Αυτόν τον κόσμο που μίσεις. Που το βράδυ ευχόσουν το φως του ήλιου να μην ήταν αρκετό για να ξανά ανοίξει τα μάτια σου. Που περπατάς κοιτώντας την οθόνη σου , που δέχεσαι το φως και την άνοιξη και τις μυρωδιές που προσπερνάς. Όλα για εσένα φτιάχτηκαν σε αυτόν τον κοσμο. Με τοση λεπτομέρεια και ανακριβής ακρίβεια . Όπως φροντιζεις να μη κουνιέσαι πολύ όταν κοιμάται πάνω σου αυτός που αγαπας. Και του κρατας το κεφάλι . Ετσι ο ήλιος βγαίνει αργα να σε σηκώσει χωρίς να σε ενοχλήσει , και ετσι αργα τον διαδέχεται το σκοταδι. Όπως οι εποχές ταίριαξαν αμεσως με τα άνθη και τον καιρό που τις συνόδευε. Γιατί όπως δε θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου πουθενά αλλου, δε θα μπορουσες να φανταστείς και ένα τριαντάφυλλο μέσα στο χιόνι το χειμώνα . Γιατί ο κόσμος αγαπησε και φρόντισε τα λουλούδια του. Και αγαπησε και έφτιαξε τον ουρανό να συνοδεύει την διάθεση σου . Γιατί ο κόσμος σου έδωσε να φας , σου έδωσε ένα σκύλο να χαϊδέψεις , σου έδωσε την μυρωδια των γιασεμιών . Τα χωράφια με τα στάχυα και τις μαργαρίτες . Τον ηχο από τα τζιτζίκια και τα γατάκια στις 6 το πρωί. Τις αμυγδαλιές που σου θυμιζουν πως ο ερωτας θέλει μια άνοιξη να γεννηθεί και άλλη μια να μαραθεί. Αυτος ο κόσμος που συχνά προσπερνάς περιμένει να τον κανεις δικό σου. Δε θέλει να φύγεις από τη ζωή. Δημιούργησε εσένα. Σου έδωσε πόδια να τρέχεις και να πατάς στο χώμα του. Σου έδωσε ένα σώμα να αγγιζεις και να αγγίζεται δίνοντας σου ηδονή κάθε φορά που βρίσκεται μέσα σου, σαν αυτούς που βουτάνε το χέρι τους στο θαλασσινό νερό να πιάσουν την άμμο. Σου έδωσε μάτια με διεσταλμενες κόρες οποτε έβλεπες τις ομορφιές του. Όλα μέσα σου τα έκανε να λειτουργούν με τοση προσοχή. Η παραμικρή βλάβη θα μπορούσε να σε σκοτώσει . Όμως κοιτά που είσαι εδώ. Πόσο αγώνα κανει το σώμα σου για να επιβιώνει; Μια καρδιά έχει. Και μπόλικο αιμα. Και τι κανεις; Της πετάς καπνό και οινόπνευμα. Την καταριέσαι που χτυπάει . Ολα φτιάχτηκαν για ένα λογο. Πολύ πριν πάρουν όνομα τα πάντα πάνω στον κοσμο. Όλα υπήρχαν μέσα σου. Δε σου έμαθε κανεις να χαμογελας . Μα το είχες μέσα σου. Δε σου είπε κανεις να χυνεις δάκρυα όταν κλαις. Μα το ήξερες ήδη. Ολα έγιναν για εμας σε αυτόν τον κοσμο. Τον κοσμο που ξεχνάς να παρατηρείς. Τον κοσμο που φοβασαι . Που έφτιαξες τοίχους πάνω του και κλείστηκες μέσα τους γιατί σου φανηκε πιο ασφαλή να βρίσκεσαι εκεί παρά έξω . Γιατί ο μπετός μπόρεσε να σε περιορίσει . Και εσυ ξεχνάς να ζεις συνήθως. Γιατί όλα φτιάχτηκαν για καποιο λογο σε αυτό τον κοσμο . Και εσυ, Σιγουρα δε δημιουργήθηκες για να συναντήσεις καποιον άλλον, η για να πονάς, ή για να σε εγκλωβίσουν οι τοίχοι σου. Όλα έγιναν για εμας σε αυτόν τον κοσμο. Και ίσως να το καταλάβουμε αργα, όταν θα γινονται για άλλους.
