Και Σηκώνεσαι, κάνεις έναν καφέ και χαλαρώνεις. Αλλά πρέπει να πας στη δουλεία, πρέπει να διαβάσεις τα υποχρεωτικά σου αναγνώσματα, πρέπει να κάνεις τις δουλειές σου. Γενικά δεν μπορείς την μονοτονία, την ρουτίνα. Από την μία θέλεις να τα χεις όλα κανονισμένα- τέλεια-, στην σείρα, από την άλλη όλη αυτή η ησυχία ποτέ δεν ήταν του στυλ σου.
Γράφεις τα Πλάνα σου για το 2016. Κάτι πήγε στραβά. Το περίμενες. Το θέμα είναι ότι πέρασε ένας μήνας μόνο -τώρα τελειώνει και ο Φλεβάρης-και έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Δεν φοβάσαι να τολμήσες, αλλά είναι τόσα πρέπει που ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν. Πάντα τα πρέπει ακολουθούσες.
Ανοίγεις εκείνο το βιβλίο που ξέρεις ότι σε χαλάρωνε, παίρνεις ένα φύλλο χαρτί, ίσως και να ζωγράφιζες κάτι πάλι,κάνεις τον καφέ σου βάζεις ραδιόφωνο και κλείνεις τα μάτια. Αυτό είναι που θες έτσι δεν είναι; Είναι καίρος που έχεις διώξει όλους τους αρνητικούς ανθρώπους, όλους όσους είχες κοντά γιατί ήσουν ευγενικός, αλλά αποφάσισες να μην συμβιβάζεσαι πια. Πάει καιρός, είχες ξεχάσει πως είναι να τα χεις καλά με τον εαυτό σου, γιατί πολύ απλά κοιτούσες να τα χεις καλά με όλους τους άλλους.
Σπουδαίο πραγμα η ελευθερία, να χεις κάτι γι εσένα, που να μην ντρέπεσαι να το υπερασπιστείς. Ναι, είσαι 23 χρονών, πάντα δούλευες και πάντα διάβαζες αυτά που έπρεπε.., έβαζες τις υποχρεώσεις πάνω από τα θέλω σου. Φόρτωνες ένα φορτίο στο δικό σου το μυαλό, λες και θα σου λεγε κανείς ευχαριστώ. Δεν μπορώ να κάνω τον κόσμο σας καλύτερο συγνώμη.
Πάντα μιλούσα για επαναστάσεις. Ξέρεις, όχι αυτές που σπάνε τζάμια και χαλάνε περιουσίες, αλλά αυτές που ήταν πιο κοντά σ’ εμένα. Ελεγα μεγάλα λόγια, έλεγα πως το παν, ήταν να ζήσω την χίπικη ζωή μου στο έπακρο. Αλλά που πήγε αύτη η υπόσχεση που χα δώσει στον εαύτο μου δεν ξέρω.
Σαββατο απόγευμα, μόλις τελείωσα ένα σημαντικό email, το έστειλα και αυτό. Ηταν αρκετές οι απορρίψεις το τελευταίο διάστημα. Κάθε φορά σκέφτομαι μακάρι να ναι το τελευταίο, και μετά να φύγω. ΄Εκανα καφέ, πήρα τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Έβαλα φόρμες. Έχει εδώ και καιρό που προσπαθώ να μην σκέφτομαι και να μαι μ’ όλα θετική. M’ άρεσει να οδηγάω και να πηγαίνω σ’ εκείνο το παρκάκι που δεν πάει κανείς. Είχα καιρό να πάω.
Είναι δύσκολο όταν σ’ απογοητεύουν οι άνθρωποι δεν λέω, αλλά δεν είμαι ο Γκαλιβερ (Γκαλιβερ, όχι Γκιουλιβερ, μην ξινίζεσαι πάντα έτσι θα ναι, έχουμε ψώρα οι φιλόλογοι) να γίνω μισάνθρωπος, πίστευω στους καλούς ανθρώπους δεν ξέρω που υπάρχουν, αλλά υπάρχουν. Καμιά φορά λένε πως καταλαβαίνεις όταν κάτι δεν πάει καλά με κάποιον, ευτυχώς έχω διαίσθηση πάντα την είχα. Βέβαια μου ήταν δύσκολο να πληγώσω τους ανθρώπους, ακόμα κι αν αυτοί με πίεζαν. Τώρα απλά δεν μ’ ενδιαφέρει. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ με βοήθησε αυτή η φράση- ΔΕΝ Μ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ- όπως λεει και η φίλη μου not my circus not my monkeys.
Βέβαια, έχω ένα θεματάκι να κρατήσω κοντά μου τον κόσμο που μου αρέσει να συναστρέφομαι μαζί του, αλλά πιστεύω θα το λύσω κι αυτο. Ίσως όντως δεν αξίζει όλο αυτο το κυνηγητό και θα πρεπει να τ’ αφήσω κ αυτό στην άκρη, δεν γίνεται ν άρεσεις σ’ όλους ξέρεις. Και γίνεσαι κουραστικός, απλά κάποιοι φίλοι που σου θύμησαν πώς το να γελάς δυνατά και να παίζεις χαζομαρες ή να ξοδευεις όλα σου τα λεφτά στα βιβλια, δεν ειναι ανώριμο, είναι μέρος του εαυτό σου, κάτι που θες εσύ, και ας προσπάθησαν κάποιοι να σε πείσουν πως πρέπει να μεγαλώσεις και να σοβαρευτείς, να αποταμιεύεις και να κοιτάς μόνο το μέλλον, και όχι το τώρα.Κάποιοι δεν είδαν μόνο βυζγια και κώλο, αλλά μάλλον ήταν μέρος του παιχνιδιού και αυτό. Ίσως θ’ άξιζε κι ενα αντίο και εκεί, νομίζω τα κατάφερα τον τελευταίο καιρό, αλλά είναι φορές που θέλω να πω ένα γεια, που ίσως να ναι παρεξηγήσιμο, αλλά δεν μπορώ να κάθομαι να σκάω και γι’ αυτό, με τους ανθρώπους αυτούς υποτίθεται ότι θα πρεπε τα πράγματα να βγαίνουν αβίαστα. Δεν θα πρεπε να σκέφτομαι τι να πω, δεν θα θελα να συγκρατιέμαι με τους φίλους μου. Θες να πάμε για καφέ, Ναι.Δεν θες, Οκ. Να μην παρεξηγηθεί κανένας. Όχι να σκεφτεσαι και να σκέφτομαι τι πρέπει να πω. Αυτό είναι το πρόβλημα, θαρρείς πως έχεις βρει κάποιον που κατάλαβε πως εκπέμπεις μετά απο καιρό και απλά συνειδητοποίεις πώς όλα ήταν στο κεφάλι σου. Καλό παραμύθι κι εκείνο δεν λέω. Δεν φημίζομαι για την εκτιμήσεις που κάνω στους ανθρώπους, αλλά πάντα έχω μία τελευταία ελπίδα πώς θα με διαψεύσουν και θα βγει η πρώτη εντύπωση αληθινή.
Έχω μία εκνευριστική σύνηθεια, αν δω κάτι σε κάποιον που πίστευω ότι αξίζει να παλέψεις γι’ αυτό θα μείνω, δεν θα το πετάξω εύκολα.Φυσικά και δεν είχα κάτι τέτοιο και πετάχτηκα εγώ η ίδια εύκολα.Το κακό με τους ανθρώπους είναι ότι δεν είναι ξεκάθαροι. Δεν μ άρεσεις πια αντίο. Σε σβήνω μια για πάντα. Ετσι θα πρεπε να ναι. Όμως θα μάθω. Κουραστηκα να το προσπαθώ κι αυτό. Ας είναι έτσι όπως είναι. τελεια και -
Κοιμάμαι λίγο αυτό το διάστημα, έχω τρομερές εναλλαγές διάθεσης, θα λεγε κανείς πως είμαι πολλοί άνθρωποι σ΄ένα σώμα. Αλλά νομίζω ήμουν πάντα έτσι. Δεν είναι εύκολο να συμβαδίσεις μ ένα μυαλό που πετάει συνεχώς, ευτυχώς έχω βρει το άλλο μου μισό, μία καλή φίλη που ξέρει πολύ καλά πώς πρόκειται να δοκιμάσω όλες τις χαζομάρες του κόσμου μέχρι να βρω τι μου ταιριάζει περισσοτερο, και είναι εκεί κάθε φορά που τρώω τα μούτρα μου.
Και έγινα δυνατη. Κλαιω πιο εύκολα. Ναι έγινα δυνατή σου λέω. Ποτέ δεν έκλαιγα τόσο εύκολα. Το θεωρούσα κακό ο άλλος να με δει να κλαίω, αλλά τώρα δεν με νοιάζει- δεν μ’ ενδιαφέρει-.
Σάββατο βράδυ είπα θα βγάλω κάποιες φωτογραφίες. Παντα μου άρεζαν οι νυχτερινές λήψεις. Δεν μου άρεσε καμιά. Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν μια αποτυχία,δεν μπόρεσα να τελειώσω καμία ζωγραφιά. Όλες εμεναν μισοτελειωμένες. Έχω κάτι μ’ αυτά τα ατελή τον τελευταίο καιρό. Το δουλεύω.Είχα μια μελαγχολία δεν αντιλέγω, προσπαθούσα ν ανεβάσω την διαθεσή μου με χαζοτράγουδα πέτυχε. Κάπου στις 3 το βράδυ κατέληξα σε γνώστο μαγαζί της πόλης. Γενικά έχω γίνει αντικοινωνική, δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου, δεν θέλω να γνωρίσω κόσμο και γενικά δεν θέλω ο κόσμος να με γνωρίσει.Βεβαια έχω γίνει η χειρότερη στα σοσιαλ μιντια.Ανεβάζω συνεχώς ότι χαζομάρα μ αρέσει, γιατι πολύ απλά θεωρώ πως κανένας δεν τα βλεπει. ‘Ελα όμως που είναι πολλοι οι κουτσομπόληδες, και ελπίζω να χαίρονται αυτή την στιγμή που λέω γι’ αυτούς.
Σιχαίνομαι τους τύπους που νομίζουν ότι μπορούν να μ’ έχουν εύκολα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έρωτευομαι εύκολα. Τελευταια φορά που ερωτεύτηκα, ισως και η πρώτη ήταν μπροστά απο έναν πίνακα. Ναι πίνακα. ΟΧΙ τραπάδικο που δεν μπορώ ν’ ακούσω τον άλλο να μιλάει. Δεν ξέρω τι πάει λάθος με τους άντρες ρε παιδί μου, λένε συνεχώς μεγάλες κουβέντες και νομίζουν πως θα τους πιστέψεις. Έχω γίνει αρκετά κυνική- κυνική και ρομαντική- δεν ξέρω πως το συνδιάζω, είναι οι πολλοι άνθρωποι εντός βλεπεις. Και λες θα σαι ευγενικη και θα του πεις να ξεκουμπιστεί, θα σου ζητήσει τον αριθμό το φμπ και θ΄αρχίσει να σου μιλάει. Ναι, αλλά εσύ απλά βαριέσαι. Έχεις κουραστεί βρε αδερφέ, και έχεις τους πάντες να σου λένε πως δεν γίνεται άλλο έτσι, σπίτι βιβλίο καφές σκύλος βόλτα μόνος. Μα πως δεν γίνεται μανδαμ, γιατί ν ασχοληθώ με τον κύριο, αφού όταν του είπα για τον Πόε με ρώτησε αν βγαίνω απο το σπίτι και μου πε ότι έχω πρόβλημα.Γιατι, γιατί διαβάζω! Πριν μερικά χρόνια θα το θεωρούσα χαριτωμένο, τώρα απλά τον κύριο τον θεωρώ βλάκα. Όλες αυτές τις κενές σχέσεις τις θεωρώ άχρηστες πια. Να δίνεις ραντεβού για να κανεις σεξ. Μα πόσο χαζό , λατρεύω τον αυθορμητισμό των ανθρώπων, δεν συναντάς αυθορμητους ανθρωπους, αλλά δεν γίνεται να κανονίσουμε και αυτό μωρό μου. Δεν μου ταιριάζει, προτιμώ να δω κινούμενα σχέδια με τον σκύλο μου.
Έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο να τα θεωρούμε όλα δεδομένα και εύκολα. Ε να σου πω την αλήθεια, εύκολο είναι το σεξ, Θες, βγαινεις έξω το βρίσκεις. Το βαρέθηκα κι αυτό, γι αυτό σου λέω, είναι τόσο ωραία η μοναξιά ρε συ. Αρχίζω και νιώθω σαν την ηρωίδα του Βαλτινου, στο Βαθύ Μπλε Σχεδόν μαυρο.
Άρχισα βέβαια πάλι να γράφω. Μα τι λέω η χάζη, το βλέπεις. Ίσως και απλά να προσπάθησες να το διαβάσεις όλο αυτό το μακρινάρι, να πες κάπου στην μέση ότι δεν αξίζει. Και θα σου πω εγω, έχεις δικαιο. Δεν έχει καμία απολύτως αξία. Καμία μεταφορά ,καμία φανφάρα. Παντα μου άρεζαν οι σκόρπιες λέξεις. Ο λόγος που ήταν σχεδόν απομαγνητοφωνημένος. Ίσως κάποια μέρα βρω το κουράγιο και εκδόσω το διηγημα που γράφω για όσα πέρασαν. Αλλά δεν θα τ’ αντέξει κανείς.Είμαι σίγουρη. Όταν με πονάνε οι άνθρωποι το μόνο που χρησιμοποιώ είναι ο σαρκασμός και το χιούμορ μου, αν μ’ ακούσεις να γελάω και να κλαίω μαζί απλά να ξέρεις ότι δεν μπορώ να μαζέψω τα κομμάτια μου. Και έπειτα τόσες εμπειρίες, αρρώστιες, ατυχήματα, θάνατοι, ακόμα αναρωτιέμαι πως τα έγραφα παλιά.Μα πως δεν χάθηκε ποτέ αυτό το αρχείο. Ένας θεός ξέρει. Δεν είναι ημερολόγιο, είναι περισσότερο οδηγίες για τα λάθη που κάνω, πότε δεν το διάβασα ολόκληρο,ίσως γι’ αυτό κάνω τα ίδια λάθη ξάνα και ξανά.
Γιατί να μην είναι όλα απλά,να θες να φύγεις και να φεύγεις. Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν θα έφευγα συνεχώς απ’ εδώ. Θα έβρισκα νέους ανθρωπους’ έχω μία απίστευτη ικανότητα ν’ ανοιγομαι στους ξένους και όσοι είναι φίλοι μ χρόνια να ξέρουν λιγότερα. . Ποτέ κανείς δεν γνώρισε πραγματικά ποια είμαι, ίσως και να μην ενδιαφέρθηκε. Ακόμα και αυτούς που θεωρησα πως τα πήγαιναν καλά με απογοήτευσαν στο τέλος. Γιατί να μην είναι όλα απλά. Πρόσεξε,δεν λέω εύκολα. Λέω απλά. Ξέρεις το εύκολο κανείς δεν το θέλει.
Και προσπαθώ να φύγω σου λέω, με νύχια και με δόντια. χωρίς καμία αναστολή, αλλά πονάει πολύ η απόρριψη. Και αυτό το κουμπί της ανανέωσης, σκέτος εφιάλτης. Περιμένεις να σου σταλθεί μήνυμα και μόλις το δεις σου κόβονται τα πόδια.
Πόσο ωραία η ηρεμία του Κυριακάτικου απογεύματος. Μία μέρα χωρίς δουλειά. Μόνο γι εσένα. Μα τι ωραία η ελευθερία. Να μπορείς ν’ αφήσεις όσα σε κρατούσαν τόσο καιρό και να κάνεις το βήμα σου μπροστά. Έβαλα τις μουσικάρες μου σου λέω, πρέπει να φύγω. Σε κούρασα λίγο, ίσως και να ταυτίστηκες. Μα θυμίσου, μην μπλέκεις τα πράγματα. Όλα είναι ξεκάθαρα, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεσαι, -μ’αρέσει να γράφω- αν έφτασες ως το τέλος σε προκαλώ να με πάρεις τηλέφωνο να το συζητήσουμε, σίγουρα θα χεις κάποια διανοητική καθυστέρηση.
Δική σου, αλλά και δική μου,
turnnoffyourmind
areudirty
gummygunk
janainaart
theartofmadeline
