Σχεδόν Το Κορίτσι Σου

[visualartform]

Άνοιξε το φως

Κλείσε τα παράθυρα

Φέρε μου την ομπρέλα

Εγώ ορίζω τον κόσμο

Εμείς κανονίζουμε πως θελουμε να νιώθουμε

Τουλάχιστον επιφανειακά

Και σήμερα θέλω να κρυώνω

Και να περπατήσω έξω ξυπόλυτη

Και να χαιρετάω όποιον βλεπω

Και να έχω ελπίδες για τον κόσμο

Έκανα λαθος μαμά .

Δεν έχω ελπίδες

Την ώρα που περπάταγα πάτησα τόσα γυαλάκια από σπασμένες μπυρες

Σχεδόν πάτησα μια βελόνα

Τότε σκέφτηκα ποσό βρόμικοι είμαστε τελικά σαν είδος.

Νιώθουμε ότι όλα είναι δικά μας και ότι μπορούμε να επιβληθούμε σε αυτά

Υπάρχει κόστος τελικά; Ναι. Αλλά οι περισσότεροι δε το καταλαβαίνουν ποτε στη ζωή τους. Και όσοι το καταλαβουν.. λογικά τρελένονται

Έχεις διαβάσει ποτε για τους αστροναύτες;

Ποσό δυστυχισμένες ζωές είχαν;

Πως έπαιρναν διαζύγια και πέθαιναν νωρίς και στρέφονταν στο αλκοόλ και καταστρέφονταν .

Έχεις αναρωτηθεί μετά γιατί;

Όλοι που φτάνουν κάπου ψηλά δεν είναι ποτε χαρούμενοι.

Γιατί;

Γιατί πηγαν στο φεγγάρι

Και όταν μετά από χιλιάδες καταξιωμένους τίτλους και δεκαετίες εκπαίδευσης και δουλειά και ‘μπραβο’ έφτασαν τελικά στον τελικό στόχο τους

Και είδαν την γη

Κατάλαβαν ποσό μικροί και ασήμαντοι τελικά είμαστε

Ποσό πλασματικά είναι όλα όσα έχει δημιουργήσει η κοινωνία και οι αξίες που έχει και τα πρότυπα που επικρατούν.

Πρέπει να δουλεύεις πρέπει να φτιάξεις μια οικογένεια αλλιώς το μόνο αποτέλεσμα είναι να καταλήξεις στον δρόμο γεμάτος από απαξιωτικά βλέμματα

Η κοινωνία σε λέει αυτόνομο αλλά δε σε αφήνει ποτε να ‘φυγεισ’ από αυτήν.

Και εκείνη την ώρα

Στο φεγγάρι

Όλοι αυτοί οι κόποι έμοιαζαν τόσο ανούσιοι

Και τώρα είμαι εδώ

Κάπου στα αναφιωτικα

Και όπως ανέβαινα στους βρόμικους δρόμους είδα το φεγγάρι

Και δε φαντάζεσαι ποσό μεγάλο και λαμπερό φαινόταν

Και εκείνη την ώρα είχα το φεγγαρι τόσο κοντά που σχεδόν μπορούσα να το πιάσω.

Και εκείνη την ώρα ένιωθα ο μοναδικός άνθρωπος που ήταν τόσο κοντά στο φεγγαρι και ετοιμαζόταν να το πιάσει

Έτσι εγώ,

Άνοιξα τα χέρια μου διάπλατα σαν να κάνω αγκαλιά την ύπαρξη μας

Και έπεσα στο κενό.

[visualartform]

‘Προσοχή παρακαλώ, όταν ακούτε τον χαρακτηριστικό ήχο , για το κλείσιμο των θυρών του συρμού, Παρακαλείσθε να απομακρυνεστε από αυτές διότι θα αναχωρεί αμέσως, ευχαριστώ.’

Το ξέρω .

Το ξέρω ότι όσο το διάβαζες αυτό μπορούσες σχεδόν να το ακούσεις, με την ίδια φωνή που υπάρχει κάθε μέρα χρόνια τώρα στην αναμονή για τον ηλεκτρικό.

Το ξέρω.

Περιμένω τόση ώρα μαζί σου το τρένο και είναι η μόνη φορά που το περιμένω και εύχομαι να αργήσει όσο πιο πολύ γίνετε.

Αλλά μόνο τις φορές που περιμένουμε να αργήσει θα έρθει στην ώρα του.

Και δεν κάνω τίποτα.

Και αυτό το ξέρω.

Απλά σου κρατάω το χέρι και κοιτάμε κάτω

Κοιτάμε την ταμπέλα που λέει ότι αναχωρεί σε 6 λεπτά

Κοιτάμε τους γύρω μας

Κοιτάμε τα πάντα εκτός από εμάς

6 λεπτά

Μα νιώθω ότι έχω χρόνο να σώσω την σχέση μας και να σε κάνω να με αγαπήσεις

Παρακαλείσθε να απομακρυνεστε από όσους αγαπάτε και περιμένουν μαζί σας το τρένο, διότι θα αναχωρεί αμέσως, ευχαριστώ

Και τότε ήρθε

Και πανικοβλήθηκα , και το είδα στα μάτια σου,

Τελείωσε.

Και περπατάς γρήγορα μέσα στο τρένο και σου τραβάω λίγο το χέρι αλλά ο χαρακτηριστικός ήχος μας θυμίζει ότι πρέπει να απομακρύνουμε τα χέρια μας από τις πόρτες

Έτσι, φεύγει το τρένο

Και έφυγες και εσυ

Εγώ μόνο έμεινα εκεί και περίμενα , πέρασαν τόσα τρένα μέχρι που ήρθε το τελευταίο

Αποσύρεται

Εκεί κατάλαβα ότι δεν θα ξανά έρθεις ποτε.

Ξέρεις τι ήταν το χειρότερο ,

Ότι δε χωρίσαμε επειδή ερωτεύτηκες κάποιον αλλον

Η επειδή εγώ είχα τα δικά μου

Η επειδή δε σου άρεσε ο τρόπος που τρώω και τα ρούχα που φοραω

Χωρίσαμε τις ζωές μας επειδή δε θα γινόταν ποτε να είμασταν μαζί

Επειδή εσυ έπρεπε να φύγεις και εγώ έπρεπε να μείνω

Επειδή είχες το μέλλον σου

Και την καριέρα σου που ελεγες

Και τις προτεραιότητες

Επειδή έπρεπε να φύγεις

Επειδή έπρεπε να μείνω

Σε παρακαλώ

Προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας

Σε παρακαλώ

Προσοχή στο κενό, που δημιουργήθηκε μεταξύ μας

Να απομακρυνθείς όταν ακούσεις τον χαρακτηριστικό ήχο..

Αυτόν του ξυπνητηριού που μας θυμίζει ότι δεν μπορούμε να βρεθούμε πουθενά αλλου πια.

Εκτός από τον ύπνο.

[manatakatafera]

Μ'αρέσουν τα μαλλιά σου.

Ξέρω ότι δεν με αγαπάς πια.

Ήθελα πολύ να σε συναντήσω το πρωί.

'Και εγώ.'

Άν και δε σε πίστεψα,

Ταξίδεψα.

Πονάει να πας κάπου που ξέρεις ότι θα είναι η τελευταία φορά

Μα έκανα αυτό που κάνουμε πάντα για να λέμε ψέματα στον εαυτό μας

Μια λούπα.

Τις στιγμές μαζ. Τις στιγμές που με αγαπούσες. Τις μέρες που με επιανες από το πρόσωπο με τα 2 σου χέρια και απλά με κοιτούσες. Μια λούπα. Τις νύχτες που με λάτρευες. Τις νύχτες που τυλιγωσουν πάνω μου και μου ψιθυριζες πόσο πολύ σου αρέσω.

Κάπως έτσι

Ένιωθα ξανά ότι τίποτα δε χάθηκε,

Οτι είσαι ακόμα εδώ, και με αγαπάς

Μέχρι που σε είδα

Μακαρι να με αγκάλιαζες λίγο παραπάνω

Κάποτε με αγαπούσες

Τώρα θέλεις να φύγω γρήγορα για να σου είναι λιγότερο αβάσταχτο και βαρετό το να με σκοτώσεις

Ακόμα νιώθω ότι με αγαπάς

Και σε τραβάω πάνω μου και ας έχεις παγώσει

Το είπες

'Θέλω να σπασουμε'

Έπρεπε καλύτερα να πεις,

Θέλω να σπάσεις

Να σε διαλύσω

Να σε σκοτώσω

Να σε κάνω κομμάτια

Γιατί το ταξίδι του γυρισμού σου

Μόνο εσυ θα είσαι η πληγωμένη .

Το ήξερα ότι θα έφευγες άλλα ξεκίνησα να κλαίω και να αναρωτιέμαι.

Και δεν εκανες τίποτα

Με κοιταξες με λύπη

Δηλαδή κοιταξες τα αισθήματα μου με λύπη.

Αυτά που έχουν πεθάνει σε εσένα,

Και έκλεισες αργά την πόρτα

Σαν να διαγράφεις την εικόνα σου για πάντα,

Τα μάτια σου δεν είχαν άλλο χρώμα

Και εγώ πίσω στο ταξίδι

Το ήξερα ότι θα πέθαινα απόψε,

Απλά ηλπιζα να με έσωνες.

Τα μηνύματα μου στάλθηκαν και το βράδυ και τις επόμενες μέρες

Εσυ απλά δεν τα κοιταξες ποτέ

Γιατί όταν σβήνει η αγάπη

Πεθαίνω για εσένα

Και πεθαίνω για εσένα.

[manatakatafera]

Νομίζω μερικές φορές ξεθωριάζω όπως σε εκείνη την φωτογραφία της αναλογικής. Όσο φοβάμαι να ανοίξω το καπάκι για να μην μπει φως άλλο τόσο φοβάμαι να βάζω κόσμο στην ζωή μου. Πρέπει να γίνω όσο πιο κινηματογραφική μπορώ για να με θυμάσαι. Να γίνω πληγή που μόνο θα ανοίγει. Φοβάμαι που ξέρω πως σε 20 χρόνια θα σουφρώνεις τα φρύδια σου για να με θυμηθείς. Φοβάμαι που το Instagram σε κάποιες δεκαετίες θα γεμίσει με χιλιάδες νεκρούς λογαριασμούς . Φοβάμαι όταν ακούω σειρήνες έξω & απότομα φρεναρίσματα & χαστούκια στον τέταρτο όροφο .Όλα είναι τόσο εύθραυστα & αντί να τα κοιτάξουμε προσεχτικά τρέχουμε ο ένας πάνω στον άλλον. Πίνουμε μέχρι να γυρνάνε όλα στο δωμάτιο εκτός από το άτομο που θελουμε. Γεμίζουμε το σώμα μας με τόσα πολλά δάκρυα που φτάνουν μέχρι τα μάτια. Αδειάζουμε το σπίτι από όλα όσα μας την θυμίζουν, αφαιρώντας ακόμα & τον καθρέφτη. Γυρνάμε να κοιτάξουμε όταν φεύγει για να δουμε αν μας ξέχασε ήδη. Δενόμαστε με τον άλλον με τόσο τοξικό τρόπο, σαν να περνάμε ένα σκοινί στον λαιμό μας & να μας πνιγεί όσο απομακρύνεται από’μας

Οι τελευταίες μέρες εδώ ήταν τόσο φωτεινές που αμφιταλαντευόμουν στο αν θέλω να κάνω βόλτες ή να αυτοκτονήσω.

Συνέχεια νιώθω κάτι να σαπίζει μέσα μου.

Είναι τόσο μεγάλο που δεν ξέρω αν είναι οι πνεύμονες μου ή εσυ.

Μερικές φορές ελπίζω να’ναι οι πνεύμονες μου.

Να μάθουμε να ανοίγουμε το φως & ας καούν οι φωτογραφίες . Όταν φεύγουμε να αφήνουμε τους ανθρώπους καλύτερους απ’ότι τους γνωρίσαμε . Να μην λέμε συγνώμη συνεχώς & να μην ξεριζώνουμε τα λουλούδια.

Να μην φτάνει η νύχτα για να θυμηθούμε πως δεν αξιοποιήσαμε καλά την ημέρα.

[manatakatafera]

Νομίζω μερικές φορές ξεθωριάζω όπως σε εκείνη την φωτογραφία της αναλογικής. Όσο φοβάμαι να ανοίξω το καπάκι για να μην μπει φως άλλο τόσο φοβάμαι να βάζω κόσμο στην ζωή μου. Πρέπει να γίνω όσο πιο κινηματογραφική μπορώ για να με θυμάσαι. Να γίνω πληγή που μόνο θα ανοίγει. Φοβάμαι που ξέρω πως σε 20 χρόνια θα σουφρώνεις τα φρύδια σου για να με θυμηθείς. Φοβάμαι που το Instagram σε κάποιες δεκαετίες θα γεμίσει με χιλιάδες νεκρούς λογαριασμούς . Φοβάμαι όταν ακούω σειρήνες έξω & απότομα φρεναρίσματα & χαστούκια στον τέταρτο όροφο .Όλα είναι τόσο εύθραυστα & αντί να τα κοιτάξουμε προσεχτικά τρέχουμε ο ένας πάνω στον άλλον. Πίνουμε μέχρι να γυρνάνε όλα στο δωμάτιο εκτός από το άτομο που θελουμε. Γεμίζουμε το σώμα μας με τόσα πολλά δάκρυα που φτάνουν μέχρι τα μάτια. Αδειάζουμε το σπίτι από όλα όσα μας την θυμίζουν, αφαιρώντας ακόμα & τον καθρέφτη. Γυρνάμε να κοιτάξουμε όταν φεύγει για να δουμε αν μας ξέχασε ήδη. Δενόμαστε με τον άλλον με τόσο τοξικό τρόπο, σαν να περνάμε ένα σκοινί στον λαιμό μας & να μας πνιγεί όσο απομακρύνεται από’μας

Οι τελευταίες μέρες εδώ ήταν τόσο φωτεινές που αμφιταλαντευόμουν στο αν θέλω να κάνω βόλτες ή να αυτοκτονήσω.

Συνέχεια νιώθω κάτι να σαπίζει μέσα μου.

Είναι τόσο μεγάλο που δεν ξέρω αν είναι οι πνεύμονες μου ή εσυ.

Μερικές φορές ελπίζω να’ναι οι πνεύμονες μου.

Να μάθουμε να ανοίγουμε το φως & ας καούν οι φωτογραφίες . Όταν φεύγουμε να αφήνουμε τους ανθρώπους καλύτερους απ’ότι τους γνωρίσαμε . Να μην λέμε συγνώμη συνεχώς & να μην ξεριζώνουμε τα λουλούδια.

Να μην φτάνει η νύχτα για να θυμηθούμε πως δεν αξιοποιήσαμε καλά την ημέρα.

[manatakatafera]

Η προετοιμασία για νέες αρχές & χωρισμούς ήταν ανέκαθεν εφικτή & ελάχιστα υποφερτή. Με τον θάνατο, τι θα κάναμε; Βρίσκομαι στο ίδιο σπίτι που ξέρω ότι εκείνο το άτομο σε λίγες μέρες θα χωθεί κάποια μέτρα κάτω από το χώμα. Πολύ άσχημο εκείνος που το πρωί μετακινιέται & χαμογελάει να χτυπηθεί ξαφνικά από την ζωή & το απόγευμα να μην αντιδράει πια. Οφείλουμε να το ξεπεράσουμε γιατί είναι η ροή της ανθρωπινης ανακύκλωσης , παρολαυτα είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι σήμερα το βράδυ το άτομο που παρακολουθήσαμε να μπαίνει μέσα στο χωμα δαγκώνεται από μικρά μυρμήγκια μέχρι να μη μείνει τίποτα. Λιγότερο εύκολο θα ήταν να καταλάβουμε τα γκρεμισμένα σπίτια που πατάμε με τα παλιά πράγματα που έχουν μείνει μέσα. Που λίγα χρόνια πριν στα ερείπια περπάταγε ζωή , κοιμόντουσαν παιδιά πατάγανε το πάτωμα που πάτησες & εσυ τώρα . Γιαυτο σήμερα όταν χάσεις την ρουτινα σου & δεν ξανά μπορέσεις να ακούσεις την φωνή του η τα βήματα του στα σκαλιά, πρόλαβε τουλάχιστον να πεις ένα σαγαπώ . Αυτό τουλάχιστον δεν πεθαίνει ποτέ.

[manatakatafera]

Ιδού η ανθρωπότητα με τα άλογα όντα ζούνε για να δημιουργήσουν ζωή & να την πλάσουν στα μέτρα τους. Ένα σκυλάκι , ένα παιδί. Τι διαφορά έχει; Βάλε & στα 2 το όνομα που θες ή που ορίζει η παράδοση. Λέγε τους λέξεις μέχρι να τις επαναλάβουν η να αντιδράσουν σαυτες. Τραβά τα βίντεο να παίζουν & να λένε το όνομα σου . Το δικό μου παιδί ήδη μιλάει εσένα γιατί λέει μόνο δυο λέξεις; Φτιάξε το ζωάκι σου όπως εσυ θες & μετά βγάλε το στον κόσμο για να το κανείς τον άνθρωπο που εσυ θες. Έτσι είμαστε. Όχι όμως όλοι. Γι’αυτο. Όσο περιμένουμε την επόμενη μέρα που θα φέρει την Παρασκευή. Όσο εργαζόμαστε υποχρεωτικά . Όσο αγαπάμε μόνο μέχρι εκεί που αντέχουμε & μόνο τον καθρέφτη μας. Θα μείνουμε ένα μάτσο έξυπνα ζωάκια.

[manatakatafera]

Μ'αρέσουν τα μαλλιά σου.

Ξέρω ότι δεν με αγαπάς πια.

Ήθελα πολύ να σε συναντήσω το πρωί.

'Και εγώ.'

Άν και δε σε πίστεψα,

Ταξίδεψα.

Πονάει να πας κάπου που ξέρεις ότι θα είναι η τελευταία φορά

Μα έκανα αυτό που κάνουμε πάντα για να λέμε ψέματα στον εαυτό μας

Μια λούπα.

Τις στιγμές μαζ. Τις στιγμές που με αγαπούσες. Τις μέρες που με επιανες από το πρόσωπο με τα 2 σου χέρια και απλά με κοιτούσες. Μια λούπα. Τις νύχτες που με λάτρευες. Τις νύχτες που τυλιγωσουν πάνω μου και μου ψιθυριζες πόσο πολύ σου αρέσω.

Κάπως έτσι

Ένιωθα ξανά ότι τίποτα δε χάθηκε,

Οτι είσαι ακόμα εδώ, και με αγαπάς

Μέχρι που σε είδα

Μακαρι να με αγκάλιαζες λίγο παραπάνω

Κάποτε με αγαπούσες

Τώρα θέλεις να φύγω γρήγορα για να σου είναι λιγότερο αβάσταχτο και βαρετό το να με σκοτώσεις

Ακόμα νιώθω ότι με αγαπάς

Και σε τραβάω πάνω μου και ας έχεις παγώσει

Το είπες

'Θέλω να σπασουμε'

Έπρεπε καλύτερα να πεις,

Θέλω να σπάσεις

Να σε διαλύσω

Να σε σκοτώσω

Να σε κάνω κομμάτια

Γιατί το ταξίδι του γυρισμού σου

Μόνο εσυ θα είσαι η πληγωμένη .

Το ήξερα ότι θα έφευγες άλλα ξεκίνησα να κλαίω και να αναρωτιέμαι.

Και δεν εκανες τίποτα

Με κοιταξες με λύπη

Δηλαδή κοιταξες τα αισθήματα μου με λύπη.

Αυτά που έχουν πεθάνει σε εσένα,

Και έκλεισες αργά την πόρτα

Σαν να διαγράφεις την εικόνα σου για πάντα,

Τα μάτια σου δεν είχαν άλλο χρώμα

Και εγώ πίσω στο ταξίδι

Το ήξερα ότι θα πέθαινα απόψε,

Απλά ηλπιζα να με έσωνες.

Τα μηνύματα μου στάλθηκαν και το βράδυ και τις επόμενες μέρες

Εσυ απλά δεν τα κοιταξες ποτέ

Γιατί όταν σβήνει η αγάπη

Πεθαίνω για εσένα

Και πεθαίνω για εσένα.

[manatakatafera]

Είσαι η πιο όμορφη κοπέλα που ξέρω.

Έχω κόκκινα φώτα ,

Έχω μακριά μαλλιά,

Έχω γκρι μάτια

Έχω αγάπη, αγάπη, αγάπη.

Μην ανησυχεις αν δεν ταιριάζουμε. Θα ταιριάξω εγώ με 'σένα. Ξέρω να μεταμορφώνομαι για να με αγαπάνε.

Έγινα αυτό που ήθελες.

Και σε έκανα αυτό που ήθελα. Στο μυαλό μου.

Κρατάω τα καλά.

Και τώρα,

Πάγωσες.

Όταν ήρθα να σε δω & όλοι σε χαιρέτησαν περίμενα να τρέξεις σε εμένα. Ήμουν ξεχωριστή έτσι δεν είναι; Μα άργησες τόσο να έρθεις στο μέρος μου. Ίσα που με ειδες

Και τώρα,

Πέθανες.

Πως σκοτωσες τόσο γρήγορα όσα ένιωθες για εμένα;

Ένιωσα το άδειο μέσα σου να με κοιτάζει,

Ένιωσα τους παλμούς σου να'ναι ήρεμοι ,

Είδα τις εκφράσεις του προσώπου σου να μην αλλάζουν ,

Και ο ήχος της φωνής σου να'ναι βαρετός.

Το είχα καταλάβει.

Αλλη μια φορά,

Ήρθα δεύτερη.

Έχω κόκκινα φώτα

Αλλά δεν έχω εσένα να σε βλέπω κάτω από αυτά .

Έχω κοντά μαλλιά

Έχω αγάπη, μίσος, αγάπη. Το ίδιο πραμα.

Άραγε θα μπορούσες να με μισήσεις για αλλη μια φορά;

Μείνε τώρα μακριά μου

& πες τους ότι κέρδισες

& ότι μόνο εγώ κλαίω

Έχω αγάπη. Είσαι κούφια.

[manatakatafera]

[manatakatafera]

Ακούω γνώμες

[manatakatafera]

Έχεις καιρό να ανεβάσεις και μου λείπουν πολύ τα λόγια σου... Αναμένω

Επέστρεψα .

[manatakatafera]

Το κείμενο που έχεις ανεβάσει μαζί με μια φωτογραφία τώρα πρόσφατα το έχεις δει κάπου ή είναι δικό σου;

Όλα είναι δικά μου.

[manatakatafera]

22:30 "θα διαβασω ενα δυο ποστ απο εδω και τελος" 00:12 "τωρα σε λιγο βγαινω"

❤️

[manatakatafera]

Ξεκίνησα να διαβάζω αυτα που γραφεις και ειπα να ανοιξω ενα κρασι. Ειχα καιρο να κλαψω πίνοντας.

Που να δεις πως είναι να πινεις κλαίγοντας

[manatakatafera]

Πόσο περνάνε τα χρόνια ..

φίλοι , πόσοι φίλοι , όλοι

Στο σχολειο

Πόσα χρόνια

Τόσα ονόματα , τα θυμάσαι όταν βλέπεις τις κίτρινες φωτογραφίες

Και τις θάβεις σε συρταρια με τα γράμματα τους

Γιατί τώρα ίσως ξέχασες το όνομα τους

Η ίσως δεν τα κατάφεραν

Πόσες αγάπες

Ποσα ονόματα

Αυτά τα θυμάσαι

Τουλάχιστον τα περισσότερα

Ποσο κλάμα

Τώρα γελας με αυτό , δε το περιμενες

Τώρα ποιον εχεις;

Ποτά, τσιγαρα

Πόσες τσίχλες πριν γυρίσεις σπίτι

Ποσα νευρα στη μαμα

Γράφεις κείμενα για ερωτες και ανθρώπους μιας βδομάδας και δε νιωθεις άνετα να πεις Σαγαπω στη μαμα.

Μόνη , μακρια της

Τώρα ελευθερία

Λουλούδια

Πόσα λουλούδια ,

Εχεις έναν κήπο που ποτίζεις πλέον μόνη

Και ένα τραπέζι με 3 καρέκλες που καθεσαι , πάλι μόνη

Γονείς ;

Καπου θα’ναι & αυτοί

Μα τους ξεχνάς

Μεγαλώνεις

Τα παιδιά φευγουν

Άντρες

Που πήγαν τώρα;

Μεγάλωσαν & εκείνοι

Αλλάξανε

Δε κυνηγάνε τιποτα

Δεν ανεβαίνεις σε μηχανές

Ούτε γελας ούτε κοιτάς να ντυθείς καλά

Ούτε περπατάς πολύ

Κουράζεσαι

Πόσο τα χέρια σου ζαρωσανε

Σε τσαλακώνουν τα χρόνια και ο πονος

Που είναι οι φίλοι ;

Γιατί λιγόστευαν όσο μεγάλωναν

Γιατί δεν τους μετράς ούτε στα δάχτυλα

Ίσως γίναμε βαρετοί

Μόνη

Και εκείνη η νυχτα

Μια εφτανε

Που να είναι η μαμα σου τώρα ;

Που να ξέρεις

Που πήγε το καντήλι που χρόνια σβήνει

Τώρα είσαι εσυ γιαγιά

Και τώρα κλαις

Με τα μικρα σου μάτια που γέμισαν τόσα δάκρυα που δε βλέπεις .

Καπου πονάς μα φωνή ;

Που φωνή ;

Ούτε να τραγουδήσεις δε μπορείς πια ,

Και καπου κρατηθηκες στο τραπέζι

Και εκλαιγες και ηθελες βοήθεια

Και διαγράφτηκαν όλα τα αλλά πρόσωπα

Και φωναζες μόνο ένα πράγμα μέχρι να σε βρουν

‘Μαμά’

[manatakatafera]

Ο κάθε άνθρωπος σέρνει τη ψυχή του πίσω του. Όσοι πολύ καλοί είναι περπατάνε σκυφτοί και αργα από το βάρος. Όσοι καθόλου πιο γρήγορα και πιο όμορφα . Μέχρι να κοιτάξεις τι κρύβουν ,