TWINS Peak

a blog to say 100 things to my twins (who will probably never bother to read anyway)

[nodas-uk]

Welcome

Welcome to this Blog space

[nodas-uk]

Air traveller, frequent

ggg

[nodas-uk]

[32] hree

[nodas-uk]

Το κουτσό

«Κι αν δαγκωνόμαστε, ο πόνος είναι γλυκός, κι αν πνιγόμαστε με μια κοφτή και τρομερή και ταυτόχρονη εισρόφηση της εκπνοής, αυτός ο στιγμιαίος θάνατος είναι ωραίος.

Και υπάρχει ένα και μόνο σάλιο, μία και μόνη γεύση ώριμου φρούτου, κι εγώ σε νιώθω να ριγείς επάνω μου σαν μια σελήνη στο νερό.» 

[nodas-uk]

[34] Εντάξει, το εμπεδώσαμε τελικά ότι ο ψοφοδεής μας σινεμάς ουδέποτε ξέφυγε της φυσικής του μετριότητας. δεν μας έλαχε ο Κισλόφσκι δυστυχώς, αλλά και να τον γεννούσαμε μπορεί να έπινε φραπέ αναμένοντας το μπάτζετ του σοσιαλισμού. και στα καλλιτεχνικά σκράπες όμως. πρώτα μας έφταιγαν τα φώτα και το μιξαζ. στον δρόμο χάσαμε σενάριο και ηθοποιό -έτσι που χρίσαμε ‘κινηματογραφικό” τον ακάλυπτο. και όσοι αποφοίτησαν από την σχολή σταυράκου δεν σκάμπαζαν σενάριο και στήσιμο και το έριξαν στην μίρλα. πέθανε από τρένο και ο φωτογράφος. 

από πενήντα χρόνια ελληνικού κινηματογράφου μας έμειναν όμως στιγμές, σκηνές-κρεμμύδι που είναι δικές μας, που θα τις ξαναβλέπουμε σε θολές κόπιες  και στο youtube. η ευδοκία, το μετέωρο, ο δεκαπενταύγουστος, τα φτηνά τσιγάρα, ο “γκρέμισέ το” στο όλα είναι δρόμος και ο πρώιμος κοφτερός περάκης (καλύτερη νεο-ελληνική ταινία το Βιος και Πολιτεία). και πάνω απ’ όλα μια δεκάδα ατάκες να τις αναμασάμε σαν γέροι στα παιδιά μας. 

[nodas-uk]

Μόνοι τους

[35] 

[nodas-uk]

Σινεμά: Σουρεάλ

[36] Και όμως στις δέκα καλύτερες ταινίες μου χώρεσαν 3 που ουδέποτε μπόρεσα να καταλάβω. Όπως φαίνεται το Mullholand Drive ούτε ο δημιουργός του κατάφερε να το τιθασεύσει. Αντίθετα ο Kwai στο “In The Mood for Love” (και στην εξέλιξή του, το “2046″) μαστορεύει εικόνες, συνθέτει ατμόσφαιρα και σε πάει από το χέρι σε έναν άλλο κόσμο. Αυτό είναι κινηματογράφος. Και πιο γήινος, προβληματισμένος και φευγάτος, ο Καουφμαν, η τρελή πένα του αμερικάνικου off-hollywood έφαγε τα λεφτά των στούντιο γυρίζοντας την ταινία της ζωής του (”Synecdoche New York”). Δεν πειράζει που δεν βγάζεις πάντα άκρη με αυτές τις ταινίες, το κοίταγμα μετράει και ο δικός σου κόσμος μέσα τους. 

[nodas-uk]

Φιλελεύθερος (ε και;)

[37] Τι σημαίνει φιλελεύθερος; Να αποδέχεσαι τα πάντα, το διαφορετικό και το ακραίο, να αγαπάς την έκφραση του άλλου λίγο πιο πολύ από τον δικό σου κερδισμένο χώρο. 

[nodas-uk]

The new American authors

[38] David Foster Wallace, Jonathan Franzen and Mark Leyner

[nodas-uk]

George Perec [crazy]

[39] Perec’s novels, stories, experimental essays, graphics and all sort of creations have broken the norms. His books “Things” and “Life: a user’s manual” and perhaps most notably his “W” autobiographical study are something more than objects to read. they can become part of yourself, you can enter his world or take a peak into his deconstructed mind. It doesn’t matter, either way Perec doesn’t care. “Espexes d’ espaces” is meant to mess with you, not to be liked.

Died young, too young but as many say, George Perec still lives in the interpretations of a genius life. Worth trying him [again and again].

[nodas-uk]

Luigi Pirantello

[40] Οχτώ δεκαετίες μετά τον θανατό του και ο Πιραντέλλο παραμένει τόσο καινοτόμος που νομίζεις ότι τα θεατρικά του έργα γράφτηκαν χθες, από ένα φρέσκο μυαλό της εποχής μας. Οι πολλές και πρωτότυπες διασκευές του βασίζονται πάνω στο θέατρο όπως το φαντάστηκε σαν δαίμονας της σκηνής, τοποθετώντας στο φως του προβολέα φανταστικούς, τρωτούς, τρελλούς και ενίοτε υπερβατικούς χαρακτήρες και βάζοντας στο στόμα τους διαχρονικές αλήθειες. Και παίζοντας με το τι είναι αληθινό και τι δεν είναι... έργα γεμάτα εκπλήξεις. 

“Έξι πρόσωπα αναζητούν συγγραφέα”, “Ερικός ο 4ος”, “Να ντύσουμε τους γυμνούς”, “Έτσι είναι αν έστι νομίζετε”, “Απόψε αυτοσχεδιάζουμε” και πολλά άλλα, γραμμένα την δεκαετία του 1920. Τα πεζά του έχουν ένα ενδιαφέρον αλλά η αγάπη του αξίζει για τα θεατρικά του. Αν κάπου κάποιοι παίζουν τα έργα του, δοκιμάστε τα.  

[nodas-uk]

Η προ-γιαγιά

[41] Ήρεμη, αξιοπρεπής, με τον αέρα της μόρφωσης και την ταπεινότητα της ταλαιπωρημένης ζωής. 

[nodas-uk]

Top 10 Pop/Rock 90s

[42] Πάρτε και ένα Top 5, αυτά που άκουγα. Από το 5 στο 1. Αντιπροσωπευτικά των αγαπημένων (Depeche, Guns, REM, Radiohead, Queen).

[nodas-uk]

Πατρίδες

[43] Πατρίδες θα έχετε πολλές, μην πιστεύετε στις ταυτότητες και τα διαβατήρια. Εμένα η κανονική πατρίδα ήταν και θα είναι η Αγγλία. Ένας μουντός, συνεχώς μετακινούμενος βουερός τόπος όπου βασιλεύει η απλότητα, το χιούμορ, η ευγένεια και η οργάνωση. Όπου ο κόσμος είναι λίγο παραπάνω θλιμμένος και πιωμένος αλλά και συνάμα δημιουργικός και κοσμοπολίτης, ακόμα και στην επαρχιώτικη του εκδοχή που γνώρισα. Και μαγικός στην Πρωτεύουσα. 

Coventry (Warwick), Leamington Spa, Shrivenham & Swindon, Oxford, Lincoln και πάντα επιστρέφοντας στο Λονδίνο. Τόποι διαμονής. Και επισκέψεις και δουλειές ολόγυρα, Σκωτία, Middlesborough, York, Bristol και αλλού. Η Μεγάλη Βρεττανία είναι ο τόπος μου, ασχέτως κατοικίας και λοιπών στοιχείων. Ίσως κάποτε την ανακαλύψετε, μπορεί και να μην την αγαπήσετε, who cares... οι πατρίδες, οι σημαίες και οι αγάπες είναι του καθένα το δικαίωμα. 

[nodas-uk]

[44] Συλλέκτες γνώρισα πολλούς. Με την ευκαιρία να πω ότι δεν τους συμπαθώ ιδιαίτερα όσους στοιμάζουν παλιά αντικείμενα και μνήμες και τόνους φωτογραφιών και αντικειμένων. Ίσως κάποτε όλη αυτή η συλλογή και διαδοχή πραγμάτων να είχει κάποιο νόημα. Αλλά για εμένα πετάς τα πάντα και η μνήμη μένει. Τόσο απλά οπότε αναμένετε να παραλάβετε άδειες ντουλάπες. 

Τα παραπάνω αντικείμενα δεν θα τα βρείτε λοιπόν πουθενά αλλά είναι τα “πρώτα”. Ξεκίνησα ως προγραμματιστής και κάποτε άλλαζαν οι υπολογιστές σαν τα πουκάμισα. Εκείνα τα θεόρατα κουτιά που τα βιάζαμε βάζοντας και βγάζοντας εξαρτήματα μέχρι να τα εξαντλήσουμε. Τα παραπάνω αντικείμενα είναι όμως τα αξέχαστα πρώτα. Ο πρώτος κανονικός προσωπικός υπολογιστής, ένας ανεπανάληπτα ακαλαίσθητος Olivetti (Prodest PCII) χωρίς σκληρό δίσκο (μόνο δισκέτα παίδες και αυτή κάπου στο Megabyte). Το πρώτο laptop, ο Compaq Armada που δόθηκε στον φίλτατο Ανδρέα και αποσβέστηκε κανονικά. Το πρώτο Apple Mac, το άνοιξα ένα βράδυ στην Αγγλία και από τότε αγάπησα το δαγκωμένο μήλο και όλα του τα εργαλεία για βλάκες. Και στα δικά σας πρώτα. 

[nodas-uk]

Πανόρμου γωνίες

[45] Χεστήκαμε που πάλιωσε λίγο το μέρος, και που μεγάλωσαν λίγο οι θαμώνες και άλλαξε ο χαρακτήρας στα μπαράκια της περιοχής. Στην Πανόρμου διαχρονικά την περάσαμε πολλές φορές ως τελειωμένοι εικοσάρηδες και μέχρι τα παρά κάτι σαράντα. Περισσότερο στο “Ποτοπωλείο” ή στα τραπεζάκια έξω στις γωνίες των δρόμων τα καλοκαίρια. Εκεί πιαστήκαμε σε παρέες, χαρίσαμε βιβλία σε σερβιτόρους και φτιάξαμε κεφάλι... μετά από ταινίες στον Δαναό ή το Πλάζα... και πριν από σουβλάκια. Απέναντι ταβέρνες να ψήνουν μέχρι νωρίς τα ξημερώματα. Μετά ένα ανέβασμα στην Κηφισίας και άλλη μια μνήμη να την θυμάσαι. 

[nodas-uk]

[46] Δεν υπάρχει κάτι να περιγράψει τον Ερνέστο Σαμπάτο. Πανέμοφρα βιβλία και παράφορα όλα... Το Τούνελ αγχωτικό και γρήγορο, το Περί Ηρώων και Τάφων γεμάτο, το Πριν το Τέλος μια γλυκιά παρηγορητική αποτίμηση. Και όλα του υπέροχα. Αξίζει.