litlu orði sagt frábær!

Það sem þið eruð að fara að lesa um núna er kallað á enska málinu ,,The Conflict Resolution Model’’ og ég hugsa að ég hlífi ykkur við því að íslenska þetta eitthvað vandræðalega, þó mig langi smá. Spurning um að kalla þetta Úrlausnalíkan við átökum? (Átakaúrlausnalíkanið (DJók)). Veitiggi sko. En here it goes....

Sálfræðingar eru sammála um það að átök/rifrildi þurfi að takast á við, svo þau vindi ekki upp á sig og fólk endi í sjálfheldu og veseni - þ.e. þau beri að leysa. En þá er spurningin hvernig við ætlum að fara að því. Hér skoðum við sex mismunandi leiðir:

1) Flótti (Escape): Flótti er það sama og að forðast eitthvað. Hér er ekki verið að takast á við vandamálið og kringumstæður haldast eins. Það gefur auga leið að hér er ekkert að fara að leysa sig - því aðstæðurnar leysa sig jú ekki sjálfar. Því er um að ræða lose-lose stöðu - báðir aðilar tapa, gróði fyrir hvorugan aðila.

2) Átök (Fight): Þeir sem takast á við rifrildi á agressívan hátt hafa aðeins eitt markmið og það er að vinna! En að vinna er ekki nóg fyrir viðkomandi, því einhver þarf að tapa. Þessi nálgun snýst um að siiiigra mótherjann svo það komi skýrt og greinilega fram hver hefur rétt fyrir sér og hver ekki. Niðurstaðan er því win-lose staða.

3) Að gefast upp (Give up): Þeir sem gefast einfaldlega upp í átökum, gera það með því að hörfa, þeir tapa. Þeir láta undan mótherjanum. Berjast ekki fyrir sínu. Niðurstaðan er lose-win staða.

4) Að forðast ábyrgð (Evade responsibility): Sumir upplifa átök á yfirþyrmandi máta og finnst gott að skorast undan ábyrgð og láta þannig aðra sjá um ákvarðanatöku. Þeir eiga erfitt með að takast á við vandamálið og eru því líklegir til að láta t.d. yfirmanninn sjá um að leysa málið. Það hefur þó í för með sér e.t.v. önnur vandkvæði, þar sem yfirmaðurinn er ekkert endilega að fara að leysa málið farsællega eða á þann hátt sem viðkomandi hefði viljað. Þarna er pattstaða komin upp því hætta er á að báðir aðilar endi með að tapa. Niðurstaðan er lose-lose staða.

5) Málamiðlun (Compromise): Hér er fundin lausn sem báðir aðilar eru sáttir við. Þó svo að það sé ekki leyst úr vandamálinu á besta mögulega mátann, þá sé samt komin lausn sem þykir sanngjörn fyrir báða aðila. Niðurstaðan er win-lose/win-lose.

6) Að komast að samkomulagi (Reach a consensus): Fundin er ný lausn sem báðir aðilar hafa átt þátt í að búa til. Þessi niðurstaða er betri en sú á undan, því í þessu tilfelli þarf hvorugur aðilinn að láta undan. Í staðinn hjálpast báðir aðilar að við að finna/búa til þriðju lausnina saman. Niðurstaðan er því win-win staða.

Hversu dásamlegt - hér höfum við hreinlega líkan til að aðstoða okkur í erfiðum aðstæðum. Elskidda :D

Markmiðasetning.

Í dag var ég svo peppuð eitthvað að ég setti mér markmið. Það er nefnilega þannig að í sumar var ég voða mikið að segja við sjálfa mig ,,hvað er’etta, maður hlýtur nú að mega leyfa sér aaaaðeins’’. Það þýddi að Sigrún Edda leyfðu sér ansi oft allskyns óhollustu. Án þess að ég fari út í einhver meiriháttar smáatriði þá hef ég sett stoppara á mig.

Fyrir rúmlega fimm árum hætti ég að drekka kók. Þar var RISASTÓR sigur unninn því ég var MIKILL kókþambari. Í dag get ég ekki hugsað mér að drekka kók. Mig dreymir reglulega martraðir um að ég sé að drekka kók og eyðileggjandi þar með bindindið mitt. Þegar ég vakna þá er ég alltaf sjúklega fegin að um draum hafi verið að ræða.

Ég drekk appelsín, sprite og fanta en þó ekki í neinu umtalsverðu magni. Ég get þó tekið smá syrpur þar sem ég og appelsín erum sem eitt! Raunar var það svo að í febrúar 2014 hætti ég að drekka appelsín, þar sem appelsíndrykkjan var komin út í rugl og öfgar. Svo kom að desembermánuði og mig langaði auðvitað að fá mitt jólaöl með jólamatnum. Ég gerði það og þar með var ég fallin. Gekk það svo langt að ég var þambandi appelsín blandað í malt langt fram í byrjun marsmánaðar.

Án frekari málalenginga lítur markmiðið mitt svona út: - Appelsín/sprite/fanta er leyfilegt 1x í viku - laugardag EÐA sunnudag, ég fæ að velja. Aðeins eitt glas þó. - Aðfangadagur: Tvö glös af jólaöli (appelsín blandað í malt). - Jóladagur: Eitt glas af jólaöli. - Annar í jólum: Eitt glas af jólaöli. - Gamlárskvöld: Tvö glös af jólaöli.

Ég mun svo taka ígrundaðar og skynsamar ákvarðanir þegar gostengdir viðburðir dúkka upp á virkum degi. Gæti ég þannig átt það til að gera eina og eina undantekningu ef ég er t.d. boðin í afmæli. Án þess þó að undantekningar fari út í öfgar.

Það er gaman að skapa nýjar venjur, við erum nefnilega oft ekkert nema vaninn :D

Umferðarpæling

Mér finnst eitthvað rosalega fallegt og skemmtilegt og hlýlegt við það þegar fólk lyftir hendi í þakkarskyni í umferðinni. Kannski hleypti einhver þér á undan sér, án þess að þurfa þess. Kannski þurfti hann þess. Það skiptir ekki öllu. En hendinni veifað í þakkarskyni finnst mér svo gaman og kemur mér satt best að segja í gott skap.

Þið hafið keyrt í gegnum umferðargötu, þar sem hún þrengist á einhverjum parti, svo að ökumenn þurfa að sýna tillitssemi til að umferðin gangi sem best fyrir sig; bíll á hægri keyrir áfram, svo þessi á vinstri o.sfrv. Skipst á og kurteisi í hávegum höfð - oftast.

Eins og mér finnst fallegt þegar fólk þakkar fyrir sig í umferðinni, þá finnst mér eitthvað alveg jafn ljótt við það þegar fólk frekjast áfram, sumir troða sér, og það vottar ekki fyrir neinu takki. Mér finnst ókurteisi í umferðinni ljótur hlutur. Mér finnst hún jafnvel geta sagt ýmislegt um ökumanninn sem keyrir með hana í farteskinu. En kannski er það bara ég - hver veit.

Vöknun @ 4:06

Klukkan er nákvæmlega 5:25 þegar þessi orð eru rituð. Af hverju er ég vakandi? Góð spurning!

Flestir sem þekkja mig eitthvað af viti vita að ég hef aldrei getað titlað mig sem morgunhana. Alltaf þótt gott að kúra mig á morgnana og hefur snooze-rútínan sveiflast í gegnum árin. Hún var mjög ýkt t.d. á menntóárunum - ég man hvað pabbi skildi eeeeekkert í mér þegar ég snoozaði fyrir 1-2mínútur. Á einu tímabili lífs mætti ég til vinnu kl.8 - þá var ekki úr vegi að byrja að snooza á klukkutímafresti, byrjandi kl.5!

Í sumar fann ég þó fyrir þessari löngun til þess að vakna á morgnana - oftast milli 7 og 9. Ekkert endilega að það væri eitthvað stórkostlegt á planinu, eða vinnan að kalla, því ég byrja aldrei fyrr en kl.15:30. Ég finn bara hvað mér finnst ég öll allt önnur þegar ég vakna snemma - frekar en að vakna 11, eins og ég gerði oft áður.

Það hefur þó ekki verið vaninn að fara á fætur fyrir 6 á morgnana - dáist að fólki sem gerir það að staðaldri. En það hefur komið einn og einn dagur í sumar, þar sem ég vakna aaalltof snemma - svona eins og ég sé óþreyjufull í líkamanum að starta deginum. Andlega hliðin er ekki alltaf í takt en hún er samt fljót að fylgja, svona þegar hún finnur að það er ekkert annað í boði en að hefja sig á fætur. Vöknun kalla ég svo augnablikið sem ljósin eru kveikt og daman ákveður að láta undan. Finnst kannski frekar hart að slíkt ferli fari að rúlla kl.3 á nóttunni - eeen allavega!

Þessi morgunn er einn af þessum morgnum :)

Hóhóhó

Ég elska elska eeeeelska tilfinninguna sem ég finn innra með mér akkúrat þessa stundina - það er einhver óstjórnleg vellíðunartilfinning. Af hverju, hvað gerðist? Veistu, bara hreint ekki neitt. Það er það sem gerir svona líðan ennþá skemmtilegri og ennþá dásamlegri (æj guð - hættu þessari væmni Sigrún - nei sorry get það ekki, er bara á sæluskýinu núna)!

Gærdagurinn einkenndist af hressilega miklu mígreni - það var sofið í bland við að “þjást” af höfuðverk. Skyldi ástæðan vera dynkurinn sem blessað höfuðið fékk í einni rennibrautarferðinni daginn áður? Nei, ekki hélt læknirinn Valdís það. Komst að því að það hlyti að vera dásamlega yndis (engin kaldhæðni) höfuðnuddið sem ég fékk hjá henni Huldu, þegar ég dreif mig í litun og klippingu. Hvað sem það svosem var, þá er eitt á hreinu - ég var ekki að fíla þetta!

Kl.19 í gærkvöldi var því tekin svefntafla til að svæfa mig frá verkjunum og virkaði hún svona helvíti vel því ég svaf til 4 í nótt. Þá vaknar daman og ætlar ekki að sofna aftur en sem betur fer náði ég svo svefn frá 5:30-10:00.

Nú er maður ekki klæddur en samt kominn á ról - farinn að taka til - búinn að troða maska á smettið - reddí að henda sér í sturtu - og gjörsamlega yfir sig tilbúinn að starta þessum fagra degi, með öllu því sem hann hefur upp á að bjóða.

Já svona er Sigrúnarveröldin í dag :D

Að vera til :D

Það er komið svo langt síðan ég bloggaði og ég ætla sko að vera ótrúlega dugleg að blogga héðan í frá (LOL - Ari :)))))

Enníhá!

Settist við eldhúsborðið og var tilgangurinn ekki sá að skrifa á síðuna mína - sem ég hef átt núna í rúm þrjú ár og ýmist vera dugleg eða mjög ódugleg við að halda gangandi. En svo þegar ég opnaði tölvuna þennan morguninn (kl. er nákvæmlega 8:28 þegar þessi orð eru rituð - HALLÓ MORGUNHANI!!!) þá langaði mig ekkert annað en að skrifa á elsku fallegu bleiku síðuna mína :D

,,Að vera til’’ er kannski frekar stór titill fyrir lítil skrif - en af hverju að spara stóru orðin? Ég hugsaði þennan titil þegar ég hugsaði um gærdaginn minn. Mig langar að tileinka þetta blogg elsku fallegu systrum mínum, þeim Írisi og Lilju (og þremur auka til sem heita Gyða Stefanía, Hanna Dóra og Kamilla) - elska þig samt líka Halldór.. þú færð seinna skrif algjörlega tileinkuð þér :D - (útúrdúr lokið).

Gærdagurinn einkenndist af hlátri og skemmtilegheitum - pirring hér og þar (samt ekki í mér því ég var happy as a bird) en aðallega bara mikilli kátínu yfir að vera saman og hafa gaman. Mér finnst skipta svo miklu máli að lita dagana sína með einhverju sem gleður hjartað. Það þarf alls ekki að vera mikið sem gleður. En þegar maður finnur að andi manns hefst á loft, þá bara veit maður að það er gott.

Fyrr í sumar fór ég að huga að því í lok dags (og stundum á miðjum degi vissi ég bara) hvað það var við daginn minn sem lyfti anda mínum hærra - og í símanum mínum er þetta í forriti og gengur undir nafninu ,,PEPP-SIGRÚN’’. Með því að vera vakandi yfir eigin líðan er ég farin að þekkja betur og betur inn á mig. Og maður er alltaf að læra. Ég veit hvað gleður mig og ég veit hvað dregur úr mér og styrkir mig ekki andlega. Og andlega hliðin skiptir ÖLLU máli. Þú getur átt allan heiminn og meira til - það skiptir akkúrat engu máli ef andlega hliðin þín er á röngum stað. Þér verður að líða vel. Þú verður að vera sátt/sáttur í eigin skinni. Þú verður að meta sjálfa/n þig. Mér finnst það persónulega skipta meira máli en að fá samþykki annarra. Sá sem er ekki með andlegu hliðina í lagi leitar alltaf eftir samþykki annarra, því samþykki sjálfsins er á reiki. Sá sem veit ekki virði sitt vill gera öðrum til geðs, lætur ganga yfir sig, lætur aðra komast upp með óvirðingu gagnvart sér og skilur hvorki né hreinlega veit hversu magnaður hann er og hvers virði það er sem hann hefur fram að færa. Það er nefnilega heila málið - við erum öll svo ólík en við höfum öll eitthvað að gefa umheiminum og það meira að segja bara með nærveru okkar - OKKUR SJÁLFUM! Það er enginn annar fær um það nema við sjálf. Það hafa allir eitthvað sem enginn annar hefur. Hver karakter, hver sál, geymir persónu sem er skemmtileg á sinn hátt, falleg á sinn hátt, fyndin á sinn hátt. En þessi persóna okkar fær ekki að blómstra ef við erum óörugg og óviss um okkur. Hún getur bara blómstrað í öryggi með okkur sjálf. Ekki afsaka þig fyrir neinum - af hverju finnst þér þú þurfa þess? Þú þarft þess ekki og ef þú yfir höfuð telur þig þurfa það, þá skaltu velja þér annan félagsskap. Frekar er betra að vera einn og ánægður með sjálfan sig, heldur en að minnka sína persónu til að fá samþykki annarra.

Með kátínu út í daginn, Sigrún Edda

Uppgötvun

Á instagram-vafri í gærkvöldi komst ég að einhverju sem ég vissi ekki fyrir. Einhverju sem mig hafði aldrei einu sinni grunað. Þetta er samt enginn merkilegur hlutur en ég hugsaði samt með mér ,,HA er það?’’!

Þið vitið tilfinninguna sem maður fær þegar maður vill deila nýfundnum upplýsingum með einhverjum öðrum – svona til að „missa sig“ yfir þeim með manni. Þetta voru alveg þannig upplýsingar – en ég hef samt ekkert outlet fyrir þetta info – mér dettur nefnilega enginn í hug sem gæti mögulega fundist þetta eitthvað áhugavert, meira að segja þó það væri ekki nema pínulítið. Þetta blogg og þessi skrif verða því bara að koma þar í staðinn.

Here it goes....

Nágrannar – ég kíki á þættina svona endrum og eins, spóla yfir leiðinlegu atriðin og horfi á skemmtilegu, sem eru reyndar ekkert of mörg en það slysast inn. En semsagt jú þátturinn vekur áhuga minn svona stundum :D

Aaaallavega.....

Í gær á vafrinu mínu komst ég að því að pían sem leikur Paige er hvorki meira né minna en ..................... daddaraddadaaaaaaa – systir Holly Valance (sem lék Felicity/Flick fyrir einhverjum árum síðan)!

Ekki nóg með það (reyndar minna áhugavert að mínu mati en samt alveg „hey er það?“ – sú sem lék Steph í þáttunum, líka kominn einhver tími síðan hún var – hún er mamma gaursins sem leikur Josh núna í þáttunum.

Svo eru víst Amber og Kyle par í alvörunni og Imogen og Josh líka.

Er einhver þarna úti sem finnst gaman að þessu infoi? Nei ég bara segiiii... það gæti alveg gerst!

5 daga skoðun?

Bróðir minn tilkynnti mér um helgina – eins og svo oft áður – að ég væri skrítin og ekki eins og fólk er flest. Ég get fúslega viðurkennt að vera spes, en að þessu sinni fannst mér það sem ég hafði um ákveðið málefni að segja bara vera svo ótrúlega rökrétt að það væri ekki hægt að finnast það skrítið. Hér fer í hönd frásögn af spesheitunum:

Í laufléttri heimsókn sem ég og maki minn (Ari) fórum til bróður míns (Halldórs) og mágsystur (Elsu), á sunnudaginn var, nefnir Elsa að þau séu að fara daginn eftir með nýfæddan son sinn í 5 daga skoðun. Eftir hugarreikning finnst mér dæmið ekki ganga upp. ,,En hann er 6 daga á morgun?‘‘ segi ég í sakleysi mínu. Já en þetta er 5 daga skoðun. Mér fannst það asnalegt. Það var hlegið og hausar hristir og eins og fyrr segir – mér tjáð að ég væri ekki eins og fólk er flest.

Í hádegismat rétt áðan nefni ég þetta við systur mína (Lilju) og segi henni mitt álit á þessu máli. Hún spyr mig hvort ég sé að djóka. Ég spyr hana svo hvað ef barn verður 5 daga gamalt á laugardegi og það kemur í skoðun á mánudegi – þá er það orðið 7 daga meira að segja! ,,Það myndi ekkert gerast, það myndi þá koma í skoðun á föstudegi‘‘. „Það er ekkert betra“, sagði ég, „þá er það samt ekki 5 daga, þá er það 4 daga“. Aftur var ég spurð hvort ég væri ekki örugglega að djóka og í þetta sinn varð ég að sverja að ég væri að meina þetta.

whatshouldwecallme

When my boyfriend looks at me while I’m eating

myworldofpink

Ég ætla að ganga svo langt að segja að ég tengi. Ég elska nammi. Ég elska óhollustu. Stundum koma tímabil þar sem ég verð svo háð einhverju að ég þarf að fá þennan hlut á hverjum degi. Eins og t.d. þegar ég uppgötvaði að ónefnd matvöruverslun var farin að selja snakk sem ég hafði ekki séð í mörg ár. Ég gerði þessa uppgötvun í janúarbyrjun, mikil gleði. Ég lét ekki mitt eftir liggja og fór samviskusamlega á hverju kvöldi í janúar og febrúar og fjárfesti í einum poka og malti&appelsíni til að setja punktinn yfir i. Eitt og eitt kvöld átti ég afgang frá kvöldinu áður svo þá var óþarfi að kaupa nýjan.

Ari er hins vegar ekki óhollustukall mikill og yfirleitt þegar ég sit við hliðina á honum að troða einhverju í smettið á mér þá finn ég stingandi augnaráðið og þegar ég lít á hann er hann vanalega með svip sem gefur til kynna að hann skilji ekkert hvað ég er að spá, í bland við að honum virðist eiginlega bara þykja þetta ógeðslegt. Þá oftar en ekki (lesist: yfirleitt alltaf) segi ég ,,HVAÐ?’’ ásamt þéttu haldi um háls hans, hann segir ,,ekkert’’ og svo höldum við áfram með það sem við vorum að gera, eins og ekkert hafi í skorist.

Mig grunar að einhver velti fyrir sér hvað hafi orðið um snakkpokann í marsmánuði. Ég kom ágætlega sterk inn í þennan mánuð, þó ekki jafn sólgin í snakkið og áður. En þrátt fyrir mikinn vilja af minni hálfu hefur téð matvöruverslun ekki selt snakkið núna í nokkrar vikur svo ég hef ekki getað staðið mig sem skyldi. Spurðist þó fregna af tegundinni í liðinni viku og vildi starfsmaður verslunar meina að ég ætti að geta fjárfest í poka í dag. Sel það ekki dýrara en ég keypti það. En um leið og ég skrifa þessi orð finn ég að það væri alls ekki leiðinlegt að gæða sér á eins og einum poka í kvöld. Jafnvel nauðsynlegt.

whatshouldwecallme

When I’ve been trying to get ahold of a coworker all day and keep missing them

myworldofpink

Hahaha elskidda! Tengi smá við vinnuna mína - fara í 2-3 innlit í röð og enginn heima - sem þýðir að maður þarf að koma aftur seinna. Ergilegt? Ehh nei, ég er með svo gott skap, ég pirrast aldrei. Það getur í raun ekkert raskað mér. Ég endurtek - EKKERT.

AÐ SEGJA BARA TIL AÐ SEGJA?

Ég hef oft spáð í orðinu tilfinningagreind og hvað það þýðir. Ég fíla tilfinningagreind. Ég vildi bara óska þess að fleiri ættu til kannski ögn meira af henni. Hún er nefnilega ekki svo algeng. Skiptar skoðanir virðast þó vera á þessu hugtaki og fræðamenn ekki alveg sammála um skilgreininguna. Mér finnst Goleman þó ná að útskýra þetta ansi vel en hann segir tilfinningagreind samsetta úr fimm mikilvægum þáttum. Tveir þessara þátta á hans lista finnst mér skipta miklu máli og það er 1) hæfni einstaklings til þess að taka tillit til tilfinninga annarra, geta skynjað þær og þekkt. Svo er það 2) hæfni í mannlegum samskiptum.

Ég fíla hreinskilni. Mér finnst hún frelsandi. Það er eitthvað svo gott að geta sagt hug sinn. Að segja eitthvað sem maður er ekki heilshugar sammála, bara til þess að gera öðrum til hæfis, er iðja sem ég hef engan áhuga á að taka þátt í. Mér finnst þó samt skipta máli hvernig hlutirnir eru sagðir. Mér finnst líka skipta máli að stundum eru sumir hlutir bestir ósagðir. Ef ég stend í búð og systir mín spyr mig hvort hún eigi að kaupa einhverja forljóta peysu – þá kannski mun ég alveg koma því til skila að mér finnist hún alveg geta gert betur. Okey, hún er systir mín svo hún á örugglega eftir að fá að heyra að mér finnst peysan einfaldlega forljót, ef þannig liggur á mér. Hins vegar ef hún spyr mig sömu spurningar eftir að hún er búin að fjárfesta í nýrri flík, hún virðist vera sátt við flíkina (hefði væntanlega sleppt því að kaupa hana annars) en ég er ekkert að missa mig yfir kaupunum – veistu þá held ég því bara fyrir sjálfa mig. Þá kannski segi ég bara ,,já hún er fín‘‘ eða e-ð álíka. Ég met flíkina eftir því hvað ég veit að systir mín fílar, ekki eftir því hvað ég fíla. Smekkur manna er jú misjafn. Það væri ekki nema hún myndi ákveða að klæða sig í eitthvað stórkostlega ógeðslegt, þar sem skylda mín til að aðvara hana myndi verða gríðarlega mikilvæg! Þetta kann að stangast á við upphaflegu staðhæfinguna - þessa um að gera ekki öðrum til hæfis með því að segja ósatt - en það gerir það samt ekki. Satt og sannað, klárt og kannað ;)

JÓLA JÓLA

Ég elska jólin. Nei okey leiðrétting – ég ELSKA jólin! Stillti á Létt í morgun – það er farið að spila jólalögin. Luvv it. Fannst þeir samt ekkert spila skemmtileg lög í dag – reyni aftur á morgun.

Ég man þegar ég var lítil og jólin snérust um pakkana. Man á aðfangadag þegar maður átti svo bágt með sig, suðaði í mömmu og pabba að fá að opna pakka. Við fengum yfirleitt að opna einn. Svo beið maður. Það var gaman að fá góðan mat en maður var engan veginn að meta hann eins og skyldi. Ekki eins og í dag. Málið var bara að klára að borða. Fullorðna fólkið var auðvitað sallarólegt. Það var á sama stað og ég er í dag – fullorðins sko. Svo var farið að detta í lok matar en ekki samt alveg búið, fullorðna fólkið þurfti auðvitað að teygja þetta á langinn. Ekkert hugsað út í greyið börnin og biðina (kaldhæðni). Þá tók maður speedy gonzales á þetta og dreif leirtauið frá stofu og inn í eldhús. Allt til að stytta biðina. Svo var það pakkamanían. Ó hún var svo skemmtileg.

Í dag elska ég stemmninguna sem fylgir jólunum. Það er andi sem fylgir desember sem mér finnst svo einstakur. Hann er meira að segja svo einstakur að hann teygir anga sína yfir í nóvember (eða afturábak?). Yfirleitt svona seinnihlutann. En mér finnst bara í góðu lagi að starta honum snemma. Ætla mér því í tilefni þess að fara að hlusta á jólalög núna næstu daga – af því ég elska jólin þið skiljið ;)

Ég veit um eina sem byrjar að hlusta á jólalög snemma – og þá meina ég snemma. Hún byrjar að hlusta á þau í ágúst-september. Mér finnst það æðislegt. Og þar sem allir (lesist flestir) hafa skoðun á öllu, þá er auðvitað gefið að þetta þyki ekki öllum vera málið. En ég meina af hverju ekki? Jólalög eru falleg og ef manni líður vel af því að hlusta á þau þá er um að gera að byrja gleðina snemma.

Og í tilefni jólaanda þá fylgir hér með eitt af mínum allra uppáhalds jólalögum. Njótið ;)

PÆLING!

Ég er væmin. Ég krútta yfir mig nokkrum sinnum á dag þegar gamalt fólk verður á vegi mínum. Ég elska gamalt fólk. Það er sætt. Það er svo fallegt. Það er svo hlýlegt. Það er svo gott í sér. Ég veit ekki hvort það hefur eitthvað með það að gera að ég var 5 ára þegar móðuramma mín dó og 17 þegar föðuramma mín og móðurafi dóu. Að ég sé sjúkari í gamalt fólk af því ég átti það ekki lengi í mínu lífi. Held samt ekki. En mun samt aldrei vita það.

Í starfinu mínu kynnist ég fullt af fólki. Mér finnst ég ótrúlega heppin með það. Ég kynntist yndislegri konu fyrir ári síðan. Hún dó fyrr á þessu ári og ég var miður mín. Það var svo magnað. Við þekktumst í 9 mánuði og á 9 mánuðum urðum við svo nánar. Ég gat talað um allt við hana, ég sagði henni bókstaflega allt. Og mér fannst ég svo lánsöm að hún treysti mér líka fyrir hlutum, sínu persónulegasta. Við sögðumst vera eins og bestu vinkonur. Og við vorum það. Vegna hennar upplifði ég hvernig var að eiga ömmu. En um leið bestu vinkonu.

Í starfinu sem ég er í kynnist ég fullt af fólki. Og margir hafa sagt við mig að ég megi ekki taka fólk of nærri mér, ekki of nærri hjarta mínu. Passa að verða ekki of náin því. En þá hugsa ég um dýrmætu, yndislegu vinkonu mína. Hvað ef ég hefði hugsað þannig þegar ég kynntist henni og hefði sett upp vegg til að hlífa sjálfri mér? Ég hefði misst af svo miklu.

Mér finnst gaman að vera kurteis. Ég elska að vera kurteis. Ég vil vera indæl við fólk. Ég vil svara því fallega. Ég vil gera umfram það sem er ætlast til af mér, bara af því mig langar það. En við erum ólík, jafn ólík og við erum mörg. Mér finnst skrítið þegar aðrir vilja ekki vera kurteisir. Þegar þeir hafa það ekki í sínum karakter. Þegar þeir vanda sig ekki í framkomu við aðra. Þegar þeir umbúða ekki það sem þeir segja á fallegan hátt og með fallegum tón. Ég held að fólk átti sig ekki alltaf á því hvað það fer á mis við þegar það hefur ekki samhyggð og kærleika fyrir náunganum.

Pæling.

FLUFFY MODE!

Núna er ég stödd í lotu á Akureyri – skólalotu nánar tiltekið. Dagskóli er eitthvað sem hefur aldrei hentað mér neitt sérstaklega vel – enda ekki tilviljun að ég er í fjarnámi! Þar kenni ég snooze-áráttu minni um (snooze-sjúkdómur finnst mér samt sanngjarnara að segja), þeirri staðreynd að ég er kuldaskræfa, já og ég næ ekki að halda einbeitingu í tíma! Það sem er hins vegar að gera gæfumuninn fyrir líf mitt akkúrat núna (já ég ætla að vera svo dramatísk að segja líf mitt) er að ég tók þá ótrúlega gáfuðu ákvörðun, þegar ég pakkaði fyrir ferðina, að taka með mér flísteppi. Nú er ég stödd á bókasafni skólans og lífið gæti ekki verið ljúfara. Ég er í þykkri, yndislega kósý peysu og ég er vafin inn í flísteppiððððð. Ekki nóg með það, heldur er meira að segja ofn við hliðina á mér. Bless á það að vera að drepast úr kulda! Við hlið mér er svo Aminoið mitt í fallega bleika brúsanum mínum. Vá hvað Amino hefði betrumbætt líf mitt þegar ég var í menntaskóla – ég hefði actually nennt að mæta í skólann. Nei lagfæring. Ég hefði getað mætt í skólann. Og þegar ég hefði mætt i skólann þá hefði ég verið vakandi en ekki sofandi inn á bókasafni (hæ vorönn 2001 í menntó).

PS: Rétt í þessu heyrði ég endalaust píp. Fjarrænt þó. Þetta er píp úr tölvu sem er að verða batteríslaus. Er manneskjan ekkert að spá í að skella tölvunni í samband? Kemur ekki í ljós að þetta var mín tölva! Utan við mig much?

En nú skal haldið áfram að læra – ekki lærir þetta sig sjálft krakkar mínir!

AF HVERJU?

Það er einn hlutur sem ég næ ekki almennilega utan um. Það er kannski ekki jafnmikið hlutur eins og það er athöfn. Í daglegu amstri hafa allir nóg að gera, allir hafa nóg með sig. Ég get ekki gefið mér það að næsti maður sé bara ekkert upptekinn og hafi ekkert með tímann sinn að gera. Ég ætla hins vegar að gefa mér það að hann hreinlega geti ekki verið svo upptekinn að það sé honum lífsins ómögulegt að halda hurðinni opinni fyrir mig. Ég ætla að leyfa mér að fullyrða að það sé nánast meira vesen að sleppa hurðinni en að henda henni aftur. Eða kannski ekki, ég veit það ekki. Það skiptir í sjálfu sér engu máli. EN COMMON? Hvað er málið?

Kannist þið við týpuna? – Þetta er týpan sem þú gengur á eftir og ferð ykkar beggja er heitið inn um sömu dyrnar, hvert svo sem það kann svo að leiða ykkur En þessi týpa er ekkert að spá í að það sé einhver á eftir henni, henni er jafnvel alveg sama. Ekkert verið að gera náunganum neina greiða. Ekkert verið að halda hurðinni opinni fyrir næsta mann, jafnvel þó hann sé svo nálægt að táin á hans skó gæti mögulega snert hælinn á skó týpunnar. Það er bara vaðið áfram. Og ef þú ert ekki vel vakandi og ætlar að gera ráð fyrir að náunginn sé að fara að gera þér greiða, bara til að gera þér greiða, þá gætiru endað með andlitið framan á rúðunni eða hurðinni, hvort sem við á.

Þetta kemur mér alltaf jafnmikið á óvart. Veit samt ekki af hverju, því það er ekki eins og ég hafi ekki lent í þessu oftar en bara 1x eða 2x. Ég upplifi skrítna tilfinningu þegar þetta verður á vegi mínum. Ég verð nánast fyrir vonbrigðum. Ekki það að ég geti ekki valdið einu stykki hurð og opnað hana. Heldur bara vonbrigði með hvað fólk getur verið upptekið af sjálfu sér til að taka eftir næsta manni og viljað vera vinsamlegt bara til þess eins að vera vinsamlegt.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Don't sweat the small stuff