Isang tanong na may iba’t ibang kasagutan base sa taong nakaranas ng kabiguan. Pero bakit nga ba tayo nahuhulog sa maling tao? Siguro kasi mas pinipili nating makadama ng kasiyahan sa taong pakiramdam natin ay pangmatagalan. Pero masasabi ba natin na “mali” ang isang tao kapag hindi nila tayo minahal pabalik? Paano kung mahal naman pala nila tayo pero hindi sa paraan na gusto natin? Paano kung naibigay naman pala nila ang kaya nilang ibigay pero tayo ang may “mali”? Ang kamalian na maghangad ng higit pa sa kaya nilang iparamdam sa atin. Paano kung hindi sila mali, pero dumaan lang sila para iparamdam sa atin na tayo ay tama at sapat kahit sa panandalian lamang? Dahil sa mundong walang kasiguraduhan, may mga taong dumadaan lang. Nasa sa atin na lamang siguro kung paano natin pagyayamanin ang mga araw na sila ay nariyan. Sila, na dumadaan lamang, ay walang responsibilidad na ibalik sa atin ang kung ano man ang naibigay at naibibigay nila sa atin. Tayo lang itong tanga na umaasa. Tayo lang itong naghahangad ng higit pa sa mga bagay na sapat na. Marahil ay nararamdaman natin ang mga pagkukulang dahil matagal na tayong naghihintay? Marahil matagal na tayong nasasaktan? Pero hindi ba tayo ang dapat magsabi kung kailan dapat tapos na? Kung kailan dapat ang sakit ay wala na? Pero hindi natin kayang bumitaw kasi masarap ang magmahal. Walang taong nagmamahal na hindi nasasaktan. Pero kapag masakit na, bitaw na. Walang dapat sisihin sa kahit ano man sakit; ikaw na umaasa at sila na binibigay lamang ang kung anong dapat. Matuto tayong ilugar ang sarili natin. Siguro sa mga salitang “hindi” at “oo”, pero walang “pwede”. Hindi tayo nahuhulog sa maling tao, nahuhulog tayo sa pagmamahal na akala natin ay totoo.
discoholicmusic
stormborns
2087
ellievsbear
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
vaporwave
romaincrisis
snowghoul
turnnoffyourmind
