@nievesneira - Tumblr Blog

Inhame

A luz da pranta.

A gota que a choiva deixou esa tarde

entre unha e outra folla de inhame.

A ondulación do borde onde comeza a ser aire.

Ninguén, aínda así, aínda aquí, coñece o noso segredo.

A fibra que dentro do corpo estira os tecidos permanece invisible.

O arco co que o planeta completa a súa órbita e segue dobrándose no seu desexo.

A luz da pranta

cando a luz de Venus

chega ás nervaduras

e a distancia se converte

nun perfume.

A linguaxe é unha gota de auga.

Pode a palabra dicir dela o que nunca se dixo

e milleiros de cantos apurarse dentro,

milleiros de ollos coma os meus que a viron sola,

a última en evaporarse,

lenta na velocidade que ten a vida

de fuxir.

A adquisición do sentido é metafórica

unha cuestión de tacto, cando os ollos se debruzan

no ceo e na terra até verse a si.

Cando a ouvimos falar de nós

quieta

cristalina.

A xoia que o día nos ofrece.

Tomémola.

https://tr3sreinos.com/2019/12/24/inhame/