...

Tebessüm nasıl yerleşir yüze?

[nurcansmsk]

Ali Osman "EFENDİ"

14 .12.2023

Bugün, güzel dedem, annesinin ona seslendiği isimle nam salan "efendi dedem" vefat etti.

Adı Ali Osman'dı, lakabı Efendi. Hem ismiyle, hem lakabıyla müsemmaydı.

Çocukluğumun gelmesi beklenen oyun arkadaşı, köye varmanın heyecanı... Son senelerde konuşurken duygulandığım güzel insan...

Annesinin sözünü çiğnememek için çok sevdiği Istanbul'dan köyüne dönen, her gün annesinin yanında olduğu halde ona özlemini yazdığı şiirde "bayramdan bayrama elini öptüğüm annem..." mısralarıyla anlatan dedem... Çocuklarını güzel yetiştiren, bizi güzel seven dedem...

Vefatından sonra ceketinin cebinden de el yazısıyla bir şiir çıktı. "Zor oluyor ihtiyarlık" koymuştu adını. İnsanları yormaktan öyle çekiniyordu ki, vücudunun onu o hale sokmasından, varmak istediği yollara, insanlara varamamaktandı zorlanması. Döktürmüştü yine.. "... Dedesisin sen onların/seni sever torunların..." diyordu bir kısmında. Bu mısralarını görünce "çok ama çok sevdik dedem" diyebildim. Nasıl sevilmezdi ki senin gibisi.

Mekanın cennet, makamın âli olsun

Efendi Dedem...

[nurcansmsk]

Dün kek yiyorduk şimdi halimize bak Nurcan deyiverdi. Öyleydi kek yiyor ve her şeyi nasıl da yiyebildiğimizle dalga geçiyorduk. Bugün mü? Çocuklarının babası can yoldaşı Hakka yürümüştü.

Takdiri ilahi diyebildim. Yokluğuna alışacağım ama onu çok özleyeceğim diyordu.

Çocuklara kimse belli etmesin. Ben onlarla tek başıma konuşacağım. Benden duyacaklar diyordu. Her sıkıldığında kızıyla uyumaktan güç alıyordu. Bugün kim kime güç verecekti belli değildi.

Dirayetine kurban, sabrına hayran eve geldim de.

En büyük üzüntüsünün çocuklarının onun gibi babalarıyla uzun zaman geçiremeyişleri olacgina emindim.

Öyle sevgili günlük. Yeni mi yıl? Bugün biraz değil gibi ya da fazlaca yeni.

[nurcansmsk]

Zaman geçtikçe ailesine daha çok, daha çok şükreder mi insan?

Kitap içinde kalemle kağıtla, sokakta koşarak geçen çocukluğuma binlerce şükür. Her imkana ulaşabilecek imkan olduğu halde ilgisizlikten yitirilmek üzere bir çocuğun hayatına şahitlik ediyorum bu aralar.

Annenin keyfi yüzünden okumayı öğrenememiş, bu sene değişen öğretmenini dahi tanımayan bir çocuk. Yapabilir miyim ki sorusunu çok soran bir çocuk hayal edin. O kadar inandırmışlar ki yapamayacağına; herkes yapar da o yapamaz gibi düşünüyor yavrucak.

Neden ha neden?

O kadar kızgınım ki o anneye, babaya...

oyuncak alıp bak kıymetini bil para verdik denmiş....

kızdığım hangi cümleyi dökeyim ki buraya?

döktükçe çıldırası geliyor insanın.

o bir çocuk!!! hiçbir sağlık sorunu olmayan sadece biraz ilgiyle her şeyi yapacakken hayat yenik hisseden bir çocuk!!!

Nasıl yaa cidden nasıl????

Bu kadar kör olabilir mi insan??

Gidip pataklayası geliyor insanın. Sinirim geçmiyoooorrrrr!!!!!!!!!!!!!!!

[nurcansmsk]

Züleyha

Yıkılmak, binaya mahsus bir şey değil ki Züleyha... Bir insanın bir cümleyle yıkıldığını gördüm ben. 

Cahit Zarifoğlu

Cümlelerle sınandığımı hissettiğim şu zamanlarda ruhumu görüyormuşcasına  yetişiyor yine cümleler. Bitmeyen sorgulamalar... İnsanlar böyle nasıl düşünürler? Bir de kalkıp bunu nasıl dillendirirler? dediğim her şeyle karşılaşıyorum.

Hayatım boyunca kendime bir dayanak aramadım. Öyle güçlü dayanaklarım var ki gerek duymadım: Dinim, ailem... Hiç kendimi gariban, güçsüz hissetmedim. Her şeyin bir çözümü vardı, gayret gerekti her daim. Yorulmak, belki yıldığını hissetmek vardı ama umut da hep vardı. Bu anaokulundan bugüne kadar böyle devam etti. Bunun tek kötü yönü vardı, başka insanların kendilerini çözümsüz, güçsüz hissetmesini anlayamıyordum, hala da zorlanıyorum anlamakta. 

[nurcansmsk]

Bugün 12 Aralık 2020 cumartesi

Kitaplara, defterlere, fotoğraflara tarih atma geleneği babamdan geçmiş galiba. Tab ettirdiği fotoğrafların arkasına tarih, yer hatta bazen fotoğraftaki kişileri yazardı.

Bugün de 3 aydır geçirilen zor süreçlerin sonuna tarih atmak istedi belki de...

Hastaneden fotoğraf atmış. Fotoğraftan sonra mesaj yazmış. "Bugün 12 Aralık 2020 Cumartesi, Ankara Şehir Hastanesi Onkoloji servisindeyiz. 9. Kat B blok 212 No.lu oda."

O odadan tez zamanda çıkmaları duasıyla...

[nurcansmsk]

Bu kadar çözümsüz değil hayat !

Hayatım garip bu aralar. 

İşimle ilgili bazı şeyler beklemediğim şekilde güzel ilerlerken, bazı şeylerse başka insanların sorumsuzluğu yüzünden bitmek bilmiyor. İnsanların çözümsüz olmalarını anlamıyorum. Resmen akademik kazıklar yemekteyim bu yüzden. Tezimi çok zaman önce planlı şekilde toparlamış olmama rağmen. Enstitünün sürekli değişen kararları, hocaların sürekli işleri öteleyen yaklaşımları yüzden ruhum eziyet çekiyor. 

Diğer yandan hayatım huzurlu geçse de ( çok şükür) halledilmesi gereken çok iş, atılması gereken çok adım var. Ve tabi ki yine çözümsüz insanlar. 

Allah’ım bu kadar işlerin bitmemesi için uğraşıyormuş gibi olan insanlara denk gelmemiştim. Çıldırıyorum bu duruma. Benim için 5 dakikada bitecek iş saatler sürüyor ve bu kadar sürse de bitmiyor. 

Bence benim imtihanlarımdan biri bu, bu hayatta. Çünkü hep garip geldi çözümsüzlük, işleri zorlaştırma. Ama şu an etrafım çözümsüzler ordusuyla çevrili ve ben cılız kılıcımla mücadele veriyor gibiyim. 

Allah’ım nolur nolur, biraz çözümleri olsun, daha az lafları ve daha fazla gayretleri. 

AMİNNN...

Not: Üzgünüm sevgili günlük biraz yürüyüş, biraz yazmak iyi gelir bana ancak...

[nurcansmsk]

Anlamıyorum  sözünü, sorumluluğunu yerine getirmeyen insanları. Ve şu an sıfır sorumlulukla yaşamaya çalışan biriyle hayatı paylaşıyorum. Bir insan hiçbir şey yapmadan nasıl zaman geçirir? Nasıl kendine hiçbir şey katmamaya çalışarak yaşar? Ben anlayamıyorum. Senelerce hep gayret hep mücadeleyle yaşamış bir ailede büyüyüp sonra bu hallerle karşılaşmak zormuş. 

Hele ki o insanların en ufak bir sorunda bile hiçbir çözüm üretemeden, sadece kötü sözler söyleyerek etrafa sinirlenmelerini hiç anlamıyorum. 

Son senelerde kavradığım bir şey varsa o da, bir insanın kötü durumlarda verdiği tepkilerin iyi bir insan mı kötü bir insan mı olduklarını göstermesidir. Bence bir insanın iyi olması kötü durumda, çok sinirlendiği durumda dahi karşı tarafı kırmamaya gayret ederek, ilk ateşli sinirini söndürüp karşı tarafa konuşmasıdır. Ve maalesef ki, kurduğum ailemdeki bazı kişiler bundan çok ama çok uzaklar. 

Ufacık bir sıkıntı da bile tek düşündükleri para paylaşımı ve tabi ki boşanmak. Tabi ki diyorum. Bence evlilik, ibadetlerden sonra vazgeçilmesi en son düşünülecek şey olmalı. Ama görüyorum ki dillere pelesenk olmuş boşanmak kelimesi. O kadar kolay mı cidden ya? O kadar kolay olmamalı. 

İnsanların bu noktada unuttuğu şey bence söyledikleri sözlerin karşı taraf tarafından hiç unutulmayacak olması. Ya da ben unutamıyorum. Normal zamanlardaki sevinç gösterileri, sarılmalar, muhabbetler o kadar yapmacık geliyor ki, böyle olduğunda. İnsanın sevgisi gerçekse kötü olaylardan bahsetmeye çekinir. Çekinmiyorsa da kalbi kötüdür ve sevgisinden şüphem olması da doğal. 

Yani bu aralar böyle garip düşüncelerdeyim. İnsanların tepkilerini sorgular vaziyetteyim. Hiç sorgulamadığım niyetinin güzelliğini bildiğim insanlar da var. İyi ki varlar sevgili günlük. 

Not: Artık defterlere yazmıyorum içimden geçenleri fark ettin mi? Bu hali sevmedim sevgili günlük geçer inşallah.

Öperim güzel yapraklarından...

[nurcansmsk]

Üzgünüm Leyla!

Üzgünüm Leyla!

İki senedir neler okudu bu göz bir bilsen. İnsanoğlu çiğ süt emerdi de, bu kadarı da olmaz diye diye okudum okuduklarımı. Onlarca ocağa üzüldüm ve daha haberdar olmadığım binlercesine. Bazen çok ağır geldi biliyor musun? Bazen çek git bu şehirden bile dedirttti. Nasıl yaşanırdı ki bu öykülerle... Sahi, yıllar sonra tarihe tanıklık ettim mi diyecektim, yürek sancısıyla mı anımsayacaktım o günleri.

Sahi Leyla, üzgün olunca sana dert yanmayı da nereden öğrendik biz.

[nurcansmsk]

Bir mesaj düşün!

Sizi hem gülümseten, hem de ağlamaklı yapan mesajlarınız oldu mu şu hayatta? Benim çok oldu. Başrolünde anneciğim vardı. 

Bu hissi ilk defa  2005′te hissettim. O güne kadar dizinin dibinde büyümüştüm de artık üniversite yolculuğu başlamıştı.Eylül’ün ortaları Eskişehir’deki ilk günümdü. 6 kişilik devlet yurdunda ilk gecem bitmişti. Bir mesajla uyandım. Sabah yedi. ‘ilk gecen nasıl geçti’ yazıyordu. Ben rahat rahat uyurken belli ki uyuyamamıştı cancağızım. Hemen aradım, bilsin iyi olduğumu istedim. İçi ferahlasın istedim. 

Ve bana mütemadiyen güzel mesajlar attı. 

Bugün yine geldi güzel bir mesajı. Ama artık daha ağlamaklı oluyorum bu mesajlarda. Neden mi? Bilmem ki... Dizinin dibinde yatacak çok zamanım olmuyor ondan herhalde.

Annesi, babası kendine yük olmuş çok insanla karşılaştım 2005′ten beri. Binlerce kez şükredecek çok nedenim vardı ama bu nedenlerin başında (ne güzelki) ailem oldu hep.

Gönlü yoranlar bu kadar çokken etrafta, şifa olanlar sayesinde yaşıyoruz sonuçta. 

Vesselam...

[nurcansmsk]

merhaba sevgili günlük

Merhaba çok uzun zaman sonra.

İçimi dökmeye çok ihtiyacım var gibi ama nedense elime kalem alamıyorum. 

Bazı yaşananları delice anlatmak isterken, bazıları o kadar saçma ki hatırlamamak için yazmak istemiyorum. Sonuç yazmayan dökmeyen bir ben. ve tabi ki sorgulayan bir kalp, “biz ne yapıyoruz” sorularına gark olmuş bir beyin. 

öyle işte sevgili günlük. Bu arada iyi ki içime umut dolduran insanlar var :)

[nurcansmsk]

Sahi sevgili günlük...

Söyle sevgili günlük

Korkar mı insan mutlu olmaktan?

Korkmaz değil mi?

Korkuyorum bazen sevgili günlük, insanların ani tepkilerinden, söylediklerinden, her mutlu anın sonuna ama'lar yerleştirmelerinden.

Umudumu kaybetmekten korkar oldum bu sıralar. Çok mu büyüdüm? Ondan mı bu his, ne dersin?

"Korktuklarımızdan emin eyle" diye dualar ederiz ya hep. Ne doğru, ne güzeldir. Teslimim korkularıma, umuduma... Acizliğimle yüzleşme zamanları galiba napalım.

Sahi, sevgili günlük korkar mı insan mutluluktan?

[nacesya-deactivated20260208]

uzun zamandır tedavi gören bir arkadaşım. paylaşabilirseniz çok sevinirim. umarım yardımcı olabilecek birileri çıkar. gönderinin paylaşılma tarihi 14 mart 2018.

[nurcansmsk]

Takvimlerden haberin var mı

Sevgili günlük,

Barış Özcan sevgililer gününe mektup yazmış o kadar hoşuma gitti ki. "Sevgili sevgililer günü" diye hitap ediyor. Tabi ki sen aklıma geldin hemen. Benim de bugünüme mektup yazasım geldi.

Bugün 3 Şubat. Senelerdir annemlerle ve İstanbul'da geçiriyordum bu günü. Çok zevkli oluyordu. Bu sene, bilmem... Bu sene de ailemle İstanbul'da olmak istedim sanırım. Keyifli yarıyıl tatili kuzen buluşmasını, teyze muhabbetini aradım sanırım.

Büyüyoruz bee sevgili günlük!

Büyürken de başka başka yerlere, muhabbetlere dahil oluyoruz. Olalım o da güzel de, ne bileyim. Şimdi İstanbul'da olmak vardı işte :/ balık ekmek yemesekte, sabahlara kadar muhabbet ederdik işte. Öyle...

Gün boyu başka bir yerde olmayı hayal eden insanın yansıması bu oldu sevgili günlük, idare ediver.

Öperim gözlerinden...

[nurcansmsk]

Siz hiç umudunuzun bitmesinden korktunuz mu?

Bazen korkuyorum.

Biliyorum insanoğlu ümidini yitirmez ama o kadar çok insan mutsuzum der oldu ki... O kadar çok duyuyorum ki...

Korkuyorum.

En üzgün olduğum anda bile bir umut veren yaradana şükrederek korkuyorum. Bir gün hayatımdan şikayetçi, sürekli söylenen birisi olurum, o psikolojiye girerim diye korkuyorum. Çok saçma değil mi? Evet! Hayli saçma bir duygu.

Sevgili günlük, unutursam fısıldarsın olur mu?

Esenlikle, sevgiyle kal... Hep umudun olsun ve hep büyüsün.

Öperim gözlerinden...

[nurcansmsk]

Bazen..

Bazen sadece yazmak istiyorum. Sadece yazmak. Kimseyle konuşmadan... Benim de şifalanma yöntemim bu galiba.

Şarkıda diyor ya "kendi halinde bir derdim var. Nasıl anlatsam kibar kibar?" Bu cümle geçiyor içimden bu aralar. Ama sonra saçmalama diyorum. Ne dert ne elem!!!! Allah'ım ne sanıyorsun kendini. Kendine gel.

Bu aralar sıkıldım be sevgili günlük. Nisan gezilerini beklediğim vakitlerdeki gibi; elbet gelecek umudu var da, Nisan'a çok var. Bu sonbaharı bahar saymaktan başka çare yok. O kadar da sabırlı bir insan değilim galiba.

Yine oradan oraya atlayan, karmaşık duygular içeren cümlelerle meşgul ediyorum seni.

Sağol sevgili günlük 😊

Sahi, sen olmasan nasıl şifa bulur muşum ?..

[nurcansmsk]

Ruhun bile duymadı.

Merhaba Sevgili,

Dün senin diyarında dolaştım.

Her gün önünden geçtiğin camiyi gördüm, her gün aşındırdığın yollarda gezdim. Eski zamanlardan kalma, sakin, muhabbet yansımış sokakları seyre daldım. Lakin sokağını bilmiyordum, oraya da gelmek isterdim. Belki de farketmeden geçmişimdir kim bilir? Hep derdik ya o perdelerin ardında nasıl hayatlar yaşanıyor acaba diye... Evinin önüne geçip bir de senin için o düşüncelere dalmak isterdim.

Dün senin diyarında dolaştım.

Haber versen beraber dolaşırdık derdin eminim. Ancak ket vurduğumuz onca şey varken yapamadım.

Dün senin diyarında dolaştım.

İnsanların sokaklarda saatlerce amaçsız dolaşmasını sevmediğin, üsluplarını beğenmediğin için yaşamaktan pek de memnun olmadığın o yerlerde... Bir yanım korktu seni görmekten, bir yanımsa köşeden çıkıverse dedi.

Dün senin diyarından dolaştım.

Büyük ihtimalle eve yeni gelmiş, yemek yemiş, televizyon izlemişsindir ben oralardayken...

Dün senin diyarında dolaştım.

Seni görmemeyi dilemek ne garip. Özlemek mi o daha da garip.

Ve hasılı sevgili, dün senin diyarında dolaştım senin ruhun bile duymadı.

[nurcansmsk]

KET vuruyoruz !

Muhabbetlerimize, duygularımıza, okunacak kitaplara, yapılacak yürüyüşlere ve daha bir çok şeye ket vuruyoruz bugünlerde. Amacını yitirmiş gibi hisseder ya insan kendini bazen, tam da öyle işte. Yapmamız gereken çok şey var lakin ket vuruyoruz. En çok da sevincimize, sevgimize ket vuruyoruz. Öyle garip zamanlardan geçmekteyiz. Saçmalıklarla kalbimizi bir güzel yoruyoruz da; ruhumuza şifa olacaklara ket vuruyoruz. Ben yine beyhude uzatıyorum KET vuruyoruz! o kadar .