İÇSES

Kendi halinde, düşünüp dünyaları fetheden, faaliyete gelince hiç hali olmayan,az konuşan, çok düşünen,geleceği değiştirmek için geçmiş sahneleri hayallerinde tekrar tekrar çeken yani çoğu zaman geçmişte yaşayan, sustuklarını yeni yeni yazmaya çalışan, çömez günlük yazarı, sıradan insanların sıradanlarından.

[nazliyim]

Yazmak iyi gelirdi. Şimdi gelmiyor. Kendi kendime konuşup durmak iyi gelmiyor. Bu sefer karşımdakine bağırasım var, duysun istiyorum. Ama ne desem varmıyor oraya. Konuşmak da yazmak da boşuna.

Kalbimde nefrete yer olsun istemiyorum. Olmadı ya şimdiye kadar. Kimseye ne olursa olsun kötü bir dilekte bulanmak istemiyorum, ama bu sefer olmuyor. Neler neler istiyor, zor bastırıyor azıcık da olsa bilinçli kalan yanım. O minicik yer aydınlık tutmaya çalışıyor kalbimi, ruhumu.

Sevmek daha iyi biri yapmalıydı beni.

Kötü biri olmak istemiyorum. Başkasının sevmeyi bilmemesi beni neden kötü yapıyor.

İlk kez sevmedim birini, beni sevmemesine değil ki öfkem. Mış gibiler en acısı, nedenlere cevap bulamamak da cabası.

Benimki deli cesaretiydi, ondaki leş bir korkaklık.

Kahretsin ki gitmiyor başımdan, gönlümden. Yine gelse yine kanacak bir aklı başındalık. Bile bile yürümek ateşe.

Dinsin artık bu ateş ne olur. Geçsin şu göğsümdeki daralma.

Sonunda herkesin mutlu olmasını dileyebilen bir ben olayım.

Aldıklarımı alıp, benliğimden bir şey vermeden çıkayım şu karanlık acıdan.

[nazliyim]

Yaşadığımız hiçbir şey boşuna değil. Bugün çok daha iyi anlıyorum. 

Öyle bir zamandaydım ki her şey üstüme geliyordu. Kapana kısılmış gibi nereye dönsem yüzüme bir şeyler patlıyordu. Ne ilginç ölmeyi yaşamaya yeğliyordum. Hayata bir şey katamıyor gibi hissediyor, kimseyi mutlu edemiyor, kimseye kendimi sevdiremiyor gibi hissediyordum. Ben de bir şey vardı ve sanki bu şey etrafımdaki herkesi kaçırıyordu. 

Bugün bakınca aslında o kadar da kötü durumda değildim. Bugün arkadaşlarım beni nasıl seviyorsa öyle seviyordu, ailem hep yanımdaydı, hiç bir zaman bir aşkım olmadığı için de aslında her zamankinden farklı bir durum yoktu. Yani ne varsa benim içimdeydi, benle ilgiliydi.

Ama o zamanların beni büyüttüğünü şimdi çok daha iyi görüyorum. Ne ilginç belki de hayatımda ilk kez büyüdüğümü hissediyorum. Kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. Kimseye kendimi sevdirmek zorunda hissetmeden, bazen kimseyle tek kelime konuşmadan ama kendim olduğum için içimde hissettiğim huzurla. 

İnsan kendisiyle kavga etmeyi bırakıp kabullendiğinde her şey çok daha kolay oluyor. Yalnız olmak çok daha anlamlı oluyor. Korkmadan yaşamak öyle bir özgürlük öyle bir hafiflik ki tüm yaşananlar belki de kendini içine sürüklediğin tüm o depresyon, karanlık aslında anlamsız değil görüyor insan. Varoluş sebebini arayıştan başka bir şey de değil aslında.

Elbette ki hala karanlığa düştüğüm zamanlar oluyor ama insan kendi elini bırakmayınca zifiri kara olmuyor. 

Şimdi çok rahat söyleyebilirim ki otuz ikime iki ay kala kendimle barışmayı öğrendim. Kendimi sevmeyi, yalnız olmayı ve aslında hiç kimse için bir parça bile değişmek istemediğimi ve kimseyi de değiştirmek istemediğimi öğrendim. Aşkı fazla abarttığımı belki onun bile biraz çevre baskısı ile bağlantılı olduğunu gördüm. En önemlisi mutluluğumuzun yanımızda olanlarla değil de yalnızken bulunan bir şey olduğunu gördüm.

Artık daha çok gülüyorum. Kendimi keşfetmeye çalışıyorum. Her fark ettiğimi kabul etmeye çalışıyorum. Mutlak iyinin ya da güzelin olmadığını ve belki hata yapmanın güzelliğini yaşamaya çalışıyorum. Çevremdeki insanları anlayarak mutlu etmeye çalışıyorum.

Ömür ne kadar bilinmez, yolda çukurların ya da tepelerin de olduğu kesin; ama şimdi biliyorum ki her zorluk aşılıyor ve kalan izler çok güzel. Yeniden mutluluğu yakalamak çok güzel. 

Daha mutlu olmak için engelim yok. Her mutsuzluğumdan bir mutluluk çıkaracak, çok fazla önemsediklerimin yersiz olduğunu gösterecek elimden tutan bir Nazlı var artık. İyi ki var !

[nazliyim]

Ne çok zaman olmuş yazmayalı.

Galiba artık yaşadığımı pek hissetmiyorum. Tek sebebi salgın değil elbette bu durumun. Salgından önce de küçük gezintiler-seyahatlar dışında pek de bir değişiklik yoktu hayatımda.

8 sene istanbul' da yaşadıktan sonra 4 yıl önce geldim Manisa' ya. Problem şehir de değil aslında da sehir değişikliği ile gelen yol ayrımları ve pek tabi ki herkesin hayatındaki bir takım değişiklikler.

Benimse hayatimda hicbir sey degişmiyor. Elbetteki etrafimda bir şeyler oluyor. Ama ben kimseleri alamadan devam ediyorum hayatima. Ailem dışında gerçek ilişkiler kurabileceğim birilerini. Arkadaş, sevgili ne dersen. Var olanlarla da kopuyor diyalog bir süre sonra. Herkes kendine bir hayat kuruyor ve yoluna bakıyor.

Bense bir hayat kuramadım kendime. En başında yaptığım hatalara bağlıyorum şimdi her şeyi. Kendimi o zamanlar tanımıyorum oluşuma. Belki bugün bile hala tanımıyorum gerçi orası da ayrı. İşte bu nedenle hiçbir zaman olmam gereken yerde olamamaya bağlıyorum her şeyi.

Öyle kimseye içini açmadan, günlük konularla geçiştirilip geçen bir ömür olacak bu anlamadım, belki de herkes gibi bilmiyorum. Ama sahip olamayacağım şeyler o kadar cok üzüyor ki beni artık kendime bile bir şey söylemiyorum. Daha az düşünüyorum, daha az okuyorum, daha çok konuşup hiçbir şey anlatmıyorum. Her güne bitsin diye başlıyorum. Hem çabayı hem umudu kaybettim.

Sahi ortalama insan ömrü neydi? Kaç yıl daha...

Kaç zaman olmuş yazmayalı? Sadece buraya değil, hiçbir yere.

[nazliyim]

gözlerin gözlerime değince felâketim olurdu ağlardım beni sevmiyordun bilirdim bir sevdiğin vardı duyardım çöp gibi bir oğlan ipince hayırsızın biriydi fikrimce ne vakit karşımda görsem öldüreceğimden korkardım felâketim olurdu ağlardım ne vakit maçka'dan geçsem limanda hep gemiler olurdu ağaçlar kuş gibi gülerdi bir rüzgâr aklımı alırdı sessizce bir cıgara yakardın parmaklarımın ucunu yakardın kirpiklerini eğerdin bakardın üşürdüm içim ürperirdi felâketim olurdu ağlardım akşamlar bir roman gibi biterdi jezabel kan içinde yatardı limandan bir gemi giderdi sen kalkıp ona giderdin benzin mum gibi giderdin sabaha kadar kalırdın hayırsızın biriydi fikrimce güldü mü cenazeye benzerdi hele seni kollarına aldı mı felâketim olurdu ağlardım Attila İLHAN

[nazliyim]

Bazen nasıl da ağır geliyor her şey.

[nazliyim]

https://www.youtube.com/watch?v=nZz4mU9lB9o

Nasılda ihtiyacım var sesine, gülüşüne. Tam da şu an sevmene.

[nazliyim]

Modern Kölelik Mi?

http://www.birgun.net/haber-detay/yandaslara-rant-siginmacilara-kolelik-117157.html 

Ne moderni bildiğin yüzyıl önceki kölelik.

Yazık insanın insana karşı insanlık adına kazandığı en temel haklar kaybediliyor caanım ülkemde. Ve pek tabikii işine geliyor o kocaman ekonomileri olan, kendi insanları için savaşlar çıkartan insan haklarını savunan gelişmiş ülkelerin.

Ucuz iş gücüymüş,emekmiş. Fabrikalarınızın, şirketlerinizin yanında bir baraka kurun. Ekmek su verin. Hatta bence gemilere doldurup ülkelerinize götürün. Adlarıyla çağırın, bir ömür efendilik sürün. Ay pardon onlar sizin kalitenizi düşürür değil mi? 

 Modern kölelikmiş !! 

Sakın ha düşme! yoksa yüzyıl öncesine dönersin haberin bile olmaz.

[nazliyim]

Kalben - Haydi Söyle

Kalben - Haydi Söyle Abone olmak için: http://bit.ly/dmcabone http://facebook.com/dmccomtr http://twitter.com/dmccomtr http://instagram.com/dmccomtr

Zamanında söylenemeyen her söz, yaşanamayan her duygu insanın içinde yara bırakıyor. Arkadan bakınca konuşamayan kalbi suçlamaktan başka yapabilecek bir şey bulamıyor insan.

Şimdi söylense neye fayda nasıl sevildiğini, rüyaları,uykusuz geçen geceleri...

[nazliyim]

Sevmek gerçekten bu kadar zor bir eylem mi? Halbuki kendinizi severken ne kadar da cömertsiniz. Çok şey değil azıcık sevgi diliyorum.

Kimse kimseyi sevmek zorunda değil diyorlar. Halbuki sevgisiz saygının ne anlamı var. Nefretinizin binde biri kadar diyorum hani. Çok bir şey istemiyorum ki. Nefret ettiklerinize binde bir de sevgi besleyin.Kaskatı kasılan bedenlerinizi rahatlatmak için yapın bari. Ağzınızdan çıkanların nelere sebep olacağını düşünecek fırsat vermek için kendinize,yapın.

Nasıl da seviyorsunuz kendinizi işte kendinizi daha çok sevmek için sevin bari.

Sevin diyorum ya ne kadar zor ki bu. 

Sevin. 

[nazliyim]

Birilerine mecbur olduğunu hissetmek, samimiyetsizliğin başlangıcı oluyormuş.

[nazliyim]

Sabır Taşı Çatladı

Herkesin siyasi görüşüne saygım var, ilk olarak bunu belirtmek istiyorum. Sosyal yaşama siyasetin karıştırılmasına da karşıyım. Ne olursak olalım birlikte yaşamayı becermemiz gerektiğine inanıyorum.

Fakat; artık siyasi olayların hepimizi etkilediğine inanıyorum. Toplumumuzun git gide ahlaksızlaştığına inanıyorum ve bunu görüyorum. Hırsızlıklara tahammül edebilirim; çünkü parayı ne kadar çok sevdiğimizi biliyorum. Herkesin kısa yoldan köşeyi dönme planları yaptığını görüyorum. Mevzu para olunca namusuyla kazanma, haram-helal işlerinin işlemediğini biliyorum çünkü. Fakat; bu dünyaya, bu ülkeye çocuk doğuruyoruz ve biz ne yaparsak yapalım hayatını kurmaya çalışan çocuklara, gençlere karışmamalı ve hayatlarını karartmamalıyız.

Ülkemizde çok kısa zaman önce bir vakıfta 45 çocuğa tecavüz edildiği ortaya çıktı. Aile ve sosyal politikalar bakanımız çıktı ve bir kere olmuş bu durum vakfın karalanması için gerekçe olamaz dedi. Vakıf için soruşturma başlatmamak için, denetlememek için. Her gün okuduğumuz çocuk tecavüzleri de malum zaten. Kızını, sevgilisinin yatağına sokmaya çalışan anneler var. Tehditlerle erkek çocuklarına tecavüz eden komşular var. 

Olan bu olaylar üzerine AKP li bir abimle konuştum ve kızdığı şeyin Kılıçdaroğlu’ nun bakanımıza vakfın önüne yatıyorsun demesi. Kılıçdaroğlu sapıkmış, ahlaksızmış. Bir kadına bu lafı ettiği için.Diyorum ki  sizin başbakanınız bu adama ‘Bahtsız Bedevi’ yi çölde kutup ayısı...’ dedi bıraktı, kim ahlaksız. Kaldı ki önüne yatarım lafı sizin vekillerinizden çıkmış. Sarraf’ ın önüne yatarken neden kimse bu adam ahlaksız demedi. Dinlemiyor, gevşek gevşek gülüyor. Espriye vurup konuyu oraya taşımak istemiyor.

Benim sabır taşım çatladı. Kılıçdaroğlu’ nun siyasi hareketlerinin hepsini destekliyorum diyemem; ama ahlaksız da dedirtmem. 45 tane çocuğun hayatını karartan adamları savunanları savunanların ahlakından şüphem var. Çocuk tecavüzleri ve tacizleri ile ilgili araştırma yasa teklifine ret oyu kullanan partiye oy veren adamları anlamıyorum. Öfkeliyim ve evet onların ar taşlarının çatladığı yerde benim sabır taşım çatladı. Çevremde çocuk tecavüzcülerini savunanları gözümün içine baka baka savunanlarla yaşamak istemiyorum. Ne kadar tanıyorum, seviyorum desem de işte tam o anda tanıyamıyorum onları. Sakinliğimi koruyamıyorum. Aynı ortamda yaşamayı sindiremiyorum ve hiç kimseye de layık görmüyorum onlarla yaşamayı.

Ülkem boka battı ve artık gözümüzün içine baka baka çocuklarımızı da oraya çekiyorlar. Onlara layık görülen bu hayat içimi karartıyor, midemi bulandırıyor. Bu kimselerle öfkelenmeden konuşamıyorum. Bunu söylediğim için çok üzgünüm; ama onlarla konuşurken iğreniyorum.

Ahlaksız, hırsız ve bunları hak olarak gören insanlardan oluşuyoruz artık. Her geçen gün de duyarsızlaşıyor ve umursamıyoruz. Yanımızdaki adamların düşüncelerini görmezden gelerek yaşıyoruz. Düşünceleri öylesine pis iken.

[nazliyim]

İnsanların neden kötü olmayı tercih ettiğini aklım hiçbir zaman almayacak. Hele ki kendi çıkarının bile olmadığı konularda vicdansızca kötülük yapmaya çalışanları hiç anlayamayacağım. Böyle insanları gördükçe ensemdeki yanmaya, mide bulantısına, hayata karşı umutsuzluğumun artmasına engel olamıyorum. Kendin iyi olacaksan yaptığını anlarım, hayatta kalma biçimi, doğanın kanunu derim de. Diğer türlüsünü hiçbir zaman anlamayacağım. Umarım anlamadan bilmeden bunları yapıyor değilimdir. Zira en kötüsü de kendinin farkında olmamak, haklı olduğunu sanmak.

Kendime not: Unutma kimi kime sorsan kime baksan bir eksik bulursun, mühim olan kendini kendine sorup eksiğini gediğini, kendindeki bokluğu bulman.

[nazliyim]

Ne yazık kazandığımız paralar, insanların hayatlarından çok daha değerli. Vicdanımız yara alırken, biz insanlığımızdan kaybediyoruz. Maddi çıkarlarımız hiçbir zaman düzelemeyecek insani yaralar bırakıyor bize. Cebimize üzüldüğümüz kadar üzülemiyoruz hiçbir şeye ve onun kadar sevmiyoruz hiçbir şeyi.

[nazliyim]

Çoğumuzun hayatlarında hep bahaneler, engeller var. Ama aslında yok olan imkanlarımız değil işte! Yok olan her şeye rağmen kaybolmayan zeka ya da yetenek.

Çünkü gerçekten sivrilen zeka ya da yetenek ne kadar kötü şartlar altında olursa olsun, kendini hak ettiği yere taşıyor.

Vazgeçmek için söylemiyorum bunu; ama yok olan yanlarımızı fark edip bazı şeyleri var etmeliyiz. Yok olanın sadece imkanlar olmadığını fark etmek var etmenin ilk yoludur belkide.

[nazliyim]

bir şey söylemediğim her gün vicdanım yara alıyor. Ama yine de doğru kelimeleri toplayıp doğru şeyi söyleyebileceğime dair inancım yok. Sadece dua edebilirim o da bir şeyleri değiştirmek için çok yetersiz. Biri çıksın n’olur biri çıksın ve YETER desin.

ARTIK YETER!!

[nazliyim]

Diyelim ezdiniz. K

[nazliyim]

Tesadüf bu ya...

Aylardan aralık günlerden Salı 

Ve sen giriyorsun salı’na salı’na bütün aralıklardan yüreğime...