ciao amore @nezrnly - Tumblr Blog

Anladım ki, həsrətimin, dəyərimin bircə qram qarşılığı yox imiş. Görməzdən gəlinmək necə ağır bir yükmüş məgər. Sayəndə bunu da yaşayıram. Ən azından sən xoşbəxtsən indi. Sevdiyin yerdə, sevdiyin insanlarlasan. Səndən ötrü cəhənnəm alovunda qovrulan bu ürəyin isə fərqində belə deyilsən.

Hiss edirsənmi, bilmirəm. Amma çox darıxıram.

Qəlb qırmaq necə asandır, elə deyil? Sadəcə nir cümlə, bir neçə söz hər şeyi alt üst edə bilir. Bir mesaj darmadağın edə bilir səni. Səhvi özündə axtararaq onu günahsız saymaq, daha sonra isə tam əksini düşünmək bir döngü oldu artıq mənim üçün. O qədər yoruldum ki. Artıq sadəcə əvvəlki kimi onunla deyib gülməyi, nə qədər qəmli olsam da onun bircə mesajı ilə üzümdə güllər açmasını, gecəyə qədər onunla havadan sudan söhbət etməyə qayıtmağı istəyirəm. Ancaq bu bəlkə də heç zaman gerçəkləşməyəcək və həsrətini çəkdiyim bir insana çevriləcək o. Yenə də olan oldu. Dəyər verdim və itirdim.

Ölürdüm gözünün önündə, görmürdün.

Düz 1 il oldu. 1 ildən sonra ilk dəfə qarşılaşdıq təsadüfən. Və mən nifrət edirəm özümə bu gün. Səni görəndə qucaqlamaq, barmaqlarımı saçlarının arasından keçirmək istədiyim üçün nifrət edirəm. Sən mənə baxmazkən belə bircə dəfə gülümsədiyini görə bilməkdən ötrü gözlərimi üzünə dikdiyim üçün nifrət edirəm. Əllərini tutmağı hər şeydən çox istədiyim üçün nifrət edirəm. Qoxunu bir il sonra bircə dəfə belə olsun içimə çəkmək istədiyim üçün nifrət edirəm. Səni qısqandığım üçün nifrət edirəm. Qəlbimi yerindən çıxacaqmış kimi atdırdığın üçün nifrət edirəm. Həvəslə səni bircə dəfə görməyi gözlədiyim üçün nifrət edirəm. Səni sevdiyim üçün nifrət edirəm. Çünki imkansızsan. Və imkansız olan əzabdan başqa heç nə vermir.

Artıq gecə olduğuna görə ən böyük peşmançılığımı fikirləşib özümə nifrət edə bilərəm

2 ildir yoxsan artıq. Şəkillərini sildim, indi isə bunun peşmançılığımı yaşayıram. Simanı yavaş-yavaş unuda biləcəyim ehtimalı o qədər dəhşətlidir ki, hər gün səni xəyal edirəm. Üzünün hər bir detalını, gülümsəyişini, danışığını xatırlamağa çalışıram. Getdikcə daha da çətinləşir, amma səni unutmaq fikri belə qəlbimi parçalayır. Bir başqası səninlə hər gün deyib gülərkən mənə sadəcə gülüşünün xatirəsi və bir neçə mesajın qaldı. Artıq sadəcə təsadüfən qarşılaşsaq deyirəm. Ağlımdakı simanı təzələmək üçün belə olsa..

06:00

Zaman elə tez axıb gedir ki, artıq vaxtımı yuxu ilə xərcləmək yerinə daha az yatıb erkən saatlarda oyanmağı, bəzən isə gündoğumunu izləməyi üstün tuturam. Hər saniyəmiz dəyərlidir və bir çoxları kimi tətildir deyə günortaya qədər yatmaq çox mənasız gəlir.

Nə qədər çalışsam da özümü bağışlaya bilmirəm. Sanki dünyanın ən böyük səhvini eləmişəm kimi hiss edirəm, halbuki elə böyük bir səhv də deyil. Bəlkə də sadəcə bu günün tez bitməsini gözləməliyəm, bundan əvvəlki günlər kimi..

Sənə heç bir şey ifadə etməyən insanların düşüncələrini önəmsəmək acizlik deyil də nədi? Dünyadakı bütün xüsusiyyətlərdən, əlamətlərdən daha təsiredici və özünə heyran buraxan beyninlə parıldamaq varkən sırf birisi sən beləsən dedi deyə ümidsizliyə düçar olmaq, hər şeydən küsüb özünə qapanmaq, özünə nifrət etmək. Bəlkə də bu dünyada ən çox incitdiyimiz şey elə öz ruhumuzdu. Bəlkə də hamıdan qabaq elə ondan üzr istəməliyik. Üzr istəməyə hazırammı, o məni bağışlayarmı bilmirəm. Amma bircə onu bilirəm ki, hamı gedib özümüzlə baş-başa qaldıqda ruhumuz da bizə üz döndərsə, baxın onda gerçək yalnızlıqla üzləşərik. Bunun əzabı heç nəyə bərabər deyil.

03:48

Yenə gecə gecə oyağam. Deyəsən, yatmaq mənim üçün xəyal olub :')

Artıq bitmiş bir dostluğa... Elə bilirdim həmişə birlikdə olacıyıq, amma gördüm ki belə düşünən tək mən imişəm. Bir şeyi düzəltmək üçün çabalamaqdan yoruldum. Çünki çabalayanın tək mən olduğumu fərq etdim. Əlvida, köhnə dost. Bir gün sənə köhnə deyəcəyimi düşünməzdim.

#Spotify

Yalnızlığa can atıb eyni zamanda yalnızlıqdan qorxmaq da necə bir ikiləmdi anlamış deyiləm

02:37

Yuxusuz qalanlara salam olsun

Bəzən insan özünü o qədər dəyərsiz hiss edir ki... Utanmış, alçalmış, sanki heç bir mənası yoxmuş kimi. Fikirləri heç bir şey ifadə etmirmiş kimi. Bunun insanı necə incidə bildiyini yeni öyrəndim. Və insanın belə vəziyyətlərdə necə tək qala biləcəyini də gördüm. Bircə nəfərlə danışmağa möhtac ikən ətrafında heç kəsi tapa bilməmək insanın ağlını itirməsinə səbəb ola bilərmiş.

Bəzi insanlar bəzi insanlara hədiyyədir.

İndi hər gün bir-birimizin yanından heç nə demədən keçib gedirik sanki tanımırmış kimi. Necə bu qədər yadlaşa bildin?

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

ciao amore