Ağustos’ta ölenlere bir epilog
Yemek odası Kuğu Gölü’nü en iyi görecek tarafa yerleştirilmişti. Ludwig ev sahibi olarak masanın başında, pencereye sırtı dönük bir şekilde oturuyordu. Keyifli geçen akşam yemeği sonrası masalın da son bölümüne geçildi.
II. Ludwig: Yeter bu saçmalıklarınız. Artık bana esaslı masallar anlatın!
T. Uyar: Ah, yağmur başlayacak.
Molloy: Bana hiç bakmayın. Ben neden burada olduğumu bilmiyorum. Öyle hemen yadırgamayın. İnanın bana her yolu denedim. Her kapıyı omuzladım ama olmuyor. Ne? Yine mi “olmak” dedim. Olmak denen şeyin ne olduğunu pek iyi bilmediğim için bu konudaki fikirlerim de karışık, kusuruma bakmayın.
II. Ludwig: Ah, yine aklıma Elsa geliyor. Bir daha çal Wagner!
Wagner: Elsa, ah kardeş katili güzel Elsa. Bizi bu masaldan kurtaracak olan o’dur. Hiçbir yiğidin kılıcını kuşanmak istemediği yetim o’dur. Fakat neler oluyor? Kuğulu Şövalye Esko Nehri’nden Anvers şehrine doğru usulca yaklaşıyor. “Kimse benim kim olduğumu sormayacak!” diyor. Ah Elsa, o sırada gözyaşları içinde. Sahiplenmenin huzuru, sevinci gözlerinden okunuyor. Löhengrin içten içe mutlu.
II. Ludwig: Ağzına sağlık dostum.
T. Uyar: O zaman ben bir hikâye anlatayım:
Bir tarihte bir dağ yamacında onikibinsekizyüzelliüç kişi öldü.
T.Uyar: Onikibinsekizyüzelliüç kişi.
II. Ludwig: Üçyüzbin değil miydi o?
T. Uyar: Hayır, o milli piyango ikramiyesi. Otobüs bileti de olabilir, şu an pek anımsayamıyorum. Bırak dalgayı mübarek, hikâyeyi dinle.
Neyse, yamaç yeşildi. Çünkü bir bahara başlıyordu. Ölenlerin bir kısmı tüfeksiz, onların bir kısmı tüfek müfek bir yana donsuz gömleksizdi.
II. Ludwig: Bana top tüfek demeyin, fena oluyorum.
T. Uyar: Sayı bilmezlerdi, toplandılar. Böylece bir yerlerde toplandılar. Yürekleri uzun bir süre atmadı. Aslında çoğu da insan olduğundan yüreksizdi.
II. Ludwig: Ah ne kadar acıklı.
T. Uyar: Bir sürü alan ve ova, bir sürü ağaçaltı ve orman. Ölmemeye bir sürü bahane. Örneğin suyu görünce hemen ayaklarını soktular. Çünkü gölgeli bir su her zaman bitmemiş bir yapıda eski bir zaman. Çünkü sonu buysa ölmek elbette gereksizdi.
Barones Elenora: Kızımı bırak Heinrich, eve dönsün.
II. Ludwig: Kızın kim senin?
Barones Elenora: Boncukçu kız.
Gardiyan: Kız zorluk çıkarıyor majesteleri.
II. Ludwig: Ha ha! Şarap testisini değiştirin, düzelir. Geceyi bizimle geçirecek kıymetlimiz.
Canaletto: O kadının elleri vardı camdan, çok iyi hatırlıyorum. Tuttuğu her şeyin içini görebiliyordunuz. Tütün tutuyor, kitap tutuyor, ağaç tutuyordu. Hiçbir şeyi saklamıyordu. Her şey o kadar gerçek, o kadar ulu ortaydı ki; utanmamak elde değildi. Peki, ben ne yaptım? Tuttum gördüğüm her şeyi çizdim. Tüm detaylarını ezberledim. Herkes utansın diye. Açlar, toklar utansın diye ezberledim. Sanki ona baktıkça insanlık yeniden doğuyor, hayatın yeni dengeleri onunla var oluyordu.
Arabacı: Taksimetre işliyor, haberiniz olsun!
II. Ludwig: Sen git, biz trenle döneriz. Burada daha işimiz uzun. Hem sen benimle nasıl böyle konuşursun? Kralım ben, kral.
Gudden: Açıkçası ben akıl sağlığınızdan şüphe ediyorum.
Canaletto: Konuyu değiştirmeyin, rica ederim. O Varşova’daki çirkin II. Stanislaus’un sarayında bile böyle muamele görmedim ben.
II. Ludwig: Yeter Canaletto, ben masal anlatın diyorum, senin şu yaptığına bak!
Barones Elenora: Kızımı bırak Heinrich, eve dönsün.
T. Uyar: Ne kadar yalnız olduğumuzu hatırla Ludwig.
T. Uyar: Gece oluyor Ludwig. Oysa gece tam yarısıdır bir günün ve daha güçlüdür gündüzden. Mahzende elbet şaraplar dizilidir. Oradan, buradan toplanmış acılar gibi şaraplar. Aç birini Ludwig, bir defa da kendi başına iç. Sokaklara, köprülere, kiremitsiz damlara, taşlara, sopalara, aman vermez silahlara… Kan içindeki adamlara iç Ludwig. Kan önemlidir, paslı demir kokularını hatırla! Kan tatlıdır Ludwig, yoksa hiç denemedin mi? Ah, kendime şuralarda boğulacak bir su bulsam...
II. Ludwig: Yeter artık bu saçmalıklarınız. Ne olur bana esaslı masallar anlatın!
II. Ludwig ertesi gün Starnberg Gölü'nde dizine kadar anca gelen suda ölü bulundu.
andulkaphoto
snowghoul
izzy806
blakekathryn
gamechangershow