Piszę ten list, bo być może nigdy nie będę miała odwagi, by powiedzieć ci tego wszystkiego wprost. Może nigdy nie nadarzy się odpowiedni moment albo może życie znowu nas rozdzieli, zanim zdążę ułożyć myśli w słowa. Piszę, bo chcę się uwolnić od ciężaru, który nosiłam przez te wszystkie lata. Piszę, bo choć nigdy tego nie okazywałam, przez długi czas moje życie kręciło się wokół ciebie. Piszę, bo mimo wszystko zasługujesz na to, żeby wiedzieć.
Kochałam cię. Kochałam cię tak bardzo, że aż mnie to bolało. To nie była lekka, filmowa miłość, która przynosi tylko szczęście. To była miłość pełna tęsknoty, czekania, walki z samą sobą. Kochałam cię, kiedy patrzyłeś na mnie, jakbym była niewidzialna. Kochałam cię, kiedy śmiałeś się z kimś innym, a ja w milczeniu czekałam, aż zauważysz, że i ja tam jestem. Kochałam cię nawet wtedy, gdy wiedziałam, że nigdy nie spojrzysz na mnie tak, jak ja patrzyłam na ciebie.
Byłam rozdarta między miłością a nienawiścią. Nienawidziłam cię za to, że nie czułeś tego samego. Nienawidziłam siebie za to, że nie potrafiłam przestać cię kochać. Każda chwila, w której uświadamiałam sobie, że jestem dla ciebie nikim więcej niż kolejną twarzą w tłumie, była jak cios prosto w serce. A jednak… nie mogłam przestać.
Próbowałam się odciąć. Walczyłam z tym uczuciem, jakbym próbowała zgasić pożar gołymi rękami. Budowałam w sobie mur, ale każda myśl o tobie zamieniała go w popiół. Każde twoje słowo, choćby było zwykłą rozmową o niczym, dawało mi nadzieję. A nadzieja jest najgorszym kłamstwem, jakie człowiek może sobie wmówić.
Dziś wiem, że byłam zakochana w wyobrażeniu. Nie w tobie, ale w twojej idealnej wersji, którą stworzyłam w swojej głowie. W wersji, która widziała we mnie coś więcej niż to, co ty faktycznie widziałeś. Kochałam iluzję, bo prawda była zbyt bolesna.
Teraz jednak jestem wolna. Nadal cię kocham – myślę, że zawsze będę – ale to już nie jest to samo. Nie jestem w tobie zakochana. Nie czekam na twoje spojrzenie, nie łudzę się, że pewnego dnia zmienisz zdanie. Ta miłość, która kiedyś była moim wszystkim, dziś jest tylko wspomnieniem.
Nie żałuję, że cię kochałam. Bo dzięki tej miłości nauczyłam się, jak wielką mam w sobie siłę, jak bardzo potrafię kochać, nawet jeśli nie dostaję nic w zamian. Ale też nauczyłam się, że zasługuję na coś więcej – na miłość, która nie rani, która nie sprawia, że czuję się niewystarczająca.
Piszę to, bo chcę zamknąć ten rozdział. Nie dla ciebie, ale dla siebie. Chcę zostawić za sobą tę historię i iść dalej, już bez ciężaru twojego imienia w moim sercu. Nie piszę, żebyś poczuł się winny. Nie piszę, żebyś próbował coś naprawić. Piszę, żebyś wiedział, że mimo wszystkiego, co czułam, już nie jesteś częścią mojej przyszłości.
Życzę ci wszystkiego, co najlepsze. Mam nadzieję, że odnajdziesz to, czego szukasz, że twoje życie będzie pełne takich chwil, jakie zawsze sobie wymarzyłeś. Ja w końcu zaczynam układać swoje życie na nowo – bez czekania, bez złudzeń, bez bólu.
Zawsze jakaś część mnie będzie cię wspominać. Ale już nie jako miłość mojego życia, tylko jako rozdział, który pozwolił mi odnaleźć siebie.
