octoblue @octoblue - Tumblr Blog

Here i play my piano version of ABBA song "The Winner Takes It All"

Incomplete Due To Lack Of Dots.

Müzik ruhun gıdası değil. Bi kere ruh öyle bir şey değil. Her şeyi romantik hale getirmenin anlamı yok. Umulmadık bir iyiliğe müteakip şakınlığın gibi.

Mutlu bir tatil sabahına dair hayalin, boşluğuna gelen salak bir videoya güldüğün gibi... Gözüne gözükmeden bir köşede ufak ufak solan anıların gibi. Hatırlayamasan da aklında güzel kalan bir filmin, anımsadığın tek repliği gibi. Ne yağmur ne kar ne ılık esintiler... Olmamış bir akşama denk gelmiş kayıp bir hüzün gibi. Sanki biraz özne, biraz nesneymişsin gibi. Her şey seninle ilgiliymiş ama zaten sen kimmişsin gibi.

Yalnızca aşırı yavaş dokunduğun için duygusal bir fon müziğini andıran notaların tınısı gibi. Talihsiz bir süreçten dolayı kapanmış barın köşesindeki, bir dokunuşa hasret, dekoratif piyano gibi. Söylenecek onca söz varken neredeyse hiçbir şey anlatmayan yanıltıcı bir kitap gibi. Özgürlüğünü kendi elleriyle teslim etse de kabına uyamamış bir ruha ait derin solukların, sigarayla çatallaşıp soğuğa karışarak bir ezgiye dönüşmesi gibi. Son kalan yardım fişeğini bir gemi geçerse yardım istemek için değil, özel bir anı kutlamak üzere saklarmış gibi. Kabarık bir cips paketinin içinden yalnızca bir avuç cips çıktığını görünce üzülen ama sonuçta cips cips olduğu için bozuntuya vermeyen ergen gibi. Öğrendiğin her şeyin, kaydettiğin her anın, büyüttüğün her hissin seni daha da ağırlaştırdığını, yine de ayaklarının yere basmadığını fark etmen gibi. Yerçekimsiz ortamda savrulurken elinden başka türlüsü gelmediği için yine aynı yüke sıkıca sarılman gibi. Ne kadar çok yürüsen, ne kadar şehir görsen, ne kadar uzaklaşsan da dönüp dolaşıp kendini aynı defterin başında, aynı soruyu bakarken bulman gibi. Soğuk bir sınav salonunda önüne konan kağıttaki soruya, kaleme, masaya ve camdan dışarıya aynı donuk gözle bir daha bakman gibi. Sakince sana ayrılan süre içerisinde çözmeye yelteneceğini, çözemeyeceğini ve nihayetinde bunu umursamayacağını bilmen gibi.

Gerçeklerin masallardan, filmlerden ya da bilgisayar oyunlarından çok da farklı olmadığı gibi...

#Notaboutwinning #Neverwere #Nevergonnabe #whatever

şehrin olağan uğultusundan sıyrılıp zamana dokunan bir çatlak ses uçarı sarı bir çocuğun sonradan durulup hayatın akışına verdiği bir anlık es gerçeklerle tüm bağlarını koparıp masalları kovalayan bir hayalperest baharın ardındaki kışı kucaklayıp ihtimallere çektiği kocaman bir rest talihsiz bir fırtınada savrulup iklime teslim olmuş iki nefes bir sigara arasına sıkışıp yan yana çekilmiş en derin nefes.. https://www.youtube.com/watch?v=h6gdF8ynJDo

#13.12

kaplumbağalar koşarken

Şimdi hangi piçliği yapsam diye bakan şımarık çocuktan geriye kalan kıvılcımlar, tutuşturabilir mi içindeki ateşi? Tüm kırıklıklar ve minik kaybedişlerden sonra kalan heyecan, bir gülümsemene yetecek güce sahip mi? Olumsuzluk ekine direnecek hiç cümlen kaldı mı? En son ne zaman bir şarkı söyledin? Akışına direnip sırt üstü yatınca akar gözlerinin önünden. Bir karıncanın sırtında, bir göktaşının parıltısında, bir yaprak düşüşünde hatırlatır. Bağıl hız kimin umurunda. Ahenkle salınır senden başka ne varsa. Bir sen kalırsın ortasında gecenin, uykusuz ezgilerde dinlediğin. Zamanı bir tek sen durdurabilirsin. Bu senin benzersiz özelliğin. Bu senin mucizen ve lanetin. Hareketi izlerken durağan, eylemin özünü hissedebilirsin. Işık yıllarınca uzaktan, bildiğin kalpleri incitirsin. Sevimli bir hayalet gibi uçuşur, sızıntıları dindirirsin. İstersen dinlenir, istersen hüzünlenirsin. Bazen beceremez, ahmakça içlenirsin. Sen insansın. Sen de bu kadarsın. Parmağını oynatınca başlar maceran. Ziplenmiş duygular dağılır satır satır. Odak bu, dağılır. Aklın bir detayın karşısında takılır ve eylemsizlik kanun olmaktan çıkar. Artık sen de vaşak kadar, zıplayan bir tavşan kadar, mahallenin bakkalı kadar canlısındır. Karnın acıkmıştır ve merak edilmişsindir. Belki de ait olduğun yuvarlağı istemsizce özlemişsindir. Parmağını oynatınca biter maceran. Sürreal tüm yolculuklar yerini ‘gerçekliklere’ bırakır. Bir telefon çalar karınca umursamazken. Göktaşı kayar bir pembe yalan süresince. Yapraklarla savrulur asıl özlemin ve yerini yarının alır. Artık gözünü kapatınca da körsündür. Beklentilerle şekillenen dünyanda, yeni bir çözümün ve bilindik bir varışın oynak nesnesisindir. Herkes seni bekler, senin gibi olan herkes. Türüne, gününe, akışa karışırsın usul usul. Parmağını şıklatabilirsen başlayacak. Mucizeni kendin yazacaksın. Ellerin bulutlara uzanacak. Benden, bizden, ağaçların içinden geçeceksin ve kendi kalbine dokunacaksın, düpedüz, ellerinle. Gözlerini kapatınca fazlasını göreceksin, yarından çok fazlasını. İstemek bir masala dönüşecek. Kilometreler ölçüt olmaktan çıkacak. Sen var olacaksın ve bunu bileceksin. Gün sen olacaksın ve artık bir yere varmayı bırakacaksın. Sen her, sen hep olacaksın ve bir şiirin mısralarında anlaşılmayacaksın. Bunu bir sen bileceksin ve başka da bir şey istemeyeceksin. Gözlerini kapattığında sadece gülümseyeceksin. Unutsan da içten içe, sen mükemmel bir şeysin.

toz olmuş üstü

Biraz yalnızlık, biraz da kalp sancısı yeterli bizi biz yapan şeyleri kağıda dökmek için. Doyasıya kavradığın ya da burun kıvırdığın her şey, bir şekilde, bir şeylerin devamı. Dilinden dökülen o cümle, o bakış ya da o karar, boyunca bir geçmişin provalarla pekişmiş sahnesi. Dün geçti, zor da olsa. Bugün geçiyor, bir şekilde. Yarınları konuşalım. Bugünlerden bahsederek zamanda tatsız ve zamansız bir yolculuk yapalım. Bir şeyin eksikliği nasıl da varlığı kadar etkin, nasıl da devam ediyor değişmeye, değiştirmeye, nasıl da yaşanıyor geçmişin benliğiyle bugünde! Uykuya teslim bir ruhu ansızın yakasından tutup yastığına çeken, bu hayali konuşmalar nasıl mümkün... Bir defteri kapatan, üzerindeki toz mu? Bak ulan Leyla, bu ritim tuttuğum tatsızlığın türküsü ki ben türkü dinlemem. Dinle bu yazdıklarım, sana değmiş parmaklarım, senden sonra gözlerim, bazı yarım düşüncelerim. Her şeyi değiştirdin, elbette. Dengesiz o kelebek uçuşun, hiçbir şeyi fiilen devirmeyen fırtınalara neden oldu burada. Bir garip istinat duvarı kuruldu uğruna, ruhumda. Bir daha kaymasın toprağım diye, beton döküldü şehre bakan yamaçlarıma. Ağaçlandırma da yapılır, yeşillenir unutulmuşluğumuz. Bugünümüzde yolculuk yapalım!

Olmadığını mı sanıyorsun? Olmasan bilirdin, hiç şüphesiz. Olduğunu mu sanıyorsun? Olsan bilirdim, hiç şüphesiz.

Kırgınlıkların, kızgınlıkların ve hüznün kurumaya yüz tutan yapraklarını çiğneyerek geçen satırlar bu yazdıklarım. Çıtırtıyı duyabiliyor musun? Anılardan bir tünel bu, asla girdiğin kişi olarak çıkamazsın. Bir kez dokunduysan, ondan tam olarak kurtulamazsın. Günlerimden damlar bendeki sana dair, varlığın ve yokluğuna dair, adım adım detaylandırdığım bir hayali imgene dair damlacıklar. Yarım kalır tüm hayali diyaloglar ve emin olurum bir defa daha; tüm diyaloglar, nihayetinde hayali diyaloglar.

Ne sen anla, ne ben anlatayım.

Hide & Seek

Kapa gözünü ve akışına bırak. Derin bir nefes ve kısa bir göz karartısı. Dünyanı değiştirmek için fazla bile. En fazla 400 milisaniye. Bir varmış, bir yokmuş... Uzunca bir yolculuk için bir bavul hazırla. Sonra gözlerini kapa. Sonra bir daha hazırla. Neleri çıkardın içinden? Neleri ekledin içine? Zaman değil değiştiren. Yollar yalan, yıllar hikaye. Bir sen, bir de ben. Biziz bavulları değiştiren. Her yolculuk bizden. Her yolculuk bize. Her buluşmada yeni bir ben, başka bir sen. Aynı kalır mı özlem? Tüm süreçlerini kabullenip hayatın, yürümeye devam etmek. Sıkıldığında gitmek, sarmadığında bitirmek. Evinin önünde kaybolmak ve evini kilometrelerce uzaklıkta aramak. Ah bir de bulmak. Seni yaşatan, beni yaşatan. Her yeni gün bir şeyler getirdi bize. Her gülücük mutluluk, her gözyaşı biraz hüzün ekledi. Özgül ağırlığıyla yuvarlanan bir kar tanesi, yuvarlandıkça biriktirdi. Biriktirdikçe büyüdü. O büyüdükçe hasar da büyüdü.

Şimdi koskoca bir küre. İçinde türlü bilmece. Dağ gibi bir çakıl taşının üstünden, içinden bir parça koparcasına geçmece.

Karnımda hissediyorum. Kalp atışlarım müziğin sesini bastırıyor. Saniyeler içinde tekrar tekrar, kollarımdan bir güç boşalıyor. Beklediğim yokuşa hazırlanıyorum bir yandan. Bilmediğim bayırı çıkarken soluksuz.

Tüm maneviyatım ve duygularım benimle. İyiliğe olan inancımı koyuyorum cebime. Enerjimi topluyor ellerimde, diz çöküp armağan ediyorum tüm samimiyetimle.

Yokuş benim yokuşum. Başka türlü düşünebilsem yapardım. Başka yere bakabilsem bakardım. Yanyana ama yalnız yürüdüğüm, yokuş benim yokuşum kabul.

Soluk bu zamansız kesilir. Aynı taşa takılmaz, aynı anda kalkmayız sonuçta. Yolculuk bunu gerektirir. Yalnızlık bazen kuvvetlendirir. Bakalım yolumuza. Aynı bayırı, aynı yoldan tamamlasak da el ele yürümek zorunda değiliz. Nasıl olsa varınca sigarayı birlikte içeriz. Oyna devam. Hep buralardayım. Buralardasın. Önemli olan da bu.

Kalbim

İç içe geçmiş iki sarmaşık. Ortada bir direk. Kapıda fırtına. Bir zihin, bir kalp ağrısı, buruk yaşam savaşı.

Siktir denen her saçmalığın atası, Cızırdayan voltajla bağlantı Düşme kaygısı, koşma kavgası.

İç içe geçmiş iki boksör. Yüksekte bir ring. Kapıda çığırtı. Bir zihin, bir kas ağrısı, buruk varoluş sancısı

Niye istemişti ki?

Bağırışlar arasında yumruk sallamaktan yorulmuş boksör Diğeri de en az o kadar boksör Neden bir tane daha sallamak istemişti ki?

Her yumrukta yeniden tükendiren Kalem gibi inatla tükenmeyen Yazdıkça sivrilen, sürdükçe körelen Bırakılamaz bu paradoks asıl neden.

Damla damla dolar bardak, evet. Gözyaşları da öyle akar ama Lokma lokma dizilir boğaza, Soluk soluk kesilir nefes.

Düşmemek için her adım, Derine çeker her adım.

Uzat bileğini Sakla bu bileziği Hayal edemeyeceğin bir ağrıyı daha görmek için Olası bir sancını dindirisin

Parmak uçlarıma dokun Kavra bileğimden dostum gibi Sarıl yarın yokmuş gibi Uyu uykun gelirse.

#hulk uyursa herkes uyuyabilir

öylesin

final sahnesine çeyrek kala uyutmayan gece sancısı. ne olursan ol, neden olursa olsun, nereye varırsa varsın..ritmi kaçıramazsın hatırlama hadi, becerebilirsen, yerçekimine teslim olmanın hafifliğini. aptalca kararlar, akıllıca olanlar.. anlıyorsun dimi.. biliyorsun daha beteri. nefesinin kesildiği anların toplamı, neyse demediğin heyecanlar.. sen kraldın, sen rezildin, sen gittin, sen kaldın, sen söyledin, sen güldün, ağladın. kendini tutamadığın o şımarık şeyler. gök yüzünü mıncıklaman, büzüştürüp dudaklarını, yağmura öpücük atman, dövmenle göz göze gelip yıldızlara selam durman.. #staytuned #stayonline #staysomehow o lanet olası yeni bölümü çek dostum. o sensin. öylesin

eşsiz bir hediye olarak birbirimize, o gece bir şarkı istemiştik. yolunu kaybetmiş birkaç sarhoş melek, keyifle bizim için söylemişti. varlığımız tatlı bir sürpriz yapıp, müzik kadar hafiflemişti. yıldızların arasında gezindiğin gecelerde, eskimeyen fotoğraflarımıza denk gelebilir, uçuşan ezgimizi dinleyebilirsin.

Biraz kıpırdadıktan sonra için, onları ait oldukları yere bırakabilirsin.

#etiket #olmayalım

kule sabahları

Of camila, tatsız akşamların prensesi. Civataların ve soğuk demir sensörlerin içerisinde yutkunabilecek bir yer arıyorum. Sevgi beni terketti ya da ben onu aldattım nefretiyle. Yutkunabilirsem eğer anlatacağım.Sana anlatacağım o kadar çok şey var ve hepsi o kadar boş şeyler ki, kulaklarına inanamayacaksın.

Seni şaşırtacak olmak beni heyecanlandırmıyor. Şaşırmak seni heyecanlandırır mıydı? O kadar çok rüzgar var ki dışarıda,ne sen ne de ben özel kalamayız. Neyse.. İnanmadığım şeyler uğruna ilk kez savurmuyorum oltamı ve ben kesinlikle balık insanı değilim. Hiçbir şey yapmadığında hiçbir şey olmaz.

Sana eğrilmiş

Binlerce yıl öncesinde bir mağaraya atılmış ilk çiziğe takıldı aklım, Çizen adamın parmaklarından zıplayıp, Afrika'da yeni doğmuş bir bebeğin şarkısına eşlik ettim. Evrilmemiş düşünceleri, ekilmemiş tohumları, savaşmamış toplumları izledim Sonra yükseldim, Ay'a bayrak diken elleri görünce durup soluklandım Anlam aramayı bıraktığım gün başladım heyecan aramaya Kendimle işim bittikten sonra seni aramaya Şimdi sen, sonsuzluktan bahseden Birden, tüm alışmışlığımı deviren Güfteleri hazır tüm şarkıların besteleri şimdi kuş seslerinde, Yarım kalmış bütün şiirler şimdi yağmur ve vals, Çıkmadığım seyahatler davetkar Renkler görebiliyor musun, nasıl olur da göz kırpar Bildiğim her şeyi, bildiklerine değişebilmekti şimdi huzur #XN

Meowing form of life

Şşşşt.. Sessiz ol. Sende duydun mu? Özürlüğün sesi bak o çatlayan. Detone olsa da umursamayan. Hadi uyan! Ondan başkası değil her gün yeniden doğan. Mutluluğa dair spoilerlar fısıldayan, Değil mi ki senin yansıman. Zaman, Açısını değişip duran şımarık yelkovan Kol saatimden gülüşüne kıvrılan Duygulandım ya aman. Tamam Yaşam bu her saniye azalan Akşam olmadan sevimli kahraman Dizimin üstüne çöküp biat edeceğim inan #XN

Kirpi

Dolma kalemden ince ince damlayan bir öykü yaşam. El yazısıyla boşluk bırakmadan yazılan, kara kalem anımsanan. Kırmızı düğmesi bozulmuş bir kamerayla kaydedilen, ancak huzurlu anlarda hissedilen, bitmeyen bir kısa film. Devasa bu kütüphanede saklı sıra sıra bir tren. Yolu bitmeyen, varmak bilmeyen. Yarım kalmayan, yarım bırakılmak üzere devam edilmemiş noktası olmayan, detayları yine unutulan ve yeniden yazılan bir sonsuz bir şiir. Satırları ıslandıkça değer kazanan, gülümsemeyle dolup, gözyaşıyla boşalan, özlemle anlatılıp, nezaketle rafına konulan. Erbabı olunmayan yegane zanaat, estetik ifadeleri okumayı bilirsen eğer sanat. Derin bir nefes sigaranın gizli öznesi Re`ne, cam fanusun içinden taşan balık gözlerinle beni bir terslesene. Go as far as you can Paloma,

Let’s make it clear

Tren garında gemi bekliyorsak bu bizim sorunumuzdur. Oldu ya geleceği tuttu, Binmek için bilet, ardına bakmamak için sevmek gerek. Gelişmek mastürbasyon, değişmek sevişmek demek. İç sesin yankısı yine kendi içine. Oysaki şelale. Potansiyel enerjinin kinetik enerjiye dönüşüdür kucaklamak. Kollarını kocaman açıp gökyüzüne haykırmak. Evrim geçirmek gibi kendi sesini kayalardan sektirip duymak. Bırak. Sağ ayağın uyuşmuşsa karıncaların söyleyecekleri Manzaran yamuksa anakaranın eğimi vardır. Ufkun ötesini göster elinle Eminim orada unuttuğun bir yanın vardır.

Lego

Hep daha iyiyi hedeflediğiniz tesislerinizdeki fonksiyonelliği yer yer şaşırtıcı derecede başarılı bulmakla kalmayıp, ergonomi çalışmalarınıza ve tasarruf planlarınıza da saygı duyuyor olabilirim ancak görsellik ve sanata dair olası en ufak bir kıvılcımı dahi kamelyalarınıza hapsetmenizi algılayamıyorum. İneklerin klasik müzikle sağladığı başarıyı, saygısızca yönetmeye ve teşvik etmeye çalıştığınız şirinler yakalı çalışanlarınızın sağlayamayacağına ne zaman karar verdiniz? Peki ziyaret etmekten haz etmediğiniz ancak işte mutfağımız diyerek Japon standartlarında sunduğunuz üretim hatlarınızın bu kadar çirkin olması... Konunun mobilya satın alırken her şeye eşinizin karar vermesi ya da satış elemanın önerilerine kulak vermeniz ve yahutta bir renk disiplinine tabi olmanızla alakası var mıdır? Olsun ya da olmasın, yaşam alanlarınızın bir kısmını güzelleştirip bir kısmını inatla çirkin bırakmanız, artık ihtiyacınız olmayan bir eşyayı sırf başkası alır ve işine yarar diye terketmemenizle aynı sebepten mi yoksa biraz da cimrilik ve paylaşacağıma hiç sahip olmayım gibi daha yalın bir dürtüden mi kaynaklı? Peki yalın deyince heyecanlandınız mı? Gerçekten dünya kötü bir yer ve insanlar iyilikten anlamaz. İyisi mi siz daha derin hendekler kazın onlarla aranıza ve proaktif kişiliğinizle düşenleri anında üzdüğünüz gibi sizi de birgün zevkle üzebileceklerinin bilinciyle asla acımayın. Bu karma değil matematik. Oğlunuza ot satan torbacının bakımcının oğlu olması yada satın alma müdürünün oğlunun, kızınızla casual deneyimler yaşaması hikayeyi kesinlikle daha da dokunaklı yapmaz. Zaten el teması falan mavi yakaların işi, siz birbirinize muck yapmayarak seviyenizi korumaya devam edin. Yeterince kadehten sonra ne ne içtiğiniz, ne nereden içtiğiniz, ne de nerede içtiğinizin bir önemi kalmayacak nasılsa. Şimdi yavaşça o cabrioyu yönetim binasının önünden çek ve uzaklaş. Git de bir sigara içelim.

Köşe Kafe

Yazıyoor yazıyoor Bir orospu çocuğunun nasıl yıkıldığı yazıyor. O embesilin kime yürüdüğü, Maaşların ne zaman yatacağı yazıyor. Hüzünlü bir akşam üstüsü, Hangi şarkıyı dinlemen gerektiği yazıyor. Aslında hiç yaşamamış aptalların mail adresleri, Altında bir sigara içemeyeceğin çatının malzeme bilgileri yazıyor. Maupassant'ın hikayeleri, İzmir'in tarihi çıkmaz sokakları, Yeni yaşam konutlarının birbirine bakan daire numaraları burada. Kuzenin evlilik hayatı, Halanın binip işe gideceği ikinci el arabası. Gerçeği söyleyemediğin arkadaşının gereksiz tripleri, Aptal aşıkların iç yakan hikayeleri ve niceleri.. Buski'nin döner sermaye dahil aylık kazanç bilgileri, Direkten dönülen o nişanın çarpıcı fotoğrafları, Aslında niyetlenmemişken gelen bebek için isim önerileri Ve ilginizi çektiğini sanacağınız daha onlarca şey burada. Bi sikim olamamışsanız, Olmuş gibi davranmak yanlızca seksen kuruş, Size siksen koymaz. Bi tane al be güzel ablacım, sevişmiyorken okursun.

İki çay biri açık

Bir çay içimi daha mı kalsaydık? Zıpır gözlerle az daha bakışsaydık. Olmayacak hikayelerle lafı lafa açtırsak, Bizde bize ait ne kaldıysa paylaşsaydık. Gidelim buralardan. Solmaya yüz tutmuş hatıralar arkamızda, Sıcak tonlarla çizdiğimiz resimler yanımızda, Hiç dokunmadığımız o heyecan önümüzde, Deniz içimizde. Gitmeliydik buralardan. Kızarıp dökülüşünü henüz görmemişken yaprakların, Üşüyen ellerini suriyeli çocukların, Sızlamasını tüm yarım kalmışlıkların, Siyaha çalan yansımasını vicdanının. Sev o zaman buraları. Öldür bütün unutulmuş yanlarını. İnkar et varlığını. Aldır katlanamadığın yalnızlığını Ruhuna dokunana kadar durdurma başkalarını. Ya da sen iyisi mi yine sik anasını.

as a white ball of healing light

Hiç kimse hiçbir bütüne ait değildir çünkü herkes başlı başına bir bütündür. Hiç kimse yarım değildir ve başka hiç kimse ile tamamlanmış olamaz. Ancak herkes bir fil yada fare olduğuna inandırabilir kendini ve geriye kalanların telkinleri, sarılmaları, bakışları muhtaç olunan oksitosini salgılamaya yeterlidir. Yani yeterince sorunlu değilsen eğer, seni sen yapan senin yavşak enişten ve izlediğin filmler. Sana sevgi dolu şiirler yazmak isterken nasıl kızgın kalabilirim? Sana kızıyorken nasıl seni anlayabilirim? Seni anlayabiliyorken nasıl farklı davranabilirim? İçimde şişirdiğim en büyük balon en çok ben kadardır. Benim benden büyük bir dalağım olamaz. Aşık olduğum sahneyi yiyemem ve sözlerim yanağını senin izin verdiğin şiddette okşayabilir. Doğumdan önce kreşe yazdıramam bebeğimi ve r leri söyleyemediği için de üzülemem. Üzülmemeliyim. Yılın ilk karı yağdığında heyecanla yuvarlamaya başlayabilirim avuçladığım kar topunu ve bahçemin genişliğince, vücut ısımın direncince yürüyebilirim. Hayalinin sıcaklığı eritmedikçe karları, bulabildiğim bütün eşsiz mozaikleri toplayıp sonsuza yuvarlayabilirim. Kucağımı doldurduğunda gövden, seni en sevdiğim yere koyabilir, sana alacağım havuç için heyecanlanabilirim. Parmağına konmuşsa eğer bir kere, ıslaklığı ve narinliği hissetmeyi hatırlatmış, sonsuzluğu arzulatmışsa eğer, içinde o bayram coşkusu, bahar neşesiyle yalnızca bakarsın. Hiç bitmemesini düşler, ondan önce sen erirsin. Bazen bir bakışınla insana kışı sevdirirsin.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

octoblue